Wyrok z 11 września 2024, sygn. I C 346/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 września 2024r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Izabela Maruchacz
Protokolant:	Sekretarz sądowy Kinga Polak

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2024 r. w K.

sprawy z powództwa Banku (...) S. A. z siedzibą w W.

przeciwko P. K.

o zapłatę

I.  powództwo oddala,

II.  przyznaje radcy prawnemu W. G. kwotę 2 656,80 zł (słownie: dwa tysiące sześćset pięćdziesiąt sześć złotych i osiemdziesiąt groszy) w tym 494,80 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt cztery złote i osiemdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za czynności kuratora pozwanego, którego miejsce pobytu nie jest znane, którą wypłacić z zaliczki uiszczonej przez powoda.

UZASADNIENIE

Powód - Bank (...) Spółka Akcyjna pozwem z dnia 31 maja 2022 roku złożonym pierwotnie do Sądu Rejonowego Gdańsk Północ w Gdańsku, wyniósł o zasądzenie od pozwanego zapłaty:

- kwoty 61 653,93 zł tytułem należności głównej

- kwoty 4 173,60 zł. tytułem odsetek umownych naliczonych od dnia 13.04. 2020 roku do dnia 10.05.2021 roku zgodnie z załączonym do pozwu wyciągiem z ksiąg banku,

- kwoty 9 581,36 zł tytułem odsetek od zadłużenia przeterminowanego naliczonych od dnia 14.05. 2020 roku do dnia 22.05.2022 roku naliczonych zgodnie z załączonym wyciągiem z ksiąg banku

- oraz dalszych odsetek umownych za opóźnienie (przeterminowane) od kwoty należności głównej 61 653,93 zł obliczane od dnia 23.05.2022 roku do dnia zaspokojenia wierzytelności powoda zgodnie z postanowieniami umowy, cennikiem usług oraz art. 481 § 2 do 2 ² Kodeksu Cywilnego to jest odsetki maksymalne w wysokości 21,50% w stosunku rocznym.

Powód wniósł również o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów procesu według nad przepisanych, w tym kosztów zastępca procesowego wraz z opłatą za pełnomocnictwo.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że pozwany posiada wobec powoda wymagalne zadłużenie wynikające z umowy pożyczki powtórnej numer NP\ (...) zawartej z poprzednikiem prawnym powoda (...) Bankiem S.A. z siedzibą we W. w dniu 16 lutego 2018 roku ewidencjonowanej na rachunku numer (...). Zgodnie z zawartą umową powód udzielił pozwanemu kredytu w łącznej kwocie 88 852,25 zł , zaś pozwany zobowiązał się do spłaty pożyczki zgodnie z warunkami umowy. W trakcie trwania umowy powód naliczał odsetki umowne od kwoty należności głównej oprocentowane w skali roku według stałej stopy procentowej. W przypadku opóźnienia w spłacie, powód miał prawo do naliczania odsetek przeterminowanych od kwoty należności kapitałowych a po rozwiązaniu umowy powód naliczył odsetki przeterminowane od całej kwoty pozostałej do spłaty należności kapitałowej. Na potwierdzenie zawarcia umowy powód załączył do pozwu dodatkowo zestawienie transakcji wykonanych na rachunku pożyczki, umowę pożyczki powtórnej numer (...) z dnia 16 lutego 2018 roku, wyciąg z ksiąg banku z dnia 23 maja 2022 roku.

Powód wskazał, że w związku z opóźnieniem w spłaci, celem doprowadzenia do polubownej formy spłaty zadłużenia, działając zgodnie z zapisem artykuł 75C ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo Bankowe, w dniu 21 lipca 2020 roku wezwał stronę pozwaną do spłaty zadłużenia przeterminowanego. Przedmiotowe pismo nie doprowadziło zarówno do dobrowolnej formy spłaty jak i restrukturyzacji zadłużenia. Umowa pożyczki została zdaniem powoda wypowiedziana pismem z dnia 18 marca 2021 roku. Pomimo upływu terminu wypowiedzenia pozwany nie dokonał spłaty swojego zobowiązania wobec powoda, w związku z czym przedmiotowe wypowiedzenie uprawomocniło się w dniu 11 maja 2021 roku. Roszczenie objęte przedmiotowym powództwem w ocenie powoda stało się zaś wymagalne z dniem 11 maja 2021 roku to jest dniem uprawomocnienia wypowiedzenia umowy.

