Zarządzenie z 4 października 2024, sygn. I C 209/22

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 12 września 2024 r.

Pozwem z dnia 14 lutego 2020 r. (data wpływu do tut. Sądu) powódka K. S. (obecnie B.) wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na swoją rzecz kwoty 10.185,55 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od dnia 18 lutego 2019 r. tj. od dnia następnego po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia roszczeń do dnia zapłaty w tym: kwotę 10.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w związku ze zdarzeniem z dnia 06 października 2018 r. w oparciu o art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 § 1 k.c., kwotę 185,55 zł tytułem zwrotu dojazdów do placówek medycznych w oparciu o art. 361 § 2 k.c. w zw. z art. 444 § 1 k.c. Ponadto powódka K. S. wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na swoją rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na uzasadnienie swojego stanowiska powódka K. S. wskazała, iż w dniu 06 października 2018 r. doszło do wypadku komunikacyjnego, w wyniku którego doznała obrażeń ciała, które spowodowały rozstrój jej zdrowia. Sprawca zdarzenia drogowego posiadał ubezpieczenie OC u pozwanego (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W.. Powódka zgłosiła szkodę (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W.. Pozwany odmówił przyjęcia odpowiedzialności i wypłaty wszelkich świadczeń na rzecz powódki.

W odpowiedzi na pozew pozwany (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki K. S. na swoją rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na uzasadnienie swojego stanowiska pozwany (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wskazał, iż prowadził postępowanie likwidacyjne w związku ze szkodą jaka miała miejsce w dniu 06 października 2018 r. Pozwany (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wskazał, iż powódka K. S. nie wykazała krzywdy, a tym bardziej adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy kolizją z dnia 06 października 2018 roku, a zgłaszanymi dolegliwościami i prowadzonym leczeniem.

W toku postępowania strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt I C 361/20 Sąd Rejonowy w Jastrzębiu – Zdroju oddalił powództwo i obciążył powódkę kosztami procesu.

Od powyższego wyroku powódka złożyła apelację, zaskarżając go w całości.

Wyrokiem z dnia 1 lutego 2022 r., sygn.. akt II Ca 874/21 Sąd Okręgowy w Rybniku II Wydział Cywilny Odwoławczy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 06 października 2018 r. około godziny 7:30 w Ż., na ulicy (...) (droga nr (...)) miało miejsce zdarzenie drogowe, w którym udział brała K. S. (obecnie B.). Kolizja miała polegać na zderzeniu bocznym samochodu R. M. nr rej. (...) kierowanym przez P. U. z samochodem S. (...) nr rej. (...) kierowanym przez K. S.. Na kierującego pojazdem marki R. (...) został nałożony mandat karny. K. S. bezpośrednio po zdarzeniu drogowym nie czuła żadnych dolegliwości bólowych. Po przyjeździe do domu K. S. zaczęła odczuwać nudności, w związku z czym rodzice zawieźli ją do (...) Szpitala (...) w J.. Wykonano następujące badania: badanie RTG czaszki oraz RTG odcinka szyjnego. W powyższych badaniach nie stwierdzono zmian urazowych. Ponadto K. S. była konsultowana przez neurochirurga, który również nie stwierdził żadnych zmian w wyniku zdarzenia drogowego. K. S. otrzymała następujące zalecenia: oszczędny tryb życia przez kilka dni, doraźnie leki przeciw bólowe, kontrola w POZ oraz obserwacja i opieka drugiej osoby.

K. S. w dniu 08 października 2018 r. podczas wizyty w poradni ortopedyczno- urazowej otrzymała zalecenie noszenia miękkiego kołnierza szyjnego. Podczas wizyty w dniu 22 października 2018 r. dolegliwości utrzymywały się w związku z czym zalecenia utrzymano. Przez okres ponad jednego miesiąca K. S. przebywała na zwolnieniu lekarskim, na wizycie w dniu 07 grudnia 2018 r. lekarz stwierdził, iż jest zdolna do pracy. Bezpośrednio po wypadku wsparciem głównie psychologicznym K. S. służyli rodzice, psycholog zalecił odpoczynek.

