Wyrok z 26 stycznia 2025, sygn. IV U 390/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 stycznia 2025 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: sędzia Magdalena Kuraj

Protokolant: Agata Maczuga

po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2025 roku we Wrocławiu

na rozprawie

sprawy z odwołania W. G.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziału w L.

z dnia 11 luty 2025 roku znak: (...) (...) (...)

o zasiłek chorobowy

I.  zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziału w L. z dnia 11 luty 2025 roku znak: (...) (...) (...) w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonej W. G. prawo do zasiłku chorobowego z tytułu wypadku przy pracy za okres od 19 grudnia 2024 do 17 stycznia 2025 r. roku w wysokości 100% podstawy jego wymiaru;

II.  orzeka, że nieuiszczone koszty sądowe ponosi Skarb Państwa.

Sygnatura akt IV U 390/25

UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w L. decyzją z dnia 11 lutego 2025 r. znak: (...).(...)., na podstawie art. 3 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, odmówił ubezpieczonej W. G. wypłaty zasiłku chorobowego z tytułu wypadku przy pracy za okres od 19 grudnia 2024 r. do 17 stycznia 2025r. w wysokości 100% podstawy jego wymiaru.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ rentowy wskazał, że z posiadanej dokumentacji wynika, że ubezpieczona była niezdolna do pracy od 16 września 2024 r., natomiast zdarzenie, które spowodowało niezdolność do pracy, nie spełnia przesłanek do uznania za wypadek przy pracy. Z opisu okoliczności wynika bowiem, że brak jest przyczyny zewnętrznej zdarzenia.

Ubezpieczona wniosła odwołanie od decyzji domagając się jej zmiany poprzez przyznanie jej prawa do spornego świadczenia w wysokości 100% podstawy jego wymiaru. Uzasadniając odwołanie ubezpieczona podniosła, iż nie zgadza się z takim rozstrzygnięciem organu rentowego, ponieważ upadek z drabiny, spadnięcie niezależne od niej, utrata równowagi i uderzenie o posadzkę to faktyczna przyczyna wypadku pochodząca spoza organizmu ubezpieczonej, a zatem przyczyna zewnętrzna. Ubezpieczona wskazała, że pracodawca uznał zdarzenie za wypadek przy pracy w protokole nr (...) z dnia 23 września 2024 r., dlatego też w przekonaniu odwołującej się zostały spełnione warunki uznania zdarzenia jako wypadek przy pracy. Co więcej ubezpieczona podniosła, że w dniu 15 stycznia 2025 r. złożyła pracodawcy dodatkowe wyjaśnienia powypadkowe, w których wskazała, że zewnętrzną przyczyną wypadku jest utrata równowagi poprzedzona osunięciem się drabiny. Czynnikami jakie mogły wpłynąć na utratę równowagi była niestabilność drabiny, za szybkie wejście na drabinę, możliwe śliskie powierzchnie posadzki z drobinami ziemi, czy materiałów sypkich w związku z pracą w hurtowni ogrodniczej. Nadto wnioskodawczyni wskazała, że nie stwierdzono w ustaleniach okoliczności i przyczyn wypadku żadnego czynnika wewnętrznego pochodzącego z jej organizmu, czyli schorzenia samoistnego, jednostki chorobowej, skłonności do omdleń, samoistnych zawrotów głowy czy zaburzeń lękowych. Praca była rutynowa, wykonywana w zwyczajnych normalnych warunkach, bez nadmiernego pośpiechu i wysiłku, bez silnego stresu czy presji czasu. Ubezpieczona nie odczuwała przeciążenia pracą, przemęczenia, czy zbyt dużego wysiłku fizycznego, była po urlopie wypoczynkowym. Na marginesie swojego uzasadnienia ubezpieczona podniosła, że nie pamięta dokładnie momentu samego upadku i jest wysoce prawdopodobne, że pomyliła ona kolejność następstw stanu faktycznego w postaci zawrotów głowy, które najprawdopodobniej pojawiły się już po upadku (k. 3-4).

Odpowiadając na odwołanie, organ rentowy wniósł o jego oddalenie w całości z uwagi na brak podstaw do jego uwzględnienia. Uzasadniając swoje stanowisko podtrzymał stanowisko oraz argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 5-6).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczona W. G. urodziła się (...) Od 1 września 2019 r. jest zatrudniona w hurtowni ogrodniczej (...) Sp. z o.o. Sp. K. na stanowisku sprzedawcy w hurtowni ogrodniczej w oparciu o umowę o pracę.

