Wyrok z 14 marca 2025, sygn. V GC 603/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 marca 2025 roku

Sąd Rejonowy w Radomiu V Wydział Gospodarczy w składzie:

po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2025 roku w Radomiu na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółka akcyjna w W.

przeciwko A. S.

o zapłatę

I.  zasądza od A. S. na rzecz (...) spółka akcyjna
w W. kwotę 96.216,95 zł (dziewięćdziesiąt sześć tysięcy dwieście szesnaście złotych dziewięćdziesiąt pięć groszy) wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 9 maja 2024 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od A. S. na rzecz (...) spółka akcyjna
w W. kwotę 10.228 zł (dziewięć tysięcy dwieście dwadzieścia osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 5.400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem opłaty za czynności radcy prawnego wraz
z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt V GC 603/24

UZASADNIENIE

(...) spółka akcyjna w W. w dniu 9 maja 2024 roku wniósł o zasądzenie na jego rzecz od A. S. kwoty 96.216,95 zł wraz z dalszymi odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie w stosunku rocznym od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych i opłatą skarbową od pełnomocnictwa wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie z uwzględnieniem kosztów poniesionych w elektronicznym postępowania upominawczym. Uzasadniając swoje roszczenie powód wskazał, że w dniu 8 lutego 2019 roku poprzednik prawny powoda – (...) spółka akcyjna w W. zawarł z pozwaną umowę kredytu nr (...), na podstawie której otrzymała kredyt w wysokości 80.444 zł, zobowiązując się do jego zwrotu w miesięcznych ratach okresie 60 miesięcy. W związku z wystąpienie przeterminowanego zadłużenia i brakiem jego spłaty przez pozwaną, Bank w dniu 31 marca 2020 roku wezwał pozwaną do spłaty zadłużenia przeterminowanego pod rygorem wypowiedzenia umowy, informując o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację. Z uwagi na brak płatności Bank w dniu 19 sierpnia 2020 roku wysłał do pozwanej oświadczenie z wypowiedzeniem umowy. Po upływie okresu wypowiedzenia, w dniu 28 października 2020 roku zobowiązanie stało się w całości wymagalne. Na kwotę wskazaną w pozwie składają się:

- kapitał kredytu w kwocie 55.582,90 zł,

- odsetki umowne w wysokości odsetki maksymalnych za opóźnienie od kwoty kapitału przeterminowanego naliczone za okres do dnia 8 maja 2024 roku w kwocie 38.414,05 zł,

- opłaty i prowizje w kwocie 2.220 zł ( pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym - karty: 6-8 i pozew wniesiony w dniu 4 września 2024 roku – karty: 4-5 akt sprawy).

Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Radomiu w dniu 29 października 2024 roku wydał w przedmiotowej sprawie nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym ( nakaz zapłaty – karta 37 akt sprawy).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi i opłaty za pełnomocnictwo. Podniosła, że powództwo nie zostało udowodnione ani co do zasady, ani co do wysokości. Powód nie udowodnił: faktu zawarcia umowy kredytowej, jej wykonania, wymagalności roszczenia ze względu na brak zachowania pisemnej formy wypowiedzenia oraz brak doręczenia wypowiedzenia pozwanej. Zdaniem pozwanej powód załączył do pozwu wydruki komputerowe, które nie są dokumentami, bowiem nie zawierają własnoręcznych podpisów stron. Powód nie wyjaśnił w jaki sposób doszło do zawarcia umowy kredytu. Pozwana zaprzecza, aby zawierała z powodem umowę o kredyt o treści wyrażonej wydrukiem. Brak podpisu pozwanej świadczy, że ona tych warunków nie potwierdziła. Z akt sprawy nie wynika, ze doszło do wykonania rzekomej umowy kredytowej. Wypowiedzenie umowy jest wydrukiem z niewiadomego systemu informatycznego. Nie jest wiadomym, czy zostało sporządzone przez osobę uprawnioną do działania w imieniu banku. Poza tym umowa wskazuje na obowiązek złożenia wypowiedzenia w formie pisemnej. Pozwana podniosła także, iż na podstawie załączonych do pozwu dokumentów nie można ustalić, w jakich terminach i w jakiej wysokości pozwana miała dokonywać płatności poszczególnych rat i czy rzeczywiście pozostawała w opóźnieniu ( sprzeciw – karty: 42-45 akt sprawy).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

