Wyrok z 3 grudnia 2024, sygn. I C 803/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 grudnia 2024 roku

Sąd Rejonowy w Grudziądzu Wydział I Cywilny

w składzie:

Przewodniczący:	sędzia Maciej Lubiński
Protokolant:	sekr. sąd. Joanna Rakoczy

po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2024 roku w Grudziądzu

na rozprawie sprawy z powództwa M. P.

przeciwko (...) (...) z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 661,98 zł (sześćset sześćdziesiąt jeden złotych dziewięćdziesiąt osiem groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 8 kwietnia 2021 roku do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałej części;

III.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 443,09 zł (czterysta czterdzieści trzy złote dziewięć groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

IV.  nakazuje pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego
w G. kwotę 592,41 zł (pięćset dziewięćdziesiąt dwa złote czterdzieści jeden groszy) tytułem części wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa;

V.  nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego
w G. kwotę 280,06 zł (dwieście osiemdziesiąt złotych sześć groszy) tytułem części wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.

Sygn. akt I C 803/23

UZASADNIENIE

Powód M. P., działając przez profesjonalnego pełnomocnika,
w pozwie skierowanym przeciwko (...) (...)
z siedzibą w W. w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kwoty 2.061,97 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia
16 marca 2021 roku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego. Powód wniósł także o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Argumenty przemawiające za uwzględnieniem powództwa powód przedstawił w uzasadnieniu pozwu /k. 5v-6v/ oraz w piśmie procesowym z dnia 12 marca 2024 roku /k. 93-94/.

W odpowiedzi na pozew /k. 30-33v/ pozwany (...) (...) z siedzibą w W., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Argumenty przemawiające za oddaleniem powództwa pozwany przedstawił
w uzasadnieniu odpowiedzi na pozew /k. 31-33v/.

Sąd rozpoznał sprawę w postępowaniu uproszczonym.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 13 lutego 2021 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki A. (...) o numerze rej. (...), należący do A. M.. Pojazd sprawcy w dniu zdarzenia objęty był ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, wynikającym z umowy zawartej z (...) (...) z siedzibą w W..

W dniu 13 lutego 2021 roku A. M. zgłosiła szkodę pozwanemu. Tego samego dnia pozwany wysłał do poszkodowanej wiadomość e-mail, w której poinformował ją o możliwości wynajmu auta zastępczego z wypożyczalni współpracujących z pozwanym tj.: (...) oraz (...).
W wiadomości wskazano też, że przypadku skorzystania z innych wypożyczalni koszty najmu będą podlegały weryfikacji do poziomu cen oferowanych przez te wypożyczalnie według cennika:

­

klasa (...) (np. F. (...), O. (...), V. (...)) – stawka za dobę najmu przy wynajmie krótkoterminowym do 14 dni 120,00 zł netto,

­

klasa (...) (np. A. (...) , B. (...), L. (...)) – stawka za dobę najmu przy wynajmie krótkoterminowym do 14 dni 240,00 zł netto.

Po zdarzeniu z dnia 13 lutego 2021 roku samochód A. (...) nie mógł być bezpiecznie eksploatowany z uwagi na wyciek płynu eksploatacyjnego.

W dniu 16 lutego 2021 roku odbyły się oględziny uszkodzonego pojazdu przez likwidatora szkody pozwanego, a w dniu 22 lutego 2021 roku o godz. 10.12 pozwanej wysłano na adres e-mail kalkulację naprawy opracowaną przez pozwanego.

Poszkodowana nie skorzystała z oferty najmu pojazdu zastępczego złożonej przez pozwanego. W dniu 22 lutego 2021 roku A. M. zawarła
zaś z powodem M. P. umowę najmu pojazdu zastępczego marki S. (...) o numerze rej. (...) (pojazd klasy (...)). Poszkodowanej zależało, aby samochód zastępczy był wyposażony w automatyczną skrzynię biegów i auto zastępcze spełniało ten warunek. Najem pojazdu trwał od 22 lutego do 8 marca 2021 roku (14 dni). Czynsz najmu samochodu zastępczego określono na kwotę 162,60 zł netto za dobę. Zastosowana stawka najmu była niższa od średniej stawki rynkowej.