Bezsporne, a nadto: przesłuchanie ubezpieczonej na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. k.45

Do obowiązków ubezpieczonej na zajmowanym stanowisku należało przyjmowanie zamówień, przygotowywanie towaru dla klienta, wydawanie towaru oraz sprzedaż klientom detalicznym.

W magazynie hurtowni produkty znajdują się na około 2-metrowych regałach, a do ściągania produktów przez pracowników używane są drabiny.

Dowód: zeznania świadka X. J. na rozprawie 15 stycznia 2026 r k.45,; przesłuchanie ubezpieczonej na rozprawie 15 stycznia 2026 k. 45 verte

W dniu 16 września 2024 r. ubezpieczona otrzymała zamówienie do zrealizowania i musiała sięgnąć na półkę po jeden z produktów. W tym celu użyła rozkładanej drabiny i weszła na trzeci stopień tej drabiny. W momencie kiedy ubezpieczona sięgała po produkt na regale drabina zachybotała się, przesunęła się, a ubezpieczona straciła równowagę i upadła na ziemię całym prawym bokiem.

Dowód: przesłuchanie ubezpieczonej na rozprawie 15 stycznia 2026 r. k. 45 verte

Ubezpieczona w sposób prawidłowy skorzystała z drabiny. Drabina nie była w żaden sposób uszkodzona. Drabina, z której korzystała ubezpieczona jest do dnia dzisiejszego wykorzystywana do pracy w zakładzie pracy.

Z uwagi na specyfikę zakładu pracy posadzka w magazynie bywa zanieczyszczona. Często worki z ziemią czy nawozami są uszkadzane przez wózek widłowy. Posadzka nie jest myta w magazynie codziennie. W dniu zdarzenia posadzka również była zanieczyszczona od piasku lub innego rodzaju produktu sypkiego.

Dowód: zeznania świadka X. J. na rozprawie 15 stycznia 2026 r k.45,; przesłuchanie ubezpieczonej na rozprawie 15 stycznia 2026 k. 45 verte

Nie było bezpośredniego świadka wypadku. W momencie zdarzenia ubezpieczona była sama w alejce, na tym odcinku magazynu pracodawca nie dysponuje monitoringiem.

Po upadku ubezpieczona zaczęła krzyczeć z bólu w związku z urazem nogi. Gdy współpracownicy usłyszeli krzyki, to przybiegli z pomocą, pierwsza przybiegła X. J.. Ubezpieczona nie była w stanie się ruszać ani wstać, leżała, cały czas uskarżała się na ból nogi. Na miejsce zostało wezwane pogotowie, które po 40 minutach od wezwania zabrało ubezpieczoną do szpitala.

Dowód: zeznania świadka X. J. na rozprawie 15 stycznia 2026 r k.45,; przesłuchanie ubezpieczonej na rozprawie 15 stycznia 2026 k. 45 verte

Podczas pobytu na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym w Z. w dniu 16 września 2024 r. u ubezpieczonej rozpoznano skręcenie i naderwanie innych, nieokreślonych części kolan. Wykonano zdjęcie RTG, a w jego wstępnej ocenie wykluczono uszkodzenie elementów kostnych. Ubezpieczona została w stanie ogólnym i miejscowym dobrym wypisana do domu wraz z zaleceniami lekarskim w szczególności: odbiór opisu RTG oraz kontrola w poradni ortopedycznej.

Okoliczność bezsporna

W dniu 23 września 2024 r. pracodawca ubezpieczonej sporządził Protokół nr (...) ustalający okoliczności i przyczyny wypadku przy pracy ubezpieczonej z dnia 16 września 2024 r.

Ustalono następujące okoliczności wypadku: pracownika W. G. przygotowywała towar dla klienta, weszła na drabinę, około 2-3 schodków i chciała sciągnąć towar z półki, zakręciło jej się w głowie, straciła równowagę i upadła, nie pamięta samego upadku. Jak [X. J.] usłyszała krzyk i dobiegła do ubezpieczonej, to leżała między regałami na ziemi. Próbowała pomóc jej wstać, jednak krzyczała, że boli ją noga i została na ziemi w pozycji leżącej. Wezwano karetkę pogotowia. Karetka przyjechała po ok. 40 min.