A. S. zawarła z (...) spółka akcyjna w W. w formie elektronicznej w dniu 11 lutego 2019 roku umowę kredytu nr (...) w dniu 8 lutego 2019 roku. Na mocy tej umowy uzyskała kredyt na finansowanie bieżącej działalności w kwocie 47.600 zł, zobowiązując się do spłaty kwoty 80.444 zł w 60 miesięcznych ratach wysokości:

1.261,40 zł w okresie od 25 marca 2019 roku do 25 lutego 2020 roku

1.360,57 zł w okresie od 25 marca 2020 roku do 25 stycznia 2024 roku

1.360,41 zł w dniu 26 lutego 2024 roku

płatnych w terminie do 25-go dnia każdego miesiąca kalendarzowego. A. S. zobowiązała się także do zapewnienia, iż osoby trzecie wpłacą w każdym miesiącu kalendarzowym okresu kredytowania na jej rachunek bieżący min. 3.784,20 zł. Bank uprawniony był do wypowiedzenia umowy kredytu m.in. w przypadku zalegania przez kredytobiorcę w całości lub części z zapłatą dwóch rat kredytu i pomimo wezwania do zapłaty nie spłacenia zaległości w terminie 7 dni od dnia wezwania ( umowa kredytu – karty 14-16, potwierdzenie zawarcia umowy – karta 17, karta informacyjna do umowy – karta 81, harmonogram spłaty – karty: 121-122 akt sprawy). Bank był uprawniony do naliczania odsetek wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie od zadłużenia przeterminowanego (tj. wierzytelności niespłaconej w terminie) – VII pkt 12 regulaminu kredytowania ( karta 96 verte i zestawienie dokumentów o kredytu – karta 80 akt sprawy).

Kredyt został uruchomiony w dniu 11 lutego 2019 roku ( dyspozycja uruchomienia kredytu – karta 105 i str. 4 historii rachunku bankowego – karta 108 akt sprawy).

A. S. tytułem spłaty kredytu uiściła:

25 lutego 2019 roku kwotę 1.325 zł ( str. 14 historii rachunku bankowego - karta 109 verte i historia wpłat – karta 162 akt sprawy),

25 marca 2019 roku kwotę 1.325 zł ( str. 24 historii rachunku bankowego - karta 110 verte i historia wpłat – karta 162 akt sprawy),

25 kwietnia 2019 roku kwotę 1.261,40 zł ( str. 34 historii rachunku bankowego - karta 112 i historia wpłat – karta 162 akt sprawy),

27 maja 2019 roku kwotę 1.261,40 zł ( str. 44 historii rachunku bankowego - karta 113 i historia wpłat – karta 162 akt sprawy),

25 czerwca 2019 roku kwotę 1.261,40 zł ( str. 49 historii rachunku bankowego - karta 114 i historia wpłat – karta 162 akt sprawy),

25 lipca 2019 roku kwoty: 288,87 zł i 972,53 zł ( str. 57 historii rachunku bankowego - karta 115 i historia wpłat – karta 162 akt sprawy),

22 sierpnia 2019 roku kwotę 290,76 zł ( str. 68 historii rachunku bankowego - karta 116 i historia wpłat – karta 162 akt sprawy),

26 sierpnia 2019 roku kwotę 445,40 zł ( str. 69 historii rachunku bankowego - karta 116 verte i historia wpłat – karta 162 akt sprawy),

28 sierpnia 2019 roku kwotę 193,45 zł ( str. 69 historii rachunku bankowego - karta 116 verte i historia wpłat – karta 162 akt sprawy),

30 sierpnia 2019 roku kwotę 119 zł ( str. 70 historii rachunku bankowego - karta 116 verte i historia wpłat – karta 162 akt sprawy),