W dniu 8 marca 2021 roku powód M. P. wystawił fakturę VAT za najem pojazdu zastępczego, opiewającą na kwotę 2.799,97 zł brutto (14 dni x 162,60 zł netto). Na fakturze jako nabywcę wskazano A. M., a termin płatności określono na dzień 29 marca 2021 roku.

W dniu 24 marca 2021 roku A. M. zawarła z powodem umowę cesji wierzytelności z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego. W dniu
26 marca 2021 roku powód przesłał wystawioną fakturę VAT pozwanemu. Decyzją
z dnia 8 kwietnia 2021 roku pozwany uznał roszczenie do kwoty 738,00 zł brutto
(5 dni x 120,00 zł netto) i taką kwotę wypłacił powodowi z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego.

Uzasadniony czas najmu pojazdu zastępczego w związku ze zdarzeniem z dnia 13 lutego 2021 roku, przy uwzględnieniu technologicznego czasu naprawy pojazdu marki A. (...) o numerze rej. (...) i procesu likwidacji szkody, wynosił
7 dób.

(okoliczności bezsporne;

dowód: wiadomość e-mail z 13.02.2021 r. – na płycie CD na k. 37 akt;

wiadomość e-mail z 22.02.2021 r. – na płycie CD na k. 37 akt;

umowa najmu pojazdu zastępczego – k. 13-16 akt;

protokół zdawczo-odbiorczy – k. 17 akt;

faktura VAT z 8.03.2021 r. – 18 akt;

umowa przelewu wierzytelności – k. 11-12 akt;

wiadomość e-mail z 26.03.2021 r. – na płycie CD na k. 37 akt;

decyzja pozwanego z 8.04.2021 r. – k. 22 akt;

opinia biegłego I. A. – k. 64-77 akt;

zeznania świadka A. M. – k. 54-55 akt)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o okoliczności bezsporne, dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i aktach szkody, zeznania świadka A. M., a także na podstawie opinii biegłego I. A..

Sąd w całości podzielił opinię biegłego I. A. /k. 64-77/, gdyż jest ona rzetelna, jasna, kategoryczna oraz niesprzeczna. Opinia została wydana po wnikliwej analizie zebranego materiału dowodowego, a swoje wnioski biegły logicznie i przekonująco uzasadnił. Opinia sporządzona została przy tym przez biegłego będącego osobą obcą dla stron, a ponadto posiadającą wysokie kwalifikacje zawodowe. Pozwany nie kwestionował opinii biegłego. Powód natomiast w piśmie
z dnia 12 marca 2024 roku złożył zarzuty do opinii biegłego, ale wyraźnie zaznaczył, że nie składa wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej /k. 93/. Z uwagi pewną niekonsekwencję powoda w tym zakresie, polegającą na jednoczesnym kwestionowaniu opinii i niedomaganiu się opinii uzupełniającej, Sąd mimo wszystko wezwał powoda do uiszczenia kwoty 500,00 zł tytułem zaliczki na poczet kosztów sporządzenia przez biegłego opinii uzupełniającej. Powód nie uiścił jednak zaliczki,
a w konsekwencji Sąd nie dopuścił dowodu z opinii uzupełniającej.

Przechodząc do rozważań prawnych w pierwszej kolejności należy zauważyć, że w niniejszej sprawie odpowiedzialność pozwanego za skutki zdarzenia z dnia
13 lutego 2021 roku co do zasady była bezsporna. Pozwany przyznał bowiem, że
w dniu tego zdarzenia był ubezpieczycielem sprawcy szkody w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów za szkody spowodowane ruchem pojazdu. Nie ma też wątpliwości, że po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego pozwany dobrowolnie wypłacił powodowi część odszkodowania, uznając tym samym swoją odpowiedzialność.

Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...) (t.j.: (...), poz. (...); dalej także: ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych) z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta przy tym odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu (art. 35). W myśl art. 36 ust. 1 tej ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. W obowiązkowym ubezpieczeniu komunikacyjnym OC ma zatem zastosowanie zasada pełnego odszkodowania wyrażona w art. 361 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (tj.: Dz. U. z 2014 r., poz. 121; dalej: k.c.),
a ubezpieczyciel z tytułu odpowiedzialności gwarancyjnej wypłaca poszkodowanemu świadczenie pieniężne w granicach odpowiedzialności sprawczej posiadacza lub kierowcy pojazdu mechanicznego (art. 822 § 1 k.c.). Suma pieniężna wypłacona przez zakład ubezpieczeń nie może być jednak wyższa od poniesionej szkody (art. 824 ^{( 1)} § 1 k.c.).

W niniejszej sprawie powód domagał się od pozwanego zwrotu kosztów najmu auta zastępczego poniesionych w związku z niemożnością korzystania przez poszkodowaną ze swojego pojazdu uszkodzonego w dniu 13 lutego 2021 roku. Nie ma zaś wątpliwości, że utrata możliwości korzystania z rzeczy wskutek jej uszkodzenia lub zniszczenia stanowi szkodę majątkową. W orzecznictwie podkreśla się, że normalnym następstwem w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. jest bardzo często niemożność korzystania z samochodu przez poszkodowanego, nie tylko w sytuacji jego uszkodzenia ale również zniszczenia. Jeżeli więc poszkodowany poniósł
w związku z tym koszty, które były konieczne, na wynajem pojazdu zastępczego,
to mieszczą się one w granicach skutków szkodowych podlegających wyrównaniu (zob. m.in. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 r., (...), www.sn.pl, LEX nr (...), wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2004 r., (...), LEX nr (...), wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2002 r., sygn. akt (...), LEX nr (...)). Odpowiedzialność ubezpieczyciela
z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego w okresie niezbędnym do nabycia innego pojazdu mechanicznego, jeżeli odszkodowanie ustalone zostało w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy wartością pojazdu mechanicznego sprzed zdarzenia powodującego szkodę, a wartością pojazdu w stanie uszkodzonym, którego naprawa okazała się niemożliwa lub nieopłacalna - tzw. szkoda całkowita (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 r., (...), www.sn.pl, LEX nr (...)). Jeżeli uszkodzony pojazd nadaje się jednak do naprawy w postaci wmontowania do niego nowej części zamiennej, to koszty najmu przez poszkodowanego samochodu zastępczego obejmować mogą tylko okres konieczny i niezbędny do naprawy pojazdu (zob. wyrok Sądu Najwyższego
z dnia 5 listopada 2004 r., (...), (...), LEX nr (...)). Zaciągnięcie przez poszkodowanego zobowiązania do zapłaty czynszu najmu pojazdu zastępczego stanowi szkodę w rozumieniu art. 361 § 2 k.c., pozostającą w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym (zob. uchwała Sądu Najwyższego z 13 marca 2020, (...)). Cesja wierzytelności przysługującej poszkodowanemu wywołuje taki sam skutek, jak zapłata czynszu najmu pojazdu zastępczego i z woli stron staje się taką zapłatą.

