Wyrok z 1 października 2024, sygn. I C 66/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 01 października 2024 roku

Sąd Rejonowy w Opocznie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Anna Olejnik

Protokolant: p.o. stażysty Adrian Półtorak

po rozpoznaniu w dniu 24 września 2024 roku w Opocznie na rozprawie

sprawy z powództwa G. O.

przeciwko Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powódki G. O. kwotę 24.135,00 (dwadzieścia cztery tysiące sto trzydzieści pięć 00/100) złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie



od kwoty 22.335,00 (dwadzieścia dwa tysiące trzysta trzydzieści pięć 00/100) od dnia 21 października 2022 roku do dnia zapłaty,



od kwoty 1.800,00 (jeden tysiąc osiemset 00/100) od dnia 28 października 2023 roku do dnia zapłaty;

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powódki G. O. kwotę 4.747,10 (cztery tysiące siedemset czterdzieści siedem 10/100) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

4.  zwrócić ze Skarbu Państwa na rzecz pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 45,66 (czterdzieści pięć 66/100) złotych tytułem niewykorzystanej zaliczki na wynagrodzenie biegłego;

5.  nakazać pobrać od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 465,00 (czterysta sześćdziesiąt pięć 00/100) złotych tytułem kosztów sądowych.

Na oryginale podpis Sędziego

Za zgodność z oryginałem świadczy

Sygn. akt I C 66/23

UZASADNIENIE

Powódka G. O. – reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego – w pozwie z dnia 7 lutego 2023 r. (data nadania) wniosła o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na swoją rzecz:

- kwoty 8.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 24 października 2022 roku do dnia zapłaty,

- kwoty 200,00 zł tytułem odszkodowania za koszty leczenia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 października 2022 roku do dnia zapłaty,

- kwoty 2.500,00 zł tytułem skapitalizowanej renty na zwiększone potrzeby wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 października 2022 roku do dnia zapłaty,

- kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu pozwu podano, że dniu 26 maja 2022 r. powódka G. O. została potrącona przez kierującego pojazdem marki T. (...) o nr rej. (...) Z. J. (1), w wyniku czego doznała urazu kończyny górnej prawej – zwichnięcia stawu ramiennego oraz otarć skóry kończyny dolnej prawej. Powódka zgłosiła szkodę pozwanemu, który po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego przyznał na rzecz powódki kwotę 1.380,00 zł tytułem zadośćuczynienia, ale w związku z uznanym przyczynieniem wypłacił kwotę 690,00 zł oraz zaproponował ugodę polegającą na dopłacie kwoty 700,00 zł bez konieczności przedstawiania przez powódkę nowych dokumentów dotyczących szkody. Następnie powódka za pośrednictwem pełnomocnika wezwała pozwanego do dopłaty kwoty 45.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia, kwoty 5.300,00 zł tytułem skapitalizowanej renty tytułem zwiększonych potrzeb i kwoty 200,00 zł tytułem odszkodowania za poniesione koszty leczenia. Pozwany odmówił zaspokojenia w/w roszczeń /vide: - pozew k. 3 – 5/.

W odpowiedzi na pozew z dnia 14 marca 2023 r. (data nadania) pozwany Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. – reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata – wnosił o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty zgodnie z treścią art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pełnomocnik pozwanego podniósł, że do zdarzenia doszło w ten sposób, że powódka przechodziła przez drogę bez zachowania należytej ostrożności wymaganej przepisami prawo o ruchu drogowym i w ocenie strony pozwanej uzasadnionym jest przypisanie powódce 50% przyczynienia do powstania zdarzenia /vide: - odpowiedź na pozew k. 29 – 31/.

Po wydaniu opinii przez biegłego z zakresu ortopedii, pismem z dnia 10 listopada 2023 r. (data nadania) pełnomocnik powódki rozszerzył powództwo o kwoty: 9.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia i 4.600,00 zł tytułem skapitalizowanej.

W związku z powyższym, domagał się zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki kwot:

- 17.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 października 2022 roku do dnia zapłaty,

- kwoty 200,00 zł tytułem odszkodowania za koszty leczenia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 października 2022 roku do dnia zapłaty,

- kwoty 7.100,00 zł tytułem skapitalizowanej renty – pomoc osoby trzeciej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie: od kwoty 5.300,00 zł od dnia 11 października 2022 roku do dnia zapłaty i od kwoty 1.800,00 zł od dnia następnego po dacie doręczenia pisma rozszerzającego powództwo stronie pozwanej /vide: - pismo k. 263/.