2 września 2019 roku kwoty: 209,01 zł, 99 zł, 589,17 zł i 936,69 zł ( str. 70 historii rachunku bankowego - karta 116 verte i historia wpłat – karta 162 akt sprawy),

26 września 2019 roku kwotę 1.325 zł ( str. 82 historii rachunku bankowego - karta 118 i historia wpłat – karta 162 akt sprawy),

22 października 2019 roku kwotę 290,76 zł ( str. 92 historii rachunku bankowego - karta 119 i historia wpłat – karta 162 akt sprawy),

25 października 2019 roku kwotę 7,70 zł ( str. 93 historii rachunku bankowego - karta 119 verte i historia wpłat – karta 162 akt sprawy),

28 października 2019 roku kwotę 99 zł ( str. 93 historii rachunku bankowego - karta 119 verte akt sprawy),

29 października 2019 roku kwotę 119 zł ( str. 93 historii rachunku bankowego - karta 119 verte i historia wpłat – karta 162 akt sprawy),

30 października 2019 roku kwotę 242 zł ( str. 94 historii rachunku bankowego - karta 119 verte i historia płat – karta 162 akt sprawy),

4 listopada 2019 roku kwotę 53,27 zł ( str. 94 historii rachunku bankowego - karta 119 verte i historia wpłat – karta 162 akt sprawy),

5 listopada 2019 roku kwoty: 1.106,47 zł i 967,24 zł ( str. 94 historii rachunku bankowego - karta 119 i historia wpłat – karta 162 verte akt sprawy),

22 listopada 2019 roku kwotę 96,92 zł ( str. 96 historii rachunku bankowego - karta 119 verte i historia wpłat – karta 162 verte akt sprawy),

5 grudnia 2019 roku kwotę 28,79 zł ( str. 96 historii rachunku bankowego - karta 119 verte i historia wpłat – karta 162 verte akt sprawy),

13 grudnia 2019 roku kwotę 990 zł ( str. 97 historii rachunku bankowego - karta 120 i historia wpłat – karta 162 verte akt sprawy),

9 stycznia 2020 roku kwotę 956,90 zł ( str. 97 historii rachunku bankowego - karta 120 i historia wpłat – karta 162 verte akt sprawy),

17 lutego 2020 roku kwotę 869,82 zł ( str. 98 historii rachunku bankowego - karta 120 i historia wpłat – karta 162 verte akt sprawy),

10 marca 2020 roku kwotę 869,81 zł ( str. 98 historii rachunku bankowego - karta 120 i historia wpłat – karta 162 verte akt sprawy),

25 marca 2020 roku kwotę 1.360,57 zł ( wyciąg - karta 107 i historia wpłat – karta 162 verte akt sprawy),

27 kwietnia 2020 roku kwotę 1.360,57 zł ( wyciąg - karta 107 i historia wpłat – karta 162 verte akt sprawy),

25 maja 2020 roku kwotę 1.360,57 zł ( wyciąg - karta 107 i historia wpłat – karta 162 verte akt sprawy),

25 czerwca 2020 roku kwotę 1.360,57 zł ( wyciąg - karta 107 i historia wpłat – karta 162 verte akt sprawy),

27 lipca 2020 roku kwotę 1.360,57 zł ( wyciąg - karta 107 i historia wpłat – karta 162 verte akt sprawy),

25 sierpnia 2020 roku kwotę 1.360,57 zł ( wyciąg - karta 107 i historia wpłat – karta 162 verte akt sprawy),

25 września 2020 roku kwotę 1.360,57 zł ( wyciąg - karta 107 i historia wpłat – karta 162 verte akt sprawy),

26 października 2020 roku kwotę 1.360,57 zł ( wyciąg - karta 107 verte i historia wpłat – karta 162 verte akt sprawy),

26 listopada 2020 roku kwotę 11.405,25 zł ( wyciąg - karta 107 verte i historia wpłat – karta 162 verte akt sprawy).

