Wyrok z 12 grudnia 2024, sygn. I C 209/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 grudnia 2024 r.

Sąd Rejonowy w Zambrowie Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący – Sędzia Karolina Malinowska - Krutul

Protokolant – Agnieszka Dmochowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2024r. w Z.

sprawy z powództwa A. K. (1)

przeciwko (...) Bankowi (...) S.A z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od (...) Banku (...) S.A z siedzibą w W. na rzecz powódki A. K. (1) kwotę 11.897,58 (jedenaście tysięcy osiemset dziewięćdziesiąt siedem i 58/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia zapłaty;

II.  zasądza od (...) Banku (...) S.A z siedzibą w W. na rzecz powódki A. K. (1) kwotę 4367,00 (cztery tysiące trzysta sześćdziesiąt siedem i 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

III.  nakazuje pobrać od (...) Banku (...) S.A z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 8174,86 (osiem tysięcy sto siedemdziesiąt cztery i 86/100) złotych tytułem brakujących wydatków.

Sygn. akt I C 209/23 upr.

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Rejonowego w Zambrowie z dnia 12 grudnia 2024 r.

Powódka A. K. (1), reprezentowana w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, pozwem z dnia 16 sierpnia 2023 r. wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) Banku (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 11.897,58 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia zapłaty. Ponadto wniosła o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu pozwu strona powodowa wskazała że padła ofiarą oszustwa tzw. phishingu, kiedy to w dniu 21 lutego 2022 r. powódka odebrała wiadomość w aplikacji M. od osoby zainteresowanej nabyciem telefonu zaoferowanego przez powódkę za pośrednictwem portalu F. M.. Osoba zainteresowana zakupem zapytała powódkę czy z uwagi na inne miejsce zamieszkania istnieje możliwość dostawy przesyłki za pośrednictwem kuriera firmy (...) na co powódka przystała. W kolejnej wiadomości za pomocą wiadomości e-mail powódka otrzymała link z informacją, że zamówienie zostało już opłacone, wiadomość zawierała również opis jak odebrać płatność. Kupująca miała dokonać przelewu kwoty stanowiącej cenę sprzedaży i umożliwić jej odbiór za pośrednictwem wysłanego do powódki linku służącego do weryfikacji tożsamości powódki, potwierdzenia sprzedaży i odbioru ceny sprzedawanej rzeczy. Powódka użyła przesłanego linku po czym otworzyła się strona firmy kurierskiej (...), gdzie powódka miała potwierdzić sprzedaż oraz wpisać dane do odbioru przesyłki. Następnie, po wypełnieniu potrzebnych danych, postępując zgodnie z wyświetlaną na stronie internetowej instrukcją, w celu odbioru ceny za sprzedany przedmiot wybrała ikonę banku, gdzie wypełniła dane logowania. Następnego dnia rano (tj. 22 lutego 2022 roku) powódka odkryła, że jej rachunek został zablokowany.

W odpowiedzi na pozew pozwany bank - (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W., reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu storna pozwana potwierdziła, że zawarła z powódką umowę rachunku bankowego, jednakże przedmiotowy odpływ środków z konta powódki nastąpił w związku z niezastosowaniem się przez powódkę do podstawowych zasad bezpieczeństwa. Pozwany zaprzeczył, że powódka nie wiedziała o dokonanych transakcjach płatniczych, jeszcze przed ich autoryzacją oraz, że bank nie podjął kroków w celu ustalenia poprawności wykonywanych transakcji. W ocenie pozwanego dokonał on należytej ochrony przed nieuprawnionym dostępem osób trzecich do systemów komunikacji powódki z bankiem. Pozwany podniósł, że powódka sama przekazała wszystkie niezbędne dane do logowania na jej rachunek bankowy oraz przekazała unikalny kod autoryzacji przesłany na jej numer telefonu. Mając na uwadze powyższe w ocenie pozwanego powódka dopuściła się rażącego niedbalstwa w zakresie zapobieżeniu naruszenia indywidualnych danych uwierzytelniających, w szczególności nie przechowywała instrumentu płatniczego z zachowaniem należytej staranności oraz udostępniła go osobom nieuprawnionym.