/dowód: pozew wraz z załącznikami – k. 3-38/.

Ustanowiony w sprawie kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego, w odpowiedzi na pozew wniósł oddalenie powództwa w całości, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych oraz przyznanie kuratorowi wynagrodzenia według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał on, że powód nie udowodnił swojego roszczenia. Ze wskazanych w pozwie dokumentów nie wynikało, aby po stronie pozwanego istniało jakiekolwiek zobowiązanie do zapłaty wskazanej kwoty. Ponadto powód nie wypowiedział skutecznie umowy pożyczki, co czyni jego roszczenie przedwczesnym. Z ostrożności kurator podniósł również zarzut przedawnienia roszczenia. Jednocześnie kurator poinformował że pomimo podjętych prób nie udało mu się nawiązać kontaktu z pozwanym i ustalić jego aktualnego miejsca pobytu.

/odpowiedź na pozew – k. 133/

Pismem procesowym z dnia 14 czerwca 2024 roku powód w odpowiedzi na pismo procesowe kuratora strony pozwanej, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i jednocześnie podtrzymał żądanie zawarte w treści pozwu.

Wniósł o oddalenie zarzutów przytoczonych przez stronę pozwaną w całości oraz o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych.

Dodatkowo wskazał, że zarzuty strony pozwanej nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie powoda zostało udowodnione roszczenie tak, co to zasady jak i co do wysokości. Podniósł również, że na potwierdzenie istnienia roszczenia oraz salda należności, powód w toku procesu przedstawił dowód w postaci umowy pożyczki powtórnej, zawartej bezpośrednio z bankiem w dniu 16 lutego 2018 roku, ewidencjonowanej na rachunku (...). Dołączony do pozwu wyciąg z ksiąg banku zawierał dokładne informacje dotyczące wysokości zadłużenia a w szczególności wysokości naliczanych odsetek, stopie procentowej, i sposobie ich naliczania Przedłożony do akt sprawy wyciąg z ksiąg banku, zgodnie z systematyką dowodów w kodeksie postępowania cywilnego, ma charakter dokumentu prywatnego. Powód składając do sprawy dowody w postaci umowy pożyczki, regulaminu, wyciągu z ksiąg banku, zestawienia transakcji w sposób bezsporny udowodnił, fakt uruchomienia przez bank środków pieniężnych. Ponadto w ocenie powoda zostało w sposób dostateczny udowodnione istnienie roszczenia zarówno co do zasady jak i wysokości. Strona pozwana nie zdołała skutecznie zakwestionować tego dokumentu nie podważając jego rzetelności ani wiarygodności. Stąd wysokość żądanej należności głównej i odsetek oraz ich rodzajów została wskazana w ocenie powoda w sposób prawidłowy. Zaprzeczenie prawdziwości dokumentu prywatnego w postaci sporządzonego prawidłowo i zgodnie z kompetencją ustawową banku, wynikającą z art. 95 § 1 ustawy Prawo Bankowe - wyciągu z ksiąg kredytobiorcy - nie może, jak to czyni strona pozwana, polegać na samej negacji istnienia i wysokości długu, jeśli z pozostałych dowodów przedłożonych przez bank wynika fakt zawarcia umowy, jej wysokości i ustalonych przez strony warunków spłaty. Odnosząc się do zarzutu braku prawidłowości doręczenia ostatecznego wezwania do zapłaty oraz wypowiedzenia umowy stronie pozwanej, powód wskazała, że należy uznać go za bezzasadny. Podkreślił, że powód skierował korespondencję sodową na adres korespondencyjny strony powodowej to jest ul.(...); (...)