Wyrok z 15 lipca 2024, sygn. VI P 24/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 lipca 2024 r.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w W. VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Iwona Dzięgielewska
Protokolant:	Oliwia Dyoniziak

po rozpoznaniu w dniu 01 lipca 2024 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa A. C., K. K.

przeciwko

pozwanym:

1) H. A. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwa (...) s.c. w W.

2) J. A. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwa (...) s.c. w W.

o odszkodowanie

1.zasądza od pozwanych H. A. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwa (...) s.c. w W., J. A. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą (...) s.c. w W. solidarnie na rzecz powoda K. K. kwotę 3.082,38 zł( trzy tysiące osiemdziesiąt dwa złote trzydzieści osiem groszy) tytułem odszkodowania za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 05 maja 2022 roku do dnia zapłaty;

2.zasądza od pozwanych H. A., J. A. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwa (...) s.c. w W. solidarnie na rzecz powoda A. C. kwotę 6.000,00 zł(sześć tysięcy złotych) tytułem odszkodowania za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 05 maja 2022 roku do dnia zapłaty;

3.zasądza od pozwanych H. A., J. A. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwa (...) s.c. w W. solidarnie na rzecz powoda K. K. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt) złotych oraz na rzecz powoda A. C. kwotę 180 zł( sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

4.wyrokowi w punkcie pierwszym i drugim nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

Sygn. akt VI P 24/22

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 8 lutego 2022 roku (data wpływu) K. K. wniósł przeciwko J. i H. A. o zapłatę odszkodowania w kwocie 3 082,38 zł z tytułu rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązaniu umów o pracę w tym trybie z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia doręczenia pozwanym pozwu do dnia zapłaty, o zapłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w kwocie 1 969,51 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 14 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie na swoją rzecz solidarnie od pozwanych zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych

(Pozew – k. 1 – 3v.).

W odpowiedzi na pozew z dnia 23 maja 2022 roku (data wpływu) pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na swoją rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych

(Odpowiedź na pozew – k. 30 – 40).

W toku sprawy postępowanie w zakresie żądania zapłaty ekwiwalentu zostało umorzone. Poza tym strony pozostawały na swoich stanowiskach w sprawie.

***

Pozwem z dnia 8 lutego 2022 roku (data wpływu) A. C. wniósł przeciwko J. i H. A. o zapłatę odszkodowania w kwocie 6 000 zł z tytułu rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązaniu umów o pracę w tym trybie z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia doręczenia pozwanym pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie na swoją rzecz solidarnie od pozwanych zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych

(Pozew – k. 1 – 3, akta o sygn. VI P 25/22).

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2022 roku sprawa z powództwa A. C. została połączona do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą z powództwa K. K.

(Postanowienie – k. 11, akta o sygn. VI P 25/22).

W odpowiedzi na pozew z dnia 25 lipca 2022 roku (data wpływu) pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na swoją rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych

(Odpowiedź na pozew – k. 124 - 133).

Do zamknięcia rozprawy strony pozostawały na swoich stanowiskach w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód K. K. pozostawał jako pracownik z pozwanymi, wspólnikami spółki cywilnej (...) s.c. jako pracodawcami w stosunku pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony zawartej dnia 1 kwietnia 2021 roku. Zatrudniony on został na stanowisku operatora maszyn do obróbki skrawaniem, obsługa maszyn (...), w pełnym wymiarze czasu pracy, za wynagrodzeniem zasadniczym równym płacy minimalnej.

(Dowód z dokumentu: umowa o pracę – k. 7).

Powód A. C. pozostawał jako pracownik z pozwanymi, wspólnikami spółki cywilnej (...) s.c. jako pracodawcami w stosunku pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony zawartej dnia 19 października 2020 roku. Zatrudniony on został na stanowisku(...), w pełnym wymiarze czasu pracy, za wynagrodzeniem zasadniczym w wysokości 6 000 zł miesięcznie.