Biegły sądowy dr n. med. M. F. w opinii sądowej - sporządzonej wspólnie z biegłym z zakresu badań wypadków drogowych mgr inż. P. S. - stwierdzili, iż wartości sił oddziałujących na ciało i na kręgosłup poszkodowanej były zbliżone lub nieco większe do sytuacji gwałtowanego hamowania, przy którym nie dochodzi do uszkodzeń struktur kostno-więzadłowych kręgosłupa. W opinii wskazano, iż z medycznego punktu widzenia nie można wykluczyć, iż u poszkodowanej K. S. wystąpiły przejściowe dolegliwości bólowe okolicy kręgosłupa szyjnego oraz objawy wegetatywne będące powodem zgłoszenia się lekarza, jednak brak jest wystraczających i obiektywnych przesłanek do przyjęcia, aby ich wystąpienie wynikało bezpośrednio z uszkodzeń fizykalnych związanych z zaistnieniem przedmiotowego zdarzenia.

Dowód:

-zeznania powódki K. S. (obecnie B.) k. 62v akt;

- zeznania świadka J. B. k.62v akt;

- opinia kompleksowa z przeprowadzonych badań kolizji drogowej k. 88-104 akt;

- akta szkody k. 70 akt;

- dokumentacja medyczna K. S. (obecnie B.) k. 17-21 akt;

Pismem z dnia 16 stycznia 2019 r. K. S. (obecnie B.) zgłosiła szkodę (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. i wniosła o wypłatę kwoty 25.000,00 zł tytułem należnego świadczenia pieniężnego. (...) z siedzibą w W. odmówiło uznania swojej odpowiedzialności. Następnie pismem z dnia 08 marca 2019 r. K. S. (obecnie B.) wezwała (...) z siedzibą w W. do zapłaty. Pismem z dnia 26 marca 2019 r. ubezpieczyciel po raz kolejny odmówił zapłaty.

Dowód:

- pismo z dnia 16 stycznia 2019 r. k. 22-23 akt

- pismo (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. z dnia 23 stycznia 2019 r. k. 24 akt;

- pismo (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. z dnia 14 lutego 2019 r. k. 25 akt;

- Ostateczne wezwanie przedsądowe z dnia 08 marca 2019 r. k. 26- 27 akt;

- pismo (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. z 26 marca2019 r. k. 28 akt;

Biegły sądowy z zakresu psychiatrii A. W. powołany na okoliczność ustalenia, że wskutek zdarzenia z dnia 06 października 2018 r. powódka poniosła uszczerbek w aspekcie psychicznym oraz jakiego rodzaju oraz w jakiej wysokości, jak również na okoliczność ustalenia cierpień związanych ze zdarzeniem z dnia 06 października 2018 r., wpływu wypadku oraz jego następstw na jakość życia powódki stwierdził, iż wszelkie dane wskazują na miernego stopnia wpływ na funkcjonowanie K. B. reaktywny stan związany z wypadkiem z 6 października 2018 r. Stwierdzony u opiniowanej ww. miernego stopnia stan reaktywny daje podstawy do ustalenia procentowego długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 5%. W opinii wskazano, że aktualny stan zdrowia psychicznego K. B. nie wymaga leczenia psychiatrycznego w sensie psychofarmakoterapii zatem na dzień dzisiejszy nie stwierdzono następstw klinicznych w rozumieniu psychopatologicznym, które miałyby mieć wpływ na jakość życia opiniowanej.

