Wyrok z 12 lutego 2025, sygn. I C 110/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 lutego 2025 r.

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	sędzia Anna Gajewska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Zuzga

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2025 r. w P.

sprawy z powództwa K. L.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej V. (...) z siedzibą w W.

o zapłatę

o r z e k a

I.  Zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej V. (...) z siedzibą w W. na rzecz powódki K. L. kwotę 15 000,00 zł (piętnaście tysięcy złotych 0/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 29.05.2023r. do dnia zapłaty.

II.  Zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej V. (...) z siedzibą w W. na rzecz powódki K. L. kwotę 3 617,00 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych 0/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

III.  Nakazuje pobrać od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej V. (...) z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 3 557,00 zł (trzy tysiące pięćset pięćdziesiąt siedem złotych 0/100), tytułem nie pokrytych wydatków na opinie biegłego, zwrot kosztów dojazdu świadka oraz opłaty sądowej od pozwu, od ponoszenia których powódka została zwolniona.

Sygn. akt I C 110/24

UZASADNIENIE

K. L. wystąpiła z powództwem przeciwko (...) Spółce Akcyjnej V. (...) o zapłatę kwoty 15 000 złotych tytułem zadośćuczynienia za krzywdę po śmierci pasierbicy P. L. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29 maja 2023 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że 1 kwietnia 2023 roku na drodze (...) na trasie P.-B. kierujący samochodem marki O. o nr rej. (...) umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym poprzez niedostosowanie prędkości jazdy do panujących warunków atmosferycznych, w wyniku czego na łuku drogi stracił panowanie nad pojazdem, zjechał bokiem na przeciwległy pas ruchu i bokiem uderzył w prawidłowo jadący z przeciwległego kierunku samochód marki O. o nr rej. (...). W wyniku zdarzenia śmierć na miejscu poniosła pasażerka jednego z pojazdów – P. L..

Sprawca wypadku objęty był polisą OC wystawioną przez pozwane towarzystwo. Szkoda została zgłoszona wnioskiem o przyznanie zadośćuczynienia z dnia 28 kwietnia 2023 roku. Ubezpieczyciel nie uznał roszczenia powódki i odmówił wypłaty zadośćuczynienia.

Powódka podała, że mieszkała ze zmarłą od lipca 2022 roku, znały się znacznie wcześniej. Szybko nawiązały bardzo dobrą relację, polubiły się, świetnie się dogadywały. Powódka pokochała zmarłą pasierbicę jak własną córkę. Jej nagła i tragiczna śmierć była dla powódki doświadczeniem traumatycznym.

W odpowiedzi na pozew (...) Spółka Akcyjna V. (...) wniosł o oddalenie powództwa w całości.

W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany zakwestionował zasadność wypłaty powódce zadośćuczynienie w związku ze śmiercią P. L., wysokość uszczerbku na zdrowiu psychicznym powódki, mającego powstać wskutek zdarzenia z dnia 1 kwietnia 2023 roku oraz związek przyczynowy dolegliwości wskazanych przez powódkę w pozwie ze zdarzeniem z dnia 1 kwietnia 2023 roku.

Pozwany stoi na stanowisku, że do grona najbliższych członków rodziny zmarłego nie można zaliczyć drugiej żony ojca zmarłej. Pozwany podkreślił, że pomiędzy pasierbami, a nowym współmałżonkiem rodzica nie ma żadnego pokrewieństwa.

W ocenie pozwanego powódka nie udowodniła więzi rodzinnych, a w związku z tym nie może dochodzić naprawienia własnej krzywdy doznanej poprzez naruszenie jej dobra osobistego.