(Dowód z dokumentu: umowa o pracę – k. 7,akta o sygn. VI P 25/22).

Powód K. K. pismem z dnia 31 grudnia 2021 roku wypowiedział umowę o pracę zawartą z pozwanymi.

(Dowód z dokumentu: wypowiedzenie – k. 45).

A. C. był programistą i tworzył programy na maszyny, na których pracował K. K., który wykonywał detale w oparciu o programy, które stworzył A. C..

Sytuacja związana ze zwolnieniem dyscyplinarnym powodów zaczęła się od tego, że wcześnie rano zadzwonił brat świadka M. A. (1). Powiedział, że powodowie przekazują sobie pendrive i zachowują się, jakby mieli coś do ukrycia, bo na monitoringu chowali do kieszeni ten pendrive. To zostało zaobserwowane przez niego na monitoringu wizyjnym. M. A. (1) pojawił się w pracy i cofnął nagranie z monitoringu. Uznał, że faktycznie tak było. Postanowił, że poinformuje szefową, czyli pozwaną na podstawie przedmiotowych nagrań. Po przybyciu szefowej M. A. (1) wraz z pozwaną udali się do A. C. w celu weryfikacji, czy ma tego pendrive i co na nim jest. Po ich przybyciu A. C. był zdziwiony i przedstawił przedmiotowy pendrive, uważał, że nic się nie stało. Pozwana obawiała się o dane wrażliwe. Ich ujawnienie może narazić na ogromne straty pracodawcę. Firma ma podpisane umowy o poufności. Są to kwoty milionowe. Po tym zdarzeniu pracodawca zgrał z monitoringu ten czas, który jest możliwy, czyli 2 tygodnie wstecz i na podstawie tychże nagrań doszedł do przekonania o winie powodów.

W związku z ww. nagraniami roku doszło do konfrontacji pomiędzy powodami a pozwaną H. A.. H. A. zarzucała powodom wynoszenie dokumentów, zgrywanie wiadomości z maszyny. Powodowie kwestionowali stawiane im zarzuty. Pozwana zatrzymała pendrive należący do powoda A. C. i postanowiła zachować jako dowód. A. C. zwrócił się do pozwanej, żeby oddała jego własność tj. pendrive. Szefowa powiedziała, że nie może go oddać, ponieważ to jest dowód. A. C. powiedział, że jeśli nie zostanie oddany pendrive, to zadzwoni po policję. Pozwana w tej sytuacji sama zadzwoniła po policję. W związku z wezwaniem przybyła na miejsce policja. Została przedstawiona przez pozwaną sytuacja, że powodowie próbowali wynieść dane firmowe na pendrive. Policjanci sporządzili notatkę ze zdarzenia i na tym ich udział w sprawie się zakończył. P. z danymi ostatecznie nie opuścił terenu firmy.

W trakcie zatrudnienia u pozwanej na pendrive były tylko rzeczy napisane przez A. C.. Z dokumentów K. K. widział tylko rysunki przekazywane na dany detal. Praca powodów polegała na tym, że A. C. przygotowywał dla K. K. proces techniczny i zapisywał na serwerze. Kiedy serwer nie działał, nagrywali oni na pendrive. Nigdy wcześniej A. C. nie szkolił się na maszynie. Chodziło o programy, które A. C. napisał na maszynie własnoręcznie. Było konieczne przekazanie tego K. K.. Powód C. poprosił o zgranie programów drugiego z powodów, które napisał, bo chciał się szkolić, zgrać symulator maszyny. K. K. zrobił to grzecznościowo, pracował przy tej maszynie. Wziął pendrive i potem mu odniósł. Jeśli chodzi o drukowanie dokumentów, nie było ono związane z gromadzeniem ich przez powodów. A. C. drukował dokumenty celem przekazania ich na produkcję. Dokumenty tego typu, które zostały zastane przez pracodawcę w dniu rozwiązania umowy o pracę znajdowały się na jego biurku od 1. dnia pracy. Natomiast w szarym zeszycie znajdowały się jedynie prywatne zapiski powoda A. C..