Zdaniem pozwanego banku, jeżeli doszło do oszustwa to w wyniku działania powódki. Powódka nie dochowała należytej staranności przy posługiwaniu się instrumentami płatniczymi, udostępniając wszystkie niezbędne informacje potencjalnym oszustom. Uczyniła to nie tylko na etapie udostępnienia danych logowania do konta, ale także przede wszystkim później autoryzując przedmiotowe transakcje. Powódka ponosi odpowiedzialność za transakcje płatnicze dokonane przez osoby trzecie. Sama powódka umyślnie doprowadziła do nieautoryzowanej transakcji płatniczej albo umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa dopuściła się naruszenia co najmniej jednego z obowiązków, o których mowa w art. 42 ustawy o usługach płatniczych (…) w zakresie bezpieczeństwa transakcji, Łamiąc tym samym także zasady bezpieczeństwa przewidziane przez umowę łączącą ją z pozwanym bankiem.

Sąd ustalił , co następuje:

W dniu 15 stycznia 2014 r. powódka zawarła z pozwanym bankiem - (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. umowę rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego w oparciu o którą prowadzony był rachunek indywidualny o nr (...) na zasadach określonych w umowie i regulaminie. Powódka korzystała również z bankowości elektronicznej oferowanej przez pozwany bank, a którego szczegółowe działanie regulował dokument szczegółowe warunki świadczenia usługi i bankowości elektronicznej i usługi bankowości telefonicznej oraz składania oświadczeń w (...) Banku (...) .

Powódka w dniu 21 lutego 2022 roku odebrała wiadomość w aplikacji M. od osoby zainteresowanej nabyciem zaoferowanego przez powódkę za pośrednictwem portalu F. przedmiotu w postaci telefonu. Osoba zainteresowana zakupem zapytała powódkę czy z uwagi na inne miejsce zamieszkania istnieje możliwość dostawy przesyłki za pośrednictwem usługi (...). Powódka zgodziła się na zaproponowaną opcję zakupu. W kolejnej wiadomości za pomocą wiadomości e-mail powódka otrzymała link z informacją, że zamówienie zostało już opłacone. Kupująca miała dokonać przelewu kwoty stanowiącej cenę sprzedaży i umożliwić jej odbiór za pośrednictwem wysłanego do powódki linku służącego do weryfikacji tożsamości powódki, odbioru ceny sprzedanej rzeczy. Powódka użyła przesłanego linku po czym otworzyła się strona firmy kurierskiej In P., na której powódka miała wpisać dane. Powódka wypełniła dane i nastąpiło przekierowanie na stronę banku. Strona, która się otworzyła wyglądała identycznie jak strona banku, nie wzbudziła żadnych podejrzeń powódki. Na stronie tej pojawiło się okno logowania do rachunku powódki. Powódka wpisała dane do logowania po czym strona zawiesiła się i nie przeniosła do bankowości elektronicznej. Strona wyświetlała komunikat o przetwarzaniu operacji.

Jak się okazało w dniu 21 lutego 2022 roku z rachunku płatniczego prowadzonego w imieniu powódki przez pozwany bank dokonano szeregu transakcji : wypłat w bankomacie usługą (...) na kwoty 300 zł oraz trzykrotnie 900 zł, płatności przez Internet w aplikacji B. na kwoty 604,04 zł, 606,27 zł, 460,99 zł, 610,47 zł, 600,84 zł i przelewów natychmiastowych na kwoty 100 złotych , pięciokrotnie 1000 zł, oraz 900 zł. Za wykonane przelewy bank pobrał 3 opłaty po 4,99 zł każda. W sumie doprowadziło to do obciążenia rachunku powódki na kwotę 11.897,58 złotych. Ponadto dokonano zakupu przez Internet kart podarunkowych. Transakcje zostały dokonane bez wiedzy i zgody powódki.