-(...) G.. Tak więc w dacie ostatecznego wezwania do zapłaty z dnia 21 lipca 2020 roku oraz wypowiedzenia umowy z dnia 18 marca 2021 roku, powód skierował korespondencję na prawidłowy adres pozwanego. Powód wskazał również, że bezsprzecznym pozostaje fakt, iż pozwany w Regulaminie został zobligowany do wskazania adresu do wysyłki korespondencji, pod rygorem negatywnych konsekwencji braku powiadomienia o przedmiotowym fakcie. W regulaminie tym wskazano negatywne skutki dla kredytobiorcy. Podkreślił, że przyjęcie odmiennego stanowiska skutkowałoby sytuacją, w której pożyczkodawca traciłby jakiekolwiek prawa do odzyskania swojej wierzytelności, w sytuacji gdy nierzetelny pożyczkobiorca celowo ukrywałby miejsce swojego pobytu. Jeśli chodzi o zarzut dotyczący braku skutecznego wypowiedzenia pozwanemu umowy bankowej, powód podniósł również, że prawidłowe skierowanie oświadczenia polega na wysłaniu go na adres zamieszkania osoby fizycznej lub adres siedziby rejestrowej osoby prawnej ułomnej lub osoby prawnej. Niemożność doręczenia pod którymkolwiek z adresów po którym według wszelkiego prawdopodobieństwa powinien być możliwy kontakt z adresatem, obciąża tego ostatniego w razie zwrotu nie dostarczonej przesyłki. Za chwilę złożenia oświadczenia woli należy uznać moment w którym korespondencja mogła i powinna być doręczona drugiej stronie. Będzie to dzień, w którym po raz pierwszy próbowano doręczyć przesyłkę pod właściwym adresem. Data ta będzie zwykle uwidoczniona na zwróconej przesyłce w postaci odpowiedniej adnotacji doręczyciela. Nawet jeśli w rzeczywistości nie doszło do odebrania lub odczytania przesłanego oświadczenia, ryzyko z tym związane będzie obciążyć adresata. Kodeks Cywilny stanowi o możliwości zapoznania się z treścią oświadczenia. Z tych względów odmowa przyjęcia pisma, nieodebranie prawidłowo awizowanego listu, nieprzekazanie przesyłki przez dorosłego domownika lub pracownika, nieprzeczytanie lub przypadkowe wykasowanie sms, czy też wydrukowanie tekstu zapamiętanego przez maszynę faksową, z pewnością nie mogą stanowić powodów do stwierdzenia, że oświadczenie wolniej nie zostało złożone.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 16 lutego 2018 roku pozwany P. K. zawarł z poprzednikiem prawnym powoda (...) Bankiem S.A. z siedzibą we W. umowę pożyczki powtórnej nr NP\ (...).umowa została zawarta na czas określony od 16 lutego 2018 roku do 13.02.2026 roku. Zgodnie z jej treścią Banku udzielił pożyczkobiorcy pożyczki w kwocie 88 852,25. Pozwany zobowiązał się również zgodnie z § 1 ust. 4 umowy, do zapłaty opłat, prowizji i innych kosztów związanych z udzieleniem pozyczki w wysokości: opaty przygotowawczej – 100 zł., prowizji bankowej – 1 405,47 zł. oraz składki ubezpieczeniowej w kowocie 20 045,07 zł. pobieranej za cały okres kredytowania. Zgodnie zaś z § 1 ust. 6 i 7 umowy Bank miał przekazać pożyczkobiorcy kwotę 67 301,71 zł., zaś kwota miała zostać pomniejszona o 60301,71 zł. z tytułu całkowitej spłaty innej aktywnej umowy nr NP\ (...) zawartej w dniu 16.08.2017 roku. Całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę miała wynieść 112 006,38 zł. i składała się z całkowitej kwoty pożyczki, opłat i prowizji wskazanych w ust. 6 oraz odsetek umownych w kwocie 23 154,13 zł. Oprocentowanie pożyczki określone zostało na kwotę 6 % w stosunku rocznym, zaś (...) wyniosło 14,93 %.Zgodnie z treścią umowy pożyczki oraz harmonogramem spłat, pozwany miał dokonywać spłat poszczególnych rat w kwocie 1 166,74 zł. począwszy od 13.03.2018 roku do 13.01.2026 roku

