Wyrok z 8 kwietnia 2025, sygn. V GC 259/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 kwietnia 2025r.

Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy

w składzie SSR Maciej J. Naworski

po rozpoznaniu

dnia 8 kwietnia 2025r. w T.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy

z powództwa (...) S.A. w T. ( KRS (...) )

przeciwko (...) w K. ( KRS (...) )

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) w K. na rzecz powoda (...). w T. kwotę 91.141,24zł ( dziewięćdziesiąt jeden tysięcy sto czterdzieści jeden złotych i dwadzieścia cztery grosze ) z:

a)  ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwoty 90.711,71zł od dnia 23 sierpnia 2024r.,

b)  ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 429,53zł od dnia 24 sierpnia (...).

do dnia zapłaty,

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 9.975zł ( dziewięć tysięcy dziewięćset siedemdziesiąt pięć złotych ) z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym 5.400zł ( pięć tysięcy czterysta złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt VGC 259/25

UZASADNIENIE

(...). w T. żądała od (...) w (...) 90.711,71zł z odsetkami, ponieważ sprzedała jej towary i nie otrzymała ceny ( k. 5 ).

Pozwana wnosiła o oddalenie powództwa kwestionując wszystkie twierdzenia powoda i oświadczając, że w części spełniła świadczenie ( k. 51 ).

Sąd ustalił co następuje:

(...) w K. kupiła i odebrała od (...). w T. blachę za 90.711,71zł i miała za nią zapłacić do dnia 22 sierpnia (...).

Dowód: faktura i list przewozowy ( k. 17 – 20 ).

Sąd zważył co następuje:

1. Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie dokumentów, które nie budziły wątpliwości i nie były kwestionowane.

2. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań trzeba poczynić następujące uwagi ogólne.

Po pierwsze, proces cywilny jest de lege lata kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasa-da prawdy formalnej. W konsekwencji, na stronach spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania w tym zwłaszcza dowodowego; ponoszą też one też ryzyko zaniechania i niepowodzenia w tym zakresie.

Po drugie, ciężar dowodu określonego faktu spoczywa na stronie, która wywodzi z niego skutki prawne ( art. 6 k.c. – ei incumbit probatio, qui dicit i excipiendo reus fit actor ). W sprawie o świadczenie umowne onus probandi rozkłada się zatem na obie strony. Powód musi bowiem udowodnić treść stosunku prawnego, z którego wywodzi roszczenie i zasadność zgłoszonych pretensji a na pozwanym spoczywa obowiązek udowodnienia prawdziwości podnoszonych zarzutów ( art. 3 k.p.c. ).

Po trzecie, przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność określonych rzeczy, a kupujący zapłacić cenę ( art. 535 § 1 k.c. ).

3. Rozstrzygniecie nie nastręczało trudności.

Powódka wykazała bowiem słuszność zgłoszonego roszczenia przedstawiając fakturę ( k. 17 – 18 ) i odpowiadający jej list przewozowy potwierdzający wydanie pozwanej kupionego towaru ( k. 19 – 20 ). Skutecznie wykonała zatem obowiązek dowodowy. Dysponowała ponadto wiadomością e – mail od prokurenta pozwanej z prośbą o rozłożenie ceny na raty ( k. 28 ). Dalsze uwagi są zatem niepotrzebne.

Z kolei zarzuty pozwanej były nieprzekonujące.

Ogólne zaprzeczenie wszystkim twierdzeniom strony powodowej stanowi dobrą linię obrony pozwanego tylko w przypadku, w którym powód jest bierny i nie przedstawia do-wodów. Powódka miała natomiast, poza innymi, dowód odebrania towarów przez pozwanego.

Z kolei oświadczenie o częściowym spełnieniu świadczenia, pomijając, że zdumiewające w sytuacji, w której pozwana zaprzeczała zawarciu umowy z powódką, pozostało gołosłowne. Jak była już mowa, ciężar dowodu określonej okoliczności spoczywa na stronie, która się na nią powołuje wobec czego to dłużnik jest zobowiązany przeprowadzić dowód wykonania zobowiązania. Pozwana nie złożyła natomiast dowodu spełniania świadczenia ( zobowiązanie, wezwanie, zwrotka, k. 40, 42 i 49 ).

4. Sąd uwzględnił więc powództwo w całości na podstawie art. 535 § 1 k.c. oraz art. 7 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 2013r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych ( tekst j. Dz. U. z 2023., poz. 1790 ) i orzekł o kosztach na podstawie art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 99 i art. 98 §1 ¹ k.p.c.

5. Sąd rozstrzygnął sprawę na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 148 ¹ § 1 k.p.c. Przeprowadzenie rozprawy nie było konieczne a strony nie złożyły wniosków w trybie art. 148 ¹ § 3 k.p.c.