Wyrok z 25 marca 2025, sygn. I C 572/24
Sygnatura akt I C 572/24
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 marca 2025 roku
Sąd Rejonowy w Sopocie, I Wydział Cywilny, w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Anna Potyraj
Protokolant: Kamila Grzybek
po rozpoznaniu na rozprawie 20 marca 2025 roku w S.
sprawy z powództwa Ł. S.
przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w S.
o zapłatę
I. zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w S. na rzecz powoda Ł. S. kwotę 1028,18 zł (tysiąc dwadzieścia osiem i osiemnaście groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty;
II. oddala powództwo w pozostałym zakresie;
III. zasądza od (...) Spółki Akcyjnej w S. na rzecz powoda Ł. S. kwotę 387 zł (trzysta osiemdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
Sygnatura akt I C 572/24
UZASADNIENIE
Powód Ł. S. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w S. kwoty 1028,18 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 07 marca 2023 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu pozwu wskazano, że powód jest następcą prawnym poszkodowanych Z. W. i G. W., którzy zawarli z pozwanym dobrowolną umowę ubezpieczenia majątkowego pojazdu marki T. (...) o nr rej. (...), potwierdzoną polisą nr (...). W dniu 12 stycznia 2023 roku doszło do uszkodzenia przedmiotowego pojazdu, a szkoda została zgłoszona pozwanemu w ramach ubezpieczenia AC pojazdu. Poszkodowani zlecili powodowi naprawę pojazdu. Koszt naprawy pojazdu wyniósł 8045,80 zł brutto. Pozwany uznał swoją odpowiedzialność i wypłacił odszkodowanie w łącznej kwocie 7017,62 zł brutto. Na kwotę dochodzoną pozwem składa się różnica kwoty naprawy przedstawionej przez powoda oraz kwoty wypłaconego przez pozwanego odszkodowania. W ocenie powoda pozwany niesłusznie zaniżył stawkę za jedną roboczogodzinę prac blacharsko-lakierniczych, albowiem stawka zastosowana przez powoda mieści się w stawkach określonych w certyfikacie (...) Izby (...) oraz certyfikacie (...) sp. z o.o.
( pozew - k. 4-9)
Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym z 26 sierpnia 2024 roku Sąd Rejonowy w Sopocie uwzględnił żądanie pozwu.
( nakaz zapłaty – k. 37)
W ustawowym terminie sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty wywiódł pozwany, wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu sprzeciwu podniesiono, że w sprawie zastosowanie znajdą Ogólne Warunki Ubezpieczenia i wysokość świadczenia podlega ustaleniu zgodnie z tymi postanowieniami umownymi. Ponieważ naprawa została przeprowadzona bez uzgodnienia jej kosztów z pozwanym, pozwany był uprawniony do weryfikacji kosztów poniesionych przez poszkodowanych.
( sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 44-48)
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 12 stycznia 2023 roku doszło do uszkodzenia pojazdu marki T. (...) o nr rej. (...), należącego do Z. W. i G. W..
(okoliczność niesporna, nadto dowód: kopia dowodu rejestracyjnego – k. 14-15)
W dacie zdarzenia wymieniony pojazd objęty był dobrowolnym ubezpieczeniem majątkowym autocasco w wariancie (...) stwierdzonym polisą o numerze (...). Ochrona ubezpieczeniowa świadczona była przez (...) S.A. z siedzibą w S.. Integralną częścią umowy ubezpieczenia były Ogólne Warunki Ubezpieczeń Komunikacyjnych E. (...) o nr C-E7-K-01/21 (zw. dalej OWU).
Wariant (...) upoważniał ubezpieczonego do rozliczenia szkody częściowej w pojeździe w wariancie serwisowym na podstawie faktury dokumentującej naprawę pojazdu wystawionej przez zakład dokonujący tej naprawy (§ 38 ust. 1 pkt 2 OWU). Zgodnie z § 40 ust. 1 pkt 1 OWU w metodzie serwisowej w przypadku szkody częściowej, wysokość odszkodowania ustala się na podstawie faktur za naprawę pojazdu, według uprzednio uzgodnionych z E. Hestią kosztów i sposobu naprawy, z zastosowaniem:
a) naprawczych norm czasowych określonych przez producenta pojazdu,
b) średniej arytmetycznej stawki za roboczogodzinę ustalonej na podstawie cen usług stosowanych przez warsztaty porównywalnej kategorii do warsztatu dokonującego naprawy, działające na terenie województwa naprawy pojazdu,
c) cen części i materiałów określonych przez producenta pojazdu.
