Wyrok z 22 stycznia 2025, sygn. I C 450/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 stycznia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2025 r. w K.

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) (...) (...) (...) (...) (...) z siedzibą w Z.

przeciwko O. T.

o zapłatę

I. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.033,37 zł (dwa tysiące trzydzieści trzy złote 37/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 22 grudnia 2023 roku
do dnia zapłaty;

II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 222,54 zł (dwieście dwadzieścia dwa złote 54/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 450/24

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 22 stycznia 2025 roku

Powód (...) (...) (...) (...) reprezentowany przez pracownika banku pozwem skierowanym przeciwko O. T. wniósł o zasądzenie
od pozwanego na rzecz powoda kwoty 2033,37 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie
od dnia 22 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty, a także zasądzenie na rzecz powoda od pozwanego zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu powód zakreślił podstawę faktyczną (k. 4-5).

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym (...) w Sądzie Rejonowym w Grudziądzu nakazał pozwanemu spełnienie świadczenia zgodnie z żądaniem pozwu
wraz z kosztami procesu (k.19).

Pozwany złożył sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym zaskarżając
go w całości oraz wnosząc o oddalenie powództwa w całości i nieobciążanie go kosztami procesu.
W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany odniósł się do twierdzeń i argumentów powoda prezentując swoje stanowisko w sprawie wraz z zarzutami (k.68-71).

W odpowiedzi na sprzeciw z dnia 10 maja 2024 roku powód odniósł się do twierdzeń
i zarzutów pozwanego zawartych w sprzeciwie od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym (k.136-138).

Pismem z dnia 15 lipca 2024 roku pozwany odniósł się do twierdzeń powoda i zaprezentował własne stanowisko (k.186)

Pismem z dnia 7 października 2024 roku powód wypowiedział się co do stanu sprawy
oraz powołał argumenty za uwzględnieniem powództwa (k.198).

Pismem z dnia 24 listopada 2024 roku w wykonaniu zarządzenia sądu pozwany przedstawił historie konta bankowego za okres od 29 grudnia 2021 roku do 31 stycznia 2022 roku (k. 215-216).

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 24 grudnia 2021 roku O. T. z mamą byli w szpitalu w Z. odwiedzić dziadka P. D., który przebywał na oddziale N.. Stan zdrowia dziadka był poważny, dziadek ciężko oddychał. P. D. zmarł w dniu
29 grudnia 2021 roku w K. o godzinie 17:45 w Z.. W dniu 29 grudnia 2021 roku saldo na koncie wynosiło 2.606,04 zł. P. D. dysponował na koncie kredytem odnawialnym w wysokości 3.000 zł. O. T. wykonał z konta swojego dziadka P. D. na swoje konto w banku (...) przelew na kwotę 5.601,04 zł. W wyniku przelewu powstało saldo konta P. D. stało się ujemne. Przelew został wykonany
o godzinie 20:20. O. T. dowiedział się o śmierci dziadka przed wykonaniem przelewu. Wcześniej dziadek udostępnił pozwanemu dane logowania do bankowości elektronicznej.
W dniu 30 grudnia 2021 roku po wykonaniu przelewu stan konta pozwanego wynosił 51.777,69 zł. Powód zwrócił na rzecz (...) kwotę 2.033 zł tytułem emerytury wypłaconej przez (...) na rzecz P. D.. Pozwany wypłacił gotówkę w kwocie 2000 zł
z swojego konta w celu pokrycia kosztów pogrzebu. Pozwany poniósł pogrzebu dziadka,
na które złożyły się: koszt ceremonii pogrzebowej w wysokości 750 zł, koszty usługi pogrzebowej
w kwocie 4.700 zł, z czego 4.000 zł zostało pokryte z zasiłku pogrzebowego. Pozwany odrzucił spadek po dziadku.

Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2022 roku sygn. akt (...) Sąd Rejonowy
w Grudziądzu utrzymał w mocy postanowienie (...)
o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie przywłaszczenia w dniu 29 grudnia 2021 roku
w K. pieniędzy w kwocie 2.033,37 zł poprzez wypłacenie z konta bankowego P. D. pieniędzy na skutek czego na koncie powstało saldo ujemne, czym działano na szkodę (...) S.A. wobec braku znamion czynu zabronionego.

Pismem z dnia 9 czerwca 2023 roku powód wezwał O. T. do zapłaty na swoja rzecz kwoty 2.033,37 zł tytułem zwrotu pobranych środków. Powód jako podstawę odpowiedzialności pozwanego powołał art. 415 kc.

okoliczności bezsporne, dowody: postanowienie (...) (...) k. 7, potwierdzenie przelewu k. 9, zestawienie operacji k. 10-11, pismo powoda z dnia 9 czerwca 2023 r. k. 12 pokwitowanie k.87,
faktura VAT k. 88v, operacje na rachunku k.137, umowa kredytu odnawialnego z aneksem k. 139-142,
akt zgonu k.142, przesłuchanie pozwanego k.211v-212, lista transakcji z konta pozwanego k. 216

Sąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o okoliczności bezsporne, dowody z dokumentów załączonych do akt sprawy, przesłuchania pozwanego.

Sąd dał wiarę dokumentom zgromadzonym w aktach sprawy. Żadna ze stron nie kwestionowała ich prawdziwości dokumentów, zaś sąd nie dopatrzył się powodów aby odmówić im wiarygodności
z urzędu. Sąd miał na uwadze, że szczegóły operacji (k.137) stanowią część pisma procesowego, jednakże mając na uwadze szczegóły w nim zawarte i spójność z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie sąd dał wiarę twierdzeniom powoda co do godziny wykonania zlecenia przelewu.

Sąd co do zasady dał wiarę zeznaniom pozwanego. Pozwany potwierdził wykonanie przelewu z konta dziadka, kwotę przelewu. Pozwany przedstawił motywy wykonania przelewu wskazując,
że przelew został wykonany na polecenie dziadka, który polecił przeznaczenie środków na jego pogrzeb. Sąd nie dał wiary zeznaniom pozwanego co do godziny wykonania przelewu. Twierdzenia pozwanego w tej części zmienne w zależności od etapu postępowania. Pozwany w sprzeciw wskazał, że o zgonie dziadka dowiedział się około godziny 19:00, a przelew został wykonany o około godziny 17:30, podczas gdy według aktu zgonu śmierć nastąpiła 17:45. Na rozprawie w dniu 25 września 2024 roku pozwany wskazał, że dokonał przelewu około godziny 19, a o śmierci dziadka dowiedział się
po godzinie 20 (k.195). W piśmie z dnia 6 listopada 2024 roku pozwany wskazał, że o śmierci dziadka miał dowiedział się dopiero późnym wieczorem (k. 207v). Podczas przesłuchania pozwany wyjaśnił,
że przelew został wykonany po godzinie 20, jednocześnie wskazując, że nie pamiętam godziny,
o której dowiedział się o śmierci dziadka. W ocenie sądu zmienność stanowiska pozwanego jest strategią procesową. Pierwotny twierdzenia pozwanego zostały podniesione zanim pozwany poznał godzinę zlecenia przelewu podaną przez powoda. Zdaniem sądu pozwany celowo wskazał odstęp czasu pomiędzy zgonem dziadka, a godziną przelewu, który sprawa wrażenie koincydencji
i niezamierzonego działania. Następnie pozwany dostosowywał swoją narrację do twierdzeń powoda, w szczególności co do godziny wykonania przelewu. Sąd miał również na uwadze, że nieprawdziwe są twierdzenia pozwanego co do braku środków na pokrycie kosztów pogrzebu dziadka.
Twierdzenia pozwanego w tym zakresie stoją w sprzeczności z wydrukami zawierającymi historią jego konta. Jak wynika wspomnianego dokumentu stan konta pozwanego w wynika przelewu z konta dziadka wynosił 51.777,69 zł, a zatem przed wykonaniem przelewu pozwany musiał dysponować innym środkami, które mógł przeznaczyć na urządzenie pogrzebu. Zdaniem sądu twierdzenia pozwanego, iż jedynym jego środkiem utrzymania były środki z pracy w sklepie (...) miał na celu budowanie jedynie narracji na cele procesu, ponieważ jak wynika z wydruku z historii rachunku pozwany inwestował, w dniu 14 stycznia 2022 roku otrzymał od Ł. (...) (...) jako „odkupienie”.

