Wyrok z 17 kwietnia 2025, sygn. I C 2/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 kwietnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Zambrowie Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący – sędzia Karolina Malinowska-Krutul

Protokolant – Jadwiga Styła

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2025r. w Zambrowie

sprawy z powództwa (...) Finanse Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T.

przeciwko E. B.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanej E. B. na rzecz powoda (...) Finanse Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. kwotę 809,04 (osiemset dziewięć i 04/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, licznymi od dnia 12 września 2024 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanej E. B. na rzecz powoda (...) Finanse Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. kwotę 1.017,00 (jeden tysiąc siedemnaście i 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 2/25

UZASADNIENIE

Powód (...) Finanse Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. w pozwie skierowanym przeciwko pozwanej E. B. wniósł o zasądzenie kwoty 809,04 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonym od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, tj. od dnia 12 września 2024 r. do dnia zapłaty. Ponadto domagał się zwrotu kosztów procesu.

Uzasadniając swoje stanowisko powód wskazał, że w dniu 31 maja 2024 r. zawarł z E. B. umowę pożyczki gotówkowej o numerze (...), przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość. Powód wskazał, że pozwana dokonała wyboru oferty i wariantu pożyczki, złożyła wniosek za pośrednictwem serwisu internetowego(...) poprzez uzupełnienie interaktywnego formularza.

Powód podał, iż warunkiem udzielenia pożyczki gotówkowej było utworzenie panelu klienta, a następnie uzupełnienie dostępnego w jego ramach wniosku o pożyczkę, co też pozwana w jego ocenie dokonała. Pozwana tym samym zainicjowała proces składania wniosku o pożyczkę, co spowodowało rozpoczęcie procedury weryfikacji adresu e-mail oraz weryfikacji numeru telefonu komórkowego, który pozwana podała w interaktywnym formularzu, za pomocą jednorazowych kodów autoryzacyjnych. Powód w wyniku pozytywnej oceny weryfikacji zdolności kredytowej pozwanej udostępnił za pośrednictwem przesłanej wiadomości e-mail oraz w ramach panelu klienta następujące dokumenty: wzór umowy pożyczki, formularz informacyjny, a także wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy pożyczki. Powód podniósł, iż pozwana złożyła oświadczenie woli w przedmiocie zawarcia umowy pożyczki na odległość, co jednocześnie potwierdziła poprzez posłużenie się jednorazowym kodem autoryzacyjnym.

Pozwana E. B. wniosła o oddalenie powództwa w całości, zasądzenie od powoda (...) Finanse Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. na rzecz pozwanej E. B. zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Pozwana w odpowiedzi na pozew podniosła zarzut nieudowodnienia roszczenia powoda co do zasady i wysokości, przedawnienia roszczenia oraz zarzut braku wymagalności roszczenia powoda.

Pozwana zakwestionowała istnienie zobowiązania, z którego powód wywodził istnienie roszczenia. Podniosła, że powód nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających zawarcie umowy pomiędzy pierwotnym wierzycielem, a pozwaną. Wskazano, że umowa pożyczki gotówkowej winna być zawarta na piśmie. Dodatkowo pozwana podała, że powód nie powołał się na fakt wypowiedzenia umowy pożyczki, co powoduje kwestionowanie wymagalności roszczenia. W ocenie strony pozwanej powód nie udowodnił istnienia stosunku umownego między pozwaną, a pierwotnym wierzycielem. Ponadto zdaniem pozwanej powód nie ma legitymacji procesowej czynnej, albowiem nie wykazał, iż nabył od właściwego wierzyciela wierzytelność dochodzoną pozwem.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 31 maja 2024 r. pozwana złożyła wniosek o udzielenie pożyczki przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, tj. za pośrednictwem sieci Internet, który został poddany ocenie zdolności kredytowej w ramach serwisu internetowego (...)

W dniu 31 maja 2024 r. pozwana będąca konsumentem w rozumieniu art. 22 ¹ k.c. zawarła umowę pożyczki, o numerze (...), z powodem. Zgodnie z postanowieniami tej umowy pożyczkodawca udzielił pożyczkobiorczyni pożyczki w kwocie 2770,47 złotych, na okres od dnia 31.05.2024 roku do dnia 30 czerwca 2024 roku.

Całkowita kwota do zapłaty, stanowiąca sumę całkowitej kwoty pożyczki oraz całkowitego kosztu pożyczki wynosiła kwotę 2808,38 złotych. Całkowita kwota pożyczki wynosiła 2500 złotych (§ 1 umowy k. 13).

Pożyczkobiorczyni zobowiązała się do zapłaty na rzecz pożyczkodawcy całkowitej kwoty pożyczki w dniu 30 czerwca 2024 r., przelewem na rachunek bankowy pożyczkodawcy wskazany w umowie pożyczki (§ 3 umowy k. 13).

Kwota pożyczki miała zostać udostępniona pożyczkobiorczyni poprzez przelanie na wskazany przez nią, we wniosku o pożyczkę, numer rachunku bankowego, który został uprzednio zweryfikowany poprzez wykonanie przez pozwaną przelewu opłaty weryfikacyjnej w kwocie 1 złotego.

W § 8 przedmiotowej umowy przewidziano, że niespłacenie całkowitej kwoty do zapłaty w całości lub części w ustalonym terminie powoduje uznanie niespłaconej kwoty za zadłużenie przeterminowane. Od kwoty niespłaconego w terminie kapitału pożyczki pożyczkodawca miał naliczać odsetki za opóźnienie.

