Wyrok z 3 lipca 2024, sygn. I C 272/23

•(1) Powód zobligowany był wykazać, że to pozwany kierował pojazdem, którego dotyczy sprawa i parkował nim na parkingu należącym do powoda w datach wskazanych w pozwie (tj. wykazać, że to zachowanie pozwanego naruszyło regulację, z której treści wywodzi on skutki prawne); powód mógł to uczynić np. poprzez przedłożenie stosownych stopklatek z nagrań monitoringu wizyjnego obejmującego omawiany parking etc. Równocześnie w ramach postępowania dowodowego jednoznacznie ustalono, że przedmiotowy pojazd w rzeczonych datach nie był parkowany w rozpatrywanym miejscu przez pozwanego, lecz przez inną osobę, tj. osobę, co do której uprawomocnił się wydany pierwotnie w sprawie wyrok zaoczny. Wbrew stanowisku powoda w polskim systemie prawa cywilnego brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej, aby współwłaściciel danego pojazdu – z samego tylko tytułu bycia współwłaścicielem – odpowiadał za następstwa nieuprawnionego parkowania tymże pojazdem przez drugiego współwłaściciela. Zasadą jest bowiem odpowiedzialność osobista za dane zachowanie; odpowiedzialność o innej konstrukcji wymaga szczegółowej podstawy prawnej – np. na gruncie reguł deliktowych przepisem takim jest art. 433 k.c.
•(2) Powód w żaden sposób nie wykazał, aby regulamin parkingu był wywieszony w widocznych miejscach analizowanego parkingu. Zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 384 § 1 k.c. „ustalony przez jedną ze stron wzorzec umowy, w szczególności ogólne warunki umów, wzór umowy, regulamin, wiąże drugą stronę, jeżeli został jej doręczony przed zawarciem umowy”; okoliczności rozpatrywanej sprawy, w tym w szczególności charakter regulacji omawianego regulaminu oraz zakres potencjalnej odpowiedzialności za jego złamanie przemawiają przy tym za wykluczeniem możliwości zastosowania konstrukcji art. 384 § 2 k.c. (tak też w analogicznym układzie sytuacyjnym U. Ernst, A. Rachwał, F. Zoll, Prawo cywilne. Część ogólna, Warszawa 2013, s. 127). Dochodząc roszczeń w niniejszej sprawie powód zobligowany był zatem wykazać, że należycie udostępnił on treść regulaminu nie tyle na terenie parkingu, co przed wjazdem na niego (skoro – zgodnie z pkt 5 regulaminu – „użytkownik pojazdu poprzez wjazd do Garażu wyraża zgodę na warunki niniejszego Regulaminu”, zaś regulamin powinien zostać dostarczony drugiej stronie przed zawarciem umowy).. (tak też w analogicznym układzie sytuacyjnym U. Ernst, A. Rachwał, F. Zoll, Prawo cywilne. Część ogólna, Warszawa 2013, s. 127). Dochodząc roszczeń w niniejszej sprawie powód zobligowany był zatem wykazać, że należycie udostępnił on treść regulaminu nie tyle na terenie parkingu, co przed wjazdem na niego (skoro – zgodnie z pkt 5 regulaminu – „użytkownik pojazdu poprzez wjazd do Garażu wyraża zgodę na warunki niniejszego Regulaminu”, zaś regulamin powinien zostać dostarczony drugiej stronie przed zawarciem umowy).