Zgodnie z zasadą „da mihi factum, dabo tibi ius” powód ma jedynie obowiązek przytoczenia okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie (art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c.), natomiast rzeczą Sądu jest poszukiwanie i przyjęcie właściwej konstrukcji prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia
(por. Wyrok SA w Gdańsku z 4.07.2018 r., V ACa 437/17, LEX nr (...)). Powód w pozwie nie wskazał, konkretnej podstawy prawnej dochodzonego roszczenia. Na etapie przedsądowym powód jako podstawę odpowiedzialności pozwanego wskazywał art. 415 kc, dlatego od podstawy odpowiedzialności deliktowej rozpocząć należało rozważania prawne.

Warunki odpowiedzialności deliktowej na zasadzie winy określa w przedmiotowej sprawie przepis art. 415 k.c. Przesłankami odpowiedzialności na zasadzie winy są: a) zaistnienie zdarzenia powodującego szkody, b) związek przyczynowy pomiędzy czynem niedozwolonym a szkodą w tej postaci, że stanowi ona jego zwykłe (normalne) następstwo (art. 361 § 1 kc), c) wina sprawcy.
Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 6 kc ciężar dowodu wszystkich tych przesłanek obciąża co do zasady poszkodowaną.

W ocenie sądu w ustalonym stanie faktycznym zawisłym w niniejszej sprawie przesłanki wystąpienia szkody, związku przyczynowego zostały spełnione. Bezspornym był fakt wykonania przelewu przez pozowanego co doprowadziło do powstania debetu na koncie P. D.
oraz związek przyczynowy pomiędzy wykonanie przelewu, a powstaniem szkody.
Pozwany zakwestionował swoją winę w wyrządzeniu szkody.