( okoliczność bezsporna, nadto dowód: polisa – k. 13, OWU – k. 79-82)
Szkoda została zgłoszona pozwanemu w ramach ubezpieczenia AC uszkodzonego pojazdu w dniu 13 stycznia 2023 roku.
(dowód: wiadomość email o przyjęciu zgłoszenia szkody – akta szkody na płycie CD k. 58)
Decyzją z 06 marca 2023 roku (...) S.A. z siedzibą w S. uznało swoją odpowiedzialność za szkodę wynikłą ze zdarzenia z 12 stycznia 2023 roku i wypłaciło odszkodowanie w kwocie 1282,96 zł jako kwotę bezsporną. W kalkulacji pozwanego zastosowano stawki i ceny przewidziane w OWU dla wariantu kosztorysowego.
(dowód: kalkulacja naprawy z 02.03.2023 – akta szkody na płycie CD k. 58; decyzja z 06 marca 2023 roku – k. 26-27)
Poszkodowani zlecili powodowi wykonanie naprawy przedmiotowego pojazdu. Ł. S. przedstawił pozwanemu kalkulację z dnia 16 marca 2023 roku kosztów naprawy szkody w pojeździe poszkodowanych na kwotę 8181,32 zł brutto.
Powód dokonał naprawy przedmiotowego pojazdu i wystawił w dniu 01 kwietnia 2023 roku fakturę VAT nr (...) na kwotę 8045,80 zł brutto. W pozycji 1 i 2 wyżej wymieniona faktura określa cenę brutto dla roboczogodzin blacharskich i lakierniczych na kwotę 209,10 zł (170 zł netto). W fakturze uznano wypłaconą przez pozwanego kwotę bezspornego odszkodowania 1282,96 zł za zaliczkę na poczet kosztów naprawy w fakturze VAT nr (...). Fakturę przesłano pozwanemu w celu przyznania dopłaty odszkodowania.
Przedstawiciel powoda przekazał pozwanemu informacje od producenta pojazdu odnośnie wymagań producenta co do kwalifikacji uszkodzeń szyby oraz technologii zastosowanych w pojeździe materiałów lakierniczych.
Pozwany zweryfikował stawki za roboczogodzinę prac blacharsko-lakierniczych do kwoty 130 zł netto, wskazując, że jest to poziom akceptowany przez E. Hestię. Nie uwzględniono cen oryginalnych części zamiennych ze względu na brak faktur źródłowych zakupu tych części przez warsztat powoda a ceny innych części urealniono bez wskazania dalszego uzasadnienia.
Decyzją z 24 kwietnia 2023 roku pozwany przyznał dopłatę do odszkodowania w wysokości 4030,43 zł brutto, a decyzją z dnia 29 lipca 2024 roku – w wysokości 1704,23 zł brutto.
Powód przesłał pozwanemu skan faktury zakupu zderzaka, szyby bocznej, listwy bocznej, wykładziny od (...) Sp. z o.o. Sp. k.
W dniu 29 lipca 2024 roku przedstawiciel pozwanego ponownie zweryfikował fakturę wystawioną przez powoda, uznając koszty zastosowanych części oryginalnych w kwocie 3166,93 zł. W odniesieniu do pozycji ROM (...) zestaw montażowy (Q) przedstawiciel pozwanego zweryfikował pozycję z faktury do kwoty 197,92 zł, wskazując w komentarzu: „brak faktur źródłowych zakupu części. Zastosowano urealnienie w wysokości 50% zgodnie z wiekiem pojazdu oraz zawartą polisą AC”. W dalszym ciągu utrzymano korektę stawki za roboczogodzinę prac blacharskich i lakierniczych do kwoty 130 zł netto. Na tej podstawie pozwany wydał decyzję z dnia 29 lipca 2024 roku o przyznaniu dopłaty do odszkodowania w wysokości 1704,23 zł brutto.
(dowód: kalkulacja naprawy – k. 16-21; faktura VAT – k. 22, raport ControlExpert z 06 kwietnia 2023 r. w aktach szkody na płycie Cd – k. 58, decyzja z 24 kwietnia 2023 roku – k. 28-29, wiadomość email z zał. fakturą z 15 marca 2023 roku – akta szkody na k. 58; decyzja z dnia 29 lipca 2024 roku – k. 30-31; upoważnienie do wypłaty odszkodowania dla wykonawcy – k. 32-33)
Na podstawie umowy przelewu wierzytelności z 22 czerwca 2023 roku poszkodowani Z. W. i G. W. przenieśli na powoda Ł. S. wierzytelność z tytułu zwrotu kosztów naprawy pojazdu T. (...) o nr rej. (...) wynikających ze zdarzenia z 12 stycznia 2023 roku przysługującą względem (...) S.A. z siedzibą w S..
( dowód: umowa cesji wierzytelności – k. 23-24, upoważnienie – k. 25)
(...) Izba (...) wystawiła w dniu 28 marca 2011 roku certyfikat nr (...), zaświadczając, że w wyniku przeprowadzonej analizy ekonomiczno-technicznej (...) S. posiadała podstawy do stosowania w świadczonych w 2010 r. usługach blacharsko-lakierniczych poniższą średnią wysokość stawki roboczogodziny: 158,00 zł/rbh (netto). Stawki te nie zawierają zysku firmy, kosztów części zamiennych oraz materiałów lakierniczych i zostały określone na podstawie analizy wyników finansowo-ekonomicznych oraz techniczno-organizacyjnych, obejmujących 2010 r., przez Ośrodek (...) w Ł..
(...) sp. z o.o. z siedzibą w K. w certyfikacie numer 001/10/2021 wydanym zakładowi (...) stwierdziła, że na podstawie raportu z 19 października 2021 roku stawka kosztowa roboczogodziny dla warsztatu blacharsko-lakierniczego wyniosła 232,07 zł netto. Natomiast rekomendowana marża dla serwisu to 20 %.
( dowód: certyfikat (...) k.34, certyfikat ExpertGo – k. 35)
Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów zaoferowanych przez obie strony w postaci: akt szkody, faktury VAT, polisy ubezpieczeniowej, umowy cesji wierzytelności, decyzji pozwanego, certyfikatów (...) oraz (...) Sp. z o.o. oraz kopii dowodu rejestracyjnego. Dokumenty nie były kwestionowane co ich autentyczności w toku procesu przez strony. Również Sąd nie znalazł podstaw do podważenia ich wiarygodności z urzędu.
Na rozprawie w dniu 20 marca 2025 roku Sąd pominął na podstawie art. 505 7 § 1 k.p.c. wniosek strony powodowej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego zawarty w pozwie na okoliczność ustalenia uzasadnionych kosztów przywrócenia pojazdu marki T. (...) o nr (...) do stanu sprzed szkody z dnia 12 stycznia 2023 roku w oparciu o wskazania wynikające z OWU. Sąd zważył, że niniejsze postępowanie toczyło się w postępowaniu uproszczonym stosownie do treści art. 505 1 § 1 k.p.c., albowiem wartość przedmiotu sporu wynosiła 1028,18 zł. Zgodnie natomiast z treścią art. 505 7 § 1 k.p.c., ilekroć ustalenie zasadności lub wysokości świadczenia powinno nastąpić przy zastosowaniu wiadomości specjalnych, od uznania sądu zależy powzięcie samodzielnej oceny opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy albo zasięgnięcie opinii biegłego. Natomiast § 2 ww. przepisu stanowi, że opinii biegłego nie zasięga się, jeżeli jej przewidywany koszt miałby przekroczyć wartość przedmiotu sporu, chyba że uzasadniają to wyjątkowe okoliczności. W ocenie Sądu rozważenie wszelkich okoliczności sprawy w postaci zaoferowania przez stronę powodową kalkulacji naprawy, faktury VAT oraz certyfikatu zakładu naprawczego powoda przy biernej postawie pozwanego przejawiającej się jedynie w zakwestionowaniu stawki roboczogodzin przyjętej przez zakład naprawczy uzasadniało powzięcie samodzielnej oceny przez Sąd co do określenia jej zasadności. Sąd miał także na względzie, że przewidywany koszt opinii biegłego przewyższyłby wartość przedmiotu sporu, a brak było wyjątkowych okoliczności uzasadniających odstąpienie od reguły wyrażonej w art. 505 7 § 2 k.p.c. O dalszych argumentach uzasadniających pominięcie przedmiotowego wniosku Sąd odniesie się w dalszej części uzasadnienia.
Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości. W pierwszej kolejności należy wskazać, że osią sporu w niniejszej sprawie było ustalenie rozmiaru szkody wynikłej ze zdarzenia z 12 stycznia 2023 roku oraz zakresu odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela wyznaczanego zawartą umową ubezpieczenia. Poza sporem była zasada odpowiedzialności, albowiem pozwany wydał decyzję w przedmiocie przyznania odszkodowania, a ponadto nie kwestionował tej okoliczności w toku procesu.