Ustalono następujące przyczyny wypadku: utrata równowagi – pracownicy zakręciło się w głowie jak zaczęła wchodzić na drabinę. Zrobiło jej się ciemno przed oczami i upadła. Nie pamięta dokładnie samego upadku, dopiero moment, jak leżała na ziemi.

Zespół powypadkowy uznał zdarzenie z 16 września 2024 r. za wypadek przy pracy. Jednocześnie nie stwierdzono złamania przez pracodawcę przepisów prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy lub innych przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, nie stwierdzono naruszenia przez pracownika przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. U pracownika nie stwierdzono stanu nietrzeźwości albo użycia środków odurzających lub substancji psychotropowych.

Protokół został zatwierdzony tego samego dnia i odebrany przez ubezpieczoną.

Dowód: p rotokół nr (...) r. z dn. 23.09.2024 r. – k.36.

Protokół został sporządzony przez pracodawcę zgodnie z najlepszą wiedzą. Zespół powypadkowy uznał, że przyczyną wypadku była niestabilność drabiny i sam upadek spowodował uraz.

Ubezpieczona nie cierpi na żadne dolegliwości typu zawroty głowy, omdlenia, nie przyjmuje żadnych leków, nie leczy się przewlekle. W dniu zdarzenia czuła się ona dobrze, była wypoczęta po urlopie.

Dowód: przesłuchanie ubezpieczonej na rozprawie 15 stycznia 2026 k. 45 verte

Z uwagi na zbyt długie oczekiwanie na terminy leczenia w ramach NFZ oraz nieustępującymi dolegliwościami kolana, ubezpieczona w obawie o swoje zdrowie zdecydowała się na prywatne leczenie schorzenia.

Ubezpieczona udała się do specjalisty z zakresu ortopedii, który rozpoznał zwichnięcie, skręcenie i naderwanie stawów i więzadeł kolana. Podczas wizyty wykonał badanie USG i zalecił wykonanie rezonansu magnetycznego oraz chłodzenie i oszczędzanie kończyny.

W dniu 9 października 2024 r. ubezpieczona przeszła zabieg artroskopii stawu kolanowego prawego.

Podczas wizyty kontrolnej w dniu 21 października 2024 r. lekarz zalecił dalsze postępowanie po zabiegu kolana w tym fizjoterapię. Podczas wizyty z dnia 20 listopada 2024 r. lekarz powtórzył swoje zalecenia.

Ubezpieczona wykonywała rehabilitację zgodnie z zaleceniami lekarza prowadzącego.

Dowód: przesłuchanie ubezpieczonej na rozprawie 15 stycznia 2026 k. 45 verte

W dniu 26 września 2024 r. pracodawca złożył do organu rentowego zaświadczenie płatnika składek Z-3 wraz z kopią protokołu powypadkowego i wnioskiem o wypłatę dla ubezpieczonej zasiłku chorobowego w związku z wypadkiem przy pracy. W dniu 15 stycznia 2025 r. ubezpieczona złożyła do pracodawcy dodatkowe wyjaśnienia powypadkowe, w których wskazała, że przyczyną zewnętrzną podczas zdarzenia w dniu 16 września 2024 r. było nagłe i niespodziewane gwałtowne osunięcie się drabiny i przestawienie się jej w dół, najprawdopodobniej przez rozsypane na posadzce pozostałości ziemi ogrodowej lub piasku wniesionego na podeszwach butów.

W dniu 24 stycznia 2024 r. pracodawca przekazał do organu rentowego dodatkowe wyjaśnienia powypadkowe ubezpieczonej wraz ze sprostowanym protokołem nr (...) z dnia 23 września 2024 r. oraz swoim stanowiskiem w sprawie.

Decyzją z dnia 11 lutego 2025 r. znak: (...).(...). Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...) Oddział w L., na podstawie art. 3 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, odmówił ubezpieczonej W. G. wypłaty zasiłku chorobowego z tytułu wypadku przy pracy za okres od 19 grudnia 2024 r. do 17 stycznia 2025r. w wysokości 100% podstawy jego wymiaru.

Ubezpieczona składając wcześniejsze wyjaśnienia do protokołu powypadkowego nie miała świadomości jakie kwestie są istotne, składała je sama bez niczyjej pomocy. Mogła pomylić chronologię zdarzeń i podać, że najpierw zakręciło jej się w głowie, a później upadła. Zdarzenie było gwałtowne, zawroty głowy ubezpieczona mogła mieć równie dobrze już w trakcie upadku.

