Uzasadnienie z 6 lutego 2025, sygn. I C 746/24

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu – Zdroju

z dnia 15 stycznia 2025r.

(...) Sp. z o.o. w W. w dniu 25 czerwca 2024 r. wniosła przeciwko M. G. pozew domagając się zasądzenia od pozwanego na rzecz strony powodowej kwoty 2165,52 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie określonych w art. 481 § 2 ¹ k.c. od 21 marca 2024 r. do dnia zapłaty.

Strona powodowa podniosła, że pozwany zawarł jako konsument z (...) Sp. z o.o. umowę pożyczki na okres 39 rat tygodniowych, na mocy której udostępniona została pozwanemu kwota 2300 zł. Poza zwrotem kwoty pożyczki pozwany był zobowiązany zapłacić na rzecz pożyczkodawcy prowizję administracyjną w kwocie 89 zł, prowizję za udzielenie pożyczki i zarządzenia w kwocie 302,16 zł i odsetki kapitałowe w kwocie 194,40 zł. Pozwany nie wypełnił obowiązku zwrotu pożyczki, co wiązało się z obowiązkiem zapłaty odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonych od niezwróconej kwoty pożyczki, prowizji i odsetek kapitałowych (wynoszącej 1917,07 zł), których wysokość na dzień poprzedzający wniesienia pozwu wyniosła 150,21 zł. Dochodzona kwota uwzględnia wpłaty dokonane przez pozwanego.

Pozwany, w odpowiedzi na pozew, wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Zakwestionowano powództwo co do zasady i co do wysokości. Zakwestionowano twierdzenia pozwu jakoby powód nabył przysługujące (...) Sp. z o.o. wierzytelności wobec pozwanej wynikające z umowy pożyczki objętej pozwem i aby do zawarcia umowy pożyczki doszło. Zakwestionowano, aby te wierzytelności nabył bezpośrednio od pożyczkodawcy zbywca. Zakwestionowano ważność umowy przelewu wierzytelności i załącznika do niej z tej samej daty.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 13 stycznia 2023 r. (...) Sp. z o.o. w Ł. sporządziła dla M. G. umowę pożyczki pieniężnej nr (...)-13.01.2023. Całkowita kwota pożyczki wynosiła 2300 zł. Roczna stopa oprocentowania wynosiła 20,50%. Całkowita kwota oprocentowania wynosiła 194,84 zł. Prowizja administracyjna wynosiła 89 zł. Prowizja za udzielenie pożyczki i zarządzanie wynosiła 302,16 zł. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania pożyczki wynosiła 83,18 %. Pożyczka miała zostać spłacona w 39 tygodniowych ratach w wysokości 74 zł każda.

( dowód : umowa pożyczki pieniężnej – (...) nr (...)-13.01.2023 k. 33-34, wniosek o pożyczkę gotówkową k. 35-36)

Przedłożono zawiadomienie o cesji wierzytelności, z którego wynika, że na mocy umowy cesji z dnia 5 grudnia 2023 (...) Sp. z o.o. nabyła od (...) (...)Ltd. wierzytelność przysługującą pierwotnie (...) Sp. z o.o. z tytułu umowy pożyczki nr (...). Na dzień 23 luty 2024 r. zadłużenie wynosiło 2150,76 zł, z czego 2015,31 tytułem należności głównej, 135,45 zł tytułem odsetek obliczonych na dzień 23 luty 2024 r.

( dowód : wydruk k. 38)

W dniu 5 grudnia 2023 r. (...) (...)Ltd. zawarła z (...) Sp. z o.o. w W. umowę przelewu wierzytelności.

( dowód : umowa przelewu wierzytelności k. 18-32)

Sąd zważył, co następuje.

W przedmiotowej sprawie pozwany jako pożyczkobiorca – strona umowy z osobą prawną jako pożyczkodawcą jest konsumentem w rozumieniu art. 21 ¹ k.c. Tym samym zastosowanie mają przepisy art. 458 ^{14 -} 458 ¹⁶ k.p.c., stosownie do których strona powodowa, reprezentowana przez radcę prawnego, jest obowiązana bez pouczenia i wyznaczania dodatkowego terminu powołać wszystkie twierdzenia i dowody w pozwie. Ponadto w świetle art. 3 k.p.c., który stanowi, że strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dokonywać czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami, dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przestawiać dowody, a także art. 205 ³ § 5 k.p.c., zgodnie z którym przytaczanie faktów i dowodów powinno co do zasady nastąpić wraz z pierwszym pismem, w którym strona zajmuje stanowisko w sprawie, strona powodowa powinna podnieść wszelkie twierdzenia i dowody już w pozwie.

Wobec powyższego nie powinno budzić wątpliwości, że na stronie powodowej ciążył obowiązek wskazania twierdzeń i dowodów wykazujących zasadność zgłoszonego roszczenia w sposób umożliwiający dokonanie przez Sąd oceny tego roszczenia na podstawie przedstawionych twierdzeń i dowodów.

