Postanowienie SN z 16 grudnia 2011, sygn. V CNP 40/11
Data orzeczenia
16 grudnia 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Mirosław Bączyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 16 grudnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosław Bączyk
w sprawie z powództwa M. R.
przeciwko J. B., I. B. i E. B.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 grudnia 2011 r.,
na skutek skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 19 sierpnia 2010 r.,
1. odrzuca skargę;
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanych kwotę 1200
(tysiąc dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów wywołanych
wniesieniem skargi.
Uzasadnienie
2
Powód złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego z dnia 19 sierpnia 2010 r. Wyrok ten zaskarżył w całości,
przytoczył podstawy skargi i jej uzasadnienie, wskazał przepisy prawa
procesowego i materialnego, z którymi wyrok jest niezgodny (i szeroko
to uzasadnił). Stwierdził także, że brak podstaw do wznowienia postępowania
zakończonego kwestionowanym wyrokiem i od tego wyroku nie przysługuje
skarga kasacyjna. W ocenie skarżącego, istniały zatem uzasadnione podstawy
do stwierdzenia niezgodności z prawem wskazanego wyroku w świetle art. 4241
§ 1
k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu
drugiej instancji (art. 4241
§ 1 k.p.c.). stanowi szczególny środek zaskarżenia
zmierzający do uzyskania odpowiedniego prejudykatu w sądowym postępowaniu
cywilnym. Powinna ona zawierać m.in. wymagania przewidziane w art. 4245
§ 1
pkt 1-6 k.p.c. Brak jednego z tych wymogów (tzw. konstrukcyjnych elementów
skargi) powoduje jej odrzucenie jako niedopuszczalnej (art. 4248
§ 1 k.p.c.).
W treści skargi (w jej części wstępnej i uzasadnieniu) skarżący wskazuje
wprawdzie na zasadnicze, formalne wymogi skargi, brak tu jednak wyroku
poświęconego uprawdopodobnieniu szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku,
objętego skargą (art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c). W judykaturze Sądu Najwyższego
eksponuje się nie tylko podstawowy charakter tego wymogu (skoro wydany
w wyniku postępowania zainicjowanego wniesieniem skargi wyrok miałby pełnić
funkcję prejudykatu), ale także - wskazuje się na jego zasadnicze elementy.
Nie może być to jedynie powołanie się skarżącego na szkodę przyszłą lub
hipotetyczną (np. postanowienie z dnia 29 marca 2011 r., IV CNP 115/10, niepubl.;
tamże też inne orzeczenia). Dla spełnienia wymagania określonego w art. 4245
§ 1
pkt 4 k.p.c. nie wystarczy samo ogólne stwierdzenie, że wydanie zaskarżonego
orzeczenia spowodowało wyrządzenie szkody stronie postępowania cywilnego
(np. postanowienie z dnia 17 sierpnia 2010 r., I CNP 35/10, niepubl.), nawet jeżeli
3
takie stwierdzenie nie pojawia się wprost w treści skargi, lecz może wynikać
z ogólnego kontekstu wywodów zamieszczonych w skardze. Uprawdopodobnienie
szkody powinno zachować walor wiarygodności w świetle logiki i doświadczenia
życiowego, konieczne jest nadto wykazanie czasu powstania szkody jej postaci
oraz związku przyczynowego między wystąpieniem uszczerbku a wydaniem
kwestionowanego orzeczenia (zob. np. postanowienie z dnia 19 listopada 2010 r.,
III CNP 44/10, niepubl.); postanowienie z dnia 7 kwietnia 2010 r., II BP 15/09,
niepubl.).
Brak w skardze powoda koniecznego wymogu wskazanego w art. 4245
§ 1
pkt 4 k.p.c. i ujęcia go w odpowiedni, wskazany wywód prawny, powoduje
odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej (art. 4248
§ 1 k.p.c.).
O kosztach postępowania wywołanego wniesieniem skargi orzeczono
stosownie do art. 98 k.p.c., 108 § 1 k.p.c.; §§ 6,12 rozporządzenia MS z dnia
28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz.U. nr
163, poz. 1349 ze zm.) oraz w zw. z art. 42412
k.p.c.