Pismem z dnia 4 grudnia 2023 r. (data nadania) pełnomocnik pozwanego wniósł o oddalenie powództwa również w jego rozszerzonej części /vide: - pismo k. 276/.

Na rozprawie w dniu 24 września 2024 r. pełnomocnik powódki złożył zestawienie kosztów, w którym koszty prowadzenia sprawy wyliczył na łączną kwotę 5.811,70 zł /vide: - zestawienie kosztów k. 311/.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 26 maja 2022 r. powódka G. O. przed godziną 8.00 wyszła na targ. Na ulicy (...) w O. był w tym czasie korek. Kierujący pojazdem marki T. (...) o nr rej. (...) Z. J. (1) chciał zawrócić i by to zrobić musiał cofnął prowadzony przez siebie pojazd o ok. 3 metry. W tym czasie powódka przechodziła przez jezdnię z lewej strony na prawą. Kierujący pojazdem marki T. nie zauważył powódki w lusterkach wstecznych, zaś powódka widząc cofający pojazd starała się odsunąć, jednakże nie zdążyła, została potrącona i upadła. Z miejsca zdarzenia powódka została zabrana karetką pogotowia do szpitala.

Powódka nie przechodziła przez jezdnię na pasach, gdyż takowych nie ma na ulicy (...).

W sprawie w/w zdarzenia w Komendzie Powiatowej Policji w O. w sprawie (...)359/22 toczyło się dochodzenie, które zostało umorzone postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2022 r. wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa.

W momencie zdarzenia pojazd sprawcy zdarzenia był ubezpieczony w zakresie polisy OC w pozwanym Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W..

/dowód: - zeznania świadka Z. J. (2) skrócony protokół rozprawy

z 4.07.2023 r. k. 61v,

- zeznania powódki G. O. skrócony protokół rozprawy z

24.09.2023 r. k. 315v,

- akta sprawy RSD 359/2022 Komendy Powiatowej Policji w

O.,

- akta szkody płyta CD koperta k. 40/

Po przewiezieniu powódki karetką do Szpitala (...) w O. była ona hospitalizowana w Oddziale (...) Urazowo – Ortopedycznej z powodu zwichnięcia prawego stawu ramiennego. Wykonana została repozycja zamknięta zwichnięcia i założono unieruchomienie gipsowe. Badanie RTG ręki prawej wykazało masywne zmiany zwyrodnieniowe w stawie promieniowo – nadgarstkowym. Dalsze leczenie powódki prowadzone było w (...). Po dwóch tygodniach zmieniono unieruchomienie gipsowe na ortezę, którą powódka nosiła przez kolejny miesiąc. U powódki stosowano zabiegi rehabilitacyjne w ramach NFZ. W dniu 9 sierpnia 2022 r. zakończono leczenie. W badaniu stwierdzono nieznaczny deficyt ruchu barku prawego, drętwienia w zakresie kciuka. Powódka w 2022 r. leczona była z powodu reumatoidalnego zapalenia stawów, wykonywano u niej radiosynowektomię izotopową obu nadgarstków. W dniu 2 listopada 2022 r. u powódki wykonano usg barku prawego. Innych badań obrazowych w trakcie prowadzonego leczenia nie wykonywano.

Powódka ortezę kupiła w sklepie medycznym za kwotę 35,00 zł. Brała i nadal bierze leki przeciwbólowe, gdyż cierpi na reumatoidalne zapalenie stawów. Ponadto stale bierze leki na nadciśnienie. Po zdarzeniu powódka wymagała opieki, pomagał jej głównie mąż, który pomagał jej we wszystkich czynnościach życia codziennego, pomagały jej także dzieci i synowa, która jest pielęgniarką. Na rehabilitację powódka dojeżdżała codziennie do R. przez okres około 2 tygodni, woził ją mąż. Powódka ma wyznaczony także kolejny termin rehabilitacji, który będzie refundowany z NFZ.