Pozwany zakwestionował również wysokość dochodzonego roszczenia, wskazując, że jest one wygórowane, a nadto w ocenie pozwanego odsetki w przedmiotowej sprawie powinny naliczane być od daty wyrokowania.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 1 kwietnia 2023 roku na drodze (...) na trasie P.-B. kierujący samochodem marki O. o nr rej. (...) umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym poprzez niedostosowanie prędkości jazdy do panujących warunków atmosferycznych, w wyniku czego na łuku drogi stracił panowanie nad pojazdem, zjechał bokiem na przeciwległy pas ruchu i bokiem uderzył w prawidłowo jadący z przeciwległego kierunku samochodu marki O. o nr rej. (...). W wyniku zdarzenia śmierć na miejscu poniosła pasażerka jednego z pojazdów – P. L..

Sprawca wypadku objęty był polisą OC wystawioną przez (...) Spółkę Akcyjną V. (...).

(fakty niekwestionowane)

K. L. jest w związku małżeńskim z M. L.. M. L. posiada czworo dzieci z poprzedniego związku, w tym zmarłą P. L.. Biologiczna matka P. żyje, ale zostawiła swoją rodzinę i miała słaby kontakt z P.. Dzieci M. L. zaakceptowały K. L.. Jedynie najstarsza córka początkowo była zaskoczona. Pozostałe dzieci uznały, ze skoro ojciec jest szczęśliwy to i one też. K. L. czuła się matką dla dzieci M. L.. Nigdy nie dawała dzieciom odczuć, że nie jest ich biologiczną matką, a także nie czuła, żeby dzieci z tego powodu traktowały ją inaczej. P. L. była częścią rodziny K. L.. Siostra K. L., M. T. i jej mąż K. T. również traktowali P. jak swoją rodzinę. P. chętnie odwiedzała z ojcem i jego nową żoną ciocię (siostrę macochy) czy dziadków.

K. L. mieszkała wraz ze zmarłą P. L. od lipca 2022 roku. Kobiety znały się już wcześniej. K. L. pokochała P. L. jak własną córkę i tak też ją traktowała. Razem sprzątały i gotowały. Pomagały sobie. Miały dobry kontakt, wzajemnie się wspierały. Wspólnie uczestniczyły w uroczystościach rodzinnych.

Po śmierci pasierbicy K. L. i jej mąż brali leki uspokajające. W organizacji pogrzebu pomagała siostra K. L. wraz z mężem, a także rodzice M. L., z uwagi na stan psychiczny małżonków L.. Małżonkowie byli wstrząśnięci śmiercią P. L., potrzebowali pomocy.

K. L., za namową swojej siostry udała się do psychiatry. Leczyła się farmakologicznie z uwagi na zaburzenia adaptacyjne przez pół roku. Później przyjmowała leki ziołowe, wydawane bez recepty.

K. L. często odwiedza grób swojej pasierbicy. Kupuje wiązanki z okazji dnia dziecka, urodzin. Często wspomina P..

(dowód: oświadczenie o doznanej krzywdzie k. 18, zeznania świadka M. T. e-protokół z 19.06.2024r. [00:06:56], [00:09:05], [00:10:51], [00:12:13], [00:12:47], [00:13:15] k. 58v, zeznania świadka M. L. e-protokół z 19.06.2024r. [00:14:10], [00:15:02], [00:16:35], [00:18:56], [00:18:56] k. 58v, zeznania świadka K. T. e-protokół z 19.06.2024r. [00:20:16], [00:20:58], [00:22:21] k. 58v-59, zeznania powódki K. L. e-protokół z 19.06.2024r. [00:24:35], [00:26:21], [00:27:12], [00:28:50], p00:29:04], [00:29:22] k. 59, zaświadczenie lekarskie k. 77)

Śmierć pasierbicy w wyniku wypadku komunikacyjnego spowodowała u K. L. obniżenie nastroju, smutek, płacz, poczucie bezradności i beznadziejności. Dotychczasowe mechanizmy radzenia sobie w sytuacjach trudnych znacznie się osłabiły. Potrzebowała ona wsparcia najbliższych oraz okresowego leczenia farmakologicznego, by móc poradzić sobie z tym doświadczeniem. U K. L. pojawiły się zaburzenia adaptacyjne. Reakcje te mieściły się w ramach naturalnego procesu żałoby. Czas trwania najsilniejszych objawów trwał około 12 miesięcy i mieścił się w granicach normy.

