Wyrok z 5 listopada 2024, sygn. I C 133/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 05 listopada 2024 roku

Sąd Rejonowy w Przysusze I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Anna Owczarek

Protokolant: Paulina (...)

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2024 roku w C.

sprawy z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności w I.

przeciwko I. F.

o zapłatę

I.  zasądza od I. F. na rzecz (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności w I. kwotę 5.734,01 zł (pięć tysięcy siedemset trzydzieści cztery złote jeden grosz) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 5.726,01 zł (pięć tysięcy siedemset dwadzieścia sześć złotych jeden grosz) liczonymi od dnia 25 maja 2024 roku do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od I. F. na rzecz (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności w I. kwotę 1.621,90 zł (jeden tysiąc sześćset dwadzieścia jeden złotych dziewięćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 133/24

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 05 listopada 2024 roku

- do części oddalającej powództwo

Powódka (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności w I. pozwem złożonym w dniu 25 października 2023 roku (data wniesienia pozwu do (...)) wniosła o zasądzenie od pozwanej I. F. kwoty 8.223,99 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do sądu do dnia zapłaty. Ponadto powódka wniosła o zasądzenie od pozwanej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powódka wyjaśniła, że podstawą dochodzonego roszczenia jest umowa pożyczki odnawialnej (...) z dnia 12 kwietnia 2018 roku zawarta przez pozwaną z wierzycielem pierwotnym, który umową cesji z dnia 02 sierpnia 2021 roku dokonał na rzecz powódki przelewu wierzytelności przysługującej wobec pozwanej. W związku z tym, że pozwana nie wywiązywała się z warunków umowy poprzez niedokonywanie spłaty pożyczki zgodnie z ustaleniami w umowie, umowa została wypowiedziana i stała się wymagalna z dniem 26 października 2020 roku. Powódka wyjaśniła, że na dochodzoną pozwem kwotę składają się: suma niespłaconego kapitału udzielonej pożyczki w wysokości 5.726,01 zł, suma odsetek maksymalnych za opóźnienie naliczanych od dnia następującego po wymagalności poszczególnych rat do dnia przed dniem złożenia pozwu w wysokości 2.489,98 zł oraz suma opłat związanych z udzieleniem i obsługą pożyczki zgodnie z tabelą opłat. (pozew – k. 5 – 8)

Sąd Rejonowy w Przysusze I Wydział Cywilny nakazem zapłaty wydanym w dniu 17 kwietnia 2024 roku w sprawie I Nc 82/24 uwzględnił w całości powództwo. (nakaz zapłaty – k. 110)

Pozwana I. F. w dniu 10 maja 2024 roku (data prezentaty Sądu) złożyła sprzeciw od ww. orzeczenia, w którym zaskarżyła nakaz zapłaty w całości oraz wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych. Pozwana podniosła, że powód nie wykazał powództwa, co do zasady jak i jego wysokości, podniosła zarzuty dotyczące ważności umowy pożyczki, w tym zarzut stosowania przez pożyczkodawcę klauzul niedozwolonych. (sprzeciw – k. 112 – 115 i 121 – 128)

Strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska, aż do momentu zamknięcia rozprawy.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 26 września 2018 roku (...) sp. z o.o. z siedzibą w U. zawarła z I. F. umowę pożyczki odnawialnej nr (...), na podstawie której pożyczkodawca udzielił pożyczkobiorcy pożyczkę odnawialną, wypłaconą w formie bezgotówkowej na rachunek bankowy lub za pomocą czeku giro. Całkowita kwota pożyczki stanowiła kwotę 6.000,00 zł – kwota limitu. Kwota udzielonego limitu ulegała odnowieniu o wysokość dokonanej spłaty kapitału, maksymalnie do wysokości limitu. Oprocentowaniu podlegała każda kwota wypłacona, które było naliczane od dnia realizacji dyspozycji wypłaty do dnia spłaty całego kapitału pożyczki, w wysokości dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP i 3,5% w skali roku. Przy założeniu wypłaty całego limitu od razu, całkowita kwota do zapłaty wynosiła 7.795,00 zł, a pożyczkobiorca zobowiązany był spłacać go w comiesięcznych ratach w wysokości kwoty minimalnej (240,00 zł)na zasadach określonych w umowie. Limit przyznany został na czas nieokreślony. Spłata zadłużenia odbywała się według następującej kolejności: odsetki, opłaty i zwrot wypłaconej kwoty.

Za opóźnienie w spłacie każdej minimalnej kwoty naliczane są odsetki za opóźnienie w wysokości dwukrotności kwoty stanowiącej sumę stopy referencyjnej NBP i 5,5% w stosunku rocznym. W przypadku zalegania przez pożyczkobiorcę z zapłatą równowartości dwóch kwot minimalnych pożyczkodawca ma prawo wypowiedzieć umowę z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia. Po upływie okresu wypowiedzenia pożyczkobiorca zobowiązany był zwrócić pożyczkodawcy wszystkie kwoty wypłacone wraz z należnymi odsetkami i opłatami.

Pożyczkodawca mógł pobierać m.in. opłatę za udostępnienie rachunku w formie papierowej w wysokości 8,00 zł.

