Postanowienie SN z 29 września 2011, sygn. IV CZ 42/11
Data orzeczenia
29 września 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Mirosław Bączyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 29 września 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Anna Kozłowska
SSN Krzysztof Pietrzykowski
ze skargi J. B. o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego
z dnia 27 października 2010 r.,
w sprawie z powództwa J. B.
przeciwko PGE Zakładowi Energetycznemu B. Spółce Akcyjnej w B.,
Gminie S., Skarbowi Państwa - Komendantowi Powiatowemu Policji w S.,
Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministrowi Sprawiedliwości,
Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w S., Prezesowi Sądu
Rejonowego w S., Prokuratorowi Okręgowemu w B., Wojewodzie P. i
Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 29 września 2011 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 16 lutego 2011 r.,
1. oddala zażalenie;
2. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego -
adwokat A. Z. kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł powiększoną
o stawkę podatku VAT z tytułu nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej z urzędu powodowi w postępowaniu
zażaleniowym;
3. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa -
Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 1800
(tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania
zażaleniowego.
Uzasadnienie
2
Powód - J. B. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 27 października 2010 r. Jako
podstawy prawne skargi wskazał art. 401 pkt 1 i 2 k.p.c. i wyjaśnił, że wspomniany
wyrok (oraz poprzedzający go wyrok Sądu Okręgowego) dotknięte zostały
nieważnością, w wydaniu wyroku Sądu Okręgowego uczestniczył stronniczy
sędzia, a powód jako strona postępowania rozpoznawczego został pozbawiony
swych praw.
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 16 lutego 2011 r. odrzucił skargę
powoda z racji braku podstaw prawnych jej wniesienia, przewidzianych w art. 401
pkt 1 i pkt 2 k.p.c.
W zażaleniu na to postanowienie powód wskazywał na naruszenie art. 410
§ 1 k.p.c i art. 401 pkt 1 i 2 k.p.c. oraz wnosił o jego uchylenie w całości. W ocenie
skarżącego, przytoczone w skardze okoliczności (k. 2 i 4 akt sprawy) uzasadniają
wniosek, że wskutek naruszenia przepisów prawa był on pozbawiony możliwości
działania w rozumieniu art. 401 pkt 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny stwierdził,
że nie istniały wskazane przez skarżącego w skardze podstawy prawne
wznowienia przewidziane w art. 401 pkt 1 i 2 k.p.c. Zgodnie bowiem z art. 410 § 1
k.p.c., skarga o wznowienie postępowania powinna być oparta o przewidzianą,
ustawową podstawę prawną.
Z treści zażalenia (w części dotyczącej określenia podstaw skargi i motywacji
prawnej tych podstaw) wynika, że skarżący kwestionuje przede wszystkim
stanowisko Sądu Apelacyjnego negujące sugerowane pozbawienie powoda
możliwości działania w rozumieniu art. 401 pkt 2 k.p.c. w postępowaniu
zakończonym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 27 października 2010 r.
W uzasadnieniu zażalenia powtórzono jedynie ogólnie to, w czym powód dopatruje
się wspomnianego uchybienia, tj. w sytuacji zamknięcia rozprawy przez Sąd
pierwszej instancji po rozszerzeniu powództwa wobec Gminy i nieprzeprowadzenia
dowodów ze zgłoszonych świadków, mimo że powód uzyskał adresy tych
świadków dopiero na etapie postępowania apelacyjnego. Nie ma tu natomiast
3
odpowiedniej, merytorycznej polemiki, zmierzającej do podważenia stanowiska
wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu o odrzuceniu skargi, wspartego
z odwołaniem się do orzecznictwa Sądu Najwyższego (s. 3 - 4 uzasadnienia).
Sąd Apelacyjny trafnie wyjaśnił m.in. to, że pozbawienie strony możliwości działania
w rozumieniu art. 401 pkt 1 i 2 k.p.c. oznacza taką sytuację procesową, w której
doszło do całkowitego, zasadniczego pozbawienia strony możliwości obrony swych
praw. Tymczasem powód brał przecież udział w postępowaniu rozpoznawczym
i podejmował wszystkie niezbędne czynności procesowe, włącznie z wnoszeniem
środków odwoławczych.
Przyznano adwokat ustanowionej z urzędu (k. 253 akt – I ACa 448/10)
koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na podstawie art. 108 § 1
k.p.c. w zw. z §§ 6, 13 i 20 rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności
adwokackie (...) (Dz.U. 2002 r., nr 163, poz. 1348 ze zm.).