K. L. była związana z pasierbicą. Mimo, że okres wspólnego zamieszkiwania nie był długi – obydwie znały się wcześniej i miały możliwość nawiązania bliższej więzi. Strata pasierbicy była dla niej dużym ciosem emocjonalnym, mocno to przeżyła. Po śmierci P. pojawiły się u K. L. objawy zaburzeń adaptacyjnych. Mimo upływu czasu K. L. nadal odczuwa znaczne poczucie winy i napięcie lękowe. Objawy te nie wyczerpują znamion diagnostycznych depresji. Reakcja psychiczna K. L. była adekwatna do przeżywanej sytuacji życiowej.

Po śmierci pasierbicy K. L. zmagała się z podwyższonym poczuciem winy i napięciem lękowym. Ujawnia unikowy styl radzenia sobie w sytuacjach trudnych czy sytuacjach społecznych. Zaburzenia adaptacyjne mają charakter przejściowych trwałych zmian w osobowości nie wywołują. K. L. doświadczyła dużych emocjonalnych trudności w związku ze stratą pasierbicy.

(dowód: opinia sądowo-psychologiczna k. 89-93v)

Pismem z dnia 28 kwietnia 2023 roku K. L. wystąpiła z wnioskiem do (...) Spółki Akcyjnej V. (...) o przyznanie zadośćuczynienia w kwocie 80 000 złotych za śmierć po P. L..

Pismem z 24 listopada 2023 roku (...) Spółki Akcyjnej V. (...) odmówiła wypłaty odszkodowania K. L., z uwagi na to, że nie jest ona najbliższym członkiem rodziny P. L., a tym samym nie jest osobą uprawnioną do zadośćuczynienia.

(dowód: pismo z 28.04.2023r. k. 19-20, decyzja z 24.11.2023r. k. 21, akta szkody zapisane na płycie CD k. 40)

Sąd zważył, co następuje:

Kwestia odpowiedzialności pozwanego za szkody powstałe wskutek zgonu P. L. była bezsporna. Spór koncentrował się na ustaleniu, czy powódka jest najbliższym członkiem rodziny zmarłej w rozumieniu art. 446 § 4 k.c., któremu przysługuje roszczenie o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, a w dalszej kolejności na ustaleniu rozmiaru krzywdy, jakiej doznała powódka na skutek śmierci pasierbicy i w konsekwencji na ustaleniu wysokości należnego mu zadośćuczynienia.

W ocenie strony pozwanej powódka nie należy do kręgu osób najbliższych zmarłemu w rozumieniu art. 446 § 4 k.c.

Zdaniem Sądu z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić.

W przedmiotowej sprawie dochodzona przez powódkę należność obejmowała roszczenie o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, jaką poniosła ona w związku ze śmiercią pasierbicy P. L., na skutek zdarzenia komunikacyjnego, które miało miejsce w dniu 1 kwietnia 2023 roku.