/dowód: - dokumentacja medyczna k. 12 – 15, 83 – 93, 95 – 100, 104 – 109, 112

– 211, 214 – 226 i 229 – 245,

- zeznania świadka H. O. skrócony protokół rozprawy

z 4.07.2023 r. k. 61v – 62,

- zeznania powódki G. O. skrócony protokół rozprawy z

24.09.2023 r. k. 315v/

Opiniujący w sprawie biegły sądowy specjalista ortopeda – traumatolog J. B. podał, że w wyniku przedmiotowego zdarzenia z dnia 26 maja 2022 r. powódka G. O. doznała zwichnięcia prawego stawu ramiennego. Dolegliwości bólowe związane ze zdarzeniem w stopniu silnym występowały u powódki przez okres do 2 tygodni (unieruchomienie) i okresowo do 7 dni po zdjęciu unieruchomienia i rozpoczęciu usprawniania. Jak wynika z adnotacji z (...) z dnia 9 sierpnia 2022 r. kiedy zakończono leczenie powódki, stwierdzono nieznaczny deficyt ruchu barku prawego. Obecnie u powódki w badaniu ortopedycznym stwierdza się znaczny stopień ograniczenia zakresu ruchomości, który jest wynikiem nie tylko urazu, ale znacznego stopnia zmian zwyrodnieniowo – degeneracyjnych.

Ograniczenie zakresu ruchomości barku prawego i dolegliwości bólowe kwalifikują do orzeczenia stałego uszczerbku na zdrowiu wg pozycji 105a Tabeli norm oceny procentowej trwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 6%.

W okresie stosowanego unieruchomienia i wstępnego usprawniania barku prawego powódka wymagała pomocy osób trzecich w wykonywaniu takich podstawowych czynności życiowych jak toaleta, mycie i ubieranie, sporządzanie i częściowo spożywanie posiłków, utrzymanie porządku, zakupy. Pomoc ta była konieczna w okresie 8 tygodni w wymiarze 4 godzin dziennie, a przez następny miesiąc w wymiarze 2 godzin dziennie.

W ocenie biegłego skutki przedmiotowego zdarzenia obecnie nie skutkują istotnie na ograniczenia w wykonywaniu cięższych prac kończyną górną prawą.

Poniesione przez powódkę w trakcie prowadzonego leczenia związanego ze skutkami zdarzenia z dnia 26 maja 2022 r. to zakup ortezy. Brak jest informacji z dokumentacji medycznej o zlecanych lekach. Leki przeciwbólowe powódka stosowała już wcześniej z powodu reumatoidalnego zapalenia stawów.

Po zastosowanym leczeniu uzyskano prawidłową konfigurację stawu barkowego prawego z niewielkim deficytem zakresu ruchomości. Obecna dysfunkcja barku prawego powódki jest skutkiem procesu zwyrodnieniowego, zaawansowanych zmian zwyrodnieniowo wytwórczych prawego nadgarstka, zmian w zakresie kręgosłupa i reumatoidalnego zapalenia stawów.

Nieodwracalnymi skutkami zdarzenia są uszkodzenia torebkowo – więzadłowe typowe dla tego typu zwichnięcia i wynikające z tego dolegliwości bólowe i dysfunkcja ruchowa.

Biegły przy określaniu stopnia uszczerbku brał pod uwagę rodzaj urazu, prowadzone leczenie, uzyskany efekt terapeutyczny jak również zmiany nie związane z wypadkiem wpływające na obecny stan czynnościowy. Wpływ skutków urazu uznany został w zakresie 6%, natomiast biorąc pod uwagę aktualny stan funkcjonalny barku prawego powódki, zakres ruchomości i stopień utrudnień bólowych, a wynikający również z istniejących zmian zwyrodnieniowo – degeneracyjnych stopień uszczerbku należałoby określić w wysokości 15% (poz. 105b).