Prawo cywilne w rozumieniu pojęcia winy przyjmuje analogicznie jak w prawie karnym dwie postacie winy – winę umyślną i winę nieumyślną. W winie umyślnej sprawca ma świadomość szkodliwego skutku swego zachowania się i przewiduje jego nastąpienie, celowo do niego zmierza ( zamiar bezpośredni) lub co najmniej godzi się na wystąpienie tych skutków (zamiar ewentualny).
Przy winie nieumyślnej sprawca wprawdzie przewiduje możliwość wystąpienia szkodliwego skutku, lecz bezpodstawnie przypuszcza, że zdoła go uniknąć, albo też nie przewiduje możliwości nastąpienia tych skutków, choć powinien i może je przewidzieć. W obu formach chodzi o niedbalstwo
( culpa). Pojęcie niedbalstwa wiąże się więc w prawie cywilnym z niezachowaniem wymaganej staranności. Dla oceny winy w postaci niedbalstwa decydujące znaczenie ma miernik staranności, jaki przyjmuje się za wzór prawidłowego postępowania (por. orzeczenie SN z dnia 15 grudnia 1954 r.,
1 C 2122/53, PUG 1956, z. 7, s. 276). W tej kwestii podstawowe znaczenie ma art. 355 kc,
który – jako przepis ogólny – odnosi się nie tylko do odpowiedzialności kontraktowej,
ale i deliktowej. Zgodnie z art. 355 kc dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej
w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Ta formuła ma podstawowe znaczenie jako wzorzec wymaganego zachowania dla każdego, kto znajduje się w określonej sytuacji.
Ten wzorzec – kreowany na podstawie reguł współżycia społecznego, przepisów prawnych, zwyczajów, swoistych kodeksów zawodowych, pragmatyk zawodowych itp. – ma charakter obiektywny (abstrakcyjny). Zarzut niedbalstwa jest więc uzasadniony wtedy, gdy sprawca szkody zachował się w sposób odbiegający od modelu wzorcowego, ujmowanego abstrakcyjnie.
Oceny staranności, jakiej można wymagać od sprawcy szkody, dokonuje się, odnosząc wzorzec postępowania do okoliczności, w jakich działał sprawca szkody, przy czym odrzuca się właściwości ściśle związane z osobowością sprawcy, np. jego charakter, nawyki, temperament. Jest to zatem ocena in abstracto, lecz dokonana w odniesieniu do konkretnych okoliczności, w jakich działał sprawca. Dopiero ustalenie, że w konkretnych okolicznościach sprawca szkody mógł zachować się
w sposób należyty, uzasadnia postawienie mu zarzutu nagannej decyzji. Niedbalstwo polega na niedołożeniu wymaganej w stosunkach danego rodzaju staranności niezbędnej do uniknięcia skutku, którego sprawca nie chciał wywołać. Ocena miernika postępowania, którego istota tkwi w zaniechaniu dołożenia staranności, nie może być formułowana na poziomie obowiązków niedających się wyegzekwować, oderwanych od doświadczeń uwzględniających reguły zawodowe i konkretne okoliczności, a także określony typ stosunków (art. 355) (wyrok SN z dnia 8 lipca 1998 r., III CKN 574/97, LEX nr (...). (por. J. Gudowski, G. Bieniek [w:] T. Bielska-Sobkowicz, H. Ciepła,
M. Sychowicz, R. Trzaskowski, T. Wiśniewski, C. Żuławska, J. Gudowski, G. Bieniek, Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania. Część ogólna, wyd. II, Warszawa 2018, art. 415., teza 10)

W realiach niniejszej sprawy w ocenie sądu nie można przypisać winę. Sąd dostrzega,
że Sąd Rejonowy w Grudziądzu potwierdził ocenę prokuratora co do braku znamion czynu zabronionego zachowania pozwanego. Jednakże nie wyklucza to odpowiedzialności pozwanego