Biegła sądowa z zakresu psychologii E. K. stwierdziła, iż wyjściowy poziom intelektualny powódki jest w normie, a funkcje poznawcze (uwaga, percepcja, pamięć) nie są zaburzone. Badana nie ujawnia psychotycznych zaburzeń myślenia czy też ograniczeń w zdolności zrozumienia oczywistych sytuacji społecznych. Wszelkie dane wskazują na miernego stopnia wpływ na funkcjonowanie K. B. reaktywnego stanu związanego z wypadkiem z dnia 6 października 2018 r. Stwierdzany u opiniowanej ww. miernego stopnia stan reaktywny daje podstawy do ustalenia procentowego długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 5%. Ponieważ aktualny stan zdrowia psychicznego powódki nie wymaga leczenia psychiatrycznego w sensie psychofarmakoterapii na dzień dzisiejszy biegła sądowa nie stwierdziła następstw klinicznych w rozumieniu psychopatologicznym, które miałyby mieć wpływ na jakość życia opiniowanej. Powódkę cechuje labilność emocjonalna. Od czasu wypadku posiada zaniżoną samoocenę oraz niskie poczucie własnej wartości. Nie wierzy we własne możliwości. Zgłasza również trudności ze snem oraz odprężaniu się. Odczuwane dolegliwości bólowe negatywnie wpływają na jej stan emocjonalny. Sposób funkcjonowania społecznego powódki od momentu wypadku uległ pogorszeniu. Obecnie ujawnia ona skłonność do wycofywania się z kontaktów interpersonalnych, obawia się jazdy samochodem, która wywołuje u niej wiele objawów psychosomatycznych (m.in. wymioty, mdłości, bóle głowy, żołądka). Jest mniej aktywna towarzysko i fizycznie. Najlepiej czuje się we własnym domu. Okresowo stała się nerwowa, drażliwa. Myślenie o przyszłości wywołuje u niej niepokój oraz tendencje rezygnacyjne, pesymizm w ocenie siebie i świata. Wyniki testów i sposób funkcjonowania mogą wskazywać na występowanie u niej okresowo stanów obniżenia nastroju. W związku z powyższym sugeruje się podjęcie współpracy z psychoterapeutą celem przepracowania sytuacji zdarzenia i związanych z nią trudnych wspomnień celem zniwelowania jej następstw. Powódka nie spełnia kryteria zespołu stresu pourazowego oraz złożonego zespołu stresu pourazowego. Zdarzenie wypadku jednak było i jest dla niej wydarzeniem traumatycznym, wywołującym wiele następstw: poczucie napięcia lękowego, uczucie dużego zmęczenia, a niekiedy wyczerpania, poczucie bezradności, ponowne przeżywanie traumatycznego wydarzenia w formie żywych, natrętnych wspomnień, unikanie myśli i wspomnień związanych z wypadkiem, uczucie podenerwowania lub płochliwości, wzmożonej czujności, upośledzenie funkcjonowania w życiu społecznych i osobistym (m.in. izolowanie się, wycofywanie z relacji interpersonalnych). W związku z powyższym powódka wymaga objęcia holistyczną opieką psychoterapeutyczną, gdyż nieuleczone objawy mogą prowadzić do rozwinięcia się PTSD. Niekontrolowany i nieuleczalny zespół stresu pourazowego może prowadzić do rozwoju wielu chorób somatycznych, a także znacznie zwiększa ryzyko rozwoju uzależnień czy podejmowania prób samobójczych. Nieleczone objawy PTSD mogą utrzymywać się przez wiele lat i przejść w trwałą zmianę osobowości. Ważnym czynnikiem w pracy z powódką jest również wsparcie bliskich osób.

Biegły sądowy z zakresu ortopedii i traumatologii powołany na okoliczność ustalenia rozmiaru uszkodzenia ciała i wywołania rozstroju zdrowia u powódki, spowodowanego wypadkiem, który miał miejsce dnia 06 października 2018 r. oraz rokowań na przyszłość stwierdził, że w związku z wypadkiem z dnia 06 października 2018 r. urazy, których doznała powódka nie spowodowały powstania stałego, ani długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, albowiem w procesie terapeutycznym nie udokumentowano obecności żadnych utrwalonych zmian strukturalnych, które można by uznać za pourazowe – co uniemożliwia ocenę z tytułu stałego uszczerbku na zdrowiu. Powódka odzyskała zdolność do pracy po niespełna 2 miesiącach – co uniemożliwia orzeczenie długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, gdzie warunkiem niezbędnym jest udokumentowany czas zaburzeń funkcji i występowania dolegliwości przez okres nie krótszy, niż 6 miesięcy. U powódki występuje wada wrodzona lub rozwojowa odcinka szyjnego kręgosłupa w postaci bloku kostnego C4-C5. Deformacja ta powoduje ograniczenie lub brak ruchu w segmencie C4-C5, co w konsekwencji prowadzi do przeciążenia w sąsiadujących ze zmianą segmentach kręgosłupa. Występujące przeciążenia doprowadziły do zmian o typie spondyloartrozy odcinka szyjnego kręgosłupa, czemu dodatkowo sprzyja wykonywana przez badaną praca. W opinii biegłego sądowego dolegliwości bólowe, które obecnie zgłasza powódka nie mają związku z przedmiotową sprawą. Ból, który powódka odczuwa na co dzień po pracy, określony przez nią na 4-8 w 10 skali VAS związany jest z chorobą samoistną narządu osiowego. Bezpośrednio po wypadku natężenie bólu powódka określa na 8 przez okres 2 miesięcy. Związany był on z naciągnięciem, naderwaniem aparatu więzadłowo – mięśniowego kręgosłupa szyjnego.