/dowód: - opinia pisemna biegłego sądowego specjalisty ortopedy –

traumatologa J. B. k. 248 – 250,

- opinia pisemna uzupełniająca biegłego sądowego specjalisty ortopedy

– traumatologa J. B. k. 278/

Powódka G. O. zgłosiła szkodę pozwanemu Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W., który po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego decyzją z dnia 23 sierpnia 2022 r. przyznał na rzecz powódki kwotę 1.380,00 zł tytułem zadośćuczynienia, ale w związku z uznanym przyczynieniem w wysokości 50% wypłacił kwotę 690,00 zł oraz zaproponował ugodę polegającą na dopłacie kwoty 700,00 zł bez konieczności przedstawiania przez powódkę nowych dokumentów dotyczących szkody. Następnie powódka za pośrednictwem pełnomocnika pismem z dnia 29 września 2022 r. wezwała pozwanego do dopłaty kwoty 45.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia, kwoty 5.300,00 zł tytułem skapitalizowanej renty tytułem zwiększonych potrzeb i kwoty 200,00 zł tytułem odszkodowania za poniesione koszty leczenia. Pozwany pismem z dnia 21 października 2022 r. odmówił zaspokojenia w/w roszczeń.

/dowód: - decyzja z 23.08.2022 r. k. 16,

- wezwanie do zapłaty k. 17,

- pismo z 21.10.2022 r. k. 19,

- akta szkody płyta CD koperta k. 40/

Sąd zważył, co następuje:

Zdaniem Sądu powództwo zasługuje na uwzględnienie co do zasady, zaś co do wysokości w przeważającej części.

W myśl art. 415 k.c. kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

Zgodnie z przepisem art. 436 § 1 k.c. samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch tegoż środka.

W świetle art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.

Przesłankami odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń wobec poszkodowanego są zatem z jednej strony przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej sprawcy szkody, z drugiej zaś strony – istnienie ważnej umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. W razie zaistnienia owych przesłanek, ubezpieczyciel odpowiada w zakresie odpowiedzialności sprawcy szkody.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że sprawca zdarzenia był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej w pozwanym Towarzystwie (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W., co implikuje odpowiedzialność pozwanego na podstawie wyżej przytoczonych przepisów.

Z kolei art. 362 k.c. stanowi, że jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron.

Przyczynienie poszkodowanego polega na zachowaniu się, które pozostaje w związku przyczynowym ze szkodą i które to zachowanie jest obiektywnie nieprawidłowe.

O przyczynieniu się poszkodowanego do powstania lub zwiększenia szkody można mówić wówczas, gdy szkoda jest nie tylko następstwem zdarzenia, z którym przepisy ustawy łączą obowiązek odszkodowawczy innego podmiotu, ale także zachowania się samego poszkodowanego. Kwestia prawnej doniosłości przyczynienia się poszkodowanego do powstania lub zwiększenia szkody nie jest postrzegana jednolicie, o czym świadczy wielość poglądów prezentowanych na ten temat w nauce prawa. Nie budzi wątpliwości, że w świetle art. 362 k.c. o przyczynieniu się poszkodowanego można mówić jedynie w sytuacji, gdy jego określone zachowanie pozostaje w normalnym związku przyczynowym ze szkodą; innymi słowy, gdy między tym zachowaniem a szkodą zachodzi związek przyczynowy, o którym mowa w art. 361 § 1 k.c. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 1964 r., I CR 218/64, OSNCP 1965, nr 9, poz. 153, czy uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 września 1975 r., III CZP 8/75, OSNCP 1976, nr 7 – 8, poz. 151).

Sąd analizując okoliczności przedmiotowego zdarzenia doszedł do przekonania, iż powódka G. O. w żadnym stopniu nie przyczyniła się do zaistnienia przedmiotowego zdarzenia. Co prawda przechodziła przez jezdnię w miejscu, gdzie nie było pasów, jednakże zachowanie to było w pełni uzasadnione faktem, iż na ulicy (...) w O., gdzie doszło do zdarzenia nie ma wyznaczonego pasami przejścia dla pieszych, a zatem powódka była uprawniona do przejścia przez ulicę w innym miejscu. To kierujący pojazdem marki T. (...) o nr rej. (...) nie zachował należytej ostrożności w czasie wykonywania manewru cofania, doprowadzając tym samym do potrącenia powódki.

Naprawienie szkody majątkowej na osobie reguluje art. 444 k.c. który w § 1 stanowi, że w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty.

W wypadkach przewidzianych w powyższym artykule Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę (art. 445 § 1 k.c.).

Do rozstrzygnięcia pozostaje zatem kwestia wysokości należnych powódce G. O. kwot objętych żądaniem pozwu.