na gruncie prawa cywilnego. Przestępstwo przywłaszczenia zarzucane pozwanemu jest przestępstwem, które można tylko i wyłącznie umyślnie i to w zamiarze bezpośrednim.
Nie wyklucza to odpowiedzialności cywilnej na zasadzie winny na podstawie winy umyślnej w formie zamiaru ewentualnego lub winny nieumyślnej. W ocenie sądu pozwany dokonał przelewu mając świadomość śmierci dziadka. Sam pozwany wskazywał, że wykonywał jedynie wolę dziadka, który polecił, aby w wypadku jego śmierci przeznaczyć pieniądze zgromadzone na koncie na jego pochówek. Zdaniem sądu nieracjonalnym byłoby, aby pozwany wykonywał wolę dziadka jeszcze
za jego życia, a zatem pozwany skoro pozwany dokonał przelewu wykonując wolę dziadka to musiało to nastąpić już po jego śmierci. Sąd miał również na uwadze, że pozwany zmieniał swoje stanowisko co do chwili wykonania przelewu, a to zdaniem sądu oznacza, że stanowisko pozwanego było jedynie strategią procesową mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności. Nadto zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego zachowanie takie jak pozwanego, który po śmierci wypłaca pieniądze
na pochówek z konta zmarłego nie należy do rzadkości. W ocenie sądu pozwanemu można przypisać winę nieumyślną. Sąd dostrzega, że pozwany w swoim przekonaniu zachowywał się w sposób właściwy wykonując polecenie dziadka, który wyrażał zgodę na zadysponowanie pieniędzy na jego pogrzeb. Jednak nie zmienia to ogólnej oceny zachowania pozwanego. Z chwila śmierci P. D. tj. 29 grudnia 2021 roku o godzinie 17:45 nastąpiło otwarcie spadku, w skład którego weszły środki zgromadzone na koncie bankowym. Zdaniem sądu pozwany powinien mieć świadomość skutków prawnych z jakimi wiąże się śmierć i utraty prawa do dysponowania środkami zgromadzonymi na koncie z spadkodawcy. Nadto sąd miał na uwadze, że pozwany odrzucił spadek po dziadku, zatem podstawowe zasad prawa spadkowego są mu znane.
W myśl art. 55 ust. 1 pkt 1 Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2024 r.
poz. (...) z późn. zm.). w przypadku śmierci posiadacza rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej bank jest obowiązany wypłacić z tych rachunków kwotę wydatkowaną na koszty pogrzebu posiadacza rachunku osobie, która przedstawiła rachunki stwierdzające wysokość poniesionych przez nią kosztów
- w wysokości nieprzekraczającej kosztów urządzenia pogrzebu zgodnie ze zwyczajami przyjętymi
w danym środowisku. Mając uwadze przywołany przepis ustawy pozwany i jego rodzina mogli uzyskać refundację kosztów pogrzebu w sposób legalny przedstawiając zestawienie kosztów pogrzebu. Tym samym w ocenie sądu można postawić pozwanemu zarzut nienależytego zachowania się, ponieważ miał on możliwość postąpienia zgodnie z prawem. Dodatkowo w ocenie sądu pozwany dysponował środkami pieniężnymi, w kwocie pozwalającej na pokrycie kosztów pogrzebu,
a następnie uzyskanie zwrotu z rachunku bankowego. Uwadze sądu nie uszło jednocześnie,
że pozwany wypłacił z konta kwotę 5.600 zł podczas gdy następnie krótko po śmierci wypłacił
w formie gotówkowej kwotę 2.000 zł, która została przeznaczona na pogrzeb. Pozostała część przelanych środków pozostała na koncie pozwanego.