Pismem datowanym na 25 maja 2020 roku (...) spółka akcyjna w W. wezwał A. S. do zapłaty kwoty 4.942,16 zł, w tym: 4.402,09 zł - kapitał, 50,07 zł – odsetki karne, 460 zł – opłaty i prowizje, 30 zł – koszty monitu - w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania pod rygorem wypowiedzenia umowy ( ostateczne wezwanie do zapłaty – karta 128 verte, pełnomocnictwo – karta 132 i dowód nadania przesyłki – karta 130 akt sprawy).

Pismem datowanym na 19 sierpnia 2020 roku (...) spółka akcyjna w W. wypowiedział umowę kredytu nr (...) zawartą z A. S., z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia, licząc od dnia następnego pod dniu doręczenia wypowiedzenia, wzywając jednocześnie A. S. do zapłaty przeterminowanego zadłużenia w kwocie łącznej 10.046,80 zł w terminie 30 dni od dnia doręczenia pisma ( wypowiedzenie – karta 143 i pełnomocnictwo – karta 134 verte akt sprawy). Pismo to zostało doręczone A. S. w dniu 28 sierpnia 2020 roku ( wydruk z systemu Poczta Polska S.A. – karta 145 akt sprawy).

Pismem datowanym na 12 listopada 2020 roku (...) spółka akcyjna w W. wezwał A. S. do zapłaty kwoty 70.020,43 zł, w tym: 66.988,15 zł - kapitał, 812,28 zł – odsetki karne, 2.190 zł - opłaty i prowizje i 30 zł – koszty monitu - w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania ( ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty – karta 147 akt sprawy).

Pismem datowanym na 11 lutego 2021 roku (...) spółka akcyjna w W. wezwał A. S. do zapłaty kwoty 60.238,46 zł, w tym: 55.582,90 zł - kapitał, 2.435,56 zł – odsetki karne, 2.220 zł - opłaty i prowizje - w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania ( ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty – karta 21 akt sprawy).

Sąd Rejonowy rozważył, co następuje:

Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Jest to norma prawa materialnego, które określa rozkład ciężaru dowodzenia. Do jej naruszenia dochodzi, gdy sąd orzekający niewłaściwie obciąży stronę obowiązkiem udowodnienia określonych faktów i konsekwencjami ich niewykazania. Na powodzie, który dochodził spłaty pożyczki przez pozwaną, w sposób oczywisty spoczywał ciężar wykazania, że strony zawarły umowę pożyczki, co oznacza między innymi obowiązek udowodnienia, że złożyły oświadczenia woli prowadzące do zawarcia umowy. Przedłożony przez powoda wydruk umowy pożyczki, niebędący dokumentem prywatnym, pochodzi od powoda i jest dokumentem w rozumieniu art. 243 ¹ k.p.c., gdyż można ustalić jego wystawcę – jest nim powód. Nie jest natomiast, jak wskazano wcześniej, dokumentem prywatnym w rozumieniu art. 253 k.p.c. Uwzględniając charakter dokumentu przedstawionego przez powoda, przypisanie zawartego w tym dokumencie oświadczenia woli stronie pozwanej, która zaprzeczała zawarciu umowy, obligowało stronę powodową do przedstawienia dodatkowych dowodów, które fakt złożenia oświadczenia woli przez pozwaną potwierdzą. O ile bowiem na podstawie dokumentu prywatnego w rozumieniu art. 245 k.p.c. sąd władny jest przyjąć, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie, a w myśl art. 253 zdanie pierwsze k.p.c. to osoba, która zaprzecza prawdziwości dokumentu prywatnego albo twierdzi, że zawarte w nim oświadczenie osoby, które podpisała, od niej nie pochodzi, obowiązana jest okoliczności te udowodnić, o tyle działanie tych norm nie rozciąga się na dokument nie będący dokumentem prywatnym. Prawdziwość takiego dokumentu (nie będącego dokumentem prywatnym), w sytuacji zaprzeczenia strony przeciwnej, powinna zatem udowodnić strona, która chce z niego skorzystać, w tym przypadku powód. Przy uwzględnieniu ogółu dowodów przedstawionych przez powoda, który nie tylko przedstawił wydruk umowy pożyczki, ale także wydruk zawierający zestawienie operacji na rachunku bankowym pozwanej, potwierdzające przekazanie na rachunek bankowy pozwanej środków pieniężnych w wysokości określonej umową pożyczki, korzystanie z tych środków przez pozwaną i czasowe dokonywanie przez pozwaną spłaty kredytu – do których pozwana w ogóle się nie odniosła (nie zaprzeczyła, że zestawienie transakcji odzwierciedla operacje na jej rachunku bankowym), poddanych ocenie zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego, przy uwzględnieniu twierdzeń i zarzutów pozwanej, logiczne było stwierdzenie, że powód zawarcie umowy o treści stwierdzonej wydrukiem wykazał. Na gruncie ogółu tych dowodów przyjęcie stanowiska pozwanej, że nie zawierała umowy z powodem, jest nieuprawnione.