Odnośnie zadośćuczynienia wynikającego z art. 445 § 1 k.c. to podkreślenia wymaga, że w przepisach obowiązującego prawa ustawodawca nigdzie nie sprecyzował sposobu ustalenia wysokości zadośćuczynienia, odwołując się do sędziowskiego uznania, opartego na całokształcie okoliczności sprawy.

Przeprowadzona w ten sposób analiza konkretnego przypadku ma doprowadzić do wyliczenia „odpowiedniej sumy”, to jest takiej kwoty, która odpowiada krzywdzie, ale nie jest wygórowana na tle stosunków majątkowych społeczeństwa.

Przez krzywdę należy rozumieć cierpienia fizyczne w postaci bólu i innych dolegliwości oraz cierpienia psychiczne polegające na ujemnych doznaniach przeżywanych w związku z cierpieniami fizycznymi i następstwami, zwłaszcza trwałymi lub nieodwracalnymi, uszkodzeniami ciała lub rozstroju zdrowia. Przy czym w pojęciu krzywdy mieszczą się nie tylko cierpienia fizyczne i psychiczne już doznane, ale również te, które mogą powstać w przyszłości (na tym polega całościowy charakter zadośćuczynienia).

W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że ocena rozmiarów krzywdy wymaga uwzględnienia nasilenia cierpień, długotrwałości choroby, rozmiary kalectwa, trwałości następstw zdarzenia oraz konsekwencji uszczerbku na zdrowiu w dziedzinie życia osobistego i społecznego (patrz, np. wyrok SN z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 681/98, opubl. OSNAP 16/00, poz.626).

Nie ulega wątpliwości, że zdrowie ludzkie jest dobrem szczególnie cennym i zasługującym na ochronę pod każdym względem, a w przypadku jego utraty, czy uszczerbku na zdrowiu, należne z tego tytułu zadośćuczynienie powinno być godziwe.

Podkreślenia wymaga, że godziwe nie oznacza wygórowane.

Zadośćuczynienie ma przede wszystkim charakter kompensacyjny.

Wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty sumy symbolicznej, lecz musi przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość.

Jednocześnie zadośćuczynienie powinno być utrzymane w rozsądnych granicach, nawiązując do warunków i przeciętnej stopy życiowej społeczeństwa.

W żadnym razie zadośćuczynienie nie może prowadzić do wzbogacenia, albowiem stoi to w sprzeczności z kompensacyjnym charakterem tego świadczenia (vide: wyrok SN z 30.01.2004 r. I CK 131/03 OSNC 2005 nr 2 poz. 40).

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego – a w szczególności z opinii zasadniczej i uzupełniającej biegłego sądowego specjalisty ortopedy – traumatologa J. B. , wynika jednoznacznie ustalony stopień trwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 6 % związany bezpośrednio ze zdarzeniem z dnia 26 maja 2022 r. oraz długotrwałość i stopień dolegliwości oraz cierpień powódki po przedmiotowym zdarzeniu.

Sąd uznał w/w opinie biegłego ortopedy - traumatologa jako pełne, jednoznaczne i miarodajne, bowiem zawierają one w pełni uzasadnione odpowiedzi na zagadnienia objęte tezami dowodowymi postanowień Sądu o dopuszczeniu dowodu z tychże opinii.

Dyskomfort życiowy, zakres cierpień oraz dolegliwości bólowe powódki G. O. po zdarzeniu z dnia 26 maja 2022 r. wynikają z w/w opinii oraz zeznań świadka H. O. i samej powódki. Dolegliwości bólowe związane ze zdarzeniem w stopniu silnym występowały u powódki przez okres do 2 tygodni (unieruchomienie) i okresowo do 7 dni po zdjęciu unieruchomienia i rozpoczęciu usprawniania. Jak wynika z adnotacji z (...) z dnia 9 sierpnia 2022 r. kiedy zakończono leczenie powódki, stwierdzono nieznaczny deficyt ruchu barku prawego. Obecnie u powódki w badaniu ortopedycznym stwierdza się znaczny stopień ograniczenia zakresu ruchomości, który jest jednak wynikiem nie tylko urazu, ale znacznego stopnia zmian zwyrodnieniowo – degeneracyjnych, a tym samym nie ma związku jedynie ze zdarzeniem z dnia 26 maja 2022 r.