Powódka następnego dnia – 22 lutego 2022 roku niezwłocznie po wykryciu ww. operacji zgłosiła dokonanie nieautoryzowanych transakcji na infolinii Banku. Tego samego dnia zgłosiła w jednostce Policji podejrzenie popełnienia przestępstwa oszustwa na swoją szkodę .

Bank w piśmie z dnia 22 lutego 2022 roku nie uznał reklamacji powódki , wskazując iż wszystkie transakcje były prawidłowo autoryzowane oraz że powódka działając z rażącą niedbałością przekazywała osobie trzeciej swoje dane autoryzacyjne, w wyniku czego ponosi odpowiedzialność za ww. płatności.

Powódka padła ofiarą kompleksowo przeprowadzonych oszukańczych działań ze strony przestępców , które polegały na kradzieży danych osobowych oraz danych uwierzytelniających do bankowości elektronicznej, przy zastosowaniu przez sprawców zabiegów związanych z manipulacją.

Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2022 roku umorzono dochodzenie w sprawie doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mienieniem za pośrednictwem sieci Internet na szkodę A. K. (2) t.j. o czyn z art. 286 § 1 kk wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa .

Powyższe ustalono na podstawie : umowy rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego k. 43-48 , ogólnych warunków prowadzenia rachunków bankowych k. 49-60, szczegółowych warunków świadczenia usługi bankowości elektronicznej, k. 61-64, korespondencji elektronicznej k. 17-19, historii rachunku k. 20-22, korespondencji z pozwanym bankiem k. 23-26, postanowienia o umorzeniu dochodzenia k. 27-28, odpowiedzi na reklamację k.70 -71, zeznań powódki k. 93 -94, 199 i odwr., częściowych zeznań P. C. k. 94-95, opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki k. 147 i dalej .

Sąd zważył co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

Bezspornie strony łączyła umowa rachunku bankowego. Rozważania należy poprzedzić kilkoma uwagami natury ogólnej. Zgodnie z treścią art. 725 kc przez umowę rachunku bankowego bank zobowiązuje się względem posiadacza rachunku, na czas oznaczony lub nieoznaczony, do przechowywania jego środków pieniężnych oraz, jeżeli umowa tak stanowi, do przeprowadzania na jego zlecenie rozliczeń pieniężnych.

Zawarcie umowy rachunku bankowego powoduje, że środki pieniężne posiadacza przechodzą na własność banku. Mimo braku jednoznacznego sformułowania w przepisach ustawy, w doktrynie i w orzecznictwie, powszechny i w zasadzie niekontrowersyjny jest pogląd, że bank uzyskuje własność deponowanych pieniędzy (wyrok Sądu Najwyższego z 13 lutego 2004 r., sygn. akt IV CK 40/03; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 5 lutego 2014 r., sygn. akt I ACa 917/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 27 października 2010 r., sygn. akt I ACa 733/10).

Zgodnie z treścią art. 726 k.c. bank może obracać czasowo wolne środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym z obowiązkiem ich zwrotu w całości lub w części na każde żądanie, chyba że umowa uzależnia obowiązek zwrotu od wypowiedzenia. Wynikające z umowy uprawnienie posiadacza rachunku stanowi wierzytelność do banku każdocześnie wymagalną, a jej rozmiary wskazuje stan konta. Z chwilą realizacji wierzytelności, przez zwrot środków pieniężnych, posiadacz rachunku odzyskuje ich posiadanie i także własność, bądź inne prawo rzeczowe lub obligacyjne, które było z nimi związane przed zdeponowaniem.

