Wyrok z 24 października 2024, sygn. I C 285/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 października 2024 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:
Przewodniczący: sędzia Tadeusz Kotuk
Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2024 r. w G. sprawy z powództwa M. B. przeciwko A. O. z udziałem interwenienta ubocznego Gminy M. G.

o eksmisję

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powoda M. B. na rzecz pozwanej A. O. kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów procesu;

III.  kosztami interwencji ubocznej obciąża Gminę M. G., uznając je za poniesione.

Sygn. akt I C 285/24

UZASADNIENIE

Stan faktyczny

M. B. jest właścicielem lokalu mieszkalnego przy ul. (...) w G..

Okoliczność bezsporna

M. B. zawarł w dniu 30 kwietnia 2021 r. z A. O. umowę najmu przedmiotowego lokalu na czas oznaczony do dnia 30 kwietnia 2026 r. Najemczyni w tym samym dniu zapłaciła w całości za cały okres najmu czynsz (tzw. czysty czynsz, 60.000 zł), co wynajmujący własnoręcznie pokwitował.

Dowód: umowa najmu z pokwitowaniem, k. 59-60

Wynajmujący i najemczyni pozostawali przez pewien czas w relacji intymnej, obdarzali się licznymi czułościami, wspólnie podróżowali w celach turystycznych, planowali wspólną przyszłość. Wynajmujący na podstawie notarialnej umowy przedwstępnej z dnia17 listopada 2022 r. zobowiązał się sprzedaż najemczyni połowę udziału we współwłasności przedmiotowego lokalu.

Dowód: zeznania stron

odpis księgi wieczystej, 61-65

fotografie i sms-y, k. 66-91

Związek się rozpadł w 2023 roku i strony są obecnie w konflikcie.

Okoliczności bezsporne

Najemczyni do maja 2024 r. otrzymywała rachunki zawierające wysokość opłat eksploatacyjnych i je regularnie uiszczała. Od tego czasu wynajmujący spowodował, że najemczyni nie ma informacji o wysokości należności, nie może ich uzyskać nawet od spółdzielni mieszkaniowej. Najemczyni ma wolę i środki umożliwiające uiszczanie należności eksploatacyjnych, obecnie płaci szacunkowo.

Dowód: zeznania pozwanej

Ocena dowodów

Umowa najmu z 30 kwietnia 2021 r. jest ważna (nie jest pozorna) i nadal obowiązuje. Należy zauważyć, że jej treść jest niestandardowa (nieszablonowa): prawo do pobytu wynajmującego w lokalu każdego dnia od godz. 8 do 22 (por. § 4 ust. 5). Ten zapis miał usankcjonować prawo przebywania wynajmującego w lokalu praktycznie bez przerwy każdego dnia, co miało oczywiste uzasadnienie w ówczesnej zażyłości i intymnej relacji stron. Nie jest więc tak, że umowa była efektem „szantażu” (groźby) lub pozorności, jak to nieudolnie przedstawia powód. Zeznania powoda w tym zakresie są całkowicie niewiarygodne. To powód jako przełożony służbowy pozwanej i właściciel lokalu miał oczywistą przewagę nad nią pod każdym względem. Romans w firmie, w której prywatne relacje pracowników pozostają żadnego bez związku z przedmiotem jej funkcjonowania (obsługa transportu morskiego) nie może prowadzić do jakichkolwiek negatywnych konsekwencji dla zaangażowanych weń pracowników. Potwierdza to zresztą fakt, że to właśnie powód ujawnił romans przełożonym. Wskazuje to na całkowitą niekonsekwencję powoda, który bardzo obawiał się ujawnienia w miejscu pracy romansu przez pozwaną, a ostatecznie sam go ujawnił, zresztą właściwie nie wiadomo w jakim konkretnie celu, skoro w momencie ujawnienia związek z pozwaną już nie istniał. Trudno zakładać, że pracodawcy są mają prawo wiedzieć, w jakich związkach w przeszłości pozostawali pracownicy skoro nie miało to żadnego znaczenia na czynności firmowe, co oznacza, że ujawnianie takich relacji przełożonym może być przejawem naruszenia dóbr osobistych pracownika, który nie wyraził na to zgody (takie informacje mogą być później źródłem szkodliwych plotek i niewłaściwego traktowania). Powód posuwa się też do dodatkowego upokarzania kobiety zarzucając jej niepotwierdzoną próbę „uwiedzenia” innego dyrektora w przeszłości, co jest typowym schematem poniżania kobiet przez część mężczyzn. Narracja powoda jest więc nieprawdopodobna, naiwna, obarczona stereotypowymi schematami postrzegania kobiet, odwołuje się do czysto literackich pojęć charakterystycznych dla powieści w typie romansu („uwiedzenie”), powód przedstawia siebie jako osobę silnie zalęknioną (wielokrotnie używa w zeznaniach słów „bałem się”), niezdolną do kierowania swoim życiem, co pozostaje w jawnej sprzeczności z jego pozycją społeczną, zawodową i zasobnością majątkową oraz faktem, że w czasie związku z pozwaną pozostawał w związku z inną (znacznie młodszą) kobietą. Jeżeli więc poniżając pozwaną powód odwołuje się do pewnych moralnych schematów względem kobiet, należy zauważyć, że – przy takich samych kryteriach – to właśnie po jego stronie występuje problem z niemoralnym prowadzeniem się (jako to ujęła pozwana: „żył na dwa domy”).

Co więcej, szereg miesięcy po zawarciu umowy najmu powód zawarł przed notariuszem umowę przedwstępną sprzedaży udziału w przedmiotowym lokalu. To także przeczy temu, aby działał w nadzwyczajnych okolicznościach – przeciwnie – był to świadomy krok w celu trwałego ułożenia z pozwaną życia na przyszłość.

Z zeznań pozwanej wynika, że po ujawnieniu umowy najmu w niniejszym procesie powód rozpoczął celowe i złośliwe działania, aby uniemożliwić najemczyni regulowanie części czynszu (opłaty eksploatacyjne) – uniemożliwił uzyskiwanie informacji o wysokości należności i pozwana płaci obecnie tylko szacunkowo. Jasnym jest, że takie celowe działanie powoda jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i odwraca cel instytucji rozwiązania umowy najmu. Powodowi chodzi tylko o to, aby w jakikolwiek sposób spróbować doprowadzić do rozwiązania umowy najmu, bo wie, że pozwana ma środki pieniężne (pracuje zawodowo, posiada 100.000 zł oszczędności) i wolę regulowania należności.

Kwalifikacja prawna

Powództwo jest niezasadne, gdyż strona pozwana wykazała, że przysługuje jej uprawnienie do korzystania z lokalu (umowa najmu stron), która do chwili obecnej obowiązuje. Działania powoda zmierzające do rozwiązania umowy najmu – poprzez uniemożliwianie pozwanej zapoznawania się z wysokością należności eksploatacyjnych są nieskuteczne, gdyż są sprzeczne z celem uprawnienia (art. 5 k.c.) – uzasadnieniem rozwiązania umowy najmu jest niewykonywanie przez najemcę jego obowiązków, a nie sytuacja, w której wynajmujący celowo uniemożliwia wykonanie umowy przez najemcę, który ma wolę i środki, aby umowę kontynuować. Nawet więc gdyby powstały w tym zakresie jakieś zaległości po maju 2024 r., to należy uznać bez wątpliwości, że powód celowo je spowodował, a pozwana nie może ponosić z tego tytułu żadnych negatywnych konsekwencji. Twierdzenia powoda o rzekomej pozorności umowy najmu i próby uchylenia się od jej skutków prawnych są w świetle dowodów chybione i nieskuteczne.

Mając powyższe na uwadze powództwo oddalono na mocy art. 222 § 1 k.c. a contrario (punkt I. sentencji).

Koszty

O kosztach orzeczono na mocy art. 98 k.p.c. Na zasądzone od przegrywającego powoda na rzecz pozwanej składa się opłata za czynności adwokackie (240 zł, § 7 pkt 1 rozp. MS z 15.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).