Postanowienie z 16 sierpnia 2017, sygn. I Ns 198/15

POSTANOWIENIE

Dnia 16 sierpnia 2017r.

Sąd Rejonowy w Ostrzeszowie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Małgorzata Wierzba-Golicka

Protokolant:

Sekretarka Joanna Ogrodniczak

po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2017r. w Ostrzeszowie

na rozprawie

sprawy z wniosku M. B., H. B.

z udziałem E. B., D. A., T. R.

o stwierdzenie zasiedzenia

postanawia:

1.  stwierdzić, że M. B. syn C. i E. oraz H. B. córka A. i A. nabyli w drodze zasiedzenia, do wspólności majątkowej małżeńskiej, z dniem 30 marca 2008r. własność nieruchomości położonej w S., a stanowiącej działkę nr (...) o powierzchni 0.50.00 ha, G. tom IV wykaz 106;

2.  kosztami postępowania obciążyć wnioskodawców w zakresie przez nich poniesionym.

/-/ Małgorzata Wierzba-Golicka

Sygn. akt I Ns 198/15

UZASADNIENIE

postanowienia z dnia 16 sierpnia 2017r.

Wnioskodawcy M. B. i H. B. wnieśli o stwierdzenie, że nabyli z dniem 31 grudnia 2008r. przez zasiedzenie własność nieruchomości położonej w S., stanowiącą działkę nr (...), o powierzchni 0.5000 ha.

Uczestniczki postępowania E. B. i D. A. poparły wniosek.

Uczestniczka postępowania T. R. wniosła o oddalenie wniosku podnosząc, iż wnioskodawcy nie wykazali przesłanek do stwierdzenia zasiedzenia.

Sąd ustalił, co następuje.

Nieruchomość objęta wnioskiem oznaczona jest jako działka ewidencyjna nr (...), położona w S., powiat (...), województwo (...) o obszarze 0.5000 ha, bez urządzonej księgi wieczystej.

Okoliczność bezsporna

Nieruchomość będąca przedmiotem niniejszego postępowania stanowiła własność H. P., która była babcią wnioskodawcy. H. P. przekazała gospodarstwo rolne rodzicom wnioskodawcy – E. i C. B.. Następnie na mocy umowy z dnia 30 marca 1978r. przekazali własność wchodzących w skład gospodarstwa rolnego nieruchomości. W akcie tym nie wymieniono działki nr (...) położonej w S.. Nieruchomość to weszła jednak w posiadanie wnioskodawcy, który do dnia dzisiejszego wraz z wnioskodawczynią prowadzi gospodarstwo rolne obejmujące przedmiotową działkę.

Dowód: akt notarialny k. 9-10, wypis z rejestru gruntów k. 7, zeznania świadków: F. M. e-protokół rozprawy z dnia 28 lipca 2016r. - 00:03:58-00:19:29, płyta CD k. 181, M. R. e-protokół rozprawy z dnia 28 lipca 2016r. - 00:19:29-00:27:06, płyta CD k. 181, E. L. e-protokół rozprawy z dnia 28 lipca 2016r. - 00:27:06-00:35:12, płyta CD k. 181, J. S. e-protokół rozprawy z dnia 28 lipca 2016r. - 00:35:12-00:50:22, płyta CD k. 181, zeznanie wnioskodawcy e-protokół rozprawy z dnia 2 sierpnia 2017 r. - 00:01:50-00:10:56, płyta CD k. 227, zeznanie wnioskodawczyni e-protokół rozprawy z dnia 2 sierpnia 2017r. - 00:10:56-00:13:20, płyta CD k. 227.

Powyższy stan faktyczny, który był częściowo niesporny między stronami, sąd ustalił na podstawie wyżej wymienionych dokumentów, zeznań świadka F. M., E. L., M. R., J. S. oraz zeznań wnioskodawców.

Sąd zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 172 kc przesłankami nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie są:

⚫

samoistne posiadanie nieruchomości,

⚫

upływ czasu dwudziestu lub trzydziestu lat.

