Wyrok z 28 stycznia 2025, sygn. VIII W 359/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 stycznia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu, VIII Wydział Karny w składzie:

Sędzia SSR Angelika Kurkiewicz

Protokolant st. sekr.sądowy Wojciech Rydzio

bez udziału oskarżyciela,

po rozpoznaniu dnia 8 kwietnia 2024 r., 28 stycznia 2025r.

sprawy:

J. Z. s. P. i M. z domu K.

ur. (...) w B.

obwinionego o to, że:

w dniu 29 lipca 2022 r. ok. godz. 09:59 w T., (...), kierując pojazdem marki S. o nr rej. (...) z kierunku miasta B., poruszał się pojazdem z prędkością 72 km/h, gdzie obowiązuje dopuszczalna prędkość 50 km /h, przekraczając prędkość o 22 km/h,

tj. o wykroczenie z art. 92a § 2 kw,

ORZEKA:

I.  Obwinionego J. Z. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu we wniosku o ukaranie, z tym ustaleniem, iż przekroczył dopuszczalną prędkość 50 km/ h o co najmniej 19 km/h tj. wykroczenia z art. 92 a §1 kw i za to na podstawie art. 92a §1 kw wymierza mu karę 300 zł (trzysta złotych)

II.  Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 (trzydziestu) złotych tytułem opłaty sądowej oraz kwotę 3907,09 zł (trzy tysiące dziewięćset siedem złotych dziewięć groszy) tytułem zwrotu wydatków poniesionych w sprawie.

Sygn. akt VIII W 359/23

UZASADNIENIE

W dniu 29 lipca 2022 roku, około godziny 09:59, w T. na Drodze Krajowej numer (...) na ul. (...), funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego K. T. dokonali pomiaru prędkości samochodu osobowego S. o nr rej. (...) prowadzonego przez J. Z.. Pojazd którym kierował J. Z. w momencie dokonywania pomiaru poruszał się z prędkością przekraczającą o co najmniej 19 km/h dopuszczalną prędkość 50 km/h. Kontrola prędkości została dokonana za pomocą miernika laserowego o oznaczeniu fabrycznym (...) (...) i numerze fabrycznym (...).

W trakcie pomiaru samochód kierowany przez J. Z. poruszał się z kierunku B. w kierunku centrum T.. Obok poruszał się inny pojazd, lecz pojazd J. Z. poruszał się szybciej, dlatego D. Z. dokonała pomiaru jego prędkości. Pomiaru dokonywano z odległości 131,2 metra i przyrządem celowano w tablicę rejestracyjną pojazdu.

Dowody:

- świadectwo legalizacji pierwotnej urządzenia - k. 4;

- zeznania świadka D. Z. k.37;

- płyta CD k. 11, 43;

- notatka urzędowa k. 37;

- dokumentacja fotograficzna k. 12,42;

- opinia biegłego sądowego dr inż. A. J. k.46-69.

Obwiniony J. Z. w toku całego postepowania nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 92a§1 kw. Na rozprawie złożył wyjaśnienia, w których wskazał, że pomiar był wykonywany z ręki, a nie ze statywu, a wiązka laserowa nie trafił w płaską część pojazdu. W związku z tym nie jest przekonany co do prawidłowości pomiaru.

W ocenie Sądu, wyjaśnienia obwinionego J. Z. w zakresie w jakim kwestionuje on popełnienie zarzucanego mu czynu należy uznać za całkowicie niewiarygodne. Zdaniem Sądu, postawa obwinionego stanowi jego linię obrony w przedmiotowej sprawie. Natomiast zaprezentowane przez obwinionego argumenty mające za zadanie podważyć rzetelność przeprowadzonego pomiaru są nietrafne i stanowią jedynie polemikę z opinią biegłego.

Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka D. Z.. Świadek zeznawała zgodnie ze swoim stanem wiedzy, w sposób obiektywny oraz logiczny i nie mając interesu w tym, aby podejmować jakiekolwiek próby wpłynięcia na wynik toczącego się postępowania. Zeznania świadka nie noszą cech stronniczości, Sąd nie dopatrzył się w nich nieścisłości. W toku postępowania nie ujawniły się dowody, które podważyłyby zaufanie do ich rzetelności i autentyczności, dlatego też mogły stać się w całości podstawą do ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie.

Do sprawy niewiele wniosły zeznania świadka funkcjonariusza policji P. S., który nie pamiętał przedmiotowej kontroli. Biorąc jednak pod uwagę, iż to D. Z. dokonywała pomiaru prędkości oraz wykonywała czynności z kierującym J. Z., a nadto wielość podobnych interwencji, niepamięć świadka jest w ocenie Sądu usprawiedliwiona.

Za dowód w dokonywaniu ustaleń w niniejszej sprawie posłużyła również opinia biegłego sądowego dr inż. A. J. – specjalisty w dziedzinie pomiaru prędkości pojazdów. Zdaniem biegłego można w sposób pewny przyjąć, że wartość prędkości pojazdu obwinionego w chwili pomiaru przekraczała dozwoloną prędkość 50 km/h o co najmniej 19 km/h. Opinię biegłego należało ocenić, jako jasną i wyczerpującą, Wyprowadzone z niej wnioski wynikały z przeprowadzonych w sposób staranny badań. Biegły w sposób niezwykle dokładny przeanalizował wszystkie istotne okoliczności zdarzenia, relewantne z punktu widzenia odpowiedzialności karnej obwinionego. Żaden ze zwrotów użytych przez biegłego, zarówno w części opisowej, jak i wnioskowej nie nasuwa zastrzeżeń co do komunikatywności.

