Wyrok z 3 kwietnia 2025, sygn. I C 94/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 kwietnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Brodnicy- I Wydział Cywilny

w składzie:

po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2025 r. w K.

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w U.

przeciwko F. F.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego F. F. na rzecz powoda (...) Zakładu (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w U. kwotę 6.190,00 zł (sześć tysięcy sto dziewięćdziesiąt złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 16 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty,

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.120,00 zł (jeden tysiąc sto dwadzieścia złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty,

3.  przyznaje radcy prawnemu F. N. - kuratorowi dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego F. F., wynagrodzenie w kwocie 720,00 zł (siedemset dwadzieścia złotych 00/100) powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług, przy czym kwotę 720,00 zł wypłacić z zaliczki uiszczonej przez powoda, a kwotę należnej stawki podatku ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Brodnicy.

Sędzia

Magdalena Pniewska

Sygn. akt I C 94/24

UZASADNIENIE

Powód (...) S.A. w U. w dniu 16 stycznia 2023 roku wniósł przeciwko pozwanemu F. F. pozew o zapłatę kwoty 6.190 zł wraz z odsetkami oraz kosztów procesu, tytułem zwrotu odszkodowania, wypłaconego przez ubezpieczyciela osobie, która została poszkodowana na skutek czynu niedozwolonego wyrządzonego przez pozwanego (k. 2- 3 akt).

W dniu 28 lutego 2023 roku Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zgodny z żądaniem pozwu (k. 17 akt).

W dniu 24 stycznia 2024 roku kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu. Kurator podniósł m.in. zarzut przedawnienia dochodzonego roszczenia (k. 58-60 akt).

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

Poszkodowana Z. K. i I. K. zawarli z powodem (...) S.A. w U. umowę ubezpieczenia majątkowego na okres od 4 października 2018 roku do 3 października 2019 roku. Przedmiotem ubezpieczenia był dom położony w D. pod numerem (...).

W dniu 8 października 2018 roku pozwany F. F. dokonał kradzieży z włamaniem do budynku mieszkalnego poszkodowanej, skąd zabrał: telefon komórkowy marki L. (...), telefon komórkowy marki O. (...), telefon marki O. (...), telefon marki L. (...), trzy zegarki męskie, biżuterię złotą i srebrną, pieniądze w kwocie 340 zł, klucze do drzwi tarasowych, piloty do drzwi tarasowych i garażowych oraz piloty napadowe tj. czynu z art. 279 § 1 k.k., za co został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Brodnicy z dnia 14 stycznia 2019 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt II K 486/18.

W dniu 29 listopada 2018 roku powód wypłacił poszkodowanej odszkodowanie w kwocie 6.490 zł.

Pismem z dnia 4 stycznia 2020 roku pozwany zwrócił się do powoda o rozłożenie należności na raty. W piśmie z dnia 12 lutego 2020 roku zwrócił się do powoda o wstrzymanie dochodzenia należności, ponieważ przebywał w zakładzie karnym.

Powód zawiesił postępowanie windykacyjne do dnia 10 października 2020 roku.

Pismem z dnia 4 marca 2020 roku pozwany zwrócił się o ponowne zawieszenie postępowania windykacyjnego, ale powód odmówił.

W dniu 26 października 2020 roku pozwany ponownie zwrócił się do powoda o przedłużenie terminu spłaty. Powód wyraził zgodę i odroczył termin zapłaty do 2 grudnia 2020 roku.

W dniu 11 stycznia 2021 roku powód wyraził zgodę na spłatę zadłużenia w 24 ratach miesięcznych w kwocie po 100 zł. W dniu 3 grudnia 2021 roku powód wezwał pozwanego do uregulowania zaległych rat w łącznej kwocie 900 zł.

W dniach:12 grudnia 2019 roku, 28 stycznia 2020 roku, 9 marca 2022 roku powód skierował do pozwanego wezwania do zapłaty.

(dowód: informacje o polisie- k. 5-8 akt, kopia wyroku- k. 8v- 10 akt, potwierdzenie przelewu- k. 11 akt, pismo pozwanego- k.11 v, 82, 86, 87, 89 akt, wezwania do zapłaty- k. 12, 81- 81v akt, akta szkody na płycie CD-k. 12 akt, pismo powoda- k. 83, 85v, 87, 88v, 90, 91, 92 akt)

Przedstawiony powyżej stan faktyczny został ustalony przez Sąd w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, a wymienione w poprzedniej części uzasadnienia, które stanowiły wiarygodną i niebudzącą wątpliwości podstawę ustaleń faktycznych.

Powód swoje roszczenie wobec pozwanego wywodził z art. 828 k.c. Regulacja art. 828 k.c. (regres typowy) jednoznacznie określa, że z chwilą wypłaty odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia mienia na ubezpieczyciela przechodzi z mocy prawa roszczenie ubezpieczającego wobec osoby trzeciej odpowiedzialnej za wyrządzoną szkodę, co wskazuje na przyjętą przez ustawodawcę konstrukcję art. 518 § 1 pkt 4 k.c. wstąpienia z mocy ustawy w prawa zaspokojonego wierzyciela. Realizacja nabytego prawa zakłada wykonywanie go na takich warunkach, na jakich przysługiwało ono poprzednikowi. Na podstawie art. 828 k.c. na ubezpieczyciela przechodzi zatem wierzytelność powstała w chwili wyrządzenia szkody przysługująca osobie objętej ochroną ubezpieczeniową w stosunku do osoby trzeciej, zaś regres typowy spełnia przede wszystkim funkcję kompensacyjną, umożliwiającą ubezpieczycielowi odzyskanie wypłaconego odszkodowania od sprawcy szkody (tak też: wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu - I Wydział Cywilny z dnia 24 lutego 2020 r., I C 249/19, Ł.).

Roszczenia wynikające z regresu ubezpieczeniowego ulegają przedawnieniu w takich warunkach, w których przedawnia się nabyte przezeń roszczenie ubezpieczającego do osoby trzeciej, odpowiedzialnej za szkodę w ubezpieczonym mieniu. Ubezpieczyciel więc, wstępując w miejsce ubezpieczającego, nabywa do osoby trzeciej roszczenie z takim ograniczonym terminem przedawnienia, jaki – po odliczeniu okresu, który do tego czasu upłynął – pozostawał ubezpieczającemu na dzień zapłaty odszkodowania do dochodzenia od tej osoby wynagrodzenia wyrządzonej mu szkody. Przedawnienie to biegnie dalej i nie ulega przerwaniu czy też zawieszeniu wskutek zapłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela. Osoba trzecia może odmówić spełnienia świadczenia, chociaż upływ terminu przedawnienia nastąpił dopiero po przejściu wierzytelności na zakład ubezpieczeń (tak też: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie - VI Wydział Cywilny z dnia 28 stycznia 2021 r., VI ACa 2/20, Ł.).

Mając na uwadze, że roszczenie poszkodowanej wynikało z czynu zabronionego stanowiącego występek, termin jego przedawnienia należało określić stosownie do art. 442 ¹ § 2 k.c. Jeżeli bowiem szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.

Jak wynika z powyższych rozważań, roszczenie powoda wobec pozwanego nie uległo przedawnieniu, a także zostało w należyty sposób wykazane.

W związku z powyższym Sąd uwzględnił żądanie pozwu w całości, o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O odsetkach za opóźnienie w spełnieniu świadczenia orzeczono zgodnie z art. 481 § 1 i 2 k.c., zasądzając je od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.

O kosztach należnych kuratorowi dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego orzeczono na podstawie art. 91a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. z 2018 r. poz. 536).

Sędzia

/F. E./