Przesłanką niezbędną do nabycia prawa własności rzeczy jest posiadanie samoistne. Z art. 336 kc wynika, że posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto postępuje z rzeczą jak właściciel, o czym świadczą okoliczności dostrzegalne dla innych osób, wyrażając tym samym wolę wykonywania względem niej prawa własności ( zob. m.in.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2000r. w sprawie V CKN 164/00 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2002r. w sprawie III CKN 891/00 ).

Stan posiadania współtworzą fizyczny element ( corpus ) władania rzeczą oraz intelektualny element zamiaru ( animus ) władania rzeczą dla siebie ( animus rem sibi habendi ). W przypadku posiadania samoistnego mamy na uwadze animus domini ( posiadacz samoistny włada rzeczą „jak właściciel" ). Praktycznie zaś wypada kierować się - przy ustalaniu charakteru posiadania - manifestowanym na zewnątrz wobec otoczenia zachowaniem posiadacza ( por. J. Ignatowicz (w:) Kodeks cywilny. Komentarz, t. I, Warszawa 1972, s. 770; J.St. Piątowski (w:) System..., s. 323; E. Skowrońska-Bocian (w:) Kodeks..., s. 436 ). Według zewnętrznych znamion zachowania posiadacza można oceniać zarówno corpus jak też animus possidendi.

Gdy chodzi o upływ czasu jako przesłankę zasiedzenia, to art. 172 kc przewiduje dla nieruchomości dwudziestoletni i trzydziestoletni termin zasiedzenia. Terminy te zostały wprowadzone przez ustawę z dnia 28 lipca 1990r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny ( Dz. U. Nr 55, poz. 321 z późn. zm. ); poprzednio wynosiły dziesięć lat i dwadzieścia. Te krótsze terminy stosuje się, gdy zasiedzenie nastąpiło przed wejściem w życie wyżej wymienionej noweli, to jest przed dniem 1 października 1990r. ( vide: w szczególności uchwała Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 1991r. w sprawie III CZP 73/90 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 września 1993r. w sprawie II CRN 89/93 ).

Wymagany upływ czasu uzależniony jest od istnienia dobrej lub złej wiary posiadacza w chwili objęcia nieruchomości w posiadanie. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem dobra wiara polega na usprawiedliwionym w danych okolicznościach przekonaniu posiadacza, że przysługuje mu prawo własności ( por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 1971r. w sprawie I CR 302/71 ). Mając na względzie, iż wnioskodawcy przy zachowaniu należytej staranności mogli dowiedzieć się, że nieruchomość będąca w ich posiadaniu do nich nie należy, wnioskodawców uznano za posiadaczy w złej wierze.

Wnioskodawca objął przedmiotową nieruchomość w posiadanie w dniu 30 marca 1978r. i od tego momentu rozpoczął swój bieg termin zasiedzenia, który upłynął w dniu 30 marca 2008r. Dla biegu terminu zasiedzenia nie ma znaczenia okoliczność, iż uczestniczka postępowania nie wiedziała, że nieruchomość nie stanowi własności wnioskodawców, nie ma to bowiem wpływu na przesłankę samoistności posiadania. Jej twierdzenia pośrednio potwierdzają, iż wnioskodawcy byli posiadaczami samoistnymi przedmiotowej działki, ponieważ uczestniczka postępowania wiedząc o jej istnieniu nigdy nie występowała za żadnymi roszczeniami, albowiem jak sama twierdzi była przekonana, że nieruchomość ta również wchodzi w skład przekazanego wnioskodawcy gospodarstwa rolnego, tym samym uczestniczka postępowania również uważała wnioskodawcę za właściciela zasiadywanej nieruchomości.

Z powyższych względów na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w postanowieniu.

Orzekając o kosztach postępowania Sąd na podstawie art. 520 § 1 kpc obciążył nimi wnioskodawców w zakresie przez nich poniesionym.

/-/ Małgorzata Wierzba-Golicka