Zgodnie z art. 446 § 4 k.c., Sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Z powyższego wynika zatem, że artykuł 446 § 4 k.c. daje możliwość zasądzenia zadośćuczynienia na rzecz pośrednio poszkodowanych doznających krzywdy w rezultacie śmierci bezpośrednio poszkodowanego. Krzywda taka polega na negatywnych odczuciach psychicznych w postaci stresu, smutku, poczucia straty, osamotnienia czy tęsknoty. De lege lata krąg osób pośrednio poszkodowanych uprawnionych do uzyskania zadośćuczynienia z tytułu śmierci osoby bezpośrednio poszkodowanej ustawa ogranicza do "najbliższych członków rodziny". W judykaturze formuła użyta przez ustawodawcę ujmowana jest jednak niezwykle szeroko albowiem, oprócz zaliczenia do kręgu uprawnionych osób takich, jak małżonek, rodzice i dzieci oraz inne osoby spokrewnione ze zmarłym, jak np. rodzeństwo, dziadkowie czy wnuki, przepis ten jest przywoływany jako podstawa prawna zasądzenia zadośćuczynienia na rzecz pasierba i pasierbicy, ojczyma i macochy, narzeczonej, konkubenta, a nawet teściowej i teścia lub synowej (zob. wyr. SA w Poznaniu z 7.1.2014 r., I ACa 1093/13, niepubl; wyr. SA w Gdańsku z 13.11.2012 r., V ACa 849/12, L.; wyr. SA w Lublinie z 15.11.2012 r., I ACa 519/12, L.; wyr. SA w Krakowie z 26.2.2014 r., I ACa 1610/13, L.; wyr. SA w Krakowie z 28.10.2014 r., I ACa 1000/14, L.; wyr. SA w Warszawie z 10.2.2016 r.,I ACa 659/15, L.; wyr. SA w Warszawie z 21.10.2016 r., I ACa 1671/15, L.; wyr. SA w Szczecinie z 22.2.2018 r., I ACa 855/17, L.; wyr. SA w Warszawie z 11.1.2018 r., VI ACa 1289/16; wyr. SA w Krakowie z 24.2.2016 r., I ACa 1636/15, L.).

Tak więc, więź z „najbliższym członkiem rodziny” podlegająca ochronie nie może być ograniczana jedynie do wąskiego pojęcia rodziny generacyjnej jako osób połączonych więzami krwi. Definiując pojęcie „rodziny” można – jak trafnie wskazuje się w piśmiennictwie – użyć następujących kryteriów: pokrewieństwo, małżeństwo, przysposobienie, powinowactwo, rodzina zastępcza i pozostawanie we wspólnym gospodarstwie domowym. Można zatem zaaprobować definicję rodziny jako najmniejszej grupy społecznej, powiązanej poczuciem bliskości i wspólności, osobistej i gospodarczej, wynikającej nie tylko z pokrewieństwa. Przywołane stanowisko było wielokrotnie powielane w orzecznictwie Sądu Najwyższego zarówno na tle wykładni art. 446 § 3 k.c. jak i 446 § 4 k.c. W świetle powyższego nie może więc budzić już wątpliwości zaliczenie do grupy uprawnionych do zadośćuczynienia nie tylko bliskich krewnych zmarłego, ale również pasierbów, ojczymów, macoch, a także teściów i teściowe, zięciów oraz synowe.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie ulegało wątpliwości, iż powódkę łączyła taka szczególna więź rodzinna ze zmarłą P. L.. Wynikała ona nie tylko z faktu zawarcia związku małżeńskiego przez powódkę z ojcem zmarłej, ale również faktycznego wykonywania przez powódkę funkcji rodzicielskich wobec zmarłej, szczególnie, że P. L. nie miała poprawnych relacji ze swoją matką biologiczną. Wprawdzie P. L. była już osobą pełnoletnią (miała 19 lat), nadal jednak uczyła się i wymagała wsparcia nie tylko w aspekcie finansowym, ale też i emocjonalnym. Wsparcie emocjonalne zapewnione przez powódkę dla zmarłej rekompensowało brak zainteresowania ze strony biologicznej matki zmarłej. Powódka nie posiada własnych dzieci, tym bardziej więc wiarygodne są jej twierdzenia o tym, że dzieci swego męża, w tym zmarłą P., traktowała jak własne. Więź pomiędzy zmarłą a powódką została utrwalona poprzez wspólne zamieszkiwanie, przy czym obydwie znały się dużo wcześniej przed wprowadzeniem się pozwanej do domu rodzinnego P. L..

Dlatego też Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie strata pasierbicy, w sytuacji istnienia silnej więzi między powódką a zmarłą była dla niej krzywdą, traumatycznym przeżyciem powodującym uczucia lęku, osamotnienia i tęsknoty. Powyższe skutkowało uznaniem, iż powódce przysługiwało roszczenie o zadośćuczynienie tej krzywdy w oparciu o treść art. art. 446 § 4 k.c.

Kolejną kwestią wymagającą rozstrzygnięcia było ustalenie wysokości tego zadośćuczynienia.

Roszczenie najbliższych członków rodziny zmarłego o przyznanie stosownego zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na podstawie art. 446 § 4 k.c. zmierza do zaspokojenia szkody niematerialnej. Przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego ma na celu kompensację doznanej krzywdy, tj. złagodzenie cierpienia wywołanego śmiercią osoby bliskiej oraz pomoc osobie pokrzywdzonej w dostosowaniu się do zmienionej w związku z tym rzeczywistości (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 03.06.2011r., III CSK 279/10, Lex nr 898254).

W literaturze zwraca się uwagę, że na rozmiar krzywdy mają przede wszystkim wpływ: dramatyzm doznań osoby bliskiej, poczucie osamotnienia i pustki, cierpienia moralne i wstrząs psychiczny wywołany śmiercią osoby najbliższej, rodzaj i intensywność więzi łączącej pokrzywdzonego ze zmarłym, wystąpienie zaburzeń będących skutkiem tego odejścia (np. nerwicy, depresji), roli w rodzinie pełnionej przez osobę zmarłą, stopień w jakim pokrzywdzony będzie umiał się znaleźć w nowej rzeczywistości i zdolności jej zaakceptowania, leczenie doznanej traumy, wiek pokrzywdzonego.

Równocześnie wskazuje się, iż przyznane zadośćuczynienie ma kompensować nie tyle doznany ból spowodowany śmiercią osoby bliskiej, gdyż utrata osoby bliskiej zawsze wywołuje ból, lecz przedwczesną utratę członka rodziny.

Ustalenie wysokości zadośćuczynienia z art. 446 § 4 k.c. winno nastąpić według kryteriów branych pod uwagę przy zasądzaniu zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych z uwzględnieniem jednak ciężaru gatunkowego naruszonego dobra. Jednocześnie wysokość zadośćuczynienia odpowiadająca doznanej krzywdzie powinna być odczuwalna dla poszkodowanego i przynosić mu równowagę emocjonalną, naruszoną przez doznane cierpienia psychiczne. Ustawodawca wskazał, że suma pieniężna przyznana tytułem zadośćuczynienia ma być odpowiednia, nie sprecyzował jednak zasad ustalania jej wysokości. Niedający się ściśle wymierzyć charakter krzywdy powoduje, że ustalenie jej rozmiaru, a w ślad za tym wysokości zadośćuczynienia, zależy od oceny sądu, który powinien uwzględniać całokształt okoliczności sprawy, rozmiar cierpień psychicznych, ich nasilenie i czas trwania. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30 stycznia 2004 r., I CK 131/03, wskazał, że powołanie się przy ustalaniu zadośćuczynienia na potrzebę utrzymania jego wysokości w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, nie może prowadzić do podważenia kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia, ma służyć złagodzeniu doznanej krzywdy, ale jednocześnie nie może być źródłem wzbogacenia (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 09.02.2000r., III CKN 582/98, Legalis oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 09.11.2007r., V CSK 245/07, Legalis).

Nie ulega wątpliwości, że śmierć osoby najbliższej powoduje uczucie żalu, smutku i przygnębienia u każdego człowieka. Cierpienie jest tym bardziej nasilone, jeżeli śmierć jest niespodziewana i nieuzasadniona, co miało miejsce w niniejszym przypadku.

Jak wynika z zeznań świadków, powódki oraz z opinii powołanej w niniejszej sprawie biegłej sądowej z zakresu psychologii, śmierć pasierbicy była dla powódki ciężkim przeżyciem emocjonalnym. Wspólne zamieszkiwanie, a także aktywne włączenie się w życie spowodowały, że powódkę łączyła z pasierbicą silna i trwała więź emocjonalna. Powódka tęskni za przybraną córką i bardzo ciepło ją wspomina.

Biegła z zakresu psychologii stwierdziła ponadto, że po śmierci pasierbicy u powódki wystąpiły reakcje charakterystyczne dla żałoby po stracie bliskiej osoby – nasiliły się objawy takie jak płaczliwość, zaburzenia snu, uczucie smutku, żalu i przygnębienia, co trwało przez okres około 12 miesięcy.