Dowód:

-opinia biegłego sądowego z zakresu psychiatrii A. W. k. 231-235 akt;

-opinia biegłego sądowego z zakresu psychologii E. K. k. 253-266 akt;

-opinia biegłego sądowego z zakresu ortopedii – traumatologii J. H. k. 283-284 akt;

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił po rozważeniu całego zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego w postaci dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony, zeznań powódki, świadka J. B. oraz dowodu z opinii biegłych sądowych z zakresu badań wypadków drogowych P. S. oraz biegłego dr n. med. M. F., dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresy psychiatrii A. W., dowodu z opinii biegłej sądowej z zakresu psychologii E. K. oraz dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii – traumatologii J. H..

Oceniając zebrany materiał dowodowy Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować autentyczność przedstawionych przez strony dokumentów prywatnych. Zważyć bowiem należało, że żadna ze stron nie podniosła w toku niniejszego postępowania zarzutów co do autentyczności tych dokumentów, a nadto wymienione powyżej dokumenty zostały podpisane i nie noszą żadnych znamion podrobienia czy przerobienia.

Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania opinii wydanych przez biegłych sądowych w niniejszej sprawie. Zostały one, zdaniem Sądu, sporządzone rzetelnie i fachowo, z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego, a nadto zostały wyrażone w sposób jasny, zrozumiały i nie zawierają luk czy sprzeczności. Biegli prawidłowo przeanalizowali stan faktyczny, ustalony w oparciu o zeznania świadka, powódki, dokumentację medyczną powódki oraz akta szkody. Ponadto strony reprezentowane przez profesjonalnych pełnomocników nie kwestionowały opinii.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie.

Podstawę żądania powództwa stanowi art. 445 § 1 k.c., zgodnie z którym w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Nadto, powódka wywodziła swoje roszczenie z treści art. 822 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. W myśl § 2 tego przepisu umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o których mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia. Podobnie stanowi art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (dalej ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych). Stosownie zaś do art. 9 ust. 1 tej ustawy umowa ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej obejmuje odpowiedzialność cywilną podmiotu objętego obowiązkiem ubezpieczenia za szkody wyrządzone czynem niedozwolonym oraz wynikłe z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, o ile nie sprzeciwia się to ustawie lub właściwości (naturze) danego rodzaju stosunków.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych), poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń, przy czym z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia (art. 34 ust. 1 ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych). Jednocześnie stosownie do art. 35 tej ustawy ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej (art. 36 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych).

Przesłankami odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego, które warunkują powstanie obowiązku naprawienia przez sprawcę szkody w rozumieniu przepisów dotyczących reżimu deliktowego są: szkoda w znaczeniu uszczerbku w dobrach osoby poszkodowanej, zdarzenie wyrządzające szkodę (czyli działanie lub zaniechanie działania) oraz związek przyczynowy pomiędzy szkodą a zdarzeniem - art. 436 § 1 k.c. oraz wina (art. 415 k.c.).

W rozpoznawanej sprawie sporne było czy w okolicznościach wskazanego wyżej zdarzenia drogowego powódka mogła doznać jakiegokolwiek uszczerbku na zdrowiu.

Z opinii łącznej biegłych z zakresu rekonstrukcji zdarzeń drogowych i medycyny sądowej jednoznacznie wynika, że w okolicznościach zdarzenia z dnia 06 października 2018 r. siły oddziałujące na ciało i kręgosłup poszkodowanej były zbliżone lub nieco większe od sytuacji gwałtownego hamowania, przy którym nie dochodzi do uszkodzeń struktur kostno- więzadłowych kręgosłupa. Biegły sądowy wskazał, iż z medycznego punktu widzenia nie można wykluczyć, iż u powódki wystąpiły przejściowe dolegliwości bólowe okolicy kręgosłupa szyjnego oraz objawy wegetatywne będące powodem zgłoszenia się do lekarza, jednak brak w ocenie biegłego wystarczających i obiektywnych przesłanek do przyjęcia, aby ich wystąpienie wynikało bezpośrednio z uszkodzeń fizykalnych związanych z zaistnieniem zdarzenia drogowego w dniu 06 października 2018 r. Z opinii biegłych z zakresu psychiatrii oraz psychologii wynika, że stwierdzony u powódki miernego stopnia stan reaktywny daje podstawy do ustalenia procentowego długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 5%. Powódka nie spełnia jednak kryterium zespołu stresu pourazowego oraz złożonego zespołu stresu pourazowego. Zdarzenie było i jest dla powódki wydarzeniem traumatycznym, wywołującym wiele następstw m.in. poczucie napięcia lękowego, uczucie dużego zmęczenia a niekiedy wyczerpania, poczucie bezradności, ponowne przeżywanie traumatycznego wydarzenia w formie żywych, natrętnych wspomnień, unikanie myśli i wspomnień związanych z wypadkiem, uczucie podenerwowania lub płochliwości, wzmożonej czujności, upośledzenie funkcjonowania w życiu społecznych i osobistym tj., izolowanie się, wycofywanie z relacji interpersonalnych. Z opinii biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii wynika, że urazy których doznała powódka nie spowodowały powstania stałego ani długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Ból bezpośrednio po wypadku związany był z naciągnięciem, naderwaniem aparatu więzadłowo – mięśniowego kręgosłupa szyjnego.