Wezwanie do zapłaty z pouczeniem w trybie art. 75c ustawy Prawo bankowe - obligatoryjne przed wypowiedzeniem umowy pożyczki bankowej zostało podpisane przez konkretną osobę działającą w imieniu banku. Powód wykazał, że skierował do pozwanej wezwanie do zapłaty z obligatoryjnym pouczeniem o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia (że złożył oświadczenie woli stanowiące to wezwanie i pouczenie). Wezwanie do zapłaty wraz z pouczeniem o możliwości restrukturyzacji na podstawie art. 75c Prawo bankowe jest obligatoryjnym elementem procedury wypowiedzenia umowy; bez ich dokonania wypowiedzenie nie jest skuteczne. Sąd ma zatem obowiązek stwierdzenia, czy wezwanie wraz z pouczeniem skierowano skutecznie do kredytobiorcy. Naruszenie przez bank wymogów z art. 75c ustawy Prawo bankowe nie skutkuje wprawdzie nieważnością wypowiedzenia w rozumieniu art. 58 § 1 k.c., skoro przepisy Prawa bankowego takiej sankcji nie przewidują, ale w świetle celu i charakteru prawnego art. 75c ustawy Prawo bankowe, w kontekście brzmienia art. 12 noweli Prawa bankowego z dnia 25 września 2015 r., pominięcie tej obowiązkowej procedury przez bank czyni dokonane wypowiedzenie kredytu bezskutecznym. Brak podjęcia przez bank ustawowo przewidzianych czynności, które poprzedzają wypowiedzenie, czynią wypowiedzenie przedwczesnym. Wskazania wymaga, że wydruk z systemu śledzenia przesyłek stanowi obecnie często przedstawiany w sprawach sądowych dowód i możność czynienia ustaleń w oparciu o taki dowód nie wzbudza wątpliwości w orzecznictwie. Wyrazem tego jest np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 września 2017 r., I CZ 86/17 (niepubl.), czy wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 1 lipca 2019 r., LEX nr 2706625). Tego typu wydruk nie ma walorów dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 244 § 1 k.p.c. "Śledzenie przesyłek" jest bowiem usługą przeznaczoną dla klientów Poczty Polskiej, która umożliwia nadawcy i adresatowi dysponującym numerem przesyłki ustalenie jaki w procesie doręczenia jest jej status i gdzie się znajduje. W przeciwieństwie do wszelkich adnotacji na zwróconej przesyłce (zamieszczonych na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), opatrzonych stosownymi pieczęciami i podpisami, wydruk z tego typu strony nie ma waloru dokumentu urzędowego. Możliwość dowodzenia daty odbioru przesyłki na podstawie elektronicznego śledzenia przesyłek i wydruków obrazujących to śledzenie, jest jednak dopuszczalna. Tego typu dowód nie jest po prostu dowodem kwalifikowanym przez ustawodawcę. Strona może się zatem na niego powoływać, a dowód ten podlega ocenie zgodnie z regułami art. 233 § 1 k.p.c. i co za tym idzie możliwość czynienia ustaleń w oparciu o taki dowód zachodzi.