Dowód: przesłuchanie ubezpieczonej na rozprawie 15 stycznia 2026 k. 45 verte

Stan faktyczny w niniejszej sprawie był w dużej mierze bezsporny, ustalony w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz aktach organu rentowego, które stanowiły dowody w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c. Wiarygodność i autentyczność dowodów z dokumentów nie budziła wątpliwości Sądu i nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron.

Ponadto, Sąd dopuścił dowód z przesłuchania świadka X. J. oraz przesłuchania ubezpieczonej. Osobowym źródłom dowodowym Sąd dał wiarę w całości albowiem były spójne, logiczne i wzajemnie ze sobą korespondowały, a także korespondowały z dowodami z dokumentów znajdującymi się w aktach sprawy i aktach organu rentowego.

Sąd Rejonowy zważył co następuje.

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszym postępowaniu ubezpieczona wnosiła o zmianę decyzją z dnia 11 lutego 2025 r. przyznanie jej prawa do zasiłku chorobowego z tytułu wypadku przy pracy za okres od 19 grudnia 2024 r. do 17 stycznia 2025 r. w wysokości 100% podstawy jego wymiaru.

Natomiast organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania zarzucając, iż zdarzenie, na skutek którego ubezpieczona była niezdolna do pracy w spornym okresie nie spełnia definicji wypadku przy pracy.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 257 t.j.; zw. dalej ustawą wypadkową), zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego przysługują w wysokości 100 % podstawy wymiaru.

Natomiast stosownie do art. 22 ust. 1 pkt. 3 ustawy wypadkowej, zakład odmawia przyznania świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego w przypadku, gdy protokół powypadkowy lub karta wypadku zawierają stwierdzenia bezpodstawne.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy wypadkowej, za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą:

1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych;

2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia;

3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.

Nie każde zdarzenie jest zatem wypadkiem przy pracy, gdyż koniecznymi elementami uznania zdarzenia za wypadek przy pracy jest nagłość zdarzenia, która została wywołana przyczyną zewnętrzną, powodującą uraz lub śmierć, pozostająca jednocześnie w związku z wykonywaną pracą.

Wskazać ponadto należy, że zgodnie z art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. ciężar udowodnienia twierdzeń spoczywa na tej stronie, która je zgłasza. Strona, która twierdzi, że określona okoliczność miała miejsce, zobowiązana jest zgłosić dowód lub dowody wykazujące jej istnienie. Strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swoich twierdzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał, a Sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. Statuowana na podstawie tych przepisów zasada kontradyktoryjności obowiązuje także w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Również zatem w tego rodzaju sprawach Sąd nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego z urzędu. Sąd orzekający nie może ponosić odpowiedzialność za rezultat postępowania dowodowego, którego dysponentem są strony. Ponieważ w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych organ rentowy ma status strony (art. 477 ¹¹ § 1 k.p.c.), obciąża go obowiązek wykazywania (dostępnymi środkami dowodowymi) prawdziwości formułowanych przez niego twierdzeń oraz zasadności dochodzonych racji.

Pomiędzy stronami bezsporne pozostawało, że zdarzenie z 16 września 2024 r., w wyniku którego ubezpieczona doznała urazu kolana i była niezdolna do pracy, było zdarzeniem nagłym, powodującym uraz oraz pozostawało w związku z wykonywaną pracą. Kwestią sporną było zaś, czy zdarzenie wywołała przyczyna zewnętrzna.

Jak trafnie wskazał Sąd Apelacyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 8 lipca 2015 r., (sygn. akt III AUa 363/15) unormowanie wynikające z art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych wskazuje, że protokół powypadkowy pełni szczególną rolę w postępowaniu o świadczenia z ustawy wypadkowej. Należy go traktować jako główny dowód, za pomocą którego ubezpieczony może wykazać, że przysługują mu świadczenia z ustawy wypadkowej, a jego brak uzasadnia wydanie decyzji odmownej przez organ rentowy, bez prowadzenia jakichkolwiek ustaleń i ocen przy wykorzystaniu innych dowodów przedstawionych przez ubezpieczonego na okoliczność kwalifikacji zdarzenia jako wypadku przy pracy z brzmienia art. 22 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy wynika, że treść protokołu powypadkowego ma szczególny walor dowodowy i moc wiążącą w postępowaniu przed organem rentowym, ponieważ nieuznanie zdarzenia za wypadek przy pracy w protokole powypadkowym uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej prawa do świadczeń z ustawy wypadkowej.