Na nagraniach z dni 29.12.2021r., 13.01.2022r. i 14.01.2022r., na których bazowała strona pozwana zarejestrowano następujące sytuacje. Na 1. nagraniu uwidoczniono obu powodów. Widać, że jeden z powodów sporządza zdjęcie z zapisów znajdujących się na kartkach papieru leżących na biurku oraz drukuje dokumenty. Na widocznych dokumentach są dane wrażliwe pochodzące z firmy wojskowej. Na nagraniu nr 3 jest uwidoczniony powód A. C. przy pracy na komputerze. Nagranie jest z dn. 14.01.22r. Widać, że powód K. w pewnym momencie wchodzi do pokoju pracy p. C. i wyciąga z kieszeni pendrive. Odkłada go na biurko, a następnie przejmuje go powód K.. W dalszym ciągu nagrania widać jak powodowie rozmawiają ze sobą. Następnie powód C. wyciąga siwy zeszyt, który później odkłada na miejsce. Widać jak powód C. przystępuje do pracy na komputerze, a następnie widać moment wyjścia z pokoju K. K.. W dalszym ciągu powód C. przegląda kartki znajdujące się na jego biurku. Później podpina pendrive do komputera. Następnie pendrive jest chowany do kieszeni. Na nagraniu nr 4 następującym po nagraniu poprzedzającym bezpośrednio widać w połowie nagrania moment kiedy powód C. sporządził zdjęcie monitora. Na nagraniu nr 5 widać powoda C. oraz świadka M. A. (2), który czyta katalogi i stoi przy drukarce. Następnie wchodzi pozwana H. A. i prowadzi rozmowę z powodem C.. Powód sięga po telefon. Widać na nagraniu jak powód C. pakuje plecak do wyjścia, opuszczenia pomieszczenia. Sięga pod biurko ręką wyciągając zeszyt w szarej twardej okładce, gazety. Następnie uwidocznione jest na nagraniu jak powód wyciąga kolejne twarde okładki, które układa na szarym zeszycie.

Po konsultacjach z księgową oraz adwokatem H. A. powzięła decyzję o rozwiązaniu umów o pracę z powodami. Podczas spotkania w biurze chciała ona wręczyć im dokumenty rozwiązania umowy o pracę oraz świadectwa pracy, powodowie jednak odmówili ich przyjęcia. W związku z tym sporządzona została notatka podpisana przez świadków, stwierdzająca odmowę przyjęcia przedmiotowych dokumentów.

(Dowód ze świadka M. A. (2) – k. 238v. – 239v. oraz e-protokół, przesłuchanie stron – k. 280v. – 282v., 309v. – 311 oraz e-protokoły, nagrania odtworzone na rozprawie).

Wobec powyższego:

Pismem z dnia 14 stycznia 2022 roku pozwana H. A. rozwiązała skutecznie umowę o pracę z powodem K. K. bez wypowiedzenia z winy pracownika (ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych), jako przyczynę podając nieuprawnione zgranie w trakcie trwania stosunku pracy, danych i informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, zgromadzonych w systemach i na dyskach twardych pracodawcy, w tym w pamięci maszyny (...), stanowiących własność pracodawcy, w tym danych dotyczących przedmiotu prowadzonej przez pracodawcę działalności. Tego rodzaju działanie – jak wskazano w dalszej części pisma – jest działaniem nakierowanym na wykorzystanie tych informacji przez K. K. w przyszłości, po ustaniu stosunku pracy.

(Dowód z dokumentu: rozwiązanie umowy o pracę – k. 48).

Pismem z dnia 14 stycznia 2022 roku pozwana H. A. rozwiązała skutecznie umowę o pracę z powodem A. C. bez wypowiedzenia z winy pracownika (ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych), jako przyczynę podając nieuprawnione gromadzenie informacji oraz danych, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, zgromadzonych w systemach i na dyskach twardych pracodawcy, stanowiących własność pracodawcy, w tym danych dotyczących przedmiotu prowadzonej przez pracodawcę działalności. Tego rodzaju działanie – jak wskazano w dalszej części pisma – jest działaniem nakierowanym na wykorzystanie tych informacji przez A. C. w przyszłości, po ustaniu stosunku pracy.

(Dowód z dokumentu: rozwiązanie umowy o pracę – k. 49).

Dochodzone przez powodów kwoty odszkodowań (3 082,38 zł – K. K.; 6 000 – A. C.) z tytułu rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązaniu umów o pracę w tym trybie odpowiadają wysokości ich wynagrodzenia oraz długościom okresu wypowiedzenia ich umów o pracę, przy czym w przypadku K. K. chodzi o czas do rozwiązania umowy o pracę.

(Bezsporne).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie faktów bezspornych, dowodów z dokumentów, które nie budziły wątpliwości Sądu co ich prawdziwości i były tym samym przydatne dla ustaleń w sprawie oraz zeznań wskazanych świadka i stron w zakresie jak wyżej. Zeznania w tej części Sąd uznał za istotne dla rozstrzygnięcia oraz wiarygodne jako spójne, logiczne i nie budzące wątpliwości co do ich prawdziwości.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwa zasługiwały na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 52 § 1 pkt 1) k.p. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie: ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych. Według zaś § 2 tego samego artykułu rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy.

Zgodnie z art. 56 § 1 k.p. pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy.

Zdaniem Sądu Najwyższego w użytym w art. 52 § 1 pkt 1 k.p. pojęciu „ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych” mieszczą się trzy elementy. Są to: 1) bezprawność zachowania pracownika (naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego); 2) naruszenie albo zagrożenie interesów pracodawcy; 3) zawinienie obejmujące zarówno winę umyślną, jak i rażące niedbalstwo, które muszą wystąpić łącznie. Samo zagrożenie lub naruszenie interesów pracodawcy nie może więc uzasadniać rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Podobnie nie uzasadnia rozwiązania umowy o pracę w tym trybie sama tylko bezprawność zachowania pracownika (wyrok SN z 18.10.2016 r., I PK 242/15, LEX nr 2174066, L. Florek, T. Zieliński [w:] D. Dzienisiuk, K. Gonera, G. Goździewicz, Ł. Pisarczyk, J. Skoczyński, J. Unterschütz, B. Wagner, P. Wojciechowski, L. Florek, T. Zieliński, Kodeks pracy. Komentarz, wyd. VII, Warszawa 2017, art. 52.).

W realiach niniejszej sprawy stawiane powodom zarzuty wyczerpywały wyżej wskazane przesłanki ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Strona pozwana nie wykazała jednak, aby powodowie dopuścili się czynów wskazanych w uzasadnieniu rozwiązań umów o pracę (art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.p.). W pierwszej kolejności wskazania wymaga, iż brak jest naocznych świadków, którzy mogliby obiektywnie potwierdzić zarzucany powodom proceder. Cała sytuacja, która doprowadziła do rozwiązania umów o pracę z powodami wynikała z nagrań z monitoringu. Sąd po analizie tych nagrań nie doszedł do przekonania o tym, ażeby prezentowały one zachowania powodów, które można by uznać za zarzucane im czyny. Mogły stanowić jedynie pewną poszlakę, która jednakże musiałaby się wpisywać w logiczny i nieprzerwany ciąg takich poszlak, aby móc uznać winę powodów. Dokumentacja fotograficzna nie przedstawiała wartości dowodowej.