Reasumując mimo wyłudzenia przez osobę nieuprawnioną mienia stanowiącego własność banku, nie dojdzie do powstania szkody po stronie posiadacza rachunku, gdyż bank nadal pozostanie zobowiązany do zaspokojenia jego wierzytelności w pełnej wysokości ze swoich środków. Ochronę wierzytelności gwarantują posiadaczowi przepisy prawa cywilnego, finansowego i oparta na nich umowa z bankiem (postanowienie Sądu Najwyższego z 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt I KZP 3/16). Ze swojego długu wobec posiadacza rachunku bank nie zwolni się nawet wtedy, gdy dochowa należytej staranności przy dokonywaniu wypłaty osobie nieuprawnionej.

Tym samym zapewnienie bezpieczeństwa depozytów jest jednym z najistotniejszych obowiązków banku, a sposób jego wykonywania jest najbardziej wymierną podstawą oceny jego wiarygodności, w związku z czym wszelkie próby interpretacji przez banki postanowień zawartych w stosowanych przez nie wzorcach umownych, zmierzające do zaniżania standardów bezpieczeństwa powierzonych bankowi środków pieniężnych, powinny być oceniane jako zachowania sprzeczne z dobrymi obyczajami i celem umowy rachunku bankowego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 14 kwietnia 2003 r., sygn. akt I CKN 308/01).

Ryzyko dokonania wypłaty z rachunku bankowego do rąk osoby nieuprawnionej oraz dokonanie rozliczenia pieniężnego na podstawie dyspozycji wydanej przez osobę nieuprawnioną obciąża bank, także w sytuacji objęcia umowy rachunku bankowego bankowością internetową. Wynika to z tego, iż równoległą podstawą odpowiedzialności banku – strony pozwanej jest ustawa z 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

Zgodnie z przepisami wskazanej wyżej ustawy na stronie pozwanej jako dostawcy wydającemu instrument płatniczy ciążył na mocy art. 43 pkt 1 tej ustawy, obowiązek zapewnienia, że indywidualne zabezpieczenia instrumentu płatniczego nie są dostępne dla osób innych niż użytkownik uprawniony do korzystania z tego instrumentu, na powódce natomiast - jako użytkownikowi instrumentu płatniczego - spoczywał obowiązek korzystania z instrumentu płatniczego zgodnie z umową oraz zgłaszania niezwłocznie dostawcy utraty, kradzieży, przywłaszczenia albo nieuprawnionego dostępu do tego instrumentu. (art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy). Użytkownik, z chwilą otrzymania instrumentu płatniczego, winien podejmować niezbędne środki, zapobiegające naruszeniu indywidulanych zabezpieczeń instrumentu, w szczególności jest obowiązany do przechowywania instrumentu płatniczego z zachowaniem należytej staranności oraz nie udostępniania go osobom nieuprawnionym. (art. 42 ust. 2 ww. ustawy).

Sporne między stronami było to, czy w okolicznościach sprawy mamy do czynienia z autoryzowanymi przez powódkę transakcjami płatniczymi czy też nie. W ocenie tut. Sądu w realiach sprawy mamy do czynienia z transakcjami nieautoryzowanymi. Autoryzacja to osobiste wyrażanie zgody przez konsumenta, klienta banku na dokonanie transakcji. Konieczne jest zatem wystąpienie 2 elementów : uwierzytelnienia i woli konsumenta na dokonanie transakcji.

W dniu 21 lutego 2022 roku z rachunku płatniczego prowadzonego w imieniu powódki przez pozwany bank dokonano szeregu transakcji płatniczych, które w sumie doprowadziły do obciążenia rachunku powódki na kwotę 11897,58 złotych. Ponadto oprócz powyższego dokonano zakupu przez Internet kart podarunkowych. Transakcje te zostały dokonane bez wiedzy i zgody powódki. Powódka niezwłocznie po wykryciu ww. operacji zgłosiła dokonanie nieautoryzowanych transakcji na infolinii Banku, a także zgłosiła Policji podejrzenie popełnienia przestępstwa oszustwa na jej szkodę. W ocenie Sądu z uzasadnionym prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością można stwierdzić, ze powódka padła ofiarą kompleksowo przeprowadzonych oszukańczych działań ze strony przestępców .