Jak wynika z treści protokołu powypadkowego nr (...) z dnia 23 września 2024 r., po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym uznano, że przyczyną wypadku była utrata równowagi, ponieważ ubezpieczonej zakręciło się w głowie jak znajdowała się na drabinie, sięgając po towar na regale. Organ rentowy na podstawie przekazanych protokołów powypadkowych zakwalifikował tą przyczynę jako przyczynę wewnętrzną i stwierdził, że zdarzenie z 16 września 2024 r. nie spełniała ustawowych przesłanek wypadku przy pracy, a w konsekwencji odmówił ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego.

W postępowaniu prowadzonym na skutek odwołania od decyzji organu rentowego odmawiającej przyznania prawa do świadczenia z tytułu wypadku przy pracy, sąd ubezpieczeń społecznych jest uprawniony do dokonywania samodzielnej oceny, czy dane zdarzenie było wypadkiem przy pracy, w sytuacji gdy poszkodowany odwołał się od decyzji ZUS odmawiającej przyznania świadczenia z tego tytułu.

W ocenie Sądu z przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego wynika, że zdarzenie z dnia 16 września 2024 r. było wypadkiem przy pracy, a ocena organu rentowego o braku przyczyny zewnętrznej zdarzenia nie jest trafna.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym przyczynę zewnętrzną wypadku przy pracy należy odróżnić od przyczyn wewnętrznych, tkwiących w organizmie pracownika, takich jak wady anatomiczne, stany chorobowe itp. Samoistne schorzenie, chociażby wystąpiło nagle i w toku świadczenia pracy, co do zasady nie może być uznane za wypadek przy pracy. Wcale nierzadkie są jednak sytuacje, w których nagłe zdarzenie wywołuje nie jedna, lecz więcej przyczyn, w tym o charakterze mieszanym (zewnętrzna i wewnętrzna). W tym ostatnim przypadku przyczyna zewnętrzna może przyspieszyć lub pogorszyć istniejący stan chorobowy. Przyjmuje się, że zwykłe czynności, podejmowane w codziennej pracy w normalnych warunkach, wykonywane jednak w nadmiernym - przy uwzględnieniu właściwości pracownika, jego indywidualnych cech fizycznych lub psychicznych - wysiłku mogą być czynnikiem zewnętrznym powodującym uraz narządu zmienionego chorobą, bez potrzeby wykazywania jakichś szczególnych okoliczności w przebiegu pracy (jest to więc pogląd akcentujący spojrzenie na zdarzenie z punktu widzenia sfery wewnętrznej, podkreślający fakt zadziałania czynnika sprawczego na organizm pracownika bardziej od innych podatnego na ten czynnik). ( por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 1991 r., II PRN 3/91 (OSP 1992 nr 11-12, poz. 263 z glosą I. Jędrasik- Jankowskiej); z dnia 8 listopada 1994 r., II PRN 7/94 (OSNAPiUS 1995 nr 9, poz. 108); z dnia 5 lutego 1997 r., II UKN 85/96 (OSNAPiUS 1997 nr 19, poz. 386); z dnia 21 maja 1997 r., II UKN 130/97 (OSNAPiUS 1998 nr 7, poz. 219) i z dnia 15 czerwca 1999 r., II UKN 2/99 (OSNAPiUS 2000 nr 17, poz. 663), a także wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 stycznia 1964 r., III PU 30/63 (OSNCP 1965 nr 1, poz. 8); z dnia 25 października 1994 r., II URN 38/94 (OSNAPiUS 1995 nr 4, poz. 52); z dnia 29 października 1997 r., II UKN 304/97 (OSNAPiUS 1998 nr 15, poz. 464) i z dnia 22 listopada 2000 r., II UKN 63/00 (OSNAPiUS 2002 nr 13, poz. 316). W odniesieniu do towarzyszącego pracy wysiłku fizycznego dominująca jest linia orzecznictwa, zgodnie z którą wykonywanie zwykłych, codziennych obowiązków w typowych dla danego stanowiska warunkach - przy uwzględnieniu indywidualnych predyspozycji zdrowotnych pracownika - może stanowić dla niego nadmierne obciążenie i stać się zewnętrzną przyczyną zdarzenia (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 stycznia 1977 r., III PZP 15/76, PiZS 1978 nr 1, s. 44; z dnia 25 stycznia 1977 r., III PRN 46/76, PiZS 1978 nr 1, s. 44; z dnia 10 lutego 1977 r., III PRN 194/76, OSNCP 1977 nr 10, poz. 196; z dnia 16 lutego 1977 r., III PRN 55/76, OSP 1978 nr 12, poz. 217; z dnia 12 sierpnia 1983 r., I PRN 8/83, PiZS 1984 nr 1, s. 40; z dnia 28 października 1983 r., II PRN 10/83, niepublikowany; z dnia 4 maja 1984 r., III PRN 6/84, Służba Pracownicza 1985 nr 1, s. 28; z dnia 9 lipca 1991 r., II PRN 3/39, OSP 1992 nr 11-12, poz. 263; z dnia 25 października 1994 r., II URN 38/94, OSNAPiUS 1995 nr 4, poz. 52; z dnia 21 maja 1997 r., II UKN 130/97, OSNAPiUS 1998 nr 7, poz. 219; z dnia 30 czerwca 1999 r., II UKN 22/99, OSNAPiUS 2000 nr 18, poz. 696; z dnia 18 sierpnia 1999 r., II UKN 87/99, OSNAPiUS 2000 nr 20, poz. 760 i z dnia 19 czerwca 2001 r., II UKN 419/00, OSNP 2003 nr 5, poz. 136).

