Wyrok z 12 grudnia 2024, sygn. I C 627/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 grudnia 2024 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni - I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Mateusz Berent

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Bronk-Marwicz

po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2024 r. w Gdyni

na rozprawie

sprawy z powództwa K. B.

przeciwko Szpitalom (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanej Szpitali (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na rzecz powódki K. B. kwotę 10.000 zł (dziesięć tysięcy złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od pozwanej Szpitali (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na rzecz powódki K. B. kwotę 5.350 zł (pięć tysięcy trzysta pięćdziesiąt złotych) tytułem kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

IV.  nakazuje zwrócić od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni na rzecz pozwanej Szpitali (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 1.152,67 zł (tysiąc sto pięćdziesiąt dwa złote sześćdziesiąt siedem groszy) tytułem zwrotu zaliczki.

Sygn. akt I C 627/22

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 12 grudnia 2024 roku

I.

(żądanie i podstawa faktyczna pozwu)

1.  Powódka K. B. wniosła pozew przeciwko Szpitalom (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., wnosząc o:

a) zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz kwoty 35.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 30 grudnia 2019 roku do dnia zapłaty,

b) ustalenie odpowiedzialności pozwanej względem powódki za dalsze mogące wystąpić w przyszłości następstwa błędu medycznego z dnia 21 września 2016 roku.

2.  W uzasadnieniu powódka wskazała, że dnia 21 września 2016 roku powódka zgłosiła się do pozwanej w celu usunięcia polipa krtani. Z dokumentacji wynikało, że polip został usunięty w całości. Powódkę wypisano ze szpitala w dniu 22 września 2016 roku z zaleceniami kontroli i dalszego leczenia. Dnia 25 listopada 2016 roku w badaniu laryngologicznym przeprowadzonym w Uniwersyteckim Centrum (...) w G. stwierdzono u powódki obecność polipa, który miał być usunięty. Pozostałości zostały usunięte dnia 14 sierpnia 2018 roku w Uniwersyteckim Centrum (...) w G..

3.  Jeżeli pierwotny zabieg zostałby wykonany prawidłowo, to powódka w okresie od dnia 21 września 2016 roku do dnia 25 listopada 2016 roku nie odczuwałaby dolegliwości w postaci bólu gardła, zaników głosu i nie byłaby zmuszona poddać się w dniu 14 sierpnia 2018 roku kolejnemu zabiegowi mikrolaryngoskopii.

4.  Decyzją z dnia 5 listopada 2019 roku Rzecznik Praw Pacjenta stwierdził naruszenie po stronie powódki praw pacjenta do świadczeń zdrowotnych i do dokumentacji medycznej, o których mowa w art. 8 oraz art. 23 ust. 1 i art. 24 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

5.  Jako podstawę prawną roszczenia powódka wskazała art. 448 §1 k.c., art. 445 § k.c. w zw. z art. 444 § 1 k.c. w zw. z art. 415 k.c. i art. 4 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. z 2024 r., poz. 581, t.j., dalej jako: ustawa o prawach pacjenta)

(pozew, k. 3-4)

6.  Zarządzeniem z dnia 23 marca 2023 roku Przewodniczący zwrócił pozew w zakresie żądania ustalenia odpowiedzialności pozwanej względem powódki za dalsze mogące wystąpić w przyszłości następstwa błędu medycznego z dnia 21 września 2016 roku.

(zarządzenie, k. 27)

7.  Pismem z dnia 6 listopada 2024 roku powódka sprecyzowała żądanie pozwu w ten sposób, że domagała się zapłaty kwoty 35.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 30 grudnia 2019 roku do dnia zapłaty.

8.  Wskazała, że żąda zapłaty zadośćuczynienia na zasadzie art. 448 k.c. w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy o prawach pacjenta – tj. w wyniku zawinionego naruszenia praw pacjenta do świadczeń zdrowotnych, które nie zostały udzielane z należytą starannością przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych w skutek czego ucierpiało zdrowie powódki.