W niniejszej sprawie w ocenie Sądu zachodzą zarówno wątpliwości co do twierdzeń strony powodowej o nabyciu wierzytelności od pożyczkodawcy, jak też co do istnienia samej pożyczki.

Podstawą prawną żądania pozwu stanowią zatem w szczególności art. 720 k.c. oraz art. 509 k.c. Przepis art. 720 § 1 k.c. stanowi, że przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Natomiast zgodnie z art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania (§ 1). Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (§ 2).Oznacza to, że do przelania wierzytelności na inny podmiot niezbędne jest zawarcie umowy pomiędzy zbywcą wierzytelności a jej nabywcą. Umowa ta określa warunki, na jakich dochodzi do przejścia wierzytelności.

Biorąc pod uwagę wskazane granice powództwa w pierwszej kolejności należy ocenić skuteczność nabycia przez stronę powodową wierzytelności od pierwotnego wierzyciela (pożyczkodawcy – (...) Sp. z o.o.), gdyż na tej podstawie weryfikacji podlega legitymacja procesowa czynna strony powodowej.

Do akt sprawy przedłożono umowę przelewu wierzytelności z 5 grudnia 2023 r. pomiędzy (...) (...) Ltd. a (...) sp. z o.o. Strona powodowa nie złożyła umowy przelewu wierzytelności pomiędzy (...) Sp. z o.o. (pierwotnym wierzycielem - kredytodawcą) a (...) (...) Ltd., co prowadzi do braku ciągu cesji i wniosku, że brak jest podstaw do uznania, iż doszło do przejścia dochodzonej pozwem wierzytelności, jaka miała przysługiwać (...) Sp. z o.o. wobec pozwanego z tytułu umowy pożyczki, na stronę powodową. Strona powodowa tej okoliczności nie wykazała. W konsekwencji należy stwierdzić, że ocena czynności prawnych dokonanych przez stronę powodową nie pozwala na uznanie, że nabyła ona i przysługuje jej wierzytelność wobec pozwanego z tytułu umowy pożyczki, a przynajmniej strona powodowa tego nie wykazała. Oznacza to, że nie ma ona legitymacji procesowej czynnej. Już z tej przyczyny powództwo podlegało oddaleniu.

Legitymacja procesowa jest bowiem jedną z przesłanek materialnych, czyli okoliczności stanowiących w świetle norm prawa materialnego warunki poszukiwania ochrony prawnej na drodze sądowej. Otóż, aby ochrona prawna mogła być przez sąd udzielona, z żądaniem jej udzielenia musi wystąpić osoba do tego uprawniona. Tym uprawnieniem jest właśnie legitymacja procesowa czynna (wyrok SA w Poznaniu z dnia 17 maja 2005 roku, I ACa 1202/04). Wykazanie legitymacji procesowej czynnej po swojej stronie powinno mieć miejsce już w fazie składania pozwu i stanowić wstępny etap pozwalający Sądowi na rozważanie w dalszym zakresie zasadności roszczenia. Ponadto należy zauważyć, że w nauce postępowania cywilnego, jak i w praktyce sądowej przyjmuje się, że legitymacja procesowa jest właściwością podmiotu, w stosunku do którego sąd może rozstrzygnąć o istnieniu albo nieistnieniu indywidualno – konkretnej normy prawnej przytoczonej w powództwie. Legitymacja procesowa jest więc zawsze powiązana z normami prawa materialnego. Sąd dokonuje oceny istnienia legitymacji procesowej strony w chwili orzekania co do istoty sprawy i bierze tą przesłankę pod uwagę z urzędu, a zatem ma obowiązek ustalić tą okoliczność. Brak legitymacji procesowej zarówno czynnej, jak i biernej prowadzi do wydania wyroku oddalającego powództwo (H. Pietrzkowski, Zarys metodyki pracy sędziego w sprawach cywilnych, Warszawa 2007, s. 112).

Nadto należy także wskazać, iż w ocenie Sądu poważne wątpliwości budzi samo istnienie umowy pożyczki, albowiem nie zostało wykazane, aby kwota objęta przedmiotową umową została w ogóle pozwanemu wypłacona. Tym samym istnienie wierzytelności pierwotnej nie zostało udowodnione.

Reasumując, powództwo należało oddalić w całości, o czym Sąd orzekł w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 – uznając pozwanego jako stronę wygrywającą sprawę zasądził od powoda na jego rzecz kwotę 917 zł. Na kwotę tę składa się kwota 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Sędzia Aleksandra Wilkos

Sygn. akt I C 746/24

(...)

1)  (...)

2)  (...)

3)  (...)

J. (...)

Sędzia Aleksandra Wilkos