Wyrok z 8 października 2024, sygn. I C 583/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 08 października 2024r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: Protokolant:	Sędzia Sławomir Szubstarski st.sekr.sąd. Beata Bukiejko

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 października 2024 r. w K.

sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S.

przeciwko (...) S.A w W.

o zapłatę

I.  powództwo oddala;

II.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1 917 (jeden tysiąc dziewięćset siedemnaście) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu;

III.  nakazuje ściągnąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa – kasy Sądu Rejonowego w Kętrzynie kwotę 404,47 (czterysta cztery, czterdzieści siedem) złotych tytułem nieuiszczonych kosztów procesu.

Sygn. akt: I C 583/21

UZASADNIENIE

Powód (...) sp. z o.o. z siedzibą w S. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 4 400 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 17 czerwca 2020 r. do dnia zapłaty. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 7 listopada 2017 roku doszło do kolizji drogowej, sprawca której był ubezpieczony w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. Pozwany naprawił szkodę w wysokości ustalonej wyrokiem tutejszego sądu w sprawie I C (...). Następnie powód nabył od poszkodowanej wierzytelność i wystąpił z powództwem o odszkodowanie za utratę wartości handlowej auta w kwocie 1 600 złotych, które po zasądzeniu wyrokiem tutejszego Sądu (sprawa I C (...)) pozwany wypłacił. W ocenie powoda wypłacone odszkodowanie było zaniżone albowiem z opinii biegłego powołanego przez tutejszy Sąd w sprawie I C (...) doszło do utraty wartości handlowej uszkodzonego pojazdu o kwotę 6 000 złotych. Skoro zostało wypłacone 1 600 złotych do dopłaty pozostała kwota 4 400 złotych.

W odpowiedzi na pozew pozwany (...) S.A. w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda, na jego rzecz, kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu stanowiska pozwany przyznał własną odpowiedzialność za szkodę w pojeździe wywołaną kolizją z 7 listopada 2017 roku, dotychczasową wypłatę odszkodowania z tytułu naprawy pojazdu poszkodowanie w kwocie 15 147,98 złotych oraz że w wykonaniu wyroku Sądu Rejonowego w Kętrzynie w sprawie I C (...) zapłacił powódce kwotę 1 600 złotych wraz z należnościami ubocznymi z tytułu ubytku wartości rynkowej pojazdu poszkodowanej. Dalsze odszkodowanie uznał za zbyt wygórowane kwestionując jednocześnie opinię biegłego uzyskaną w sprawie I C (...).

Sąd ustalił co następuje:

W dniu 07 listopada 2017 r., doszło do kolizji drogowej, w wyniku której został uszkodzony, należący do D. K., pojazd marki H. o nr rej. (...). Sprawca zdarzenia był objęty obowiązkowym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej w (...) S.A. z siedzibą w W..

( bezsporne, a nadto: dokumenty w aktach sprawy S.R. w K. I C (...))

Pozwany (...) S.A. z siedzibą w W., uznał co do zasady swoją odpowiedzialność za naprawienie szkody powstałej w wyniku ww. kolizji i przyznał oraz wypłacił powódce odszkodowanie w kwocie 5.146,98 zł, w oparciu o kalkulację kosztów naprawy pojazdu.

( bezsporne, a nadto: akta sprawy S.R. w K. I C (...) )

D. K. wystąpiła do sądu o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz odszkodowania uzupełniającego i wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2019 r. Sąd Rejonowy w Kętrzynie w sprawie I C (...) zasądził od (...) S.A. na jej rzecz kwotę 10.001,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie oraz kosztami procesu. Zasądzone odszkodowanie dotyczyło wyłącznie kosztów naprawy auta poszkodowanej wykonanej przez stację obsługi autoryzowaną przez producenta pojazdu, z zachowaniem ustalonej przez producenta pojazdu technologii napraw oraz przy zastosowaniu części zamiennych oryginalnych (znaczonych symbolem O i (...)).

( bezsporne, dodatkowo dowód: dokumenty w aktach I C (...), w szczególności pozew k. 3-39, wyrok z dnia 10.04.2019 r. k. 124, opinia biegłego k. 78-91).