9.  Ewentualnie na wypadek uznania przez Sąd, że nie zachodzą podstawy do uznania zawinionego naruszenia praw pacjenta powódka wniosła o zasądzenie kwoty 35.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę w wyniku przeprowadzonego niezgodnie z regułami sztuki medycznej zabiegu mikrolaryngoskopii, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 30 grudnia 2019 roku do dnia zapłaty. Żądanie to oparte zostało na podstawie art. 445 §1 k.c. w zw. z art. 444 §1 k.c. Powódka zażądała zatem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę przyznawanego na rzecz poszkodowanej osoby zarówno wtedy, gdy sprawca odpowiada na zasadzie winy, jak i wtedy, gdy odpowiada na zasadzie ryzyka lub słuszności.

10.  Powódka nie zgłosiła żądania w związku z naruszeniem prawa do dostępu do dokumentacji medycznej.

(pismo, k. 219-219v.)

II.

(stanowisko pozwanej)

11.  Pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.

12.  Pozwana zakwestionowała, aby doszło do niezgodnego z wiedzą i sztuką medyczną świadczenia medycznego, jak również, aby doszło do naruszenia praw pacjenta.

13.  Pozwana zarzuciła, że powódka nie wykazała tego, czy i kiedy leczyła się w innych podmiotach leczniczych i z jakim skutkiem. Nie wykazała, że doszło do błędu medycznego objętego odpowiedzialnością pozwanej.

(odpowiedź na pozew, k. 36-38v.)

III.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

14.  W dniu 25 kwietnia 2016 roku powódka zgłosiła się do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, który wystawił jej skierowanie na szpitala na oddział otolaryngologii z rozpoznaniem polipa krtani ( (...)).

(dowód: dokumentacja medyczna, k. 45, przesłuchanie powódki, k. 155-157, płyta – k. 158)

15.  W dniu 3 czerwca 2016 roku powódka zgłosiła się do Poradni Otolaryngologicznej M. w G., gdzie dr n.med. W. S. stwierdził obecność polipa struny głosowej lub krtani. Nie wystawił zwolnienia lekarskiego. Skierował powódkę do szpitala w trybie planowym na oddział otolaryngologiczny.

(dowód: dokumentacja medyczna, k. 72, zeznania świadka W. S., k. 146-148, płyta, k. 150, przesłuchanie powódki, k. 155-157, płyta, k. 158)

16.  Dnia 21 września 2016 roku powódka przyjęta została na Oddział (...) w W. (poprzednika prawnego pozwanej).

17.  W trakcie badania przedmiotowego przy przyjęciu stwierdzono obecność na prawym fałdzie głosowym przy spoidle przednim polipa wielkości 6-7 mm.

18.  Wykonany został zabieg mikrolaryngoskopii krtani z usunięciem polipa prawego fałdu głosowego.

19.  Przy wypisie powódce zalecono zgłosić się do oddziału otolaryngologii za 2-3 tygodnie w celu odebrania wyniku badania histopatologicznego oraz dalszą kontrolę i dalsze leczenie w poradni kierującej na zabieg operacyjny.

20.  Wskazano, że powódka była w stanie ogólnym i miejscowym dobrym.

(dowód: dokumentacja medyczna, k. 44, 46-61, 63-63v., przesłuchanie powódki, k. 155-157, płyta, k. 158)

21.  W dniu 12 października 2016 roku powódka zgłosiła się do Poradni Otolaryngologicznej M. w G., gdzie dr n.med. W. S. w ramach badania kontrolnego stwierdził dysfonię. Nie wystawił zwolnienia lekarskiego ani skierowania do szpitala.

(dowód: dokumentacja medyczna, k. 131, zeznania świadka W. S., k. 146-148, płyta, k. 150, przesłuchanie powódki, k. 155-157, płyta – k. 158)

22.  W dniu 21 października 2016 roku powódka wykonała badanie laryngoskopowe krtani.

(dowód: płyta, k. 76)

23.  W dniu 17 listopada 2016 roku powódka zgłosiła się do Poradni Otolaryngologicznej M. w G., gdzie dr n.med. W. S. na podstawie wykonanego badania laryngoskopowego ponownie stwierdził obecność polipa prawego fałdu głosowego. Lekarz nie wystawił zwolnienia lekarskiego ani skierowania do szpitala.