Nieuprawnione gromadzenie informacji oraz danych, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, zgromadzonych w systemach i na dyskach twardych pracodawcy, stanowiących własność pracodawcy, w tym danych dotyczących przedmiotu prowadzonej przez pracodawcę działalności przez A. C. w realiach niniejszej sprawy odnosić by się mogło jedynie do pendrivea, który zarekwirowała pozwana. Brak jest jakichkolwiek innych skonkretyzowanych informacji o sposobie, nośnikach za pomocą których miałyby być gromadzone w inny sposób informacje oraz dane pracodawcy. Pozwana zeznawała ogólnie o dokumentach gotowych do wyniesienia, ale Sąd nie dał temu wiary. Powód C. logicznie wyjaśnił sytuację z dokumentami w toku zeznań. Wskazywał on, że drukowanie dokumentów, nie było ono związane z gromadzeniem ich przez powodów. A. C. drukował dokumenty celem przekazania ich na produkcję. Dokumenty tego typu, które zostały zastane przez pracodawcę w dniu rozwiązania umowy o pracę znajdowały się na jego biurku od 1. dnia pracy. Natomiast w szarym zeszycie znajdowały się jedynie prywatne zapiski powoda A. C..

Istotą więc pozostawało, co było na pendrive powoda C.. Pozwana nie sprostała tu ciężarowi dowodu, aby były tam informacje oraz dane, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, zgromadzone w systemach i na dyskach twardych pracodawcy, stanowiące własność pracodawcy, w tym dane dotyczące przedmiotu prowadzonej przez pracodawcę działalności. Przesłuchany świadek tak wskazywał, jednakże niezbędny tu był precyzyjny wykaz dokonany przez pozwanego, dowody z dokumentów. To, co zaoferowała strona pozwana było niewystarczające. Sąd przyjął więc, jak wynikało z logicznych zeznań powodów, iż w trakcie zatrudnienia u pozwanej na pendrive były tylko rzeczy napisane przez A. C.. Z dokumentów K. K. widział tylko rysunki przekazywane na dany detal. Praca powodów polegała na tym, że A. C. przygotowywał dla K. K. proces techniczny i zapisywał na serwerze. Kiedy serwer nie działał, nagrywali oni na pendrive. Nigdy wcześniej A. C. nie szkolił się na maszynie. Chodziło o programy, które A. C. napisał na maszynie własnoręcznie. Było konieczne przekazanie tego K. K.. Powód C. poprosił o zgranie programów drugiego z powodów, które napisał, bo chciał się szkolić, zgrać symulator maszyny. K. K. zrobił to grzecznościowo, pracował przy tej maszynie. Wziął pendrive i potem mu odniósł.

Z tych samych względów, konsekwentnie, nie można było uznać za prawdziwe, aby powód K. dopuścił się nieuprawnionego zgrania w trakcie trwania stosunku pracy, danych i informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, zgromadzonych w systemach i na dyskach twardych pracodawcy, w tym w pamięci maszyny (...), stanowiących własność pracodawcy, w tym danych dotyczących przedmiotu prowadzonej przez pracodawcę działalności. Rzekome czyny powodów wynikały z tej samej podstawy.

Według art. 58 zd. 1 k.p. odszkodowanie, o którym mowa w art. 56, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Zgodnie zaś z art. 60 k.p. jeżeli pracodawca rozwiązał umowę o pracę w okresie wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie. Odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas do upływu okresu wypowiedzenia. Co do wysokości Sąd orzekł na podstawie tych przepisów – odpowiednio na podstawie art. 58 d. 1 k.p. co do A. C. i art. 60, co do K. K..

O odsetkach Sąd orzekł zgodnie z art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p.

Solidarna odpowiedzialność pozwanych wynika z art. 864 k.c. w zw. z art. 300 k.p.

O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 105 § 2 k.p.c.. Zasądzone na rzecz powodów kwoty wynikają z § 9 ust. 1 pkt 1) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, tekst jedn. Dz.U. 2023 poz. 1964 ze zm..

O rygorze natychmiastowej wykonalności Sąd orzekł na podstawie art. 477 ² § 1 k.p.c. mając na względzie pełne jednomiesięczne wynagrodzenie każdego z powodów jako dopuszczalny wymiar kwoty rygoru i wysokość zasądzonych należności.

Z podniesionych względów orzeczono jak w sentencji.