(dowód: umowa – k. 38 – 40)

W dniu 26 września 2018 roku I. F. złożyła zlecenie wypłaty środków z limitu w wysokości 6.000,00 zł w następujący sposób: 5.760,00 zł na rachunek nr (...) i 240,00 zł na rachunek (...) S.A. z siedzibą w B. tytułem opłaty za pośrednictwo. (dowód: zlecenie – k. 70; potwierdzenia przelewu – k. 72 – 75)

Pismem z dnia 16 września 2020 roku (...) sp. z o.o. z siedzibą w U. wypowiedziała I. F. umowę pożyczki z zachowaniem 14-dniowego terminu i wezwała do zapłaty zaległości w wysokości 5.798,39 zł. (dowód: pismo)

Powyższe okoliczności faktyczne Sąd ustalił na podstawie powołanych w tej części uzasadnienia dokumentów. Powód złożył umowę pożyczki w postaci kserokopii poświadczonej za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika. W ocenie Sądu nie budziły wątpliwości Sądu również pozostałe dokumenty dotyczącej przedmiotowej umowy pożyczki, jak dokument zlecenia wypłaty środków, czy oświadczenie o uzyskiwanych dochodach przez pożyczkobiorcę wraz z potwierdzeniami wykonania przelewu, które zostały złożone jako kserokopie. Dokumenty te korespondują ze sobą, a pozwana, poza ogólnym zaprzeczeniem zasadności dochodzonego roszczenia i podniesieniem szeregu zarzutów nie poparła swoich twierdzeń jakimikolwiek dowodami. Ponadto jeżeli pozwana kwestionowała fakt zawarcia umowy pożyczki to w świetle przedstawionych przez powódkę dowodów, w ocenie Sądu to pozwana powinna była udowodnić przeciwne fakty, z których wywodzi dla siebie korzystne skutki prawne (art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c.). Pozwana nie przedstawiła na powoływane przez siebie twierdzenia i zarzuty żadnych dowodów, jak chociażby dowód tego, że rachunek, na który dokonano wypłaty środków zgodnie z dyspozycją nie należał to niej, bądź nie wpłynęła na niego kwota zgodnie z złożoną dyspozycją wypłaty. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że wskazany przez pozwaną w dyspozycji wypłaty środków z umowy pożyczki rachunek jest tożsamy z tym, na który pozwana otrzymywała wynagrodzenie od swojego pracodawcy.

W orzecznictwie i doktrynie panuje również już ugruntowany pogląd, co do tego, że niepodpisane wydruki komputerowe, czy kserokopie mogą stanowić zgodnie z art. 309 k.p.c. dowód w sprawie. Z treści przepisu art. 309 k.p.c. wynika, że możliwe jest przeprowadzenie dowodu także z innymi środkami niż wymienione w kodeksie, o ile są one nośnikami informacji o faktach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a ich wykorzystanie nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa. (zob. wyrok SA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2016 roku w sprawie I ACa 823/15, LEX nr 2004486)

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo podlegało częściowemu uwzględnieniu.

Podstawę dochodzonego roszczenia stanowi umowa pożyczki. Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2024 roku poz. 1497) – dalej: u.k.k. - przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 2 pkt 1) u.k.k. przez umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności m.in. umowę pożyczki.

Mając na uwadze powyższe oraz przyjęty stan faktyczny stwierdzić należy, że pożyczkodawca w dniu 26 września 2018 roku udostępnił zgodnie z dyspozycją pozwanej kwotę pożyczki w wysokości 6.000,00 zł, która to kwota odpowiadała całemu przyznanemu limitowi. Zgodnie z postanowieniami umowy w takim przypadku pozwana miała obowiązek zwracać kwotę wykorzystanego limitu w comiesięcznych ratach w wysokości kwoty minimalnej (240,00 zł) na zasadach określonych w umowie. Pożyczkodawcy od przeterminowanych rat pożyczek przysługiwały odsetki. W związku z tym, że umowa została zawarta na czas nieokreślony, dochodzenie oddzielnie każdej z rat ulegało trzyletniemu przedawnieniu (art. 118 k.c.), a dopiero ewentualne wypowiedzenie umowy stawało w stan wymagalności całość zadłużenia, tj. kapitału wraz z odsetkami od niespłaconych rat. Powód wskazywał, że wymagalność dochodzonego nastąpiła z dniem 26 października 2020 roku, na skutek wypowiedzenia umowy. Wskazać jednak należy, że powód nie przedstawił dowodu doręczenia pozwanej wypowiedzenia umowy, od którego to dnia rozpoczynał swój bieg termin wypowiedzenia. Ponadto w wypowiedzeniu umowy pożyczkodawca określił błędny okres wypowiedzenia na 14 dni, podczas gdy zgodnie z treścią umowy wynosił on 30 dni.

W związku z powyższym, Sąd uznał, że wypowiedzenie umowy pożyczki zostało skutecznie doręczone pozwanej wraz z doręczeniem odpisu pozwu w dniu 24 kwietnia 2024 roku i przyjmując 30 – dniowy okres wypowiedzenia roszczenie stało się wymagalne w dniu 25 maja 2024 roku, tj. następnego dnia po okresie wypowiedzenia.

Z uwagi na to, że pozwana zakwestionowała sposób wyliczenia dochodzonego roszczenia, a ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na stronie powodowej zgodnie z art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c., Sąd oddalił powództwo co do odsetek za okres od daty wymagalności każdej rat do dnia poprzedzającego dzień złożenia powództwa, gdyż powód tego nie udowodnił. Odsetki te powinny zostać wyliczone na dzień wypowiedzenia umowy. Obliczenia te wymagały wiedzy specjalnej, gdyż Sąd takową z zakresu rachunkowości i księgowości nie dysponuje. Powód natomiast na tę okoliczność nie zgłosił żadnych dowodów.

Z tych też względów Sąd oddalił żądanie powoda o zasądzenie odsetek od dnia wymagalności poszczególnych rat do dnia wymagalności całego roszczenia.

O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt III. wyroku na podstawie art. 100 k.p.c. Powód wygrał niniejszą sprawę w 70% (5.734,01 zł z 8.223,99 zł). W związku z tym, że powód poniósł łączne koszty postępowania w wysokości 2.317,00 zł przysługuje mu od pozwanej zwrot kosztów procesu w wysokości 1.621,90 zł.