(dowód: dokumentacja medyczna, k. 71, zeznania świadka W. S., k. 146-148, płyta, k. 150, przesłuchanie powódki, k. 155-157, płyta, k. 158)

24.  W dniu 25 listopada 2016 roku lekarz Poradni Otolaryngologicznej w Uniwersyteckim Centrum (...) dr n.med. W. S. wystawił zaświadczenie o stwierdzeniu w środkowej części prawego fałdu głosowego pozostałości polipa/ziarniny. Za wskazane uznał wykonanie mikrolaryngoskopii.

(dowód: dokumentacja medyczna, k. 73-74, zeznania świadka W. S., k. 146-148, płyta, k. 150, przesłuchanie powódki, k. 155-157, płyta – k. 158)

25.  Dnia 29 marca 2017 roku powódka zgłosiła się do Poradni Otolaryngologicznej M. w G., gdzie dr n.med. W. S. stwierdził przewlekłe zapalenie krtani. Lekarz nie wystawił zwolnienia lekarskiego ani skierowania do szpitala.

(dowód: dokumentacja medyczna, k. 133, zeznania świadka W. S., k. 146-148, płyta, k. 150, przesłuchanie powódki, k. 155-157, płyta, k. 158)

26.  Dnia 13 sierpnia 2018 roku powódkę przyjęto do Kliniki (...) w G.. Przy przyjęciu stwierdzono obecność krwotocznego polipa w połowie długości prawego fałdu głosowego. W trakcie zabiegu mikrochirurgii krtani stwierdzono obecność w połowie długości fałdu policyklicznego guzka, wyglądem przypominającego polipa na szerokiej podstawie. Zmiana została usunięta.

(dowód: dokumentacja medyczna, k. 83-127, przesłuchanie powódki, k. 155-157, płyta, k. 158)

27.  Postępowanie w Szpitalu (...) w W. było prowadzone zgodnie z aktualną wiedzą medyczną, jeżeli chodzi o wybór postępowania terapeutycznego przy przyjętym rozpoznaniu.

28.  N. usunięcie polipa fałdu głosowego nie stanowi błędu medycznego. Ocena kontrolna służy stwierdzeniu tego faktu i zaplanowaniu dalszego leczenia.

29.  Niewłaściwy był brak oceny krtani powódki przed jej wypisem (na drugi dzień po wykonanym zabiegu). Niewłaściwe było również skierowanie powódki do badania kontrolnego w poradni, która kierowała na operację. Uchybienia te nie stanowią jednak błędu medycznego.

30.  Zaniechanie oceny pozabiegowej zdecydowanie wydłużyło okres, w którym powódka zgłaszała dolegliwości związane ze stanem krtani.

31.  Konieczność wykonania drugiej operacji w 2018 roku miała związek z pierwszą operacją. Nie jest możliwe, aby druga operacja dotyczyła nowego polipa prawego fałdu głosowego.

(dowód: pisemna opinia biegłego sądowego, k. 164-164v. wraz z pisemną opinią uzupełniającą, k. 181)

32.  W dniu 19 grudnia 2019 roku powódka wystąpiła przeciwko pozwanej z wnioskiem o zawezwanie do próby ugodowej i zapłatę przez pozwaną kwoty 35.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę – wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia wniosku do dnia zapłaty.

(dowód: wniosek, k. 10-11)

Sąd zważył co następuje:

IV.

33.  Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów prywatnych przedłożonych przez strony, zeznań świadka W. S. oraz dowodu z przesłuchania stron z ograniczeniem do powódki.

(ocena dowodów)

34.  Sąd uznał za wiarygodne wszystkie dokumenty niezależnie od ich formy, albowiem brak było podstaw do kwestionowania ich autentyczności, zwłaszcza że nie nosiły one śladów podrobienia lub przerobienia, zaś fakty z nich wynikające znajdują odzwierciedlenie w złożonych dowodach z zeznań świadka i przesłuchania powódki.

35.  Sąd przyznał przymiot wiarygodności dowodowi z zeznań świadka oraz dowodowi z przesłuchania powódki, które były logiczne, spójne, spontaniczne oraz wewnętrznie spójne. Przede wszystkim, dowody te potwierdzały fakty wynikające z dokumentacji medycznej.

36.  Za miarodajną dla ustalenia stanu faktycznego Sąd uznał opinię biegłego z zakresu otolaryngologii J. J.. Opinia ta nie budziła jakichkolwiek wątpliwości Sądu co do swojej rzetelności. Biegły dokonał pełnej oceny dokumentacji medycznej i na jej podstawie przedstawił swoje wnioski w sposób jasny, zwięzły i przekonujący. Opinia ta miała zasadnicze znaczenie dla ustalenia, że w niniejszej sprawie zabieg przeprowadzony w placówce pozwanej został przeprowadzony zgodnie z wiedzą medyczną, nie doszło zatem do błędu medycznego, który rodziłby odpowiedzialność po stronie pozwanej. Jednocześnie, opinia ta stanowiła podstawę do ustalenia, że niewłaściwe (niezgodne z regułami deontologii) było zaniechanie oceny krtani powódki przed wypisem – na drugi dzień po wykonanym zabiegu oraz skierowanie do badania kontrolnego w poradni kierującej na operację.

V.

(rozstrzygnięcie i podstawa prawna orzeczenia)

37.  Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie.

38.  Przechodząc do szczegółowych rozważań, nie można bowiem nie dostrzec odrębności i samodzielności roszczeń o zadośćuczynienie z tytułu naruszenia praw pacjenta oraz zadośćuczynienia za skutki tego naruszenia w postaci rozstroju zdrowia, co znajdowało wielokrotnie wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego ( vide: wyrok z dnia 29 maja 2007 r, V CSK 76/2007, OSNC 2008/7-8/91, wyrok z dnia 27 kwietnia 2012 r, V CSK 142/11, OSP 2013/6/61, wyrok z dnia z 4 listopada 2016 r., I CSK 739/15, OSNC-ZD 2018/2/29, postanowienie z dnia 29 września 2023 r., I CSK 232/23, LEX nr 3611706). Istotnie każde z tych roszczeń opiera się o inny reżim odpowiedzialności, gdyż roszczenie oparte o art. 445 § 1 k.c. może być dochodzone w ramach odpowiedzialności deliktowej i obejmuje skutki błędów medycznych w postaci uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, podczas gdy samo naruszenie praw pacjenta stanowi samodzielną podstawę odpowiedzialności i przysługuje z samego faktu naruszenia praw pacjenta rozumianych jako element jego dóbr osobistych.

39.  W niniejszej sprawie strona powodowa skonstruowała żądanie pozwu, formułując ewentualną podstawę faktyczną i prawną swojego roszczenia. Powódka żądała zasądzenia kwoty dochodzonej pozwem, powołując się w pierwszej kolejności na zawinione naruszenie prawa pacjenta do świadczeń zdrowotnych statuowane w art. 8 ustawy o prawach pacjenta i wywodziła swoje roszczenie z art. 448 §1 k.c. w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta. W dalszej kolejności, na wypadek uznania przez Sąd braku podstaw do stwierdzenia zawinionego naruszenia praw pacjenta, powódka żądała zasądzenia kwoty dochodzonej pozwem, wskazując na błąd medyczny objęty odpowiedzialnością pozwanej i upatrywała źródła swojego roszczenia w art. 445 §1 k.c.

40.  Konstrukcja pozwu wskazywała na to, że w pierwszej kolejności podlegało rozpoznaniu żądanie oparte na treści art. 448 §1 k.c. w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta. W razie uznania bezzasadności ww. roszczenia, Sąd był obowiązany do rozpoznania roszczenia wywodzonego z art. 445 §1 k.c.

41.  Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie w zakresie roszczenia dochodzonego na podstawie art. 448 §1 k.c. w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta. W konsekwencji, Sąd nie był obowiązany do rozpoznania roszczenia opartego o ewentualną podstawę faktyczną i prawną, jakkolwiek ustalony stan faktyczny pozwolił na uznanie tego roszczenia za bezzasadne.

42.  Ogólną podstawę odpowiedzialności pozwanej za zachowanie lekarza wykonującego zabieg i prowadzącego leczenie powódki stanowi art. 429 k.c., w myśl którego kto powierza wykonanie czynności drugiemu, ten jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną przez sprawcę przy wykonywaniu powierzonej mu czynności, chyba że nie ponosi winy w wyborze albo że wykonanie czynności powierzył osobie, przedsiębiorstwu lub zakładowi, które w zakresie swej działalności zawodowej trudnią się wykonywaniem takich czynności.