Podkreślić przy tym należy, że pozwana nie zarzuciłą, aby treść ujęta w tych wydrukach była niezgodna z prawdą, tj. aby np. informacja z nich wynikająca została sfałszowana, nie pochodziła faktycznie od Poczty Polskiej itp., twierdząc jedynie, że wobec braku waloru dokumentu urzędowego, nie mogą one a limine stanowić dowodu doręczenia przesyłek.

Dowody w postaci elektronicznych zestawień operacji, potwierdzenia zawarcia umowy kredytu, harmonogramu spłat oraz formularza informacyjnego nie zawierają podpisu, jednak zostały sporządzone w sposób przewidziany w art. 7 Prawa bankowego i także nie ma podstaw do kwestionowania wiarygodności i mocy dowodowej tych dokumentów. Uprawnienie do sporządzania dokumentów w formie, o której mowa w art. 7 Prawa bankowego przysługuje każdej ze stron danej czynności bankowej, a więc bankowi, jak i jego kontrahentowi.

W ocenie Sądu przedłożone przez stronę powodową dokumenty tworzą spójny obraz stosunku prawnego zawartego przez strony, w szczególności treści tego stosunku, jego wykonywania przez strony, a także jego rozwiązania w następstwie złożonego przez powoda oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. W konsekwencji, w oparciu o przepis art. 233 § 1 k.p.c., Sąd dał wiarę wszystkim dokumentom dołączonym do pozwu i oparł na nich ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy podstawę prawną powództwa stanowił przepis art. 69 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe (tekst jednolity Dz.U.2015.128, dalej: Prawo bankowe), zgodnie z którym przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Umowa ta została zawarta drogą elektroniczną. Zważyć należy, iż zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 Prawa bankowego oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą być składane w postaci elektronicznej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że czynnością bankową jest także udzielanie kredytów, co wynika z przepisu art. 5 ust. 1 pkt 3 Prawa bankowego. W doktrynie wskazuje się, że art. 7 Prawa bankowego stanowi lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu cywilnego, w tym art. 78 k.c. (A. Kawulski, Prawo bankowe. Komentarz, LexisNexis 2013). W treści art. 7 ust. 1 prawa bankowego nie zamieszczono żadnych dodatkowych zastrzeżeń, a więc oświadczenia woli mogą być składane w dowolnej postaci elektronicznej, a nie tylko w postaci oświadczeń woli opatrzonych bezpiecznym podpisem elektronicznym, weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Rozwiązanie przyjęte w ustawie przesądzające o przypisaniu "zwykłym" podpisom elektronicznym skutku prawnego spełnienia wymogu formy pisemnej ma istotne znaczenie dla banków i ich klientów ze względu na koszty usług certyfikacyjnych i wyłączenie możliwości wydawania przez banki certyfikatów kwalifikowanych dla swoich klientów (Z. Ofiarski, Prawo bankowe. Komentarz, LEX 2018). W myśl art. 78a Prawa bankowego przepisy tej ustawy stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez bank zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie. Zważywszy zatem na treść powyższych regulacji prawnych należało dojść do wniosku, iż przedmiotowa umowa kredytu została skutecznie zawarta przy użyciu strony internetowej powoda i z tego względu nie ma żadnych podstaw do kwestionowania jej ważności. Na okoliczność przekazania środków pieniężnych kredytobiorcy strona powodowa przedłożyła elektroniczne zestawienia operacji. Pozwana kwestionowała wiarygodność przedłożonych przez powoda elektronicznych zestawień. Jednak nie podniosła przeciwko nim żadnych konkretnych zarzutów. Nie podał powodów, dla których transakcje w nich ujawnione nie mogły mieć miejsca. Całokształt okoliczności sprawy wskazuje natomiast, że były one przez pozwaną i na jego rzecz dokonywane.

