Postanowienie SN z 24 października 2011, sygn. IV CNP 50/11
Data orzeczenia
24 października 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 24 października 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie ze skargi powodów
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego
z dnia 15 maja 2009 r., w sprawie z powództwa E. G. i J. G.
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej B. w B.
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 24 października 2011 r.,
odrzuca skargę,
zasądza od powodów na rzecz pozwanej 600 (sześćset)
złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego jej
wniesieniem.
Uzasadnienie
2
W związku ze skargą powodów E. G. i J. G. o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 15 maja 2009 r. należy
zważyć, co następuje.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem,
czy jest on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich
uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest
niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez
wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego
wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto –
gdy skargę wniesiono stosując art. 4241
§ 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy
wypadek uzasadniający wniesienie skargi, wniosek o stwierdzenie niezgodności
wyroku z prawem.
Skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245
§ 1 pkt 4 i 5 k.p.c.
Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie
wyroku, którego skarga dotyczy polega na przedstawieniu wyodrębnionego
wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas
jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego
z prawem (por.: postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CNP
38/05, OSNC z 2006 r., nr 7 - 8, poz. 141; postanowienie SN z dnia
22 listopada 2005 r., sygn. akt I CNP 19/05, nie publ.; postanowienie SN z dnia
23 września 2005 r., sygn. akt III CNP 5/05, nie publ.; postanowienie SN z dnia
11 sierpnia 2005 r., sygn. akt III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16).
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ten kreatywny
wymóg skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia obliguje skarżących do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła,
jak również do wskazania jej rodzaju i rozmiaru, a ponadto do powołania lub
przedstawienia dowodów lub innych środków uwiarygodniających ich twierdzenie.
Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, uregulowana w art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.,
3
zostaje spełniona, jeżeli skarżący powołają w skardze nie tylko wszystkie znane im
fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym wyrokiem a doznanymi
wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powołają
dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu
szkody wiarygodnym (tak m.in.: postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP
40/06, nie publ.; postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, teza
opublikowana w Biuletynie SN z 2006 r., nr 6, s. 8). Tak rozumianego obowiązku
skarżący nie spełnili. Nie przedstawili jakichkolwiek skonkretyzowanych dowodów
lub ich surogatów na okoliczność poniesienia wskazanej przez nich szkody,
odwołując się jedynie do dowodów znajdujących się w aktach postępowania przed
Sądami obu instancji.
Zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. skarżących obciąża obowiązek
przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia,
których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie
mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinni wykazać, że od zaskarżonego wyroku
nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt
I CNP 108/08, nie publ.). Oznacza to obowiązek przeprowadzenia analizy
przepisów dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest
niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku.
Skarżący muszą „wykazać”, a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”,
że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było
i nie jest możliwe. Wykazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega na ujawnieniu i przedstawieniu
tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz na
dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie SN z dnia
27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7 - 8, poz. 140).
Nie chodzi tylko wykazanie niemożliwości skorzystania ze skargi kasacyjnej, czy
skargi o wznowienie postępowania, ale także z innych środków prawnych
pozwalających na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służących
pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności (zob. postanowienie SN z dnia 24 lipca
4
2008 r., sygn. akt I CNP 50/08, nie publ.). Skarżący jedynie stwierdzili,
że zaskarżony wyrok nie podlega wzruszeniu w drodze innych środków prawnych,
gdyż brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania,
a wyrok ten nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną, co jest rażąco
niewystarczające dla wykazania przesłanki, że wzruszenie zaskarżonego wyroku
w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.
4248
§ 1 k.p.c. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.