43.  Zgodnie z treścią art. 4 ust 1. ustawy o prawach pacjenta w razie zawinionego naruszenia praw pacjenta sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na podstawie art. 448 k.c.

44.  Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 8 powołanej ustawy pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należyta starannością przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych w warunkach odpowiadających określonym w odrębnych przepisach wymaganiom fachowym i sanitarnym. Przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych osoby wykonujące zawód medyczny kierują się zasadami etyki zawodowej określonymi przez właściwe samorządy zawodów medycznych.

45.  Wynikające z tych przepisów ustawy prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom wiedzy medycznej oraz odpowiednich warunków, uzasadnia oczekiwanie pacjenta, że zastosowane wobec niego metody lecznicze i diagnostyczne, odpowiadające związanym z tym potrzebom, będą oparte będą na sprawdzonych i aktualnych metodach, będą więc świadczeniami odpowiedniej jakości, zaś warunki ich świadczenia w zakresie higieny będą mieściły się w aktualnych standardach sanitarnych. O naruszeniu praw pacjenta decydują więc inne okoliczności, aniżeli te, które winny być brane pod uwagę przy określaniu wysokości zadośćuczynienia za krzywdę związaną z rozstrojem zdrowia ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 17 sierpnia 2021 r., I ACa 382/21, LEX nr 3257074).

46.  Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, nie ulegało wątpliwości, że procedura medyczna zastosowana wobec powódki wskazywała na naruszenie prawa pacjenta określonego w art. 8 ustawy o prawach pacjenta. Jakkolwiek sam zabieg usunięcia polipa fałdu głosowego został przeprowadzony zgodnie z wymaganiami wiedzy medycznej, to pozwana (przez swoich pracowników) zaniechała przeprowadzenia kontroli stanu krtani powódki przed wypisem. Taka czynność była niezbędnym elementem całej procedury, co Sąd ustalił na podstawie dowodu z opinii biegłego. Za niezgodne z regułami deontologii medycznej i standardami leczenia należy również uznać skierowanie powódki do badania kontrolnego w poradni, która kierowała na operację. W konsekwencji upłynęło wiele czasu zanim możliwe było –w innym podmiocie – zdiagnozowanie przy pomocy techniki laryngoskopowej, że przyczyną opóźnionej rekonwalescencji powódki było w istocie nieusunięcie całego polipa. Na podstawie opinii biegłego Sąd ustalił bowiem, że nie był to nowy polip. Jak wskazał biegły, kontrolna ocena powinna poprzedzić wypis, aby stwierdzić fakt nieradykalnego usunięcia polipa, co samo w sobie się zdarza i nie jest błędem medycznym. Zaniechanie tej oceny zdecydowanie wydłużyło okres, w którym powódka zgłaszała dolegliwości związane ze stanem krtani (k. 181).

47.  W konsekwencji, Sąd ustalił, że w niniejszej sprawie doszło do zawinionego (niezgodnego ze wskazaniami wiedzy medycznej i przyjętymi regułami postępowania) naruszenia prawa powódki do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością, które polegało na braku kontrolnej oceny stanu powódki przed wypisem ze szpitala i skierowaniu powódki do badania kontrolnego w poradni, która kierowała na operację. Personel medyczny pozwanej powinien był przeprowadzić kontrolną ocenę stanu krtani przed wypisem oraz skierować powódkę do badania kontrolnego w jednostce, która wykonała operację.

48.  Na skutek naruszenia ww. prawa pacjenta wydłużył się okres leczenia powódki oraz czas, w którym powódka zgłaszała dolegliwości związane ze stanem krtani.

49.  W tych warunkach należało uznać, że doszło do opisanych powyżej naruszeń prawa powódki do właściwego standardu opieki medycznej, co uzasadniało przyznanie jej zadośćuczynienia na podstawie art. 448 §1 k.c. w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 8 ustawy o prawach pacjenta. Podkreślenia jednak wymaga, że krzywda z tego tytułu nie może być jednak zrównana z krzywdą podlegającą kompensacji na podstawie art. 444 § 1 k.c. w związku z art. 445 § 1 k.c. Nie spowodowała bowiem następstw w postaci pogorszenia stanu zdrowia. Wyrażała się w wydłużeniu czasu doznanych dolegliwości, w tym zapalenia krtani, braku komfortu swobodnego mówienia..