Ustalenie wysokości zadośćuczynienia powinno zostać dokonane z uwzględnieniem wszelkich okoliczności mających wpływ na rozmiar doznanej krzywdy oraz to, że zadośćuczynienie ma przede wszystkim charakter kompensacyjny i tym samym jego wysokość winna przedstawiać jakąś odczuwalną wartość – por. przykładowo wyrok SN z dnia 12 kwietnia 1972 roku, II CR 57/72, OSNCP 1972, z. 10, poz. 183 oraz wyrok SN z dnia 24 czerwca 1965 roku, I PR 203/65, OSPIKA 1966, poz. 92). Rozważając istotę powyższego roszczenia należy mieć na uwadze, iż na rozmiar krzywdy, a w konsekwencji wysokość zadośćuczynienia, składają się cierpienia fizyczne i psychiczne, których rodzaj, natężenie i czas trwania należy każdorazowo określić w okolicznościach konkretnej sprawy. Mierzenie krzywdy wyłącznie stopniem uszczerbku na zdrowiu stanowiłoby niedopuszczalne uproszczenie nie znajdujące oparcia w treści art. 445 § 1 k.c. Zadaniem Sądu jest indywidualne określenie stopnia krzywdy doznanej przez powoda i podjęcie próby przełożenia jej na określoną wartość finansową. O rozmiarze należnego zadośćuczynienia pieniężnego powinien decydować w zasadzie rozmiar doznanej krzywdy: stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność i czas trwania, nieodwracalność następstw wypadku i inne podobne okoliczności. Niewymierny w pełni charakter tych okoliczności sprawia, że sąd przy ustalaniu rozmiaru krzywdy i tym samym wysokości zadośćuczynienia ma pewną swobodę. Ocena sądu w tym względzie powinna opierać się na całokształcie okoliczności sprawy, nie wyłączając takich czynników, jak np. wiek poszkodowanego i postawa sprawcy, przy czym określenie wysokości zadośćuczynienia powinno się opierać na obiektywnych i sprawdzalnych kryteriach, kierować się jego celami i charakterem, jednakże przy uwzględnieniu indywidualnej sytuacji stron.

W przedmiotowej sprawie powódka doznała 5% uszczerbku na zdrowiu w zakresie urazu psychicznego i psychologicznego. Zdarzenie z dnia 6 października 2018r. było dla niej wydarzeniem traumatycznym, wywołującym następstwa w sferze psychicznej. W aspekcie obrażeń fizycznych powódka nie doznała krzywdy, poza dolegliwościami bólowymi bezpośrednio po wypadku.

Rozważając zakres należnego powódce zadośćuczynienia Sąd miał na uwadze opisany powyżej zakres jej cierpień (zarówno fizycznych, jak i psychicznych) oraz trwałe następstwa doznanych urazów oraz pozytywne prognozy na przyszłość.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd zasądził na rzecz powódki kwotę 5.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia. W ocenie Sądu tak ustalona kwota uwzględnia zakres doznanych przez powódkę krzywdy i cierpień doświadczonych w następstwie doznanych urazów, a jednocześnie spełnia swoją rolę kompensacyjną. W pozostałym zakresie Sąd oddalił roszczenie o zadośćuczynienie jako wygórowane.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c. zasądzając kwotę 5.000,00 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 18 lutego 2019 r., tj. od dnia następnego po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia roszczeń.

Sąd oddalił także powództwo w zakresie zwrotu kosztów dojazdów do placówek medycznych jako nie wykazane (art. 6 k.c.).

Stosownie do art. 108 § 1 k.p.c. sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji. Sąd może jednak rozstrzygnąć jedynie o zasadach poniesienia przez strony kosztów procesu, pozostawiając szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu. W tej sytuacji, po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie, referendarz sądowy w sądzie pierwszej instancji wydaje postanowienie, w którym dokonuje szczegółowego wyliczenia kosztów obciążających strony.

Sędzia Joanna Schreiber

(...)

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

(...)

(...)

3.  (...)

(...)

(...)