/dowód: umowa pożyczki – k. 6-10, harmonogram spłat – k. 13 – 14/.

Pozwany spłacał raty do maja 2021 roku.

W dniu 21 lipca 2020 roku została skierowana do pozwanego korespondencja zawierająca ostateczne wezwanie do zapłaty, które zostało wysłane na dane pozwanego – P. K., ale pod adres: ul. (...); (...)-(...) G..

Następnie powód w dniu 18 marca 2021 roku nadał wypowiedzenie umowy pożyczki nr rachunku (...) na dwa adresy pozwanego :

1.  na adres: ul. (...); (...)-(...) G. (k. 18) – przesyłka ta nie została podjęta i zwrócona ją do adresata (k. 19)

2.  na adres: ul. (...); (...)-(...) G. (k. 20) – przesyłka ta nie została podjęta i zwrócono ją do adresata (k. 21)

dowód:

- ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 21 lipca 2020 roku wraz z wydrukiem ze śledzenia przesyłek z Poczty Polskiej – k. 20-23

- wypowiedzenie umowy z dnia 18 marca 2021 roku wraz z wydrukiem ze śledzenia przesyłek z Poczty Polskiej – k. 18-21

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów przedłożonych przez powoda wymienionych powyżej, które nie były przez strony kwestionowane, nie budziły też zastrzeżeń Sądu co do ich wiarygodności.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo w niniejszej sprawie podległo oddaleniu w związku z tym, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na stwierdzenie, że doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy przez Bank.

Mając na uwadze reguły postępowania dowodowego wskazać należy, że obowiązek przedstawienia dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na stronach, a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie spoczywa na stronie, która z tych faktów wywodzi skutki prawne – art. 6 k.c. w zw. z art. 3 k.p.c. w zw. z art. 232 k.p.c.

Należy wskazać, że powód w toku procesu nie wykazał, iż zarówno samo ostateczne wezwanie do zapłaty, jak i późniejsze wypowiedzenie umowy zostały skutecznie doręczone pozwanemu. Oznacza to, że nie jest możliwe w jakimkolwiek zakresie stwierdzenie, że Bank w sposób skuteczny wezwał pozwanego do zapłaty zadłużenia, czy też dokonał skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczki powtórnej, na którą to okoliczność powołał się on w pozwie.

W zakresie chwili złożenia oświadczenia woli, rozwiązanie prawne przewidziane w art. 61 KC oparto na tzw. teorii doręczenia, której podstawę stosowania stanowią kryteria obiektywne, mające na celu ochronę pewności obrotu prawnego. Ustawodawca krajowy nie przyjął postulatów wynikających z innych teorii, tj. oświadczenia, wysłania oraz zapoznania się. Przepis art. 61 KC ma charakter względnie wiążący (ius dispositivum). Zgodnie z komentowanym przepisem oświadczenie woli kierowane do innej osoby zostaje złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Na oświadczającym spoczywa zatem obowiązek takiego uprzystępnienia oświadczenia woli jego odbiorcy, żeby ten ostatni mógł zapoznać się z jego treścią w zwykłym toku czynności, a więc bez konieczności ponoszenia szczególnych nakładów i starań. Ryzyko niedojścia oświadczenia woli do jego adresata w ogóle lub w taki sposób, że mógł zapoznać się z nim w zwykłym toku czynności, ciąży na oświadczającym.