Podnosząc powyższe rozważania natury prawnej do analizowanego stanu faktycznego Sąd uznał, że przyznane powódce G. O. przez stronę pozwaną zadośćuczynienie w wysokości 1.380,00 złotych – ograniczone dodatkowo do kwoty 690,00 zł z uwagi na przyjęty przez stronę pozwaną stopień przyczynienia w wysokości 50% - jest za niskie w stosunku do doznanego przez nią trwałego uszczerbku na zdrowiu – 6 % i w/w zakresu cierpień.

Zdaniem Sądu, przy przyjęciu wniosków zawartych w opiniach biegłego oraz zeznań świadka i powódki G. O., adekwatna wysokość zadośćuczynienia – przy uwzględnieniu dotychczas wypłaconej przez stronę pozwaną z tego tytułu kwoty oraz ustaleń Sądu dotyczących braku przyczynienia się powódki do zaistnienia zdarzenia z dnia 26 maja 2022 r. – to kwota 17.000,00 zł.

Odnośnie roszczeń zgłoszonych na podstawie art. 444 § 1 k.c. to Sąd uznał za usprawiedliwione następujące żądania:

- koszty leczenia, które zgodnie ze wskazaniami biegłego sądowego specjalisty ortopedy – traumatologa J. B. wyniosły 35,00 zł (zakup ortezy). W pozostałym zakresie Sąd uznał żądanie za nieudowodnione. Powódka podnosiła, iż brała i nadal bierze leki przeciwbólowe, jednakże jak wynika z jej zeznań oraz treści opinii w/w biegłego konieczność ich przyjmowania nie była związana jedynie z urazem wynikającym ze zdarzenia z dnia 26 maja 2022 r. a przede wszystkim z występującymi u niej zmianami zwyrodnieniowo – degeneracyjnymi w postaci zmian zwyrodnieniowo wytwórczych prawego nadgarstka, zmian w zakresie kręgosłupa i reumatoidalnego zapalenia stawów,

- kwoty w wysokości 7.100,00 zł z tytułu renty na zwiększone potrzeby w zakresie opieki osób trzecich. Zgodnie ze wskazaniami zawartymi w opinii biegłego pomoc ta była konieczna w okresie 8 tygodni w wymiarze 4 godzin dziennie (56 dni x 4 godz. = 224 godz.), a przez następny miesiąc w wymiarze 2 godzin dziennie (30 dni x 2 godz. = 60 godz.), czyli łącznie przez 284 godziny, co przy w pełni uzasadnionej i akceptowalnej stawce 25,00 zł za godzinę opieki daje łącznie w/w kwotę (284 godz. x 25,00 zł = 7.100,00 zł).

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku, oddalając jednocześnie powództwo jako niezasadne w pozostałej części – punkt 2. sentencji wyroku.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. i art. 455 k.c. zasądzając je:

- w przypadku pierwotnego żądania pozwu od dnia wydania przez stronę pozwaną ostatecznej decyzji w toku postępowania likwidacyjnego (21 października 2022 r.),

- w przypadku kwoty 1.800,00, o którą strona powodowa rozszerzyła powództwo w toku procesu w zakresie żądania renty na zwiększone potrzeby odsetki winny być zasądzone od dnia doręczenia stronie pozwanej pisma rozszerzającego powództwo, tj. od dnia 22 listopada 2023 r. (vide: - (...) k. 268), jednakże Sąd omyłkowo zasądził je od dnia 28 października 2023 r.

Biorąc pod uwagę fakt, że strona powodowa w przedmiotowym postępowaniu uległa jedynie w niewielkiej części, Sąd o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Na koszty te złożyły się: opłata sądowa w kwocie 750,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika według norm przepisanych w kwocie 3.600,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł i połowa kosztów za zasadniczą opinię biegłego w kwocie 380,10 zł, tj. łącznie 4.747,10 zł – punkt 3. sentencji wyroku.

O odsetkach od w/w kwoty kosztów postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść art. 98 § 1 ¹ k.p.c., który stanowi, że od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Podstawę rozstrzygnięcia zwartego w punkcie 4. sentencji wyroku stanowi art. 84 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 r. (tj. Dz. U. z 2022 poz. 1125 ze zm.), natomiast podstawę rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 5. sentencji wyroku stanowi art. 113 ust. 1 w/w ustawy.