Wskazać w tym miejscu należy na stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 września 2020 r. ( w sprawie o sygnaturze akt I UK 347/19), zgodnie z którym incydentalne zaburzenie równowagi, niespowodowane chorobą samoistną, ale uwarunkowaniami pracy (wykonywanie czynności przy krawędzi, na wysokości 1 metra) stanowi przyczynę zewnętrzną wypadku przy pracy - upadku z tej wysokości.

Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, w szczególności przesłuchania ubezpieczonej, odwołująca się pracując w dniu 16 września 2024 r. otrzymała do realizacji skompletowanie zamówienia dla klienta. Przygotowując towar dla klienta skorzystała z drabiny ustawiając ją przy regale, w sposób jaki zwyczajowo to robiła. Następnie weszła na 3. stopień drabiny i w momencie sięgania po towar drabina niespodziewanie się osunęła i delikatnie przestawiła w dół, najprawdopodobniej przez rozsypane na posadzce pozostałości ziemi ogrodowej lub piasku co doprowadziło ją do utraty równowagi i upadku na posadzkę magazynu. Upadek wywołał uraz prawego kolana, który wymagał zabiegu w celu powrotu do pełnej sprawności. Nie było możliwym do przewidzenia dla wnioskodawczy, że ustawiając drabinę w sposób zwyczajowy, ta nagle się osunie i spowoduje jej upadek. Ponadto ubezpieczone tego dnia była wypoczęta i nie miała zawrotów głowy, ani innych dolegliwości zdrowotnych. W sprawie ustalono, że ubezpieczona nie leczy się przewlekle, nie przyjmuje na stałe żadnych leków, zaburzenie równowagi nie zostało więc spowodowane chorobą samoistną. Co więcej, okoliczności wypadku – konieczność wejścia na kilka stopni drabiny w celu sięgnięcia po towar znajdujący się na regale – wskazują, że przyczyna upadku z wysokości była spowodowana uwarunkowaniami pracy ubezpieczonej. Sam upadek zaś spowodował uraz ubezpieczonej.

Podsumowując w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego uznać należy, że zdarzenie z 16 września 2024 r. spełniało wszystkie ustawowe przesłanki wypadku przy pracy. Zdarzenie to było nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną w postaci osunięcia się drabiny, w wyniku którego powstał uraz kolana oraz było związane z wykonywaną przez ubezpieczoną pracą w hurtowni ogrodniczej. Jednocześnie należy podkreślić, iż w analogicznej sprawie o zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego prowadzonej przed tut. Sądem pod sygn.. IV U 210/25 również uznano, iż zdarzenie z dnia 16 września 2024 r. spełniało wszystkie ustawowe przesłanki wypadku przy pracy.

Mając powyższe na uwadze Sąd w punkcie I. sentencji wyroku, na podstawie przepisu art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego z dnia 11 lutego 2025 r. w ten sposób, że przyznał wnioskodawczyni prawo do zasiłku chorobowego z tytułu wypadku przy pracy za okres od 19 grudnia 2024 r. do 17 stycznia 2025 r. w wysokości 100% podstawy jego wymiaru.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 959 t.j.), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego w punkcie II. sentencji wyroku Sąd koszty postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.