Gdyby powód nie przekazał pozwanej kwoty kredytu, co oznaczałoby, że strony nie wiązała umowa kredytu, pozwana z pewnością zareagowałaby na wypowiedzenie umowy i zażądała od powoda wyjaśnień, próbowałaby ustalić przyczynę pomyłki polegającej na doręczeniu jej pisma, które mogło być przeznaczone dla innej osoby lub które zostało wystosowane bez żadnej podstawy. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że rozsądny człowiek dbający o swoje interesy zaniepokoiłby się, gdyby nie istniały żadne znane mu przyczyny, dla których bank zażądał od niego zapłaty kwoty wskazanej w wypowiedzeniu. Pozwana nie podniosła jakichkolwiek twierdzeń tego rodzaju. W ocenie Sądu, strona powodowa wykazała również swoje roszczenie co do wysokości. Na tę okoliczność powód złożył dowód w postaci zestawienie operacji na rachunku bankowym. W niniejszej sprawie strona pozwana w żaden sposób nie podważyła wiarygodności przedłożonych przez powoda dowodów. Mając powyższe na uwadze – na podstawie art. 69 Prawa bankowego – Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda łącznie kwotę 96.216,95 zł. Ponadto – na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. i art. 482 k.c. Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Podkreślić bowiem należy, iż roszczenie z tytułu kredytu stało się natychmiast wymagalne z upływem terminu wypowiedzenia umowy i od tej chwili powód nabył uprawnienie do naliczania odsetek umownych od całości kapitału kredytu. W pozwie powód natomiast dokonał wyliczenia należnych mu odsetek na dzień 8 maja 2024 roku. Na podstawie art. 482 § 1 i 2 k.c. od dnia następnego powód mógł żądać odsetek ustawowych za opóźnienie nawet od całości dochodzonej kwoty.

Sąd obciążył pozwaną obowiązkiem zwrotu na rzecz powoda kosztów procesu – zgodnie z wyrażoną w art. 98 § 1 i 3 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik procesu (zgodnie z którą strona przegrywająca zobowiązana jest zwrócić swojemu przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu) oraz zasadą kosztów celowych (niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw i celowej obrony). Pod pojęciem kosztów postępowania cywilnego należy rozumieć wszelkie koszty ponoszone przez podmioty postępowania w związku z jego tokiem. Koszty postępowania cywilnego obejmują: koszty sądowe, na które składają się opłaty sądowe (opłata i opłata kancelaryjna), podlegające zwrotowi wydatki sądowe, koszty mediacji, koszty związane z udziałem strony występującej osobiście lub reprezentowanej przez pełnomocnika niewykwalifikowanego, na które składają się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie, koszty zastępstwa procesowego strony przez pełnomocnika wykwalifikowanego, na które składają się jego wynagrodzenie i poniesione wydatki, w tym opłata skarbowa od pełnomocnictwa ( uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2003 roku, w sprawie III CZP 2/03). Mając na uwadze powyższe za koszty spełniające wskazane warunki, a poniesione przez powoda, który spór wygrał Sąd uznał: opłatę od pozwu – 4.811 zł (z uwzględnieniem opłaty uiszczonej w elektronicznym postępowaniu upominawczym), od opłatę za czynności radcy prawnego ustaloną na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz.U. poz. 1800) – 3.600 zł i opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Wysokość opłaty za czynności zawodowego pełnomocnika ustanowionego przez powoda Sąd ustalił na poziomie stawki minimalnej. Sąd podziela bowiem stanowisko orzecznictwa i doktryny prawniczej, że ustawodawca określając wysokość stawek minimalnych wynagrodzenia profesjonalnych pełnomocników za poszczególne czynności lub za udział w postępowaniach rozważył i uwzględnił wszelkie okoliczności charakterystyczne dla danego typu spraw. Tym samym w stawkach minimalnych odzwierciedlona została swoista wycena koniecznego nakładu pracy pełnomocnika związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jednocześnie ustawodawca pozostawił sądom orzekającym możliwość uwzględnienia nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pomocnika procesowego. Brak jest przesłanek zasądzenia wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych w przedmiotowej sprawie, gdyż wskazane powyżej okoliczności nie wystąpiły, a skala aktywności pełnomocnika powoda pozostawała na przeciętnym poziomie.