Zgodnie z treścią art. 805 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Stosownie do § 2 pkt 1 ww. przepisu, świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie przy ubezpieczeniu majątkowym - określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku. Szczegółowe określenie postanowień umowy dobrowolnego ubezpieczenia zostało pozostawione stronom. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdą Ogólne Warunki Ubezpieczenia o symbolu C-E7-K-01/21, które stanowią integralną część umowy ubezpieczenia. Zgodnie z § 40 ust. 1 pkt 1 lit. b OWU, w metodzie serwisowej w przypadku szkody częściowej, wysokość odszkodowania ustala się na podstawie faktur za naprawę pojazdu, według uprzednio uzgodnionych z E. Hestią kosztów i sposobu naprawy,
z zastosowaniem m.in. średniej arytmetycznej stawki za roboczogodzinę ustalonej na podstawie cen usług stosowanych przez warsztaty porównywalnej kategorii do warsztatu dokonującego naprawy, działające na terenie województwa naprawy pojazdu. Jak wynika
z przedstawionej przez powoda faktury VAT nr (...), przywracając przedmiotowy pojazd do stanu sprzed szkody zastosowanie znalazła stawka roboczogodziny w kwocie 209,10 zł brutto (170 zł netto). Pozwany w toku postępowania likwidacyjnego zakwestionował tę stawkę i obniżył ją do kwoty 130 zł netto, a w konsekwencji wypłacił niższe odszkodowania, aniżeli wynikające z ww. faktury. Dodatkowo pozwany zweryfikował cenę zestawu montażowego, korygując ją o 50% w dół.
W ocenie Sądu powód w toku procesu zaoferował wystarczający materiał dowodowy dla wykazania dochodzonego roszczenia zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. W tym kontekście, zważywszy na przedmiot sporu w sprawie, pamiętać należy, że przepisy k.c. (art. 805 k.c. i następne) określające umowę ubezpieczenia przewidują co do zasady obowiązek wypłaty odszkodowania w przypadku zajścia wypadku ubezpieczeniowego przewidzianego w umowie ubezpieczenia. Podstawowym obowiązkiem ubezpieczającego jest zaś uiszczenie odpowiednio skalkulowanej przez zakład ubezpieczeń składki, która uwzględnia poziom jego ryzyka. Zgodnie z podstawową regułą rozkładu ciężaru dowodu wyrażoną w art. 6 k.c., na powodzie spoczywał obowiązek wykazania, że doszło do zdarzenia objętego przedmiotową umową i wysokości szkody, jaką w związku z nim poniósł. O ile fakt zdarzenia powodującego szkodę nie budził pomiędzy stronami wątpliwości, o tyle wysokość szkody pozostała między stronami sporna. Jednakże, w ocenie Sądu powód w dostateczny sposób wykazał fakt poniesienia określonej szkody majątkowej w zakresie stawki roboczogodziny poprzez przedstawienie faktury VAT (...) oraz certyfikatów wystawionych przez podmiot trzeci – niezainteresowany wynikiem rozstrzygnięcia niniejszego postępowania. Sąd zważył, że przedstawiony przez powoda certyfikat stanowi w istocie dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c., jednakże nie przekreśla to jego znaczenia dla niniejszego postępowania, albowiem dokument ten może uprawdopodabniać rynkowość przyjętych przez powoda stawek w autoryzowanych serwisach naprawczych. Tym samym, to na pozwanym ciążył ciężar dowodu w zakresie wykazania, że stawki przyjęte przez pozwanego wykraczają ponad kwoty określone w § 40 ust. 1 pkt 1 lit. b OWU. Jak słusznie wskazał Sąd Apelacyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 stycznia 2021 roku w sprawie V ACa 514/20: „ Zawarte jednak w ogólnych warunkach umów postanowienia (klauzule), iż w pewnych przypadkach szkoda nie jest objęta ubezpieczeniem, nie są niczym innym, jak tylko zastrzeżeniem (wyjątkiem) na korzyść ubezpieczyciela. Jeśli zatem chce on z tego zastrzeżenia skorzystać, musi przeprowadzić, zgodnie z regułą ustanowioną w art. 6 k.c., dowód co do faktów wskazujących na taki przypadek.”(publ. W katalogu LEX pod nr (...)). Uwzględniając powyższe rozważania przyjąć należało, iż obowiązkiem powoda w niniejszej sprawie było wykazanie, iż doszło do zdarzenia objętego przedmiotową umową i wysokości szkody, jaką w związku z nim poniósł, natomiast obowiązkiem pozwanego było udowodnienie okoliczności tamujących żądanie, w tym także tych wynikających z § 40 ust. 1 pkt 1 lit. b OWU. O ile powód z powyższych obowiązków co do zasady się wywiązał, o tyle pozwany im nie sprostał. Powód przyjął stawkę roboczogodziny prac blacharskich i lakierniczych na poziome 170 zł netto/209,10 zł brutto, co z uwagi na doświadczenie życiowe Sądu wynikające ze znacznej liczby rozpoznanych spraw tego rodzaju jawi się jako stawka rynkowa. Pozwany poprzestał jedynie na zarzutach, nie oferując przy tym materiału dowodowego na ich poparcie. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany weryfikując wysokość stawki za roboczogodzinę prac blacharsko-lakierniczych stwierdził w raportach kontrolnych do faktury, że stawka 130 zł netto to poziom akceptowany przez E. Hestię. Tego rodzaju stwierdzenie, przywołane jedynie w raporcie ControlExpert, a więc podmiotu dokonującego weryfikacji faktury za naprawę na rzecz pozwanego, a nie w uzasadnieniu decyzji o ustaleniu kwoty świadczenia przez pozwanego, świadczy o arbitralnym działaniu pozwanego. Pozwany w uzasadnieniu wydawanych decyzji w postępowaniu likwidacyjnym nie przedstawił żadnego uzasadnienia, nie odwołał się do obiektywnego miernika wyceny średniej arytmetycznej zakładów naprawczych województwa, w którym naprawa nastąpiła – jak tego wymagały zapisy OWU. Do decyzji załączał jedynie raport (...) Sp. z o.o. W odniesieniu do zweryfikowanych cen zestawu montażowego – w raporcie tym wskazano ogólnie na urealnienie ceny oraz brak faktur źródłowych. Nie zakwestionowano jednak faktu zastosowania tych części w czasie naprawy ani nie wykazano, że powód nie poniósł zakupu tych części. Weryfikacja ceny została dokonana ponownie arbitralnie i w sposób dowolny. Jak wskazuje się w jednolitym orzecznictwie Sądu Najwyższego, faktów tamujących oraz niweczących powinien dowieść przeciwnik tej strony, która występuje z roszczeniem, czyli z zasady – pozwany – tak m. in. wyrok Sądu Najwyższego z 29 września 2005 r. III CK 11/05, z powołaniem na: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2003 r., II CKN 1409/00, OSNC 2004, nr 7-8, poz. 113, oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 1997 r., I PKN 375/97, OSNP 1998, Nr 18, poz. 537. Arbitralna decyzja ubezpieczyciela o weryfikacji stawek i cen w fakturze przedstawionej przez warsztat dokonujący naprawy pojazdu nie została w żaden sposób uzasadniona ani wyjaśniona. Tym bardziej więc nie wykazano jej zasadności. Sąd w toku procesu dwukrotnie zobowiązał pozwanego do przedstawienia podstaw ustalenia średniej stawki za rbg prac blacharsko – lakierniczych zastosowanej przy weryfikacji kosztorysów i faktury powoda (k. 71), ale zobowiązanie to pozostało bezskuteczne. Dlatego w ocenie Sądu należało uznać, że pozwany nie wykazał podstaw do weryfikacji stawek zastosowanych przez powoda i wskazanych w fakturze wystawionej przez powoda.
O odsetkach Sąd orzekł w oparciu o art. 817 § 1 k.c., zgodnie z którym ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Jednakże, pozwany zakończył postępowanie likwidacyjne z momentem wydania decyzji 06 marca 2023 roku. W konsekwencji, od tego dnia mógł on spełnić swoje świadczenie w pełnej wysokości, natomiast od 07 marca 2023 roku pozwany pozostawał w opóźnieniu. Zgodnie natomiast z art. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 805 § 1 k.c. w zw. § 40 ust. 1 pkt 1 lit. b OWU w zw. z art. 6 k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1028,18 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 7 marca 2023 roku do dnia zapłaty. Zasądzona kwota stanowi różnicę między kwotą wynikającą z faktury wystawionej przez powoda 8045,80 zł a wypłaconą sumą odszkodowania 7017,62 zł (1282,96 zł + 4030,43 zł + 1704,23 zł).
O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu określoną w art. 98 § 1 k.p.c. Powództwo zostało uwzględnione w całości, a zatem to powód jest stroną, która wygrała proces. W związku z tym, że powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika sformułował wniosek o przyznanie mu zwrotu kosztów procesu, to na pozwanym ciążył obowiązek zwrotu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw i celowej obrony poniesionych przez powoda. Na koszty te składały się: opłata od pozwu w kwocie 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w kwocie 270 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.). O odsetkach od kosztów procesu Sąd orzekł stosownie do treści art. 98 § 1 1 k.p.c.