Na wierzycielu ciąży obowiązek zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów, który wynika z art. 354 § 2 k.c., art. 362 k.c. i art. 826 § 1 k.c. Zgodnie
z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017 roku ((...), LEX nr (...)) wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego, przekraczające koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, jeżeli ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione. Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego, zgodnie z którym w przypadku, gdy warunki wynajmu pojazdu proponowanego przez ubezpieczyciela czynią zadość potrzebie ochrony uzasadnionych potrzeb poszkodowanego, nie ma podstaw, by obciążać osoby zobowiązane do naprawienia szkody wyższymi kosztami związanymi ze skorzystaniem przez poszkodowanego z droższej oferty. Odstępstwa od tej reguły nie uzasadniają drobne niedogodności o charakterze niemajątkowym, do których można zaliczyć np. nieznacznie dłuższy czas oczekiwania na podstawienie pojazdu zastępczego proponowanego przez ubezpieczyciela czy konieczność dodatkowego kontaktu z ubezpieczycielem w celu skorzystania z jego oferty najmu pojazdu. Wyboru oferty prywatnej wypożyczalni nie uzasadnia również szczególne zaufanie, jakie poszkodowany ma do kontrahenta, z którego usług chciałby skorzystać czy prostota skorzystania z oferty najmu złożonej przez przedsiębiorcę prowadzącego warsztat naprawczy. Sąd Najwyższy wskazał również, że w ramach ciążącego na poszkodowanym obowiązku minimalizacji szkody i współdziałania z dłużnikiem (ubezpieczycielem) mieści się również obowiązek niezwłocznego zasięgnięcia informacji co do tego, czy ubezpieczyciel może zaproponować poszkodowanemu pojazd zastępczy równorzędny uszkodzonemu. Brak jakiejkolwiek reakcji poszkodowanego na informację zakładu ubezpieczeń o możliwości skorzystania
z najmu pojazdu zastępczego obciąża poszkodowanego. Stanowi to bowiem naruszenie obowiązku minimalizacji szkody. Jednocześnie zaznaczyć należy, że poszkodowany może wynająć pojazd zastępczy od wybranego przez siebie kontrahenta. Powinien mieć jednak świadomość, że do kosztów związanych ze szkodą zaliczony będzie koszt najmu według stawek ubezpieczyciela. Reasumując, jeśli ubezpieczyciel zaproponował poszkodowanemu skorzystanie z pojazdu zastępczego równorzędnego pod istotnymi względami pojazdowi uszkodzonemu, zapewniając pełne pokrycie kosztów jego udostępnienia, a poszkodowany zdecydował się na poniesienie wyższych kosztów najmu, ubezpieczyciel będzie je zobowiązany zwrócić tylko wtedy, gdy będą za tym przemawiały szczególne okoliczności pozwalające uznać nadwyżkę za koszty celowe i ekonomicznie uzasadnione.

W niniejszej sprawie pozwany niewątpliwie poinformował poszkodowaną
o możliwości wynajmu auta zastępczego z wypożyczalni współpracujących
z pozwanym, ale nie wykazał, że rzeczywiście był w stanie zapewnić pojazd zastępczy klasy (...) za kwotę 120,00 zł netto za dobę. Pozwany nie przedłożył bowiem cenników obowiązujących w wypożyczalniach (...) oraz (...) w 2021 roku. Na płycie CD dołączonej do odpowiedzi na pozew znajdują się tylko cenniki obowiązujące od 1 kwietnia 2022 roku, a wskazane tam stawki są wyższe niż 120,00 zł dobę (przy okresie najmu poniżej 14 dni). Nie sposób też nie zauważyć, że samochód poszkodowanej (A. (...)) należał do klasy E, a stawka dobowa za najem takiego auta w wypożyczalniach współpracujących z pozwanym wynosiła w 2021 roku - według twierdzeń pozwanego - 240,00 zł netto. Pozwana miała prawo skorzystać z auta klasy E i pozwany musiałby zapewnić jej takie auto. Pozwana najęła jednak pojazd klasy (...) za kwotę 162,60 zł netto za dobę i była to stawka niższa od średniej stawki rynkowej. Nie sposób zatem zarzucić poszkodowanej, że swoim zachowaniem przyczyniła się do powiększenia szkody. Pozwana w istocie zmniejszyła rozmiar szkody, korzystając z auta zastępczego niższej kategorii. W konsekwencji Sąd uznał, że nie było podstaw, aby kwestionować stawkę najmu przyjętą w umowie z dnia 22 lutego 2021 roku, tj. 162,60 zł netto za dobę.