Za wiarygodne uznano ujawnione i zaliczone w poczet materiały dowodowego dokumenty w postaci : notatki urzędowej, świadectwa legalizacji , informacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, dokumentacji fotograficzna oraz płyt CD, bowiem zostały sporządzone przez kompetentne osoby, po przeprowadzeniu stosownych czynności oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie budzą wątpliwości Sądu.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wina obwinionego J. Z. w zakresie popełniania zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 92a§1 kw została wykazana. Obwiniony w dniu 29 lipca 2022 r. ok. godz. 09:59 w T., (...), kierując pojazdem marki S. o nr rej. (...) z kierunku miasta B., poruszał się pojazdem z prędkością co najmniej 69 km/h, gdzie obowiązuje dopuszczalna prędkość 50 km /h.

Mając na uwadze kategoryczne wnioski wynikające z opinii biegłego sądowego dr. inż. A. J., Sąd dokonał modyfikacji opisu czynu przypisanego ostatecznie obwinionemu również ustalając w wyroku, że przekroczył on dopuszczalną prędkość o co najmniej 19 km/h.

Przedmiotem ochrony przepisu art. 92a§1 kw jest porządek na drodze, na której odbywa się ruch pojazdów i bezpieczeństwo w ruchu. Strona przedmiotowa wykroczenia wskazanego w tym przepisie obejmuje ograniczenie prędkości. Ograniczenie formalnie wynikające z ustawy lub znaku drogowego wiąże wszystkich prowadzących pojazdy. Ograniczenie obejmuje odcinek drogi od miejsca ustawienia znaku lub miejsca stanowiącego początek drogi określonego rodzaju do miejsca znaku, od którego przestaje obowiązywać ograniczenie, lub do końca drogi, od punktu, od którego rozpoczyna się droga wyższej kategorii. Prowadzący pojazd nie może powoływać się na brak wiedzy o rodzaju znaku lub drogi, z którą łączy się dozwolona prędkość. Znaki są powszechnie dostępne, ustalane na trwałe, a przynajmniej na dłuższy czas, gdy nie zostaną zmienione. Podmiotem wykroczenia może być każda osoba prowadząca pojazd. Gdy sprawca nie dostosował się do znaku ograniczającego dozwolona prędkość, nie zachodzi zbieg przepisu art. 92a kw z art. 92 kw, ponieważ art. 92a kw jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 92 § 1 kw (T. Bojarski, Kodeks wykroczeń. Komentarz, Warszawa 2015, s. 336).

Czyn popełniony przez obwinionego był społecznie szkodliwy. Stanowił on przejaw lekceważącego stosunku obwinionego wobec porządku prawnego, a w szczególności zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Za przypisane obwinionemu wykroczenie Sąd, przy ustawowym zagrożeniu karą grzywny od 20 do 5000 złotych, wymierzył J. Z. na podstawie art. 92a§1 kw karę 300 złotych grzywny. Wymierzona kara ma uświadomić sprawcy fakt naruszenia obowiązujących norm prawnych, a przez dolegliwość, jaka łączyć się będzie z jej wykonaniem, stanowić ma na przyszłość bodziec zniechęcający obwinionego do dalszego popełniania tego typu czynów naruszających zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Należy jednocześnie zauważyć, że kara grzywny wymierzona obwinionemu za popełnione wykroczenie jest karą stosunkowo łagodną, oscylująca wokół dolnej granicy ustawowego zagrożenia za czyn z art. 92a§1 kw.

Za okoliczność łagodzącą Sąd uznał dotychczasową niekaralność oskarżonego za przestępstwa. Sąd wymierzając obwinionemu wspomnianą karę miał na uwadze fakt, iż obwiniony prowadzi ustabilizowany tryb życia, co stwarza pozytywną prognozę na przyszłość. Sąd uwzględnił także sytuację materialną i rodzinną obwinionego.

Sąd zasądził od J. Z. na rzecz Skarbu Państwa ((...)) kwotę 30 zł tytułem opłaty sądowej oraz obciążył go wydatkami w kwocie 3907,09 zł. Od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego Sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa, którymi są opłaty i wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania. Wysokość opłat określona jest w ustawie z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Zgodnie z art. 3 ust 1 w zw. z art. 21 ust. 2 cytowanej ustawy skazany w pierwszej instancji na karę grzywny obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości 10%, nie mniej jednak niż 30 zł. W myśl art. 119 § 1 k.p.w. w razie skazania, obwinionego obciąża się zryczałtowanymi wydatkami postępowania. Zryczałtowane wydatki wykładane przez Skarb Państwa nie obejmują jednak należności dla osób, zakładów, instytutów i instytucji powołanych do wydania opinii. Mając na uwadze powyższe od obwinionego zasądzono na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3907,09 złotych tytułem wydatków poniesionych w sprawie. Kwota ta stanowi wydatki jakie zostały poniesione w sprawie. Na kwotę tę skład się kwota zryczałtowanych wydatków tj. 100 złotych oraz koszty związane z przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego.