Uzasadnienie z 10 marca 2025, sygn. I Ns 815/24

Sygn. akt I Ns 815/24

Uzasadnienie postanowienia z dnia 18 lutego 2025 roku

Wnioskiem z dnia 31 października 2024 roku (data prezentaty) R. S. (1) wniosła o nakazanie uczestnikowi G. S. (1) opuszczenia lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w budynku zlokalizowanym przy ul. (...) w H. oraz zakazanie uczestnikowi zbliżania się do przedmiotowego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia na odległość 100 metrów, a ponadto o zasądzenie od uczestnika postępowania na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wnioskodawczyni podała, że uczestnik stosuje wobec niej oraz jej rodzeństwa przemoc psychiczną oraz fizyczną. Wskazała, że przemoc ma polegać na zastraszaniu, popychaniu, biciu, zabieraniu rzeczy i jedzenia, wyzywaniu, wyrzucaniu z domu oraz podglądaniu.

(wniosek – k. 1)

Postanowieniem z dnia 8 listopada 2024 roku Sąd udzielił zabezpieczenia roszczenia wnioskodawczyni R. S. (1) poprzez nakazanie uczestnikowi G. S. (1) natychmiastowego opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania nr (...) usytuowanego w budynku przy ul. (...) w H. oraz zakazanie G. S. (1) zbliżania się do wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia na odległość 100 metrów do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

(postanowienie – k. 39)

W odpowiedzi na wniosek uczestnik G. S. (1) wniósł o oddalenie wniosku. W uzasadnieniu wskazał, że nie zamieszkuje ani nie zajmuje mieszkania nr (...) położonego w budynku zlokalizowanym przy ul. (...) w H. oraz nie zamierza wracać do tego mieszkania. Zaprzeczył, jakoby stosował przemoc wobec wnioskodawczyni lub innych członków rodziny. Podniósł, że to wnioskodawczyni wszczynała wiele kłótni oraz inicjowała konflikty. Wskazał na agresywną i złośliwą postawę wnioskodawczyni.

(odpowiedź na wniosek – k. 100-101)

Na rozprawie w dniu 25 listopada 2024 roku wnioskodawczyni R. V. (1) – S. sprecyzowała wniosek, wskazując, że przemoc miała być stosowana przez uczestnika tylko wobec niej.

(protokół rozprawy z dnia 25 listopada 2024 roku – k. 105v)

Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 roku wnioskodawczyni R. S. (1) sprecyzowała wniosek, wskazując, że uczestnik stosował przemoc wobec niej, jej siostry G. V. (2) – (...) oraz jej matki Z. V. S.. Podniosła, że wobec jej małoletniego brata R. S. (2) uczestnik nie stosował przemocy fizycznej ani psychicznej.

(protokół rozprawy z dnia 5 grudnia 2024 roku – k. 140)

Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2024 roku Sąd wezwał Z. S. (1) oraz G. S. (2) do udziału w niniejszej sprawie w charakterze uczestników postępowania.

(postanowienie – k. 139)

W odpowiedzi na wniosek uczestniczka Z. S. (1) wskazała, że popiera wniosek inicjujący postępowanie w całości. W uzasadnieniu podniosła, że uczestnik G. S. (1) stosował wobec niej przemoc w postaci szantażu ekonomicznego, poniżania, izolowania od rodziny i znajomych, obrażania i wywoływania poczucia zagrożenia. Wskazała, że działanie uczestnika polegające na stosowaniu przemocy miało charakter bardzo wysublimowany, określając je jako „przemoc w białych rękawiczkach”.

(odpowiedź na wniosek – k. 174-184)

W odpowiedzi na wniosek uczestniczka G. S. (2) wskazała, że popiera wniosek inicjujący postępowanie w całości. W uzasadnieniu podniosła, że uczestnik G. S. (1) stosował wobec niej przemoc psychiczną oraz fizyczną. Przemoc miała polegać na grożeniu, wszczynaniu awantur. Uczestniczka wskazała na zdarzenia mające miejsce wiele lat temu, podczas których uczestnik miał ją podtapiać oraz wyciągać z samochodu.

(odpowiedź na wniosek – k. 223-225)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

G. S. (1) oraz Z. S. (1) tworzą związek małżeński od ponad 20 lat.

(okoliczności bezsporne)

G. V. (1) S. oraz Z. V. S. mają troje dzieci: 23-letnią córkę R. V. (1) S., 18-letnią córkę G. S. (2) oraz 14-letniego syna R. V. (2) S..

(okoliczności bezsporne)

Do dnia 18 października 2024 roku G. V. (1) S., Z. V. – S. wraz z dziećmi R. V. (1) S. oraz R. V. (2) S. zajmowali wspólnie (...) usytuowany w budynku położonym przy ul. (...) w H., który stanowi własność Z. S. (1).

(okoliczności bezsporne)

G. S. (2) nie mieszka stale w lokalu mieszkalnym nr (...) usytuowanym w budynku położonym przy ul. (...) w H. co najmniej od października 2024 roku w związku z rozpoczęciem studiów we H.. G. S. (2) podjęła decyzję o rozpoczęciu studiów we H. z uwagi na negatywną atmosferę panującą w domu rodzinnym.

(dowód: zeznania uczestniczki Z. S. (1) – k. 106-107v, 185v-187v)

Od początku 2024 roku G. S. (1) izolował się od domowników, przebywał sam w osobnym pomieszczeniu, nie rozmawiał z domownikami, chodził po mieszkaniu ze słuchawkami na uszach. Kontakty G. S. (1) z domownikami ograniczały się w tym okresie jedynie do poleceń, aby ci wyszli z zajmowanego przez niego pomieszczenia bądź zachowywali się ciszej.

(dowód: zeznania uczestniczki Z. S. (1) – k. 106-107v, 185v-187v, zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142)

W dniu 17 października 2024 roku w godzinach porannych w lokalu mieszkalnym nr (...) usytuowanym w budynku położonym przy ul. (...) w H. przebywali R. V. (1) – S. oraz G. V. (1) S.. G. V. (1) S. wykonywał pracę w trybie zdalnym w pokoju, do którego drzwi były zamknięte. R. V. (1) – S. przyszła do kuchni, gdzie robiła sobie posiłek, słuchając audycji z telefonu, nie korzystając ze słuchawek. G. V. (1) – S. przyszedł do kuchni, gdzie polecił R. V. (1) – S. wyłączenie dźwięku dobiegającego z jej telefonu, wskazując, że przeszkadza mu on w pracy. R. V. (1) – S. oświadczyła, że nie ściszy dźwięku oraz będzie robić to co chce. G. V. (1) S. złośliwie wylał do zlewu wodę i makaron z garnka, w którym R. V. (1) – S. przygotowywała sobie posiłek. Zachowanie to zdenerwowało R. S. (1), która uderzyła wielokrotnie G. V. (1) S., po czym wylała wodę z dzbanka na służbowy komputer G. V. (1) S. oraz dokumenty, grożąc G. V. (1) S., że wyleje na niego wrzątek.

(dowód: zeznania uczestnika G. S. (1) – k. 142v – 145)

W dniu 18 października 2024 roku w godzinach porannych około godziny 10:00 w lokalu mieszkalnym nr (...) usytuowanym w budynku położonym przy ul. (...) w H. przebywali R. V. (1) – S. oraz G. V. (1) S.. G. V. (1) – S. wykonywał pracę w trybie zdalnym w pokoju, do którego drzwi były zamknięte. R. V. (1) – S. przyszła do kuchni, gdzie robiła sobie śniadanie i kawę, oglądając serial na telefonie, nie korzystając ze słuchawek. G. V. (1) – S. przyszedł do kuchni, gdzie polecił R. S. (1) wyłączenie dźwięku z telefonu, wskazując, że przeszkadza mu on w pracy. R. V. (1) – S. udała się do salonu, gdzie zaniosła kubek z kawą. G. V. (1) S. złośliwie wylał przygotowaną przez R. S. (1) kawę z kubka.

(dowód : zeznania świadka Ł. F. (1) – k. 105v-106, zeznania uczestniczki Z. S. (1) – k. 106-107v, 185v-187v, zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142, zeznania uczestnika G. S. (1) – k. 142v-145)

Wylanie kawy z kubka przez G. S. (1) zdenerwowało R. V. (1) S., która zaczęła szarpać G. V. (1) S.. Pomiędzy R. V. (1) S. oraz G. S. (1) wywiązała się szarpanina, podczas której zarówno R. V. (1) – S. jak i G. – Bud – S. zachowywali aktywną pozycję, wzajemnie się przepychając. R. V. (1) – S. zerwała z szyi G. V. (1) – S. jego łańcuszek, a ponadto rozerwała mu koszulkę. R. V. (1) – S. ugryzła G. V. (1) – S. w lewy bok, czego skutkiem było pojawienie się krwiaka podskórnego średnicy około 4 cm z widocznym zadrapaniem i strupem.

(dowód: fotografia - k. 102, zaświadczenie lekarskie – k. 103,zeznania świadka Ł. F. (1) – k. 105v-106, zeznania uczestnika G. V. (1) S. – k. 142v-145)

Podczas trwającej szarpaniny G. S. (1) kierował R. S. (1) w stronę wyjścia z lokalu mieszkalnego na korytarz klatki schodowej, po czym pozostawił ją przed drzwiami wejściowymi do lokalu mieszkalnego, a następnie zamknął drzwi na klucz. R. S. (1) zaczęła krzyczeć i płakać.

(dowód : zeznania świadka Ł. F. (1) – k. 105v-106, zeznania uczestniczki Z. S. (1) – k. 106-109, 185v-187v, zeznania uczestnika G. S. (1) – k. 142v-145)

Mąż Ł. F. (1), będący sąsiadem państwa V. – S. usłyszał krzyk i płacz R. S. (1) na klatce schodowej, po czym polecił swojej żonie Ł. F. (2) skontrolowanie sytuacji.

(dowód: zeznania świadka Ł. F. (1) – k. 105v-106)

Ł. F. (2) skontaktowała się telefonicznie z Z. S. (1), informując ją o usłyszanych przez jej męża krzykach R. S. (1), po czym poszła do mieszkania wspólnych sąsiadów, gdzie zastała R. S. (1) w brudnym dresie oraz bez butów. Ł. F. (2) zaprosiła R. S. (1) do swojego mieszkania, gdzie następnie obie się udały.

(dowód : zeznania świadka Ł. F. (1) – k. 105v-106, zeznania uczestniczki Z. S. (1) – k. 106-107v, zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142)

Po pozostawieniu R. S. (1) na korytarzu klatki schodowej G. S. (1) zadzwonił do patrol funkcjonariuszy Policji, którzy jednak odjechali z miejsca interwencji wobec nieobecności R. S. (1).

(dowód: zeznania świadka Ł. F. (1) – k. 105v-106, zeznania uczestnika G. V. (1) S. – k. 142v-145, zeznania świadka R. T. – k. 271v-272v)

R. S. (1) przebywała w lokalu zajmowanym przez Ł. F. (1) przez około godzinę, po czym wraz z Ł. F. (1) udała się pod drzwi wejściowe lokalu nr (...) usytuowanego w budynku położonym przy ul. (...) w H., gdzie przebywał G. S. (1). Nie otwierając drzwi, G. S. (1) spytał Ł. F. (1), czy ta jest sama przed drzwiami mieszkania. Po otrzymaniu odpowiedzi, że Ł. F. (2) towarzyszy R. V. (1) S., G. V. (1) S. oświadczył, że nie otworzy drzwi lokalu z obawy przed R. S. (1), ale zadzwoni po funkcjonariuszy Policji, w których asyście zezwoli R. S. (1) na wejście do mieszkania.

(dowód: zeznania świadka Ł. F. (1) – k. 105v-106, zeznania uczestniczki Z. S. (1) – k. 106-107v,185v-187v, zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142)

R. V. (1) – S. oraz Ł. F. (2) wróciły do lokalu zajmowanego przez Ł. F. (1). H. w lokalu pojawili się funkcjonariusze Policji, którym R. S. (1) opowiedziała swoją wersję przebiegu wydarzeń z dnia 18 października 2024 roku.

(dowód: zeznania świadka Ł. F. (1) – k. 105v-106)

Pomiędzy R. S. (1) oraz G. S. (1) trwa konflikt. Przyczyną tego konfliktu jest brak umiejętności porozumienia się G. V. (1) S. oraz R. V. (1) S. wynikający z tego, że G. V. (1) S. nie poświęcał R. V. (1) – S. wystarczająco czasu w trakcie jej dzieciństwa, a ponadto roszczeniowej postawy R. V. (1) – S., która uważa, że G. S. (1) jest winny tego, że nie studiuje ona za granicą. Podstawa tego konfliktu wynika również z nieakceptowania przez G. S. (1) faktu, że R. V. (1) – S. nie uczestniczy w pokrywaniu wydatków domowych. Pomiędzy R. V. (1) – S. oraz G. V. (1) S. dochodziło często do awantur, które były inicjowane zarówno przez R. V. (1) S., jak i przez G. V. (1) S.. R. V. (1) – S. zarzuca G. V. (1) S., że poświęcał jej mniej uwagi niż pozostałym dzieciom oraz przeznaczał na jej utrzymanie i rozwój mniej środków niż na tożsame cele w stosunku do innych dzieci.

(dowód: zeznania świadka Ł. F. (1) – k. 10v5-106, dowód: zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142, zeznania uczestnika G. S. (1) – k. 142v – 145, , zeznania uczestniczki Z. V. S. – k. 106-107v, 185v-187v)

Zdarzały się sytuacje, podczas których G. S. (1) wydawał polecenie R. S. (1), która nie zgadzała się na wykonanie tego polecenia, wobec czego pomiędzy R. S. (1) oraz G. S. (1) dochodziło do kłótni, a następnie szarpaniny.

(dowód: zeznania uczestniczki Z. V. S. – k. 106-107v, 185v-187v)

Kilkukrotnie miała miejsce sytuacja, że podczas awantury pomiędzy G. S. (1) a R. S. (1) dochodziło do szarpaniny, podczas której G. S. (1) kierował R. S. (1) w stronę wyjścia z lokalu mieszkalnego, po czym pozostawiał ją przed drzwiami wejściowymi do lokalu mieszkalnego, a następnie zamykał drzwi. Podczas takich sytuacji G. V. (1) S. oraz R. V. (1) – S. wzajemnie napierali się siebie siłą swoich ciał. Ostatnie takie zdarzenie miało miejsce w dniu 18 października 2024 roku, a poprzednie około 2 lat temu.

(dowód: zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v-187v, zeznania uczestniczki G. S. (2) – k. 185v, 187v-188)

G. V. (1) S. przeszkadzał hałas, wobec czego niejednokrotnie zwracał uwagę żonie oraz dzieciom, by te zachowywały się ciszej. R. V. (1) – S. stawiała opór i nie dokonywała ściszenia emitowanych dźwięków, skutkiem czego były kłótnie, a następnie szarpaniny pomiędzy G. V. (1) S. oraz R. V. (1) S..

(dowód: zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v-187v)

Gdy R. V. (1) – S. miała kilka lat, G. S. (1) dusił ją.

(dowód: zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v-187v)

Gdy R. S. (1) była w gimnazjum oraz liceum, G. S. (1) nakazywał R. S. (1) wykonywanie przysiadów czy pajacyków, gdy ta niegrzecznie odnosiła się w stosunku do młodszego brata.

(dowód: zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109,140v-142, zeznania uczestnika G. V. (1) S. – k. 142v-145)

W 2019 roku G. V. (1) S. oraz Z. V. S. wraz z trojgiem dzieci podróżowali samochodem. G. S. (1) zdenerwował się na G. S. (2), w skutek czego wyciągnął ją z samochodu.

(dowód: zeznania świadka Ł. F. (1) – k. 105v-106, zeznania uczestniczki Z. S. (1) – k. 106-107v, 185v-187v, zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142, zeznania uczestniczki G. S. (2) – k. 185v, 187v-188v)

G. V. (1) S. groził dzieciom uderzeniem pasem. Ostatnia taka sytuacja miała miejsce ponad 2 lat temu.

(dowód: zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142, zeznania uczestnika G. V. (1) S. – k. 142v-145, zeznania uczestniczki G. S. (2) – k. 185v, 187v-188v)

Kilkanaście lat temu, gdy G. S. (2) oraz R. V. (2) S. kąpali się, nie zastosowywali się do polecenia G. V. (1) S., aby nie chlapali wodą, po czym G. V. (1) S. zanurzył głowy dzieci przez około 30 sekund w wodzie.

(dowód: zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142, zeznania uczestniczki G. V. (2) S. – k. 185v, 187v-188v)

Pomiędzy Z. V. – S. oraz G. V. (1) S. dochodziło do kłótni, które wszczynała za równo Z. V. – S., jak i G. V. (1) – S..

(dowód: zeznania uczestnika G. S. (1) – k. 142v-145, zeznania uczestniczki G. S. (2) – k. 185v, 187v-188v, zeznania świadka R. T. – k. 271v-272v, zeznania świadka F. V. – k. 273v-274)

G. S. (1) znacząco podnosił ton głos w stosunku do dzieci, aby przestrzegały ustanowionych w domu zasad oraz wykonywały swoje obowiązki. G. S. (1) nie używał wulgaryzmów w stosunku do dzieci.

(dowód: zeznania uczestnika G. S. (1) – k. 142v-145, zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v-187v, zeznania uczestniczki G. S. (2) – k. 185v, 187v-188v)

W 2024 roku nie miała miejsce żadna sytuacja stosowania przemocy fizycznej przez G. S. (1).

(dowód: zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v-187v)

Ostatni raz G. V. (1) S. oraz G. S. (2) rozmawiali kilka miesięcy temu. Podczas tej rozmowy G. S. (2) przedstawiła G. V. (1) S. swoje pretensje, komentując, że „nie prosiła się na świat”. G. V. (1) S. odpowiedział „może powinnaś się abortować”. G. S. (2) kazała wyjść z pokoju G. V. (1) S., który zastosował się do polecenia.

(dowód: zeznania uczestnika G. V. (1) S. – k. 142v-145, zeznania uczestniczki G. V. (2) S. – k. 185v, 187v-188v)

We wrześniu 2024 roku Z. V. S. poprosiła G. V. (1) S., aby ten wpłacił środki otrzymane tytułem wynagrodzenia na wspólne konto Z. V. S. oraz G. V. (1) S.. G. S. (3) oświadczył, że nie wpłaci środków pieniężnych zgodnie z prośbą Z. V. S..

(dowód: zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v-187v, zeznania uczestniczki G. S. (2) – 185v, 187v-188v)

R. S. (1) wysyłała wiadomości tekstowe SMS do Z. S. (1), za pośrednictwem których miała informować o tym, że G. V. (1) S. ją dusił, siadał na niej, wykręcał jej ręce.

(dowód: zeznania uczestniczki Z. S. (1) – k. 106-107v, 185v-187v)

Z. V. S. oraz G. V. (1) S. ustanowili w domu zasady w stosunku do R. S. (1), polegające na tym, aby ta nie odnosiła się wulgarnie do członków rodziny, sprzątała, utrzymywała porządek we wspólnych częściach mieszkania, wykonywała polecenie rodziców, nie przebywała wraz z partnerem po godzinie 22:00 w kuchni, nie odzywała się niegrzecznie do młodszego brata, nie zamykała drzwi do jego pokoju i nie pozostawiała otwartych drzwi do łazienki, która sąsiadowała z pokojem jej brata. R. V. (1) S. często nie przestrzegała ustanowionych zasad.

(dowód: zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v-187v, zeznania uczestnika G. V. (1) S. – k. 142v-145, zeznania świadka R. T. – k. 271v-272v, zeznania świadka N. S. – k. 273-273v )

Z. V. S. oraz G. V. (1) S. skarżyli się członkom rodziny oraz znajomym na zachowanie R. S. (1) wobec rodziców i rodzeństwa.

(dowód: zeznania świadka R. T. – k. 271v-272v, zeznania świadka N. S. – k. 273-273v, zeznania świadka M. X. – k. 275v-276)

R. V. (1) – S. odnosiła się w sposób szczególnie wulgarny w stosunku do G. V. (1) S.. R. V. (1) – S., kierowała do G. S. (1) słowa powszechnie uznane za obelżywe. R. V. (1) – S. poniżała G. V. (1) S. w obecności innych osób. R. V. (1) – S. mówiła Z. S. (1), aby ta rozstała się z G. V. (1) S., którego nazywała „nieudacznikiem” oraz związała się z „sensownym”, „normalnym” mężczyzną.

(dowód: zeznania uczestniczki Z. V. S. – k. 106-107v, 185v187v, zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142, zeznania uczestnika G. S. (1) – k. 142v-145, zeznania uczestniczki G. S. (2) – k. 185v, 187v-188v)

Gdy R. V. (1) – S. nie przestrzegała zasad dotyczących utrzymywania w mieszkaniu porządku, G. V. (1) – S. niepołożone na odpowiednim miejscu rzeczy umieszczał w innych miejscach bądź przynosił je do pokoju zajmowanego przez R. S. (1).

(dowód: zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142)

W okresie od stycznia 2024 roku do końca lipca 2024 roku G. S. (1) pozostawał bez zatrudnienia. G. V. (1) – S. miał w tym okresie problemy finansowe. Od sierpnia 2024 roku G. S. (1) jest zatrudniony, zaś pracę wykonuje zdalnie.

(dowód: zeznania uczestniczki Z. V. S. – k. 106-107v, 185v-187v, zeznania uczestnika G. V. (1) – S. – k. 142v-145, zeznania świadka M. X. – k. 275v-276)

Od kilku lat R. V. (1) – S. udzielała odpłatnie korepetycji. Od kilku miesięcy R. V. (1) – S. posiada stałe zatrudnienie.

(dowód: zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142, zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v-187v)

Co najmniej od sierpnia 2024 roku średnio raz w tygodniu R. V. (1) – S. zamawiała sobie jedzenie z dostawą do domu.

(dowód: zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109,140v-142, zeznania uczestnika G. V. (1) – S. – k. 142v-145, zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v-187v)

R. V. (1) – (...) nie partycypuje w wydatkach związanych z utrzymaniem gospodarstwa domowego.

(dowód: zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142, zeznania uczestnika G. S. (1) – k. 142v-145)

Rodzina (...) – (...) tworzy wspólnie listę zakupów. Każdy z domowników dopisuje do listy pozycje, które chce, aby zostały zakupione. G. V. (1) S. czasami skreślał z listy zakupów pozycje zapisywane przez R. S. (1) takie jak: mango, krewetki, makaron ryżowy.

(dowód: zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v-187v, zeznania uczestnika G. V. (1) S. – k. 142v-145)

Z. S. (1) gotowała codziennie obiadokolację dla wszystkich domowników. Od około roku G. V. (1) S. nie jadał posiłków z pozostałymi domownikami.

(dowód: zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142, zeznania uczestniczki Z. V. S. – k. 106-107v, 185v-187v)

Podczas wspólnego jedzenia posiłków zdarzały się w przeszłości sytuacje, kiedy G. S. (1) za niewłaściwe zachowanie R. S. (1) wobec pozostałych członków rodziny nakazywał jej odejście od stołu i udanie się jej do pokoju. Po pewnym czasie R. S. (1) wracała do stołu i kończyła posiłek.

(dowód: zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142, zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v-187v, zeznania uczestnika G. V. (1) S. – k. 142v-145)

W grudniu 2023 roku oraz na jesieni 2023 roku G. V. (1) – S. wymontował zamki z drzwi łazienek.

(dowód: zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142, zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v-187v, zeznania uczestnika G. V. (1) – S. – k. 142v-145)

G. S. (1) wymontował zamki z drzwi łazienek z uwagi na to, iż R. S. (1) podczas awantur wchodziła do łazienki, zamykała drzwi na klucz oraz spędzala tam dłuższy czas, krzycząc i wyklinając osobę, z którą się kłóciła.

(dowód: zeznania uczestnika G. V. (1) S. – k. 142v-145)

Często R. V. (1) – S. po zjedzeniu odpowiedniej dla siebie porcji obiadokolacji, nakładała kolejne porcje na talerz. G. V. (1) S. zjadł raz pozostawione w ten sposób przez R. S. (1) jedzenie, po czym R. S. (1) zaczęła pozostawiać kartki sugerujące, iż zamierza ona zjeść to danie.

(dowód: zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142, zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v-187v, zeznania uczestnika G. S. (1) – k. 142v-145)

Za równo G. S. (1) jak i Z. V. – S. robili codziennie zakupy spożywcze. Z. S. (1) dysponowała środkami pieniężnymi, które mogła przeznaczać na zakup produktów spożywczych. Przez ostatni czas G. S. (1) kupował środki spożywcze jedynie dla siebie.

(dowód: zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 185v-187v, zeznania uczestnika G. V. (1) S. – k. 142v-145, zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v-187v)

Przed styczniem 2024 roku Z. V. – S. oraz G. V. (1) S. ustalali wspólnie zasady gospodarowania wspólnymi finansami. Oboje przelewali część wynagrodzenia otrzymywanego tytułem świadczonej pracy na rachunek bankowy, którego oboje byli posiadaczami.

(dowód : zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v187v)

Z. V. – S. jest zatrudniona nieprzerwanie od 25 lat, w związku z czym otrzymuje miesięczne wynagrodzenie.

(dowód: zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v187v)

Z. S. (1) jest właścicielką trzech lokali mieszkalnych. Od ponad czterech lat Z. S. (1) jest właścicielką pojazdu, którego wartość na początku 2025 roku wynosiła około 40.000,00 zł.

(dowód: zeznania uczestniczki Z. S. (1) – k. 106-107v, 185v-187v, wydruk wyników wyszukiwania księgi wieczystej – k. 238-239)

G. S. (1) nie podobał się styl ubierania Z. S. (1) oraz R. S. (1), którym zwracał uwagę na noszenie przez nich odzieży ocenianej przez niego jako prowokującej i nieskromnej, w tym. np. krótkich spódnic czy sukienek.

(dowód: zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v187v, zeznania uczestnika G. S. (1) – k. 142v-145)

Z. S. (1) oraz G. V. (1) S. mieli inne poglądy na temat sposobu żywienia. G. S. (1) zwracał uwagę domownikom na zbyt późne spożywanie posiłków. G. S. (1) komunikował Z. V. S., że, w jego ocenie, gotuje ona zbyt tłusto.

(dowód: zeznania uczestniczki Z. V. – S. – k. 106-107v, 185v-187v, zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142)

Do dnia 18 października 2024 roku R. S. (1) miała niepoprawne relacje z siostrą G. S. (2). Wielokrotnie dochodziło pomiędzy nimi do kłótni i szarpanin.

(dowód: zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109,10v-142, zeznania uczestniczki Z. V. S. – k. 106-107v, 185v-187v, zeznania uczestniczki G. V. (2) S. – k. 185v, 187v-188v, zeznania świadka R. T. – k. 271v-272v, zeznania świadka F. V. – k. 273v-274, zeznania świadka M. V. – k.274v-275v)

R. S. (1) ma niepoprawne relacje z bratem R. V. (2) S.. Panuje pomiędzy nimi konflikt. R. S. (1) ubliża bratu oraz kieruje w jego stronę wulgaryzmy.

(dowód: zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142, zeznania uczestnika G. S. (1) – k. 142v-145, zeznania uczestniczki Z. S. (1) – k. 106-107v, 185v-187v, zeznania uczestniczki G. S. (2) – k. 185v, 187v-188v)

Do października 2024 roku R. V. (1) – S. miała niepoprawne relacje z matką Z. V. – (...). Dochodziło pomiędzy nimi do awantur, podczas których wzajemnie się wyzywały. W 2024 roku w okresie wakacyjnym doszło do kłótni pomiędzy R. S. (1) oraz Z. V. – S.. Podczas tej kłótni R. S. (1) skaleczyła nożem dłoń Z. V. – S., wskutek czego niezbędne było udanie się przez Z. V. – (...) na Szpitalny Oddział Ratunkowy, gdzie dokonano zszycia rany.

(dowód: zeznania uczestniczki Z. V. – (...) – k. 106-107v, 185v-187v, zeznania wnioskodawczyni – k. 107v-109, 140v-142, zeznania świadka R. T. – k. 271v-272v, zeznania świadka N. S. – k. 273-273v)

W lipca 2024 roku R. V. (1) S. przebywała w odwiedzinach u siostry ciotecznej G. V. (1) S. – R. T.. Podczas tego pobytu R. V. (1) S. powiedziała, że przez to, iż G. V. (1) S. nie otrzymuje już wysokiego wynagrodzenia z tytułu świadczonej pracy, nie może studiować za granicą. R. V. (1) – S. wyrażała się negatywnie o G. V. (1) S., wyrażając, że „jest zerem, nieudacznikiem”.

(dowód : zeznania świadka R. T. – k. 271v-272v, zeznania świadka F. V. – k. 273v-274)

W okresie wakacji 2024 roku kolega G. S. (1) – N. S. odwiedził G. S. (1) w (...) mieszkalnym nr (...) położonym w budynku przy ul. (...) w H.. G. S. (1) poprosił N. S., by ten zachowywał się cicho, aby nie przeszkadzać R. S. (1), która pracowała zdalnie w innym pokoju. Podczas tej wizyty N. S. spotkał R. S. (1), która przechodziła do kuchni po napój, zachowując się obojętnie wobec N. S. oraz niechętnie odpowiadając mu na przywitanie.

(dowód: zeznania świadka N. S. – k. 273-273v)

We wrześniu 2024 roku R. V. (1) – (...) otrzymała od swojej koleżanki M. V. propozycję zamieszkania z jej znajomą, z zapewnieniem o gotowości zmniejszenia czynszu przez wynajmującą. R. S. (1) nie przyjęła tej propozycji, wskazując, że w jej domu jest już spokojnie.

(dowód: zeznania świadka M. V. – k.274v-275v)

Z. S. (1) sprzeciwiała się temu aby G. S. (1) prowadził rozmowy telefoniczne po godzinie 21:00. Zdarzały się sytuację, podczas których Z. S. (1) odbierała telefon należący do G. S. (1) oraz komunikowała rozmówcy, że G. S. (1) nie może o tej godzinie prowadzić rozmów telefonicznych.

(dowód: zeznania świadka N. S. – k. 273-273v)

Od stycznia 2024 roku G. S. (1) nie stosował przemocy fizycznej ani psychicznej wobec R. V. (1) S., G. V. (2) S. oraz Z. V. S..

(dowód : zeznania uczestnika G. S. (1) – k. 142v-145)

R. S. (1) uczestniczy w psychoterapii od dnia 9 lipca 2024 roku oraz jest pod opieką psychiatryczną ambulatoryjną w Instytucie (...) od dnia 24 grudnia 2024 roku.

(dowód: zaświadczenie lekarskie – k. 305, zaświadczenie – k. 306)

G. S. (1) pozostaje pod opieką psychiatry w Instytucie (...) od dnia 22 października 2024 roku oraz korzysta z pomocy psychologicznej od dnia 27 listopada 2024 roku.

(dowód : zaświadczenie – k. 395, zaświadczenie – k. 403)

G. S. (2) leczyła się psychiatrycznie przez 2 lata z powodu depresji.

(okoliczności bezsporne, ponadto dowód: zeznania uczestniczki Z. S. (1) – k. 106-107v )

W dniu 19 października 2024 roku aspirant D. U. z Komendy Policji H. wydał wobec G. S. (1) nakaz natychmiastowego opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania przy ul. (...) w H. i jego bezpośredniego otoczenia, zakaz zbliżania się do wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia na odległość 100 metrów, zakaz zbliżania się do R. S. (1) na odległość 100 metrów oraz zakaz kontaktowania się z nią.

(dowód: kopia nakazu/zakazu – k. 3)

Pismem z dnia 18 listopada 2024 roku G. S. (1) został zawiadomiony o wszczęciu przez Prezydenta miasta stołecznego H. postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania go z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w budynku przy ul. (...) w H..

(dowód : zawiadomienie – k. 351)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wymienionych dokumentów, których autentyczności oraz treści nie kwestionowali uczestnicy postępowania, jak również Sąd nie znalazł podstaw do podważania waloru ich wiarygodności z urzędu. W ocenie Sądu dowody te, w zakresie, w jakim stanowiły podstawę poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych, tworzą zasadniczo spójny i nie budzący wątpliwości w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a przez to zasługujący na wiarę, materiał dowodowy.

Należy podkreślić, że przedstawione przez wnioskodawczynię fotografie załączone do pisma z dnia 10 stycznia 2025 roku, mające dokumentować obrażenia jej ciała, nie są opatrzone obiektywnym znacznikiem daty, bądź to ich wykonania, czy też wysłania w formie wiadomości innym osobom, wobec czego, wbrew poczynionemu przez wnioskodawczynię dopiskowi wskazującemu, że dotyczą one zajść mających miejsce w 2023 roku, nie stanowią dowodu, iż obrażenia ciała powstały na skutek zajść mających miejsce w tym czasie.

Zeznania świadków Ł. F. (1), N. S., R. T., F. V., M. V. oraz M. X. zasługiwały na miano wiarygodnych. Sąd miał na uwadze jednak to, że wskazane osoby nie były naocznymi świadkami zachowań wskazywanych przez wnioskodawczynię oraz uczestniczki jako stanowiące przejaw przemocy. Wymaga podkreślenia, iż świadek M. V., F. V. oraz M. X. były tylko świadkami ze słyszenia – nie obserwowały one bezpośrednio relacji panujących w ostatnim czasie pomiędzy członkami rodziny V. – S.. Niemniej zeznania tych świadków były jasne, logiczne i spójne.

Sąd uznał zeznania świadka M. V. za wiarygodne w całości. Niemniej wymaga podkreślenia, że świadek ten zeznawał tylko o tym, co było mu relacjonowane przez wnioskodawczynię.

Z uwagi na to, że świadek M. X. uczestniczyła w ramach publiczności na dwóch pierwszych terminach rozprawy, jej zeznania należało poddać wnikliwej i krytycznej analizie. Z uwagi jednak na to, iż świadek nie zeznawała o faktach, będących przedmiotem zeznań świadka Ł. F. (1) oraz uczestników, w ocenie Sądu brak było podstaw do zakwestionowania wiarygodności zeznań tego świadka.

Sąd uznał zeznania uczestniczki G. S. (2) za wiarygodne w przeważającym zakresie. Nie zasługiwały na miano wiarygodności zeznania uczestniczki w zakresie w jakim wskazywały, że inicjatorem awantur pomiędzy wnioskodawczynią a uczestnikiem był tylko uczestnik. Wymaga podkreślenia, że zeznania w tym zakresie nie były spójne – początkowo bowiem uczestniczka zeznała, że większość awantur rozpoczynał uczestnik, zaś później relacjonowała inną wersję zdarzeń, wskazując, że nie pamięta sytuacji, kiedy kłótnie miałaby inicjować wnioskodawczyni. Zeznania w tym zakresie były ponadto sprzeczne z zeznaniami uczestniczki Z. S. (1), uczestnika G. S. (1), a ponadto świadka Ł. F. (3), które eksponowały to, iż czasami awantury wszczynał uczestnik, a czasem wnioskodawczyni. Sąd uznał za niewiarygodne zeznania uczestniczki w zakresie, w jakim wskazywały na to, iż uczestnik miał podglądać córki, gdy te były nago. Zeznania w tym zakresie są sprzeczne z zeznaniami uczestniczki Z. S. (1), która zaprzeczyła, aby jej mąż miał podglądać córki, a ponadto zachodzi ich sprzeczność z zasadami logicznego rozumowania. Jak zeznał uczestnik, jego córki chodziły w mieszkaniu ubrane w samą bielizną. Zasady logicznego rozumowania nakazują twierdzić, iż przypadku gdyby wnioskodawczyni oraz uczestniczka były faktycznie podglądane przez ojca, co miałoby wywoływać ich sprzeciw, to nie chodziłyby po mieszkaniu w jego obecności ubrane jedynie w bieliznę.

Na walor wiarygodności w przeważającym zakresie zasługiwały zeznania uczestniczki Z. S. (1). Pierwotnie Sąd dopuścił dowód z zeznań Z. S. (1) w charakterze świadka, niemniej z uwagi na następcze sprecyzowanie przez wnioskodawczynię wniosku inicjującego postępowanie oraz związane z tym wezwanie Z. S. (1) do udziału w niniejszej sprawie w charakterze uczestnika postępowania, Sąd dopuścił dowód z przesłuchania Z. S. (1) jako uczestniczki. Wymaga podkreślenia, że uczestniczka potwierdziła w całości złożone uprzednio zeznania w charakterze świadka. Zeznania uczestniczki, w zakresie w jakim dotyczyły relacjonowania jedynie przebiegu zdarzeń znajdowały odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym. Uczestniczka w swoich zeznaniach wskazywała ogólnikowo na aktualne stosowanie przez uczestnika przemocy, co nie znalazło jednak odzwierciedlenia w jej zeznaniach relacjonujących szczegółowo stosunki panujące pomiędzy członkami jej rodziny oraz przebieg zdarzeń mających miejsce w lokalu nr (...) położonym w budynku przy ul. (...) w H..

Ustalenia faktyczne Sąd poczynił także w oparciu o zeznania uczestnika G. S. (1), które były spójne, rzeczowe i jasne, a ponadto korespondowały z dowodami z dokumentów, zeznaniami świadków Ł. F. (1), N. S., R. T. oraz F. V., a ponadto w znacznej części z zeznaniami uczestniczki Z. S. (1).

Dowód z przesłuchania wnioskodawczyni zasługiwał na walor wiarygodności w nieznacznej części, znajdującej potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym. W szczególności nie zasługiwały na wiarę zeznania wnioskodawczyni w zakresie dotyczącym szczegółowego przebiegu zdarzenia z dnia 18 października 2024 roku. Treść złożonych przez wnioskodawczynię w tym zakresie zeznań sprzeciwiała się zasadom logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Podnoszone przez wnioskodawczynię okoliczności, jakoby miałaby być ona jedynie ofiarą tego zdarzenia oraz jej czynności miały ograniczać się wyłącznie do obrony przed oprawcą nie są spójne nawet z przytaczanymi przez samą wnioskodawczynię faktami. Postawa wnioskodawczyni znacznie wykraczała bowiem poza zwykłą formę obrony lub uzasadnionej reakcji, która, w relacji wnioskodawczyni, miała mieć miejsce. Trudno przyjąć, żeby zerwanie łańcuszka miało przynieść skutek w postaci oswobodzenia się z rąk oprawcy. Ponadto jak wynika zeznań świadka Ł. F. (1) oraz uczestniczki Z. S. (1), wnioskodawczyni bywa pobudzona, inicjuje konflikty. Pozostaje to w sprzeczności z przedstawianym przez wnioskodawczynię jej wizerunkiem. Nie zasługiwały na walor wiarygodność zeznania wnioskodawczyni wskazujące na to, iż uczestnik kupował jedzenie tylko dla pozostałych domowników, skoro, jak sama zeznała wnioskodawczyni, podczas studiów licencjackich przygotowywała ona kolacje nie tylko dla siebie, ale także dla rodzeństwa. Sąd nie dał również wiary przedstawionemu przez wnioskodawczynię przebiegowi zdarzeń, podczas których doszło do wymontowania zamków w drzwiach łazienek. Przedstawiona przez wnioskodawczynię relacja nie znalazła odzwierciedlenia w pozostałym materiale dowodowym. Niewiarygodne były zeznania wnioskodawczyni w zakresie, w jakim wskazywały na to, że była ona głodzona. Za równo z zeznań wnioskodawczyni, jak również uczestniczki Z. S. (1) oraz uczestnika G. S. (1) wynika bowiem, że uczestniczka Z. V. – codziennie gotowała obiadokolację dla całej rodziny, a ponadto wnioskodawczyni zamawiała jedzenie z lokali gastronomicznych, od wielu lat udzielała odpłatnie korepetycji, nie partycypowała w wydatkach domowych, wobec czego dysponowała środkami, które mogła przeznaczyć na zakup środków spożywczych. Zeznania wnioskodawczyni, podnoszącej, iż jadłospis w domu miał ustalać uczestnik nie znajdują odzwierciedlenia w pozostałym materiale dowodowym, który wskazuje na to, iż dokonywała tego uczestniczka Z. S. (2), mająca gotować codziennie obiadokolacje. Na miano wiarygodności nie zasługiwały również zeznania wnioskodawczyni wskazujące na chowanie przez uczestniczka należących do wnioskodawczyni rzeczy. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego wnioskodawczyni często nie stosowała się do zasad utrzymania porządku panujących w mieszkaniu, wobec czego uczestnik jedynie przenosił rzeczy wnioskodawczyni z miejsc, w których nie powinny się one znajdować. Wnioskodawczyni zeznała, że uczestnik zabierał jedzenie zakupione przez uczestniczkę Z. S. (1) oraz je zjadał. Zeznania te pozostają w sprzeczności z zeznaniami uczestniczki Z. S. (1) oraz uczestnika G. S. (1), wskazującymi na to, że uczestnik w ostatnim czasie robił osobne zakupy spożywcze dla siebie z uwagi na odmienną od pozostałych członków rodziny dietę.

Sąd zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Materialną podstawę orzeczenia wobec sprawcy przemocy domowej nakazu opuszczenia miejsca zamieszkania oraz jego bezpośredniego otoczenia stanowi art. 11a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy domowej (t.j.: Dz. U. z 2024 roku, poz. 1673), zgodnie z którym jeżeli osoba stosująca przemoc domową wspólnie zajmująca mieszkanie swoim zachowaniem polegającym na stosowaniu przemocy domowej czyni szczególnie uciążliwym wspólne zamieszkiwanie, osoba doznająca tej przemocy może żądać, aby sąd, właściwy według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 1550, z późn. zm.) o postępowaniu nieprocesowym, zobowiązał ją do opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia lub zakazał zbliżania się do mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia (ust. 1). Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku, gdy: 1) osoba doznająca przemocy domowej opuściła wspólnie zajmowane mieszkanie z powodu stosowania wobec niej przemocy w tym mieszkaniu; 2) osoba stosująca przemoc domową opuściła wspólnie zajmowane mieszkanie; 3) osoba stosująca przemoc domową okresowo lub nieregularnie przebywa w mieszkaniu wspólnie z osobą doznającą przemocy domowej (ust. 2).

Definicja przemocy domowej została zawarta w art. 2 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy. Opiera się ona na rozumieniu przemocy domowej jako jednorazowego albo powtarzającego się umyślnego działania lub zaniechania, wykorzystującego przewagę fizyczną, psychiczną lub ekonomiczną, naruszającego prawa lub dobra osobiste osoby doznającej przemocy domowej, w szczególności: a) narażającego tę osobę na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia lub mienia, b) naruszającego jej godność, nietykalność cielesną lub wolność, w tym seksualną, c) powodującego szkody na jej zdrowiu fizycznym lub psychicznym, wywołujące u tej osoby cierpienie lub krzywdę, d) ograniczającego lub pozbawiającego tę osobę dostępu do środków finansowych lub możliwości podjęcia pracy lub uzyskania samodzielności finansowej, e) istotnie naruszającego prywatność tej osoby lub wzbudzającego u niej poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia, w tym podejmowanego za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Treść art. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy domowej została zmieniona ustawą z dnia 9 marca 2023 roku o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw. Poza zmianą nazwy – z przemocy w rodzinie na przemoc domową – do przesłanek ustawowych definicji przemocy domowej dodano element przewagi, jaka musi być wykorzystywana przez osobę stosującą przemoc. Przewaga ta może wstępować w trzech rodzajach – przewaga ta może mieć bowiem charakter fizyczny, psychiczny bądź ekonomiczny. Wskazana nowelizacja zawężyła dotychczasowe brzmienie ustawowej definicji przemocy. Zmiana ta skutkuje tym, że jeżeli nie zostanie stwierdzona przewaga osoby stosującej przemoc, nie będzie można jej zachowania uznać za przemoc domową w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy domowej, co było możliwe w stanie prawnym obowiązującym do dnia 22 czerwca 2023 roku.

Osobą doznającą przemocy domowej w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy jest:

a) małżonek, także w przypadku gdy małżeństwo ustało lub zostało unieważnione, oraz jego wstępni, zstępni, rodzeństwo i ich małżonkowie,

b) wstępni i zstępni oraz ich małżonkowie,

c) rodzeństwo oraz ich wstępni, zstępni i ich małżonkowie,

d) osoba pozostająca w stosunku przysposobienia i jej małżonek oraz ich wstępni, zstępni, rodzeństwo i ich małżonkowie,

e) osoba pozostająca obecnie lub w przeszłości we wspólnym pożyciu oraz jej wstępni, zstępni, rodzeństwo i ich małżonkowie,

f) osoba wspólnie zamieszkująca i gospodarująca oraz jej wstępni, zstępni, rodzeństwo i ich małżonkowie,

g) osoba pozostająca obecnie lub w przeszłości w trwałej relacji uczuciowej lub fizycznej niezależnie od wspólnego zamieszkiwania i gospodarowania,

h) małoletni

- wobec których jest stosowana przemoc domowa.

Według art. 2 ust. 1 pkt 3 rzeczonej ustawy przez pojęcie „osoby stosującej przemoc domową” należy rozumieć pełnoletniego, który dopuszcza się przemocy domowej wobec osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Jakkolwiek wnioskodawczyni oraz uczestniczki należą do kręgu osób wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy domowej, to w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, że zachowanie uczestnika wyczerpuje znamiona przemocy domowej wskazane w art. 2 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy oraz, że jego zachowanie czyni wspólne zamieszkiwanie szczególnie uciążliwym.

Należy podkreślić, że ustalenie, czy dana osoba stosuje przemoc przy wykorzystaniu przewagi fizycznej, psychicznej bądź ekonomicznej nie powinno sprowadzać się jedynie do powierzchownego porównania osoby stosującej przemoc z osobą jej doznającą. Aby stwierdzić zaistnienie przewagi nie jest wystarczające ustalenie faktu, że osoba stosująca przemoc jest wyższa, silniejsza, masywniejsza, więcej zarabia bądź ma ekstrawertyczne usposobienie.

Kolejnym elementem definicji przemocy domowej jest naruszenie przez osobę stosującą przemoc domową praw lub dóbr osobistych osób doznających przemocy domowej. Nie będzie zatem przemocą domową zachowanie polegające na realizowaniu własnych uprawnień.

Zastosowanie art. 11a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy domowej może mieć miejsce, gdy zostanie wykazane, że osoba stosująca przemoc swoim zachowaniem jednorazowo bądź w sposób powtarzający się umyślnie narusza prawa lub dobra osobiste osoby dotkniętej przemocą domową, a ponadto iż stosowana przemoc czyni wspólne zamieszkiwanie szczególnie uciążliwym. Stosowana przemoc musi zatem przybrać miarę, która spowoduje wymagany przez ustawę skutek szczególnej uciążliwości. Wskazuje się, ze sama konieczność zamieszkiwania z osobą wrogo nastawioną, nieżyczliwą, która nie współpracuje w utrzymaniu wspólnie zajmowanej nieruchomości stanowi uciążliwość, niemniej można jej nadać miano szczególnej, gdy np. osoba stosująca przemoc zagraża poczuciu bezpieczeństwa osoby doznającej przemocy domowej lub uniemożliwi korzystanie ze wspólnych pomieszczeń lub urządzeń.

Wymaga podkreślenia cel ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy domowej. Instrumenty prawne przewidziane w tym akcie prawnym mają na celu zapewnienie ochrony ofiarom przemocy domowej, do którego osiągnięcia niezbędne jest odizolowanie sprawcy tej przemocy od osoby jej doświadczającej. Celem wskazanej ustawy nie jest zaś ukaranie sprawcy – stanowi to bowiem domenę postępowania karnego w razie ustalenia, że stosowana przemoc wyczerpuje znamiona przestępstwa. Wobec powyższego, mając na względzie cel ustawy, aby uwzględnić wniosek oparty na podstawie wskazanej w art. 11 a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy domowej konieczne jest ustalenie aktualności przemocy, która miałaby być stosowana. Wobec powyższego stosowanie przemocy mające doprowadzić do opuszczenia przez sprawcę przemocy wspólnie zajmowanego mieszkania musi być aktualne bądź występować w niedalekim odstępie czasowym od momentu orzekania w przedmiocie wniosku.

Zaznaczyć należy, że to na wnioskodawczyni oraz uczestniczkach, przychylających się do wniosku inicjującego postępowanie, spoczywał ciężar udowodnienia, że uczestnik postępowania aktualnie dopuszcza się wobec nich przemocy w znaczeniu 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy domowej.

Należy podkreślić różnicę pomiędzy przemocą domową a konfliktem między członkami rodziny. Główny kryterium odróżniającym te dwa pojęcia jest właśnie dysproporcja sił, która oznacza, iż między ofiarą, a sprawcą istnieje nie tylko różnica sił fizycznych, ale także przewaga związana m.in. z pozycją społeczną, odpornością psychiczną czy statusem materialnym.

W niniejszej sprawie aktualność przemocy nie została wykazana. Zeznania wnioskodawczyni oraz uczestniczek, a ponadto świadków Ł. F. (1) i M. V. wskazywały na zachowania uczestnika, które miały mieć miejsce wiele lat temu – gdy wnioskodawczyni oraz uczestniczka G. S. (2) były dziećmi. Wyżej wymieni wskazywali na sytuacje takie jak: wyciąganie z samochodu, mające miejsce w 2019 roku, nakazywanie wykonywania pajacyków i przysiadów, mające miejsce ponad 10 lat temu, gdy wnioskodawczyni uczęszczała do szkoły podstawowej, podtapianie, mając miejsce około 10 lat temu, gdy uczestnika G. S. (2) była małym dzieckiem, grożenie pasem mające miejsce kilka temu. Niemniej, zachowania takie, z uwagi na cel ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy domowej nie mogły stanowić podstawy uwzględnienia wniosku, wobec tego, że od wielu lat zachowania wynikające ze wskazanych zeznań, w zakresie, w którym zostały uznane za wiarygodne, nie nosiły znamion aktualności. Jak wskazywali zgodnie uczestnicy od początku 2024 roku uczestnik G. S. (1) zaczął intensywnie izolować się od wspólnie zamieszkujących członków rodziny, przebywał sam w osobnych pomieszczeniach, wychodził z pomieszczeń, do których przychodziły inne osoby oraz chodził w słuchawkach po domu. W tym czasie, jak zeznała uczestniczka Z. S. (1), kontakty uczestnika G. S. (1) z pozostałymi domownikami miały ograniczać się jedynie do poleceń dotyczących ograniczenia panującego w domu gwaru albo opuszczenia pomieszczenia, w którym on przebywał. Powyższe nie stanowi przemocy, a zwłaszcza takiej, która czyniłaby wspólne zamieszkiwanie szczególnie uciążliwym. O fakcie braku aktualnej przemocy świadczą również zeznania świadka M. V., zgodnie z którymi wnioskodawczyni we wrześniu 2024 roku odmówiła propozycji wynajęcia pokoju od znajomej M. V. mimo deklaracji obniżenia czynszu przez wynajmującą, wskazując, że obecnie „w domu jest spokojnie”.

Bezspornie pomiędzy uczestnikami jako członkami rodziny dochodziło do licznych konfliktów. Spory dotyczyły stylu życia, diety, światopoglądu, podziału obowiązków domowych, zachowania się wobec domowników, kwestii wychowawczych oraz ekonomicznych w zakresie m.in. wydatków na jedzenie, remonty, wyjazdy na wakacje, wykształcenie. Wymaga podkreślenia, że niepoprawne stosunki nie dotyczyły jedynie relacji uczestnika G. S. (1) z wnioskodawczynią oraz uczestniczkami, ale również relacji pomiędzy wnioskodawczynią a uczestniczkami Z. S. (1) oraz G. S. (2), a ponadto pomiędzy wnioskodawczynią a jej małoletnim bratem.

W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowody nie wykazał, aby uczestnik G. S. (1) stosował wobec uczestniczki G. S. (2) przemoc, której można by było nadać miano aktualnej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że jedynymi niewłaściwymi zachowaniami uczestnika wobec uczestniczki G. S. (2), które można byłoby zakwalifikować jako przemoc domową w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy domowej, było podtapianie podczas kąpieli, mające miejsce około 10 lat temu, wyciągnięcie z samochodu, mające miejsce 6 lat temu, grożenie pasem mające ostatni raz miejsce kilka lat temu. Zgromadzony materiał dowodowy nie wykazał, aby uczestnik stosował aktualnie, co najmniej od początku 2024 roku przemoc fizyczną ani psychiczną wobec uczestniczki G. S. (2). Jak wynika zeznań wnioskodawczyni oraz uczestników G. S. (1) miał krzyczeć do swojej żony i córek, ale, z uwagi na trwającą od 2024 roku wzmożoną izolację uczestnika od członków rodziny, brak jest aktualności takiego zachowania. Ponadto jak wskazała uczestniczka Z. S. (1), uczestnik miał krzyczeć, próbując w ten sposób oponować przeciwko hałasowi panującemu w mieszkaniu. Trudno takie zachowanie uznać za przemoc, która czyni wspólnie zamieszkiwanie szczególnie uciążliwym, biorąc również pod uwagę okoliczność, iż podnosić ton miały również uczestniczki, zarówno w stosunku do uczestnika, jak też w relacjach pomiędzy sobą. Wymaga podkreślenia, że skierowane przez uczestnika do uczestniczki G. S. (2) słowa „może powinnaś się abortować”, mimo tego, że należy uznać, że nie powinny zostać wypowiedziane przez ojca w stosunku do dziecka, nawet dorosłego, a ponadto mogą sprawić przykrość, nie stanowią przejawu przemocy psychicznej, zwłaszcza takiej która czyni wspólne zamieszkiwanie szczególnie uciążliwym. Wobec braku aktualności przemocy, która miałby być stosowana przez uczestnika wobec uczestniczki G. S. (2) wniosek w tym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie.

Tożsamy wniosek należy wysnuć wobec zachowania uczestnika w stosunku do uczestniczki Z. S. (1). Jak wskazywała sama uczestniczka wobec niej nie była stosowana przemoc fizyczna. Zgromadzony materiał dowody nie dał również podstaw, aby stwierdzić, że uczestnik stosował wobec uczestniczki Z. S. (1) przemoc psychiczną, czy to ekonomiczną. Odnosząc się do przemocy ekonomicznej należy podkreślić, że w okresie od stycznia 2024 roku do końca lipca 2024 roku uczestnik nie osiągał dochodów z uwagi na to, że nie posiadał zatrudnienia, pomiędzy uczestnikiem a uczestniczką Z. S. (1) obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej, zaś uczestniczka otrzymuje nieprzerwanie miesięczne wynagrodzenie tytułem świadczonej pracy, jak też jest właścicielką trzech lokali oraz pojazdu osobowego, którego wartość w 2024 roku wynosiła, według zeznań uczestniczki, 40.000,00 zł. Sam fakt, że uczestnik we wrześniu 2024 roku odmówił partycypowania w budżecie rodzinnym nie stanowi aktu przemocy, zwłaszcza biorąc pod uwagę okoliczność, że w tym okresie uczestnik samodzielnie robił zakupy spożywcze dla siebie wobec stosowanej diety i nie jadał posiłków wspólnie z rodziną, zaś w 2024 roku pierwsze wynagrodzenie uzyskał za wykonywanie pracy w sierpniu 2024 roku. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby uczestnik miał przewagę ekonomiczną wobec uczestniczki Z. S. (1), to on bowiem miał pożyczyć środki finansowe od żony w 2024 roku. Na marginesie należy wskazać, że w przypadku odmowy partycypowania przez uczestnika w utrzymaniu wspólnie założonej rodziny uczestniczce mogły przysługiwać instrumenty prawne przewidziane w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Nie można także stwierdzić, aby wyrażanie odmiennego poglądu na temat zasadności wydatkowania budżetu domowego na wyjazdy wakacyjne, remont mieszkania czy zakup samochodu stanowił przemoc, zwłaszcza taką, która czyni wspólne zamieszkiwanie szczególnie uciążliwym. Nie wykazano również, aby uczestnik stosował wobec uczestniczki Z. S. (1) przemoc psychiczną wyczerpującą znamiona art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy domowej. Wskazywany przez uczestniczkę spór co do sposobu żywienia bynajmniej nie stanowi przejawu takiej przemocy. Tak samo zwrócenie małżonkowi uwagi na to, że stosowana dieta nie przynosi oczekiwanych efektów, jak również apelowanie o inny styl ubierania nie może być uznane za przemoc w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy domowej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało, że takie komentarze uczestnika w stosunku do uczestniczki Z. S. (1) miałyby pojawiać się w takiej intensywności, która czyniłaby zachowanie uczestnika w tym zakresie jako szczególnie uciążliwe. Odnosząc się zaś do przewagi psychicznej uczestnika wobec uczestniczki Z. S. (1) należy mieć na względzie, że to ona decydowała o większości spraw dotyczących członków jej rodziny, co wynika z zeznań świadków R. T. oraz F. V. relacjonujących wypowiedzi wnioskodawczyni. Jak zeznała sama uczestniczka, przerwanie przez wnioskodawczynię studiów magisterskich nastąpiło wskutek podjętej przez uczestniczkę decyzji. Należy mieć również na względzie zeznania świadka N. S., który zeznał, że uczestniczka Z. S. (1) decydowała również w przedmiocie spraw dotyczących uczestnika – to ona ustanowiła zasadę, aby ten nie prowadził rozmów telefonicznych po godzinie 21:00, jak również skutecznie ją egzekwowała, odbierając telefon męża oraz oświadczając rozmówcy, że uczestnik nie może rozmawiać o takiej porze. Nie wykazano także, aby uczestnik izolował żonę od rodziny bądź znajomych. Jak zeznała uczestniczka Z. S. (1) uczestnik nie zabraniał jej spotkań ze znajomymi. Okoliczność, iż uczestnik nie wyrażał woli spotykania się ze znajomymi nie stanowi o tym, że uczestniczka Z. – (...) S. była przez niego izolowania od otoczenia.

Odnosząc się do przemocy, która miałaby być stosowana wobec wnioskodawczyni, należy wskazać, że, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, to zarówno wnioskodawczyni jak i uczestnik wszczynali awantury. Ponadto awantury, które miały być wszczynane przez uczestnika miały być skutkiem niesubordynowanego zachowania się wnioskodawczyni względem członków rodziny. Z zeznań uczestnika G. S. (1) oraz uczestniczki Z. S. (1), wynika, że wnioskodawczyni nie stosowała się do reguł ustalanych przez rodziców, odnosiła się w sposób szczególnie wulgarny do ojca, poniżała go, wypowiadała się pogardliwie na jego temat, również w jego obecności. Sąd miał na uwadze głęboki konflikt pomiędzy wnioskodawczynią oraz uczestnikiem, przejawianie przez wnioskodawczynię niechęci wobec ojca, którego podłożem jest to, że wnioskodawczyni ma poczucie krzywdy i niesprawiedliwości, gdyż uważa, że była gorzej traktowana przez rodziców niż rodzeństwo, czuła, że ojciec nie poświęca na jej rzecz tyle samo czasu oraz nie przeznacza na nią tyle środków finansowych jak na rzecz pozostałych dzieci. Szczególnie wulgarne oraz pogardliwe zachowanie wnioskodawczyni wobec ojca świadczy o tym, że uczestnik nie posiadał przewagi psychicznej nad wnioskodawczynią.

Wnioskodawczyni podnosiła, że przemoc stosowana przez uczestnika miała również polegać na głodzeniu jej poprzez wykreślenie z listy zakupów zapisywanych przez nią pozycji oraz zakupów środków spożywczych w ilości, które nie wystarczały na jej wyżywienie. Wymaga podkreślenia, że od stycznia 2024 roku do końca lipca 2024 roku uczestnik pozostawał bezrobotny, nie osiągał dochodu. Artykuły, które miał wykreślać uczestnik z listy zakupów, takie jak krewetki, makaron ryżowy, mango nie są niezbędnymi artykułami spożywczymi. Ponadto należy uwzględnić okoliczność, że codziennie zakupy spożywcze robiła również uczestniczka Z. S. (1), która każdego dnia gotowała obiadokolację dla całej rodziny. Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że wnioskodawczyni ma 23 lata, od kilku lat odpłatnie udzielała korepetycji, a od kilku miesięcy stale zarobkuje. Wnioskodawczyni nie partycypowała w kosztach utrzymania wspólnego gospodarstwa domowego, zaś sama posiadała środki pieniężne, które przeznaczała na zamawianie jedzenia z lokali gastronomicznych. Wobec takich okoliczności trudno przyjąć, aby uczestnik stosował przemoc wobec wnioskodawczyni poprzez głodzenie jej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało również, aby uczestnik stosował wobec wnioskodawczyni przemoc domową w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy domowej poprzez zakazywanie jej jedzenia. Co prawda uczestnik przyznał, że w przypadku niewłaściwego zachowania wnioskodawczyni nakazywał jej odejście od stołu oraz udanie się do własnego pokoju, ale po pewnym czasie wnioskodawczyni z zeznań uczestniczki Z. S. (1), uczestnik nie je posiłków wspólnie z rodziną przez okres około roku, wobec czego brak jest aktualności tego zachowania. Zgromadzony materiał dowody nie pozwala również przyjąć, że uczestnik stosował przemoc zjadając jedzenie przygotowane przez żonę, nałożone na talerz i pozostawione przez wnioskodawczynię. Jak zeznał uczestnik, zdarzyło mu się raz przypadkowo zjeść tak pozostawione w danie, po czym następnie wnioskodawczyni pozostawiała przy jedzeniu kartkę, wskazującą na to, iż to ona pozostawiła dla siebie to jedzenie. Wymaga podkreślenia, iż uczestniczka Z. S. (1) przygotowywała codziennie obiadokolację dla wszystkich domowników, a z uwagi na to, że wnioskodawczyni pomimo zjedzenia pewnej porcji posiłku, nakładała sobie na talerz, jak sama zeznała, dodatkowo aż „np. 4 kotlety”, które to jedzenie następnie pozostawiała, to inni domownicy także mogli czuć się nienasyceni jedną porcją posiłku i chcieć spożyć dodatkową porcję.

Zgromadzony materiał dowodowy nie wykazał, aby uczestnik podglądał swoje córki, gdy te przebywały nagie w łazience. Niewiarygodne w tym zakresie były zeznania wnioskodawczyni i uczestniczki G. S. (2) w świetle zeznań uczestniczki Z. S. (1), wskazujących na brak intencji podglądania dzieci przez uczestnika. Zeznania uczestniczki w tym zakresie były zbieżne z zeznaniami uczestnika, który ponadto podniósł, że córki chodziły w mieszkaniu ubrane w samą bielizną. Zasady logicznego rozumowania nakazują twierdzić, iż przypadku gdyby wnioskodawczyni oraz uczestniczka były faktycznie podglądane przez ojca, co miałoby wywoływać ich sprzeciw, to nie chodziłyby po mieszkaniu w jego obecności ubrane jedynie w bieliznę. Ponadto, jak zeznał uczestnik, często zdarzały się sytuacje, kiedy to wnioskodawczyni, nie respektując tego, że uczestnik przebywa w łazience, wchodziła do tego pomieszczenia.

Podnoszony przez wnioskodawczynię fakt wymontowania przez uczestnika zamków z drzwi łazienek w grudniu 2023 roku oraz na jesieni 2023 roku z uwagi na czas jego dokonania również nie miał miana aktualności. Ponadto należy mieć na uwadze, że uczestnik dokonał wymontowana zamków z drzwi łazienek z uwagi na to, iż wnioskodawczyni podczas awantur wchodziła do łazienki, zamykała drzwi na klucz oraz spędzała tam dłuższy czas, krzycząc, i wyklinając osobę, z którą się kłóciła. Zachowanie uczestnika nie godziło więc w prawa czy dobra osobiste wnioskodawczyni, ale miało na celu zapewnienie spokojnego funkcjonowania członków rodziny we wspólnie zajmowanym mieszkaniu.

Odnosząc się do incydentu z dnia 18 października 2024 roku należy stwierdzić, że bezsprzecznie uczestnik przejawił akt złośliwości wobec wnioskodawczyni, wylewając jej kawę z kubka, ale zachowanie to w swej istocie nie stanowi przemocy, zwłaszcza szczególnie uciążliwej. W tym zakresie należy mieć na uwadze, że przedmiotowe zdarzenie zostało spowodowane postawą wnioskodawczyni, która kolejny już dzień nie respektowała tego, że jej ojciec pracuje zdalnie w pokoju obok oraz pomimo tego słuchała w częściach wspólnych mieszkania serialu czy też audycji, bez użycia słuchawek. To, co wydarzyło się później – wzajemna szarpanina, która zakończyła się pozostawieniem wnioskodawczyni przed drzwiami wejściowymi mieszkania, została zainicjowana przez wnioskodawczynię, którą rozzłościło intencjonalne wylanie kawy z kubka przez uczestnika. Akt ten stanowił wzajemne naruszenie nietykalności cielesnej – jak zeznała sama wnioskodawczyni dokonała ona rozerwania bluzki oraz zerwania łańcuszka z szyi uczestnika. Sąd ma na uwadze, że osoba doznająca przemocy ma prawo bronić się przed zachowaniem osoby stosującej przemoc, ale w ocenie Sądu postawa wnioskodawczyni znacznie wykracza poza zwykłą formę obrony lub uzasadnionej reakcji. Trudno przyjąć, żeby zerwanie łańcuszka miało przynieść skutek w postaci oswobodzenia się z rąk oprawcy. Wobec wskazanych okoliczności nie można stwierdzić, żeby podczas tego incydentu miała miejsce wyraźna asymetria sił pomiędzy wnioskodawczynią oraz uczestnikiem. Ponadto należy zwrócić uwagę, że to uczestnik wezwał funkcjonariuszy Policji oraz pogotowie ratunkowe, co wskazuje na to, że kierowanie wnioskodawczyni w stronę drzwi wejściowych mieszkania oraz zamknięcie tych drzwi po tym jak wnioskodawczyni znalazła się na korytarzu klatki schodowej świadczą o tym, że zachowanie uczestnika było spowodowane obawą przed zachowaniem wnioskodawczyni. Należy mieć również na uwadze, że jak zeznała świadek Ł. F. (2), jej mąż usłyszał odgłosy krzyczącej wnioskodawczyni, a nie uczestnika.

Jak to już zostało wyżej wskazane, istotą ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy domowej jest ochrona pokrzywdzonych przemocą domowników przed dalszym krzywdzeniem, która wiąże się ze stycznością z osobą stosującą przemoc. Są to przepisy szczególne, które nie mogą być interpretowane rozszerzająco i nie będą miały zastosowania, jeżeli przemoc nie ma charakteru aktualnego. Ponadto wymaga podkreślenia, że założeniem ustawodawcy nie było czynienie z przepisów tej ustawy narzędzia do rozwiązywania konfliktów rodzinnych. Celem wprowadzenia ustawy było zaś zapewnienie ochrony stronie jednoznacznie słabszej, bez szans na uwolnienie się od agresji i bez szans na niezakłócone życie codzienne.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby pomiędzy uczestnikiem a wnioskodawczynią i uczestniczkami istniała dysproporcja sił. Jak zeznał uczestnik był on karany przez żonę i córki milczeniem bądź krytyką. Ponadto podnosić ton głosu miał nie tylko uczestnik, ale również wnioskodawczyni oraz uczestniczki. Jak zeznał świadek Ł. F. (2), a ponadto uczestnicy Z. S. (1) oraz G. S. (1), kłótnie pomiędzy wnioskodawczynią a uczestnikiem czasem wszczynało jedno z nich, a czasem drugie. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na roszczeniową, pogardliwą i wulgarną postawę wnioskodawczyni wobec uczestnika, któremu wnioskodawczyni była w stanie się sprzeciwić. Uczestniczka Z. S. (1) ustanawiała zasady panujące w domu, w tym również te obowiązujące uczestnika, jak np. nieprowadzenie rozmów telefonicznych po godzinie 21:00. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje ponadto, że uczestniczka G. S. (2) podczas jednej z rozmów z uczestnikiem stanowczo podniosła na niego ton, wygłaszając swoje pretensje, a następnie nakazała uczestnikowi opuścić pomieszczenie, do czego się on dostosował. Powyższe, w ocenie Sądu, wskazuje na brak istnienia przewagi uczestnika nad wnioskodawczynią oraz uczestniczkami.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdził, że zgromadzony materiał dowody nie uzasadnił przyjęcia, że wystąpiły niezbędne przesłanki zastosowania art. 11a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy domowej.

Należy podkreślić, iż chociaż można by uznać, że aktualne zachowania uczestnika, wykraczały poza kanony społeczne, niemniej nie sposób uznać ich za przemoc. Zachowanie sprzeczne z pewnymi normami nie może być a limine uznawane za stosowanie przemocy wobec domownika, a zwłaszcza, że nie jest ono szczególnie uciążliwe dla dalszego wspólnego zamieszkania z pozostałymi domownikami.

Nie zostało udowodnione, aby uczestnik stosował w ostatnim czasie wobec wnioskodawczyni czy uczestniczek przemoc fizyczną, psychiczną czy też ekonomiczną. Poodnoszone przez wnioskodawczynię oraz uczestniczki okoliczności pozostały wyłącznie w sferze ich twierdzeń oraz miały na celu przedstawienie ich jako osób pokrzywdzonych, nieporadnych i traktowanych w sposób niegodziwy. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób nie dostrzec, że obraz rzeczywistości kreowany przez wnioskodawczynię oraz uczestniczki jest obrazem w znacznym stopniu zniekształconym.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd oddalił wniosek, o czym Sąd orzekł w punkcie 1. sentencji postanowienia.

Zgodnie z art. 560 ⁸ k.p.c. Sąd w postanowieniu w przedmiocie zobowiązania osoby stosującej przemoc domową do opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia lub wydania zakazu zbliżania się do wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia, lub zakazu zbliżania się do osoby doznającej przemocy domowej, lub zakazu kontaktowania się z osobą doznającą przemocy domowej, lub zakazu wstępu na teren szkoły, placówki oświatowej, opiekuńczej lub artystycznej, lub obiektu sportowego, do których uczęszcza osoba doznająca przemocy domowej, miejsca pracy lub innego miejsca, w którym zwykle lub regularnie przebywa osoba doznająca przemocy domowej, i przebywania na tym terenie, rozstrzyga również o zabezpieczeniu, jeżeli było udzielone.

W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 8 listopada 2024 roku Sąd udzielił zabezpieczenia roszczenia wnioskodawczyni poprzez nakazanie uczestnikowi G. S. (1) natychmiastowego opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania nr (...) usytuowanego w budynku przy ul. (...) w H. oraz zakazanie G. (...) (1) – S. zbliżania się do wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia na odległość 100 metrów do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

Z uwagi na zgromadzony materiał dowodowy Sąd uznał za zasadne uchylenie przedmiotowego postanowienia (punkt 2. sentencji postanowienia).

Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania stanowił art. 520 § 1 k.p.c., w myśl którego każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (punkt 3. sentencji postanowienia).

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.

Sygn. akt I Ns 815/24

(...)