W niniejszej sprawie Sąd uznał, że uzasadniony czas najmu pojazdu zastępczego w związku ze zdarzeniem z dnia 13 lutego 2021 roku, przy uwzględnieniu technologicznego czasu naprawy pojazdu marki A. (...) o numerze rej. (...)
i procesu likwidacji szkody, wynosił 7 dni. Sąd w pełni podzielił w tym zakresie wnioski biegłego sądowego przedstawione w opinii /k. 67-67v/. Rzeczoznawca pozwanego dokonał oględzin samochodu w dniu 16 lutego 2021 roku, a w dniu 22 lutego 2021 roku o godz. 10.12 pozwanej wysłano na adres e-mail kalkulację naprawy opracowaną przez pozwanego. W dniu 22 lutego 2021 roku można było zatem zamówić części zamienne do naprawy, a sama naprawa mogła się rozpocząć w dniu 25 lutego 2021 roku. Okres najmu mógłby zostać wydłużony, gdyby czas oczekiwania na części zamienne był dłuższy niż normalnie. Powód w żaden sposób nie wykazał jednak takiej okoliczności. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala nawet na ustalenie, kiedy rozpoczęła się i ile trwała faktyczna naprawa samochodu poszkodowanej. Nie ma jednak wątpliwości, że pozwany nie powinien ponosić odpowiedzialności za przedłużającą się niefachową naprawę pojazdu. Zdaniem Sądu koszty najmu samochodu zastępczego powinny obejmować jedynie okres obiektywnie konieczny i niezbędny do naprawy pojazdu, a według opinii biegłego okres ten wynosił w niniejszej sprawie 7 dób.

W konsekwencji Sąd przyjął, że powodowi należał się zwrot kosztów najmu za 7 dni naprawy (zgodnie z opinią biegłego) według stawki przyjętej w umowie najmu
z dnia 22 lutego 2021 roku, tj. 162,60 zł netto za dobę. Łącznie daje to kwotę 1.399,98 zł brutto. Skoro pozwany w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił powodowi kwotę 738,00 zł brutto, to powództwo należało uwzględnić do kwoty 661,98 zł (1.399,98 zł - 738,00 zł).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 361 § 1 i 2 k.c., art. 363 § 1 i 2 k.c., art. 509 § 1 k.c. oraz art. 822 § 1 i 4 k.c., Sąd orzekł jak w punkcie I. wyroku.
O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. Zauważyć należy, że powodowi nie należały się odsetki od dnia 16 marca 2021 roku, gdyż roszczenie
o zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego zgłoszono pozwanemu dopiero w dniu
26 marca 2021 roku. Pozwany musiał mieć też odpowiedni czas na rozparzenie tego roszczenia. Pozwany podjął decyzję w tym zakresie w dniu 8 kwietnia 2021 roku i Sąd uznał, że dopiero od tej daty pozwany pozostawał z opóźnieniu. W pozostałym zakresie powództwo, jako niewykazane (art. 6 k.c.), podlegało oddaleniu (punkt II. wyroku).

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. w myśl zasady stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu. W niniejszym postępowaniu koszty procesu wyniosły łącznie 3.034,00 zł. Powód tytułem kosztów poniósł kwotę 1.617,00 zł, na którą złożyły się koszty zastępstwa procesowego powoda (900,00 zł), opłata od pozwu (200,00 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17,00 zł) oraz wynagrodzenie biegłego w kwocie 500,00 zł. Pozwany tytułem kosztów poniósł zaś kwotę 1.417,00 zł, na którą złożyły się koszty zastępstwa procesowego pozwanego (900,00 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17,00 zł) oraz wynagrodzenie biegłego w kwocie 500,00 zł. Pozwany przegrał niniejszą sprawę w 32,10%. Powód powinien zatem ponieść koszty procesu w kwocie 2.060,09 zł (3.034,00 zł x 67,90%),
a pozwany w kwocie 973,91 zł (3.034,00 zł x 32,10%). W konsekwencji to powód powinien zwrócić pozwanemu kwotę 443,09 zł (1.417,00 zł - 973,91 zł) i taką kwotę zasądzono na rzecz pozwanego w punkcie III. wyroku.

Wysokość stawki występujących w sprawie pełnomocników określono na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. O odsetkach ustawowych za opóźnienie od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

W punktach IV. i V. wyroku Sąd, na podstawie art. 113 ust. 1 uoks w zw. z art. 100 k.p.c., nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Grudziądzu od powoda kwotę 592,41 zł, a od pozwanego kwotę 280,06 zł tytułem wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa w wysokości 872,47 zł. Na kwotę tę złożyło się wynagrodzenie biegłego, które nie znalazło pokrycia w zaliczkach uiszczonych przez strony. W ocenie Sądu strony powinny ponieść te koszty
w procencie, w jakim przegrały sprawę.