50.  W konsekwencji Sąd uznał, że kwota 10.000 zł w pełni kompensuje powódce krzywdę doznaną przez nią na skutek naruszenia prawa pacjenta, o którym mowa w art. 8 ustawy o prawach pacjenta. Naruszenie ww. prawa doprowadziło do negatywnych następstw po stronie powódki w sferze psychiki, jej samopoczucia, poczucia bezpieczeństwa w związku z udzielanymi świadczeniami medycznymi. Sąd miał przede wszystkim na uwadze wydłużony czas leczenia powódki oraz konieczność zmagania się przez powódkę z przedłużającym się zapaleniem krtani i brakiem komfortu mówienia, który był związany ze zmianą brzmienia głosu powódki. Podkreślenia jednak wymaga, że pozwana nie wywołała u powódki ww. objawów, niemniej na skutek zachowania pozwanej powódka dłużej odczuwała negatywne następstwa swojej choroby, czego można było uniknąć poprzez kontrolną ocenę stanu powódki przed wypisem i skierowanie jej do placówki wykonującej zabieg. W ocenie Sądu kwota ta nie stanowi bezpodstawnego wzbogacenia po stronie powódki, gdyż nie jest nadmierna do charakteru, skutków i intensywności naruszenia prawa pacjenta. Sąd nie dostrzegł związku między wskazanym przez powódkę rozpadem jej związku z jej problemami zdrowotnymi, stąd brak było podstaw do uznania tej okoliczności za istotną przy ocenie wysokości zadośćuczynienia.

51.  Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I. wyroku na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 8 ustawy o prawach pacjenta w zw. z art. 448 §1 k.c. Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 10.000 tytułem zadośćuczynienia.

52.  Roszczenie dochodzone pozwem stało się wymagalne niezwłocznie po wezwaniu do spełnienia świadczenia (art. 455 k.c.). Roszczenie to było objęte zawezwaniem do próby ugodowej zainicjowanym wnioskiem złożonym w dniu 19 grudnia 2019 r. Powódka nie wskazała kiedy doszło do doręczenia odpisu wniosku stronie pozwanej. Mając zatem na uwadze obieg korespondencji, Sąd przyjął, że obowiązek świadczenia po stronie pozwanej zaktualizował się w dniu 28 lutego 2020 r., stąd na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 1 marca 2020 roku do dnia zapłaty.

53.  Z przyczyn wskazanych w akapitach poprzedzających, nie zasługiwało na uwzględnienie dalej idące powództwo w zakresie roszczenia o zasądzenie kwoty głównej i roszczenia o odsetki ustawowe za opóźnienie. W konsekwencji, na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 8 ustawy o prawach pacjenta w zw. z art. 448 §1 k.c. i art. 481 §1 k.c. Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie, o czym orzekł w pkt II wyroku.

54.  Na marginesie należy zauważyć, że roszczenie powódki oparte o ewentualną podstawę faktyczną i prawną nie zasługiwałoby na uwzględnienie. Stan faktyczny w niniejszej sprawie wskazuje na to, że personel medyczny pozwanej nie dopuścił się błędu medycznego przy leczeniu pozwanej, stąd nie zaktualizowała się przesłanka odpowiedzialności określona w art. 444 §1 i art. 445 §1 k.c. w postaci uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia powódki.

VI.

(koszty procesu)

55.  O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie III. na podstawie art. 100 zd. 2 in fine k.p.c. obciążając pozwaną całością poniesionych przez powódkę kosztów procesu, mając na uwadze fakt, że powódka wygrała proces co do zasady, a jej roszczenie miało charakter oceny. Oczywistym jest, że brak jest możliwości wymiernego dopasowania zadośćuczynienia do chronionego dobra. Na poniesione przez powódkę koszty procesu składały się: opłata od pozwu (1.750,00 zł) oraz wynagrodzenie kwalifikowanego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej (3.600,00 zł) zgodnie z §2 pkt 5 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935, t.j. ze zm.)

56.  Na podstawie art. 84 ust. 2 i art. 80 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał zwrócić pozwanej niewykorzystaną zaliczkę w kwocie 1.152,67 zł, o czym orzekł w pkt IV. wyroku.