Wyrok z 4 lutego 2025, sygn. II W 539/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 lutego 2025 roku

Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący : Wojciech Langer

Protokolant : Katarzyna Szczygieł

po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2025 roku

sprawy S. L.

syna W. i J. z domu J.

urodzonego (...) w N.

obwinionego o to, że:

w dniu 24 kwietnia 2023 roku około godziny 14:40 w miejscowości S., ul. (...) II, na terenie stacji paliw (...) oznaczonym znakiem strefa ruchu, kierując samochodem marki B. o nr. rej. (...), umyślnie wjechał w stojącego przed pojazdem M. T. czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,

tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw

I.  uniewinnia obwinionego S. L. od zarzuconego mu we wniosku o ukaranie czynu, a kosztami procesu obciąża Skarb Państwa;

II.  na zasadzie art. 118 § 1 kpw i art. 627 kpk zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego S. L. kwotę 360 (trzystu sześćdziesięciu) złotych tytułem kosztów ustanowienia zastępstwa procesowego w toku postępowania sądowego.

Sygn. akt II W 539/23

UZASADNIENIE

wyroku z 4 lutego 2025r.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

S. L. 24 kwietnia 2023r. przyjechał samochodem marki B. o nr. rej.(...), na (...) przy ul. (...) II w S.. W samochodzie znajdowała się K. T., wraz z córką W. T.. Na stacji tej, przypadkowo znajdował się były mąż K. T. i ojciec W. T., M. T.. Podszedł on do samochodu S. L., i chciał by jego dziecko opuściło pojazd, próbując otworzyć drzwi samochodu. Stanął następnie przed maską samochodu. S. L. wówczas celowo ruszył, wjeżdżając w M. T., który na skutek tego, oparł się o maskę pojazdu. S. L. chciał przez to uniemożliwić M. T. zabranie dziecka z samochodu. Na miejsce została wezwana (...). Po wjechaniu w M. T. pojazd B., aż do zakończenia interwencji nie był przemieszczany. Między rodzicami W. T. istniał wówczas spór co do opieki nad nią.

Dowody:

wyjaśnienia S. L.: k. 16, 70; zeznania W. Ł.: k. 10, 71; zeznania M. T.: k. 71; zeznania K. T.: k. 113; zeznania M. J.: k. 114; nagrania z miejsca zdarzenia: k. 15;

Powyższy stan faktyczny był w zasadzie bezsporny. Wynikał on z wzajemnie spójnych dowodów osobowych, a także nagrań. Nie był też kwestionowany przez samego obwinionego.

Sąd zważył co następuje.

S. L. został obwiniony o to, że 24 kwietnia 2023r. ok. godz. 14.40 w miejscowości S., ul. (...) II, na terenie stacji paliw (...) oznaczonym znakiem strefa ruchu, kierując samochodem marki B. o nr. rej. (...), umyślnie wjechał w stojącego przed pojazdem M. T., czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Art. 86 § 1 kk penalizuje jako wykroczenie, zachowanie osoby, która na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przedmiotem ochrony – jak wynika z treści tego przepisu - jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. „Ruch drogowy chroniony jest przed zamachami skierowanymi na jego bezpieczeństwo. Ochroną objęte jest tylko bezpieczeństwo ruchu drogowego” (R. Stefański, komentarz do art. 86 kw, opubl. Lex). Zachowanie sprawcy takiego wykroczenia, ma polegać na niezachowaniu należytej ostrożności, a więc ostrożności wymaganej w określonych okolicznościach od uczestnika ruchu, ostrożność taka określona jest w prawie o ruchu drogowym. Dla przyjęcia odpowiedzialności wykroczeniowej z tego przepisu „konieczne jest ustalenie, że sprawca nie zachował <<należytej ostrożności>>, a więc takiej, jaka była wymagana w danej sytuacji. Każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze” (wyrok Sądu Najwyższego z 29 kwietnia 2003r., III KK 61/03). Niezachowanie należytej ostrożności ma skutkować obiektywnym zagrożeniem bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że do S. L. wjechał celowo w M. T., chcąc mu uniemożliwić zabranie dziecka z samochodu. Zachowanie to nie miało żadnego związku z ruchem drogowym. W prawie o ruchu drogowym nie ma żadnej zasady ostrożności, która wskazywałaby jak ma zachować się kierowca samochodu, w sytuacji gdy inna osoba, celowo, chce doprowadzić do tego, by dziecko opuściło samochód. M. T. chcąc otworzyć samochód, chciał by jego córka wyszła z samochodu, nie był uczestnikiem ruchu drogowego. Nie pojawił się on przed samochodem S. L. jako pieszy. Celowe wjechanie przez obwinionego w M. T. w żaden sposób nie spowodowało zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Obaj mężczyźni swoimi zachowaniami realizowali własne cele, w żaden sposób nie związane z ruchem drogowym. Nie można więc uznać, że S. L. zrealizował znamiona przedmiotowe wykroczenia z art. 86 § 1 kw.

Sąd w postępowaniu wykroczeniowym nie mógł wypowiedzieć się na temat tego, czy zachowanie to ewentualnie wyczerpywało znamiona przestępstwa, czy to prywatnoskargowego, czy publicznoskargowego.

Dlatego też należało uniewinnić S. L., a kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.

Obwiniony był w toku postępowania sądowego reprezentowany przez obrońcę. W związku z uniewinnieniem należało więc zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz S. L., kwotę 360 zł, tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem obrońcy.