Uzasadnienie z 4 lipca 2024, sygn. VII C 231/23
Sygn. akt VII C 231/23 upr.
UZASADNIENIE
Pozwem złożonym 21 lutego 2023 r. powód K. G., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. następujących kwot:
-8.300,12 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 6 września 2022 roku do dnia zapłaty,
-360 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 6 października 2022 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu wraz
z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.
W uzasadnieniu pozwu wskazano, że w wyniku kolizji z 3 sierpnia
2022 r. uszkodzony został pojazd marki B. (...) nr rej. (...), należący do powoda. Sprawca wypadku był objęty ochroną ubezpieczeniową przez pozwanego. Pozwany przeprowadził postępowanie likwidacyjne i przyznał poszkodowanemu łączną kwotę 15.489,43 zł tytułem odszkodowania
za uszkodzony pojazd. Zdaniem powoda znacznie zaniżono wartość kosztów naprawy pojazdu. Pozwany również nie uwzględnił w całości kosztów najmu pojazdu zastępczego, wypłacając powodowi kwotę 5.400 zł tytułem zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego za okres 30 dni po stawce 180 zł. Powód wynajmował pojazd zastępczy przez okres 32 dni po stawce 180 zł brutto (pozew k. 4-8, pełnomocnictwo k. 7).
W sprzeciwie od wydanego przez Sąd nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym pozwany, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wnosił o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W uzasadnieniu wskazano, że pozwany przyjął odpowiedzialność za przedmiotową szkodę co
do zasady, ale roszczenie wypłacone w toku postępowania likwidacyjnego zaspokaja w całości szkodę. Ponadto, pozwany podniósł że poszkodowany został poinformowany, że naprawa pojazdu za kwotę wskazaną w kosztorysie była możliwa w warsztacie rekomendowanym przez ubezpieczyciela,
jak również iż w kosztorysie zostały uwzględnione rabaty na części i materiały lakiernicze. Pozwany zaprzeczył, aby faktyczny koszt naprawy pojazdu marki (...) o nr rej. (...) opiewał na kwotę 23.789,55 zł brutto, argumentując to tym że powyższy koszt naprawy wynika z kalkulacji naprawy, co nie stanowi faktycznego kosztu naprawy a hipotetyczny koszt naprawy. Jednocześnie wskazał, że w toku postępowania likwidacyjnego pełnomocnik poszkodowanego został poinformowany o możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego zorganizowanego przez pozwanego w klasie odpowiadającej uszkodzonemu pojazdowi, a jeżeli poszkodowany zdecydowałby się skorzystać z usług zewnętrznej wypożyczalni to pozwany zastrzegł sobie prawo
do weryfikacji stawki najmu co do kwoty 180 zł netto za dobę. Pozwany
z ostrożności procesowej zakwestionował żądanie powoda w zakresie ustawowych za opóźnienie liczonych od dat wskazanych w pozwie (sprzeciw od nakazu zapłaty k. 33-38v, pełnomocnictwo k.80).
Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje:
W niniejszej sprawie nie było sporne, że pozwany zakład ubezpieczeń ponosi odpowiedzialność ze szkodę powstałą w pojeździe marki B. (...)
o nr. rej. (...) w wyniku zdarzenia z 3 sierpnia 2022 r. Odpowiedzialność pozwanego, limitowana wartością szkody wyrządzonej przez sprawcę kolizji, wynikała z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w przedmiotowym towarzystwie ubezpieczeń, którą zawarł z pozwanym sprawca szkody i znajdowała podstawę w art. 822 kc.
Dopuszczony w sprawie dowód z opinii biegłego jednoznacznie wskazuje, iż kwota wypłacona w postępowaniu likwidacyjnym nie wyrównała szkody powstałej na skutek zdarzenia. Koszty pozwanego wskazane
w sporządzonej przez niego kalkulacji – zarówno cena części jak i koszty roboczogodziny zostały zaniżone. Pozwany w złożonym piśmie procesowym zarzucił, iż poszkodowany nie skorzystał z oferty naprawy pojazdu w zakładzie naprawczym współpracującym z ubezpieczycielem, który oferował możliwość naprawy zgodnie z przedstawionym kosztorysem. W ocenie Sądu powyższy zarzut należało uznać za bezzasadny. W uzasadnieniu uchwały w sprawie z dnia 13 czerwca 2003 roku III CZP 32/03 (LEX 78592) Sąd Najwyższy podkreślił,
iż poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu. Warsztaty
te mogą posługiwać się różnymi cenami w zakresie tych samych lub podobnych prac naprawczych. Co więcej, ceny te mogą odbiegać w odpowiedniej skali
od cen stosowanych przez warsztaty naprawcze działające na odpowiednim rynku lokalnym (np. na terenie określonego miasta lub gminy). Podzielając przytoczone stanowisko Sądu Najwyższego należy stwierdzić, że ubezpieczyciel nie miał prawa do narzucania poszkodowanemu warsztatu, w którym ma zostać dokonana naprawa pojazdu, a także stawek za prace naprawcze czy rodzaju części zamiennych. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zlecenie naprawy
za pośrednictwem wskazanego przez pozwanego warsztatu byłoby właśnie pozbawieniem poszkodowanego możliwości dokonania wyboru warsztatu,
w którym chce naprawić swój samochód.
Dodatkowo, biegły w sporządzonej uzupełniającej opinii stwierdził,
że zastosowany w kosztorysie pozwanego rabat 40% na materiały lakiernicze jest nierealny do wykonania, bowiem żaden profesjonalny warsztat naprawczy nie wykona usługi lakierowania zawierającej gwarancję jakości z materiału powierzonego oraz żaden powyższy usługodawca nie kupuje materiałów lakierniczych na odległość, gdyż stosuje wybrane przez siebie materiały lakiernicze z jednej linii dostawcy producenta.
Ponadto bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawała okoliczność, czy i w jakim zakresie poszkodowany dokonał naprawy przedmiotowego pojazdu. Dokonana naprawa z jednej strony mogła bowiem nie przywrócić pojazdu do stanu sprzed szkody, a z drugiej strony być dokonana z poniesieniem kosztów przekraczających niezbędne i konieczne wydatki do przywrócenia stanu poprzedniego. W tym zakresie wniosek dowodowy pełnomocnika pozwanego o przesłuchanie powoda został pominięty jako dotyczący okoliczności nieistotnych dla rozstrzygnięcia.
Sąd również pominął dowód z zeznań świadka R. R. jako nieprzydatny do wykazania faktu objętego wnioskiem złożonym w niniejszej sprawie przez stronę powodową.
Odnosząc się do żądania objętego pozwem, należy wskazać, że wysokość szkody powstałej w pojeździe (...) w wyniku zdarzenia z 3 sierpnia 2022r. wynikała z treści opinii biegłego T. C. sporządzonej
w niniejszej sprawie, która stanowiła miarodajny materiał dowodowy w zakresie ustalenia wysokości szkody powstałej w przedmiotowym pojeździe oraz uzasadnionego okresu najmu pojazdu zastępczego. Opinia została sporządzona w sposób jasny, klarowny, precyzyjny, przez osobę posiadającą niezbędne kwalifikacje, biegłego z listy Prezesa Sądu Okręgowego w Radomiu.
Wszelkie zarzuty do opinii zostały wyjaśnione przez biegłego w opinii uzupełniającej, która nie została w ostateczności zakwestionowana przez żadną ze stron. W świetle powyższego brak było uzasadnionych podstaw
do podważenia opinii biegłego i Sąd uznał, iż stanowiła ona miarodajny materiał dowodowych w zakresie poczynienia ustaleń zgodnie z zakreśloną tezą dowodową.
Biegły wyliczył wartość rynkową pojazdu na dzień zaistnienia szkody
na kwotę 23.399,17 zł brutto.
Biorąc pod uwagę, że wartość szkody wynosiła 23.399,17 zł brutto,
a wypłacone z tego tytułu odszkodowanie obejmowało kwotę 15.489,43 zł,
to powodowi należała się kwota w wysokości 7.909,74 zł z tytułu kosztów naprawy.
Należy wskazać również, że w niniejszej sprawie stawka najmu pojazdu była bezsporna, natomiast pozwany zarzucił powodowi, iż ten nie skorzystał
z przedstawionej mu oferty wynajmu pojazdu zastępczego za pośrednictwem wypożyczalni współpracujących z pozwanym.
Pozwany podał, że w dniu 6 sierpnia 2022 roku (k. 63-63v) skierował
do pełnomocnika poszkodowanego wiadomość, w której zaproponował mu najem po stawce 180zł brutto, wskazując dane wypożyczalni z nim współpracującymi. Jednocześnie poinformował, że w przypadku wynajmu pojazdu zastępczego za wyższą stawkę, nie zostaną uznane wyższe koszty, niż te które by poniósł, gdyby skorzystał z pojazdu zastępczego z wypożyczalni
z która współpracuje. Powód wynajął pojazd zastępczy od osoby prywatnej
za stawkę 180 zł brutto, czyli tożsamą jaką wskazał pozwany, wobec czego, nie sposób przypisać poszkodowanemu naruszenia obowiązku współpracy
z ubezpieczycielem i świadomego lub przez niedbalstwo skorzystania z usług innej osoby, która wynajęła mu pojazd zastępczy. W związku z czym, w ocenie Sądu w sprawie należało przyjąć bezsporną stawkę najmu po 180 zł brutto
za dobę.
Spór w zakresie najmu pojazdu zastępczego pomiędzy stronami sprowadzał się do okresu jego najmu.
Biegły ustalił niezbędny czas najmu pojazdu na 33 dni bieżących (dowód: opinia k. 116-121), zaś poszkodowany wynajmował ostatecznie pojazd przez
32 dni i o tyle pozwem wnosił.
Przenosząc powyższe rozważania powodowi z tytułu najmu pojazdu zastępczego przysługiwała kwota 5.940 zł (33 dni x 180 zł), przy czym skoro strona pozwana w toku postępowania likwidacyjnego wypłaciła już mu kwotę 5.400 zł (30 dni po stawce 180 zł), zasądzeniu podlegałaby różnica pomiędzy tymi wartościami, czyli kwota 540 zł, natomiast Sąd na podstawie cytowanych przepisów, bacząc aby nie orzec ponad żądanie (art. 321§ 1 k.p.c.), zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę żądaną pozwem tj. 360 zł (2 dni po stawce 180 zł).
Mając na względzie powyższe roszczenia powoda w zakresie kosztów wynajęcia pojazdu zastępczego oraz odszkodowania za uszkodzony pojazd,
na podstawie art. 822 w zw. z art. 805 k.c., orzekł jak w punkcie I wyroku, zasądzając łącznie na rzecz powoda kwotę 8.269,74 zł (7.909,74 zł +360zł).
Odsetki ustawowe zostały zasądzone zgodnie art. 817§1 k.c., gdyż wskazane daty, liczone po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia szkody oraz zgłoszenia żądania w zakresie zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego, obejmowały okres, o którym mowa w art. 817§1 k.c. Zasada i wysokość zasądzonych odsetek ustawowych wynikały z art. 481 § 1 i 2 k.c.
W związku z powyższym, w pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu jako przekraczające wartość szkody (pkt II wyroku).
Mając na uwadze, że powód uległ tylko nieznacznie przeciwnikowi (8.660,12 zł/8.269,74 zł=95,49%), Sąd całością kosztów procesu obciążył pozwanego. Przyjmuje się bowiem w orzecznictwie, że jeśli sąd uwzględni powództwo w całości bądź w znacznej części (nie mniej niż 95 % żądania), to wygrywającym jest powód. Koszty poniesione w trakcie procesu przez powoda wynoszą 3117 zł, w tym: 500 zł – opłata sądowa od pozwu, 800 zł
– wykorzystana zaliczka na poczet opinii biegłego, 17 zł – opłata skarbowa
od pełnomocnictwa, 1800 zł – wynagrodzenie adwokata, zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku
w sprawie opłat za czynności adwokackie.
O odsetkach od kosztów procesu, należnych za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty, rozstrzygnięto z mocy art. 98 § 1 1 k.p.c.
O nieuiszczonych wydatkach rozstrzygnięto w pkt IV wyroku w myśl powyższej zasady w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, zatem od pozwanego należało ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu kwotę 128 zł (k. 66) tytułem nieuiszczonych wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Radomiu.
Sędzia Edyta Karwat