Zdaniem sądu zasadnym jest również dokonanie analizy żądania powoda przez pryzmat bezpodstawnego wzbogacenia. W myśl art. 405 kc kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości.

W ocenie sądu pozwany osiągnął korzyść majątkową kosztem powoda. Pozwany wykonując przelew na swoją rzecz z konta dziadka uzyskał środki finansowe czyniąc debet na koncie dziadka. Przelew został wykonany po śmierci dziadka i mimo, że został wykonany na polecenie dziadka nie może zostać on uznany za darowiznę, ponieważ darowizna jest umową i czynnością prawną między żyjącymi (inter vivos). W niniejszej sprawie nie można również zaliczyć polecenia dziadka do grona rozporządzeń spadkowych, a więc czynności mortis causa.

Stosownie do art. 409 kc obowiązek wydania korzyści lub zwrotu jej wartości wygasa, jeżeli ten, kto korzyść uzyskał, zużył ją lub utracił w taki sposób, że nie jest już wzbogacony,
chyba że wyzbywając się korzyści lub zużywając ją powinien był liczyć się z obowiązkiem zwrotu.

Podnosi się, że przesłanka zużycia lub utraty korzyści jest w doktrynie i orzecznictwie ujmowana wąsko. W szczególności przyjmuje się, że nie jest ona spełniona, jeżeli wzbogacony zużył wprawdzie pierwotną korzyść, lecz nabył za nią inne mienie albo zaoszczędził konieczne wydatki, które zmuszony byłby pokryć ze swojego majątku, np. spłacił dług. W takiej sytuacji wzbogacenie istnieje nadal i odpowiada wartości uzyskanego mienia albo zaoszczędzonego wydatku. Nie dotyczy to jednak zapłaty długu naturalnego, chyba że zapłata miałaby miejsce także wtedy, gdyby wzbogacony nie uzyskał wzbogacenia, co może polegać np. na tym, iż wzbogacony zapłacił przedawniony dług, nie wiedząc, że jest przedawniony. O zużyciu korzyści wyłączającym wzbogacenie można zatem mówić tylko w razie tzw. zużycia „nieproduktywnego”, „konsumpcyjnego”. Ma to miejsce wtedy, gdy pierwotnie wzbogacony ani nie uzyskał korzyści zastępczej (surogatu), ani nie zaoszczędził koniecznego wydatku, a poczyniony przez niego niekonieczny wydatek zużywający wzbogacenie miał miejsce tylko dlatego, że uprzednio uzyskał on korzyść, bez której nie poczyniłby tego wydatku. Ogólnie rzecz biorąc, wzbogacony powinien liczyć się z obowiązkiem zwrotu nie tylko wtedy, gdy ma świadomość nienależności korzyści, lecz także wówczas, gdy przy dołożeniu należytej staranności powinien był przynajmniej powziąć istotną wątpliwość co do tego, czy uzyskana przez niego korzyść ma podstawę prawną i podstawa ta jest trwała. W doktrynie pojęcie powinności jest przeważnie ujmowane nieco węziej. Chodzi o sytuację,
w której wzbogacony wiedział, że korzyść mu się nie należy, albo – przy zachowaniu należytej staranności – powinien o tym wiedzieć (a więc był w złej wierze).
W doktrynie wskazuje się, że „powinność” oznacza zarówno sytuację, w której wzbogacony wiedział, że korzyść mu się nie należy, jak i sytuację, w której był on subiektywnie przekonany o tym,
że korzyść mu się należy, chociaż na podstawie okoliczności sprawy obiektywnie powinien był liczyć się z obowiązkiem zwrotu. Dla oceny powinności liczenia się z obowiązkiem zwrotu decydujące znaczenie mają kryteria obiektywne; punktem odniesienia jest standard przeciętnego uczestnika obrotu o takich samych cechach jak wzbogacony, który znajdował się w takiej samej sytuacji jak wzbogacony
(por. R. Trzaskowski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania. Część ogólna, wyd. II, red. J. Gudowski, Warszawa 2018, art. 409, tezy 3,5,6,7).

W ocenie sądu wypłacając wcześniej przelane środki pieniężne pozwany oszczędził sobie wydatków związanych z organizacją pogrzebu dziadka. W przeciwnym wypadku koszty te pozwany musiałby pokryć z własnych środków. Nadto wyżej zaprezentowane przyczyny przyjęcia winy pozwanego zdaniem sądu świadczą o tym, że od samego początku pozwany winien liczyć się
z obowiązkiem zwrotu. W ocenie sądu przy zachowaniu należytej staranności pozwany mógł uzyskać informację, że wypłacone środki zostały pobrany w sposób nieuprawniony. Nadto zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego pozwany mógł uzyskać informację o właściwym sposobie postępowania przewidzianym w prawie bankowym w źródłach powszechnie dostępnych lub w placówce banku.
Sąd miał również na uwadze, że w realiach niniejszej sprawy pozwany uzyskał korzyć majątkową nie będąc w pierwszej kolejności powołany do spadku, a po uzyskaniu statusu spadkobiercy odrzucił on spadek. W ocenie sądu niesłusznym jest sytuacja, w której pozwany swoim działaniem osiągnął korzyść majątkową, a za dług spadkowy następnie odpowiadali by spadkobiercy, do czego doprowadziłoby oddalenie powództwa.

Mając na uwadze powyższe powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono zgodnie z żądanie pozwu. Powód wezwał pozwanego do spełnienia świadczenia pismem z dnia 9 czerwca 2023 roku, a odsetek domagał się
od daty późniejszej.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 kpc. Powód wygrał sprawę w całości,
a więc pozwany powinien ponieść koszty procesu w całości. Na koszty powoda złożyły się:
opłata od pozwu w kwocie 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł,
kwota 5,54 zł tytułem kosztów notarialnego poświadczenia pełnomocnictwa.