Zachowanie powódki możnaby teoretycznie co najwyżej rozpatrywać w kategoriach nieumyślnego udostępniania danych uwierzytelniających, związanych z korzystaniem z instrumentu płatniczego osobom nieuprawnionym. W ocenie Sądu było to jednak wyłudzenie od niej tych danych. Atak phishingowy, którego ofiarą najprawodpodbniej padła powódka należy uznać za przygotowany profesjonalnie, w sposób wyrafinowany. Spreparowanie strony internetowej banku i firmy kurierskiej w ten sposób, że powódka nie była w stanie odróżnić jej od rzeczywistej strony, co wynikało bezspornie z jej zeznań, świadczy o dużej staranności sprawców. Powódka jako przeciętny użytkownik Internetu nie była w stanie wychwycić faktu, iż jest oszukiwana. Powódka nie przekazała danych dobrowolnie, a została oszukana w profesjonalny sposób. Została zmanipulowana. Zaś dane uwierzytelniające zostały od niej wyłudzone. W sytuacji kiedy powódka padła ofiarą przestępców i to de facto oni dokonali złożenia zleceń płatniczych, w rezultacie których wykonano sporne transakcje płatnicze, trudno uznać iż to powódka wyraziła zgodę na dokonanie oszukańczych transakcji (w rozumieniu prawa cywilnego – czyli że złożyła oświadczenie woli i wyraziła rzeczywistą wolę ich wykonania). Powódka wykorzystała kody autoryzacyjne (indywidualne dane uwierzytelniające), ale nie na skutek rażącego niedbalstwa, a z powodu profesjonalnie przygotowanego przestępstwa, którego celem było wyłudzenie danych, a następnie kradzież środków zgromadzonych na rachunku. Trzeba zważyć, że powódka nie ujawniała swoich danych publicznie, na forum, a przestępcom którzy podszyli się pod pozwany bank.

W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, iż powódka nie autoryzowała przedmiotowych transakcji, zostały one dokonane przez osoby trzecie wbrew jej wiedzy i woli. Udostępnienie przez powódkę za pośrednictwem podstawionej witryny internetowej swoich danych identyfikacyjnych oraz hasła osobom nieuprawnionym umożliwiło tym osobom zalogowanie się do konta powódki i dokonanie przestępstwa polegającego na odpływie znajdujących się na jej rachunku środków pieniężnych bez jej wiedzy i woli. Transakcji tych nie można uznać za transakcje autoryzowane w rozumieniu art. 40 ust. 1 ww. ustawy o usługach płatniczych.

O braku zgody powódki na wykonanie kwestionowanych transakcji świadczy jej natychmiastowa reakcja po ich wykryciu, w postaci niezwłocznego zawiadomienia strony pozwanej oraz Policji o popełnieniu przestępstwa, wypełniając tym samym obowiązek o którym mowa w art. 44 ustawy. Zgodnie bowiem z art. 44 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy użytkownik niezwłocznie powiadamia dostawcę o stwierdzonych nieautoryzowanych, niewykonanych lub nienależycie wykonanych transakcjach płatniczych (ust. 1). Jeżeli użytkownik nie dokona powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w terminie 13 miesięcy od dnia obciążenia rachunku płatniczego albo od dnia, w którym transakcja miała być wykonana, roszczenia użytkownika względem dostawcy z tytułu nieautoryzowanych, niewykonanych lub nienależycie wykonanych transakcji płatniczych wygasają (ust. 2).

O odpowiedzialności za nieautoryzowane transakcje płatnicze traktuje natomiast art. 46 ustawy o usługach płatniczych. I tak zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 powołanej ustawy, z zastrzeżeniem art. 44 ust. 2, w przypadku wystąpienia nieautoryzowanej transakcji płatniczej dostawca płatnika jest obowiązany niezwłocznie zwrócić płatnikowi kwotę nieautoryzowanej transakcji płatniczej, a w przypadku gdy płatnik korzysta z rachunku płatniczego, przywrócić obciążony rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miała miejsca nieautoryzowana transakcja płatnicza.