Umową cesji z dnia 13 czerwca 2019 r. D. K. przelała na rzecz powoda wierzytelność, jaka przysługiwała jej do ubezpieczyciela i sprawcy szkody z tytułu niewypłaconego jej odszkodowania w pełnej wysokości w związku ze szkodą z dnia 07.11.2017 r.

( dowód: umowa cesji k. 6-7 akt SR w Kętrzynie I C (...) )

Wyrokiem z 11 marca 2020 roku w sprawie I C (...) Sąd Rejonowy w Kętrzynie zasądził od (...) S.A. w W. na rzecz (...) sp. z o.o. w S. kwotę 1 600 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 17 czerwca 2020 roku do dnia zapłaty. Pozwany wypłacił powodowi zasądzoną kwotę w całości.

( bezsporne, nadto dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Kętrzynie z 11 marca 2020 r. w sprawie I C (...) (w aktach sprawy I C (...)))

Po naprawie pojazdu H. (...), nr rej. (...), wykonanej starannie, z zachowaniem ustalonej przez producenta pojazdu technologii napraw oraz przy zastosowaniu części zamiennych oryginalnych (znaczonych symbolem O i (...)) ubytek wartości rynkowej tego pojazdu wynosi 1 600 złotych .

( dowód: opinia biegłego Z. K. k. 128-136, 152-153)

Sąd ustalił co następuje:

Powództwo jako niezasadne podlegało oddaleniu.

Pomiędzy stronami nie był sporny stan faktyczny dotyczący okoliczności zdarzenia drogowego prowadzącego do uszkodzenia pojazdu H. (...), zakresu uszkodzenia tego pojazdu, wypłaty odszkodowania pozwalającego naprawić uszkodzenie częściami oryginalnymi przez stację obsługi autoryzowaną przez producenta. Okoliczności te wynikały z prawomocnego wyroku tutejszego sądu w sprawie I C (...). Bezsporna była również kwestia legitymacji procesowych każdej ze stron.

Spór dotyczył dalszej odpowiedzialności pozwanego zakładu ubezpieczeń, za szkodę wyrażającą się w utracie wartości handlowej pojazdu H. (...), przy czym pozwany nie kwestionował zasady własnej odpowiedzialności za tę szkodę, ale kwestionował jej wysokość ponad dotychczas wypłaconą kwotę 1 600 złotych. Co do tej kwoty pierwotnie istniejący spór pomiędzy stronami został rozstrzygnięty wyrokiem Sądu Rejonowego w Kętrzynie w sprawie I C (...) zasądzającego zgodnie z żądaniem powoda kwotę 1 600 złotych. Pozwany wyrok ten wykonał. W niniejszej sprawie powód dochodził dalszej kwoty 4 400 złotych odszkodowania z tego tytułu twierdząc, w ślad za opinią biegłego M. P. dopuszczoną w sprawie I C (...) ( opinia z k. 46-55, 84-88 akt I C (...)) że wysokość szkody odniesionej przez właściciela pojazdu wynosi 6 000 złotych. Powód domagał się zatem dopłaty uzupełniającej dotychczas wypłacone odszkodowanie.

Pozwany zakwestionował roszczenie powoda wskazując, że dotychczas wypłacone odszkodowanie 1 600 złotych w całości naprawia szkodę z tytułu utraty wartości handlowej pojazdu i zgłosił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego na okoliczność ustalenia utraconej przez uszkodzony pojazd wartości handlowej.

Wobec takiego skoncentrowania sporu między stronami, w ślad za wcześniejszymi uzasadnieniami zapadłych orzeczeń tutejszego Sądu w sprawie odszkodowania z tegoż zdarzenia przypomnieć należy, że podstawę odpowiedzialności pozwanego stanowią przepisy art. 805 § 1 k.c. w zw. z art. 822 k.c. Stosownie do treści art. 805 § 1 k.c. ubezpieczyciel przez umowę ubezpieczenia zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Zgodnie z treścią art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela (§ 4).

Jak stanowi art. 361 § 1 i § 2 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zgodnie z art. 363 § 1 k.c., naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.