Sąd w pełni podziela zeznania świadków oraz powódki, bowiem są logiczne i wzajemnie się uzupełniają, oraz opinię biegłej psycholog, bowiem spełniała ona stawiane wymogi, odzwierciedlała staranność i wnikliwość w badaniu zleconego zagadnienia, odpowiadała w sposób wyczerpujący, stanowczy i zrozumiały na postawione pytania, a przytoczona na jej uzasadnienie argumentacja jest w pełni przekonująca. Zauważyć należy, iż opinia biegłego podlega, jak i inne dowody, ocenie według art. 233 § 1 k.p.c, lecz odróżniają je szczególne kryteria oceny. Stanowią je zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Opinia sporządzona została zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą specjalną biegłej. W szczególności biegła przy wydawaniu opinii przeprowadziła stosowne badanie przedmiotowe.

Szczególny rodzaj dobra osobistego w postaci więzi rodzinnej, które to dobro zostało naruszone, oraz ból, cierpienie i poczucie krzywdy spowodowane zerwaniem tej więzi, uzasadniają przyznanie powódce zadośćuczynienia.

Wysokość zadośćuczynienia nie może mieć charakteru symbolicznego, lecz odczuwalny ekonomicznie wymiar dla tego, kto doznał krzywdy. Przy określeniu wysokości tego świadczenia trzeba mieć na względzie okoliczności konkretnej sprawy, w tym indywidualne cechy pokrzywdzonego i jego zdolności do powrotu do równowagi psychicznej po upływie określonego czasu; a także brać pod uwagę poziom jego dotychczasowego życia, który będzie rzutował na rodzaj wydatków konsumpcyjnych minimalizujących doznane cierpienia.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż dochodzona przez powódkę kwota 15 000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez nią krzywdę, nie jest wygórowana i jest w pełni uzasadniona. Zadośćuczynienie w tej wysokości ma odczuwalny ekonomicznie wymiar i uwzględnia rozmiar krzywdy doznanej przez powódkę. Złagodzi ono ból i cierpienie wywołane śmiercią pasierbicy, zrekompensuje naruszenie dobra osobistego w postaci więzi rodzinnej oraz pomoże w dostosowaniu się do zmienionej rzeczywistości.

Wobec powyższego, na podstawie art. 446 § 4 k.c. Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 15 000 złotych wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 29 maja 2023 roku do dnia zapłaty.

W zakresie żądania zasądzenia odsetek od kwoty zasądzonej tytułem zadośćuczynienia, wskazać należy, że roszczenie o zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę jest, podobnie jak większość roszczeń deliktowych, uprawnieniem bezterminowym. Stosuje się więc do niego zasadę z art. 455 k.c., w świetle której świadczenie z tego tytułu powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania, przy uwzględnieniu rozwiązań szczególnych (vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30.05.2014r. w sprawie VI ACa 1455/13, Lex nr 1527296). W tym przypadku jest to regulacja zawarta w przepisie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zgodnie z którym zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie.

Z akt szkody wynika, że pozwany został zawiadomiona o szkodzie powódki 28 kwietnia 2023 roku za pośrednictwem poczty elektronicznej (płyta CD k. 40 dokument pdf o nazwie (...)_5_5_Dokument_ przychodzący.pdf). Tak więc powódka prawidłowo oznaczyła datę, od której należy naliczać odsetki.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz art. 98 i 98 ¹ k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, a od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. W tym przypadku jest to kwota 3 600 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 17 złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej uiszczonej od udzielonego pełnomocnictwa.

Nadto, na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 3 557 złotych - tytułem opłaty sądowej od pozwu (750 złotych), tytułem niepokrytych wydatków na opinie biegłych sądowych (2 646 złotych) oraz tytułem zwrotu wydatków związanych z przybyciem własnym środkiem transportu na rozprawę świadka (161 złotych) - od poniesienia której powódka była zwolniona.