W razie sporu, zgodnie z art. 6 na osobie składającej oświadczenie woli będzie spoczywać ciężar dowodu onus probandi wykazania spełnienia wymogu przewidzianego w art. 61 KC. W judykaturze wskazano przy tym, że na gruncie komentowanego przepisu możliwość zapoznania się z treścią oświadczenia woli przez adresata nie może być utożsamiana z rzeczywistym zapoznaniem się przez niego z tym oświadczeniem, co oznacza, że skuteczne złożenie oświadczenia woli następuje także w sytuacji, w której co prawda adresat oświadczenia woli nie zna jego treści, ale miał realną możliwość zapoznania się z nią, albowiem doszła do niego w taki sposób, że mógł się z nią zapoznać. Wystarczające jest zatem, aby oświadczenie woli doszło do adresata w sposób stwarzający mu realną możliwość zapoznania się z treścią oświadczenia. Dla prawidłowego stosowania powołanej normy prawnej nie wymaga się więc badania, czy adresat rzeczywiście zapoznał się z oświadczeniem woli, lecz weryfikuje się, czy istniała taka możliwość. Znamienne jest przy tym, że złożenie oświadczenia woli ma miejsce także wtedy, gdy adresat, mając możliwość zapoznania się z jego treścią, z własnej woli nie podejmuje przesyłki pocztowej zawierającej to oświadczenie.

Oświadczenia te (wezwanie do zapłaty oraz oświadczenie o wypowiedzeniu umowy pożyczki) były wysyłane przez powoda pod adres pozwanego w G., który nie pokrywa z jakimkolwiek dokumentem tworzonym na etapie udzielania pozwanemu pożyczki. W dacie zawarcia umowy pożyczki (16.02.2018 r.) pozwany wskazał adres zamieszkania w K. przy ulicy (...) (k.6). Taki sam adres został przez niego wskazany w umowie cesji praw z umowy ubezpieczenia (k. 10) oraz samej polisie ubezpieczeniowej (k. 12). Nie zostało również wykazane, aby adres taki został zmieniony przez pozwanego w toku trwania umowy pożyczki.

Inny adres pozwanego (w G.) pojawił się dopiero wezwaniach do zapłaty oraz wypowiedzeniu umowy jak również został wskazany w zestawieniu transakcji na rachunku z dnia 23 maja 2022 roku. Jednak ze dokument ten jest dokumentem wewnętrznym banku. Powód nie wykazał na jakiej podstawie zmienił on dotychczasowy adres pozwanego.

Tym samym Sąd uznał, że nie można w żadnym razie przyjąć, aby korespondencję z wezwaniem do zapłaty oraz wypowiedzeniem umowy, mogła skutecznie dojść do adresata, a więc do pozwanego. Brak ten zaś rzutuje na ocenę wymagalności dochodzonego pozwem roszczenia, bowiem brak skuteczności wypowiedzenia uniemożliwia dochodzenie przez Bank całości istniejącego zadłużenia.

Brak skuteczności dokonanego wypowiedzenia wynika także z okoliczności, iż zgodnie z art. 75c ust. 1-6 tej ustawy, jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia.

Bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy. Restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę. Bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację zadłużenia, przekazuje kredytobiorcy, bez zbędnej zwłoki, szczegółowe wyjaśnienia, w formie pisemnej, dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację. Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do umów pożyczek pieniężnych.

Przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy- Prawo bankowe oraz niektórych ustaw (Dz. U. z dnia 12 listopada 2015 r., poz. 1854), zaś z art. 12 tej ustawy wynika, że banki oraz spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, dostosują swoją działalność do wymagań określonych w art. 75c ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zatem w dacie złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu w niniejszej sprawie (18 marca 2021 roku) Bank był już zobowiązany do wdrożenia procedury wynikającej z przepisu art. 75c Prawa bankowego przed wypowiedzeniem umowy pożyczki będącej przedmiotem niniejszego postępowania.

Z powyższego należy wywieść wniosek, że powód jako Bank nie może swobodnie wypowiedzieć umowy pożyczki, gdy pożyczkobiorca popadł w opóźnienie z jego spłatą. Zgodnie z wdrożoną ww. ustawą procedurą w pierwszej kolejności Bank miał obowiązek doręczyć pozwanemu wezwanie określone w art. 75c ust. 1-2 (ustawy z 1997 r. - Prawo bankowe) oraz odczekać do upływu dodatkowego terminu na spłatę zadłużenia wyznaczonego w wezwaniu (nie krótszego niż 14 dni roboczych). Dopiero po upływie tego terminu powód mógł złożyć wobec pozwanego jako pożyczkobiorcy oświadczenie woli w sprawie wypowiedzenia umowy.

W przypadku, gdy powyższe przesłanki nie zostały spełnione, czynność prawna Banku polegająca na wypowiedzeniu umowy jest nieważna (art. 58 § 1 k.c.). Biorąc pod uwagę cel art. 75c pr.bank. uznać go należy za przepis semidyspozytywny. Może zostać zmieniony w umowie kredytu albo osobnym porozumieniu jedynie na korzyść kredytobiorcy (np. przez wydłużenie terminu na złożenie wniosku w sprawie restrukturyzacji kredytu).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, analiza zaoferowanego przez powoda materiału dowodowego nie pozwala na stwierdzenie, że pozwany został pouczony o możliwości restrukturyzacji zadłużenia w trybie art. 75c pr. bank. Pismo zawierające przedmiotowe pouczenie w wezwaniu do zapłaty z dnia 21 lipca 2020 roku r. zostało wysłane na adres nie wykazany stosownym dokumentem w sprawie, a zatem nie można przyjąć, aby zostało pozwanemu skutecznie doręczone. Brak doręczenia pozwanemu stosownego pouczenia, wyklucza możliwość wypowiedzenia umowy pożyczki przez powoda, a to z kolei pociąga za sobą brak wymagalności dochodzonego pozwem roszczenia stanowiącego całość zadłużenia z tytułu kredytu.

Tym samym powód nie wykazał, aby adres, na który kierował on korespondencję do powoda był wskazanym przez niego adresem do doręczeń. Wręcz przeciwnie z treści dokumentów, pod którymi podpisywał się pozwany wynika zupełni odmienny adres jego zamieszkania i korespondencyjny. Zatem w tym zakresie powód nie wykazał zasadności swoich działań. Skoro korespondencja zawierająca wezwanie do zapłaty oraz wypowiedzenie umowy została skierowana na inny niż widniejący w umowie adres, powód winien wykazać, z czego taka zmiana wynikała. Inaczej nie sposób przyjąć, że pozwany poprzez wysyłkę w.w dokumentów na inne dotychczas niestosowane przez pozwanego adresy, prawidłowo poinformował pozwanego o zadłużeniu i planowanym wypowiedzeniu umowy.

Na marginesie należy wskazać, że zarzut kuratora pozwanego o ewentualnym przedawnieniu roszczenia nie zasługiwał na uwzględnienie.

Tym samym w ocenie Sądu wskazane powyżej okoliczności dotyczące braku skutecznego wezwania do zapłaty z pouczeniem w trybie art. 75c ust 1 pr. bank. oraz braku podstaw do dokonania wypowiedzenia umowy pożyczki, czynią przedmiotowe powództwo nieudowodnionym co do zasady. Tym samym powództwo należało uznać za bezzasadne.

Z opisanych wyżej względów na podstawie art. 6 k.c. w zw. z art. 75 ust 1 w zw. z art. 75c ust 1 i 2 Prawa Bankowego, Sąd oddalił w całości powództwo, o czym orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku.

W punkcie II sentencji wyroku, Sąd przyznał stosowne wynagrodzenie kuratorowi dla nieznanego z miejsca pobytu Radcy Prawnemu W. G. za podejmowane przez niego czynności w sprawie, zgodne z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (tj. 40% stawki minimalnej za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 22 ⁵ ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138)