Rozstrzygnięcie sporu zarysowanego w niniejszym postępowaniu wymagało wiadomości specjalnych, dlatego z uwagi na rozbieżność stanowisk Sąd dopuścił wnioskowany przez pozwanego dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej S. T. na okoliczność ustalenia ubytku wartości pojazdu H. na skutek uszkodzeń powstałych w wypadku z 7 listopada 2017 roku. Zdaniem biegłego ubytek wartości handlowej tego pojazdu, po naprawie wykonanej starannie, z zachowaniem ustalonej przez producenta pojazdu technologii napraw oraz przy zastosowaniu części zamiennych oryginalnych (oznakowanych w rozumieniu przepisów (...) symbolami jakości O i (...)), wyniósł 1 300 złotych brutto. Natomiast przy przyjęciu sugerowanej przez powoda kategorii uszkodzeń (...) ubytek wyniósłby 1 700 złotych.

Wobec zgłoszonych przez powoda zarzutów, nadto zważywszy podniesioną przez biegłego złożoność problematyki ustalenia szkody wyrażającej się w ubytku wartości handlowej pojazdu pokolizyjnego, Sąd dopuścił kolejny dowód z opinii biegłego Z. K., który do kwestii ustalenia szkody podszedł dwupłaszczyznowo, raz przyjmując za podstawę model obliczenia opracowany przez I. i przyjęty przez Stowarzyszenie (...), a następnie według metody (...) przyjętej przez biegłego P. w sprawie I C (...). Zdaniem biegłego K. ubytek wartości handlowej tego pojazdu ustalony metodą przyjętą przez Stowarzyszenie (...) wyniósł 1 600 złotych brutto, natomiast metodą (...) wyniósł 1 870 złotych brutto.

Biegli T. oraz K. jednoznacznie opowiedzieli się za modelem ustalania ubytku wartości handlowej pojazdu pokolizyjnego opracowanym przez I., przyjętym przez Stowarzyszenie (...). Zbieżnie opisali problematykę ustalenia tak ujmowanej szkody podnosząc, że jej poziom zależy między innymi od zakresu uszkodzeń kolizyjnych pojazdu, stanu technicznego pojazdu przed kolizją, okresu jego eksploatacji, popytu na dany typ, model i rodzaj pojazdu. Rynkowy ubytek wartości szacuje się dla samochodów będących w dobrym stanie technicznym , których okres eksploatacji nie przekracza 6 lat. Maksymalny procentowy ubytek wartości nie przekracza 7 % wartości pojazdu przed szkodą. Zdaniem biegłych ubytek wartości rynkowej pojazdu nie może być ustalany w oparciu o wartości rynkowe

Z obydwiema opiniami nie zgadzał się powód, który wnosił o ustne uzupełnienie opinii przez biegłych opiniujących w niniejszej sprawie oraz przez biegłego P., celem wyjaśnienia, jakie metody obliczenia wartości handlowej przyjęli poszczególni biegli, dlaczego oparli się właśnie na takich metodach, jak ich obliczenia mają się do realiów rynkowych oraz z czego wynikają diametralne różnice wniosków biegłych T., K., i P..

W ocenie Sądu tak zakreślona teza dowodowa nie czyniła wniosku pozwanego zasadnym. Wszyscy biegli jasno przedstawili przyjęte przez siebie metody obliczenia szkody wyrażającej się w ubytku wartości handlowej pojazdu, i odnieśli się do zarzutów podniesionych przez strony. Odpowiedzi na pytania stawiane przez powoda zawarte są w pisemnych opiniach. Dlatego Sąd pominął wnioski dowodowe powoda zmierzające do dalszego ustalania kwestii już wyjaśnionych.

Oceniając opinie biegłych Sąd przyjął wnioski biegłych T. oraz K. za przekonywające. Wszyscy biegli (łącznie z biegłym P.) przyznali istnienie różnych modelów obliczenia utraty wartości rynkowej pojazdu, zarówno na rynku amerykańskim jak i europejskim. Ponieważ jednak szkoda powstała i funkcjonuje na polskim rynku handlowym zasadne jest stosowanie metody obliczeniowej przyjętej dla krajowego rynku przez Stowarzyszenie (...) i Ruchu Drogowego. Model (...), zastosowany przez biegłego P., do takiego nie należy. Dostrzec przy tym należy autorytarność biegłego P., który odmawiając stronie szczegółowego odniesienia się do podniesionego problemu sobie przypisał uprawnienie doboru metody wykorzystywanej do wyliczeń ( pkt 2 opinii uzupełniającej - k. 86 akt I C(...) ).

Sąd miał również na względzie, że biegły P. ustalił poziom ubytku wartości handlowej w oderwaniu od faktu naprawy pojazdu, przyjmując tę okoliczność za nieistotną, a co zdaniem biegłych T. i K. jest nieprawidłowe. Z krytyką biegłych należy się zgodzić. Rynkowy ubytek wartości pojazdu jest szkodą wynikającą się z samego faktu uczestnictwa pojazdu w kolizji. Pomimo naprawy całkowicie eliminującej powstałe uszkodzenia samo uczestnictwo w kolizji wpływa na zmniejszenie atrakcyjności takiego pojazdu. Kluczowym zatem dla ustalenia wartości tej szkody jest założenie, że naprawa pojazdu została przeprowadzona. Co więcej, że przeprowadzono ją starannie, z zachowaniem ustalonej przez producenta pojazdu technologii napraw oraz przy zastosowaniu części zamiennych oryginalnych. Biegły K. wskazał przy tym na błędne podstawienie przez biegłego P., do wzoru metody (...), wartości pojazdu przed kolizją, zamiast wartości odtworzeniowej pojazdu, co wyjaśniło powstałą różnicę wartości szkody określonych przez biegłych T. i K., a biegłego P..

W ocenie Sądu nie do obrony jest forsowane przez biegłego P. odniesienie wartości szkody do ceny sprzedaży pojazdu H. (...) uzgodnionej między poszkodowaną, a Salonem (...) ( umowa z 23 paź. 2019 r. - k. 38 akt I C (...) ). Czym innym jest bowiem cena konkretnej transakcji, a czym innym faktyczna wartość rynkowa pojazdu, którą można uzyskać w transakcji sprzedaży zawieranej na warunkach rynkowych, o ile kupujący i sprzedający mają stanowczy zamiar zawarcia umowy, działają z rozeznaniem i postępują rozważnie oraz nie znajdują się w sytuacji przymusowej.

Wydaje się oczywistym, że przedsiębiorca handlujący pojazdami jak w przypadku tej umowy, nie ustala ceny transakcyjnej na poziomie wartości rynkowej pojazdu, gdyż tym samym pozbawiłby siebie dochodu przy zamierzonej dalszej odsprzedaży tego pojazdu.

Zatem Sąd przyjął ubytek wartości handlowej pojazdu H. (...) ustalony metodą przyjętą przez Stowarzyszenie (...) i Ruchu Drogowego, wyliczoną najkorzystniej dla powoda przez biegłego Z. K. na kwotę 1 600 złotych. Co prawda biegły T. wskazał, że wysokość szkody mogła wynieść 1 700 złotych, jednakże przy sugerowanym przez powoda założeniu, że uszkodzenia pojazdu były w kategorii (...). Jednakże biegły wykluczył takie skategoryzowanie uszkodzeń albowiem nie wymagały one formowania otworów drzwi, okien, czy pokryw. Sąd miał również na względzie, że sugerowane przez powoda uszkodzenie nie zostało ustalone przez biegłego w sprawie o zapłatę odszkodowania wyrażającego się w kosztach naprawy pojazdu ( opinia biegłego K. - k. 112 akt I C (...) ).

Wobec bezsporności, że szkoda w tej wysokości została już wyrównana przez pozwanego powództwo należało oddalić, o czym Sąd orzekł w punkcie I wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 §1, 1 ¹ i 3 kpc, zgodnie z ogólną zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania uznając, że powód jako strona przegrywająca proces jest zobowiązany zwrócić pozwanemu poniesione przez niego koszty procesu w kwocie 1 917 zł , na które składa się zaliczka na koszty opinii biegłego w wysokości 1 000 zł , koszty zastępstwa procesowego w kwocie 900 zł ustalone zgodnie z treścią §2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Ponieważ ogólne koszty opinii wyniosły o 404,47 zł ponad zaliczki uiszczone przez strony Sąd na podstawie art. 83 ust.2 u.k.s.c. nakazał pobrać od powoda, jako ponoszącego koszty procesu, na rzecz Skarbu Państwa, kwotę tymczasowo poniesiona przez Skarb Państwa.

ZARZĄDZENIE

1.  (...).;

2.  (...);

3.  (...).

K., 8 listopada 2024 r.

Sędzia Sławomir Szubstarski