Ponadto stosownie do dyspozycji przepisu art. 46 ust. 3 ustawy o usługach płatniczych, płatnik odpowiada za nieautoryzowane transakcje płatnicze w pełnej wysokości, jeżeli doprowadził do nich umyślnie albo w wyniku umyślnego lub będącego skutkiem rażącego niedbalstwa naruszenia co najmniej jednego z obowiązków, o których mowa w art. 42 przywołanej ustawy.

W ocenie Sądu powódka nie naruszyła obowiązków, o których mowa w art. 42 ustawy o usługach płatniczych umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. Co najwyżej można jej przypisać zwykłe niedbalstwo. Zachowanie powódki nie graniczyło z umyślnością, a więc nie miało cech rażącego niedbalstwa. A tylko takie – t.j. graniczące z umyślnością - w świetle ugruntowanego orzecznictwa - jest rażącym niedbalstwem.

Powódka logowała się do aplikacji banku za pomocą telefonu (...) (...) z aktualnym systemem operacyjnym (...) i aktualną przeglądarką internetową (...) używaną przy dostępie do kanału WEB. Jest przeciętnym użytkownikiem Internetu, ma skończone 50 lat, nie posiada wiedzy z zakresu cyberbezpieczeństwa. „Spreparowane” : strona firmy kurierskiej i banku wiernie imitowały rzeczywiste strony. Nie była w stanie ich odróżnić od rzeczywistych. Właśnie z powodu profesjonalnie przygotowanego przestępstwa, którego celem było wyłudzenie danych. Należy również mieć na uwadze, że zobowiązania banku względem posiadacza rachunku kształtuje również przepis art. 50 ust. 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, który stanowi, iż bank jest zobowiązany do dołożenia szczególnej staranności w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przechowywanych środków pieniężnych. W ocenie Sądu w niniejszym przypadku Bank nie dołożył szczególnej staranności w tym zakresie. Jak wynikało to z opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki zabezpieczenia funkcjonujące w pozwanym banku są na słabym poziomie. Zastosowany przez bank choćby mechanizm „obrazka zabezpieczającego” nie spełnia swojej funkcji ochronnej i nie stanowi realnej formy ochrony przed oszustami. W prawidłowym bowiem funkcjonowaniu tego typu zabezpieczenia , stanowiącym formę uwierzytelnienia, klient banku powinien mieć możliwość wybrać go ze znacznie szerszego zestawu, aniżeli tylko 9 ikon, nadto obrazki te winne być wyświetlane losowo w ograniczonej liczbie na przykład po wpisaniu loginu, powinien pojawić się każdorazowo losowy zestaw ikon, gdzie klient powinien byłby wybrać tą właściwą przypisaną do jego konta, co stanowiłoby realną formę uwierzytelnienia. Podobnie na niskim poziomie bezpieczeństwa ocenić trzeba zabezpieczenia aplikacji (...) w zakresie autoryzacji i uwierzytelnienia. Tym samym, mając na uwadze opinię biegłego sądowego z zakresu informatyki, w realiach tej sprawy nie zapewniono należytych zabezpieczeń.

Mając na uwadze powyższe, w pkt. I wyroku Sąd zasądził od pozwanego banku na rzecz powódki kwotę zgodną z żądaniem z pozwu wraz z dalszymi ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia zapłaty.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II i III wyroku, na podstawie art. 98 §1 i §1 ¹ kpc i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, obciążając nimi pozwanego jako przegrywającego spór. Pozwany jako przegrywający ma obowiązek zwrócić powodowi poniesione koszty procesu: opłatę od pozwu w wysokości 750 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3.600 zł (§2 pkt. 5 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych). Obciążono pozwanego również obowiązkiem zwrotu na rzecz Skarbu Państwa kosztów wynagrodzenia biegłego - 8.174,86 zł, poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.