Do dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym pozwana nie dokonała jakichkolwiek wpłat na poczet należności z tytułu umowy pożyczki.

W dniu 6 sierpnia 2024 r. pożyczkodawca wezwał E. B. do zapłaty kwoty 2867,88 złotych .

Pozwana przedsądowe wezwanie do zapłaty odebrała osobiście w dniu 12 sierpnia 2024 r. (potwierdzenie odbioru k. 23).

Do dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym pozwana nie dokonała jakichkolwiek wpłat na poczet należności z tytułu umowy pożyczki. Natomiast już po wniesieniu pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, a przed wydaniem postanowienia o umorzeniu tego postępowania pozwana dokonała 2 wpłat w łącznej kwocie 2200 złotych, które zostały zaliczone na poczet odsetek ustawowych za opóźnienie naliczanych za okres od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia wpłaty od należności głównej oraz na poczet należności głównej (kwota 1122,30) złotych.

Wobec powyższego powód dochodzi od pozwanej pozostałej do spłaty należności głównej w kwocie 809,04 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty.

Powyższe ustalono na podstawie : umowy pożyczki wraz z załącznikami w postaci : wzoru oświadczenia o odstąpieniu od umowy, formularza informacyjnego, wniosku o pożyczkę, potwierdzenia wykonania transakcji płatniczych (k.13-22), przedsądowego wezwania do zapłaty wraz z potwierdzeniem odbioru (k.22).

Sąd zważył, co następuje :

Powództwo okazało się zasadne.

Pożyczkę udzieloną pozwanej kwalifikować należy jako kredyt konsumencki zawierany na odległość w rozumieniu art. 5 pkt 13 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim oraz art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (stosowany do umów kredytu konsumenckiego jako usługi finansowej zawieranej na odległość w oparciu o art. 4 ust. 2 ustawy o prawach konsumenta).

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1). Co do zasady umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepis przewidują inną szczególną formę (art. 29 ust. 1).

Przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim w art. 5 pkt 13 przewidują - jako jeden ze sposobów zawarcia umowy - kredyt konsumencki zawierany na odległość. Zgodnie z tym przepisem jako taki kredyt rozumie się umowę o kredyt konsumencki zawieraną z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość. Z kolei umowa o kredyt konsumencki - jako umowa dotycząca usług finansowych zawieranych na odległość w rozumieniu art. 4 ust. 2 ustawy o prawach konsumenta - stosownie do treści przepisu art. 2 pkt 1 tej ustawy jest umową zawartą z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumienia się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie. Przepisy te przewidują zatem szczególny sposób zawierania umowy o kredyt konsumencki - przy wykorzystaniu środków porozumienia na odległość.

W świetle powyższego należy stwierdzić, iż zawarcie umowy kredytu konsumenckiego na odległość nie wymaga zachowania formy pisemnej. Wydruk z systemu - jako dokument stanowi tu wystraczający środek dowodowy.

Zdaniem Sądu do zawarcia przedmiotowej umowy bezspornie doszło. Należy zwrócić uwagę, że złożenie wniosku o udzielenie pożyczki wymaga założenia profilu klienta, który tworzony jest w oparciu o wprowadzane do formularza internetowego informacje, które następnie wymagają potwierdzenia tożsamości klienta profilu poprzez dokonanie tzw. przelewu weryfikacyjnego. Polega to na tym, iż pożyczkobiorca potwierdza swoją tożsamość oraz numer rachunku bankowego poprzez dokonanie z niego przelewu na małą kwotę na rachunek bankowy powoda, co miało miejsce w realiach tej sprawy. Po zweryfikowaniu tożsamości klienta pozwana korzystała z panelu, poprzez niego złożyła wniosek o pożyczkę, a po złożeniu wniosku otrzymała na panel oraz na swój adres email wzory dokumentów (wzór formularza informacyjnego, wzór umowy pożyczki, wzór oświadczenia o odstąpieniu), które były integralną częścią umowy pożyczki. Pozwana wyraziła chęć zwarcia umowy pożyczki gotówkowej poprzez kliknięcie przycisku na panelu klienta oraz wysłanie kodu ze swego telefonu, który oznaczał akceptację i chęć zawarcia umowy na warunkach wynikających z przesłanej dokumentacji. Wówczas doszło do zwarcia umowy i przesłania umowy pożyczki gotówkowej.

W tym miejscu Sąd zauważa, iż dokonanie elektronicznego przelewu drobnej kwoty z banku pożyczkobiorcy na konto pożyczkodawcy, umożliwia w sposób skuteczny zweryfikowanie osoby, której będzie udzielona pożyczka. Ewentualne podszywanie się pod pożyczkobiorcę musiałoby być poprzedzone włamaniem do jego bankowego konta elektronicznego, co wiązałoby się z koniecznością zgłoszenia tego faktu. Natomiast powyższego pozwana nie podnosiła. Nie przedłożyła także żadnego zaświadczenia z banku, iż nie jest np. właścicielem rachunku bankowego.

Nadto Sąd zauważa, iż nie była to pierwsza umowa tego typu zawierana przez pozwaną z powodem. Już wcześniej zawierała ona z pozwanym pożyczki w formie elektronicznej, a poprzednie zobowiązania spłacała (k.48-59).

Co więcej po wniesieniu pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, a przed wydaniem postanowienia o umorzeniu tego postępowania pozwana dokonała 2 wpłat w łącznej kwocie 2200 złotych, a zatem niejako uznała dług co do zasady.

Co do wysokości zobowiązania – pozwana nie podjęła tu żadnej inicjatywy dowodowej, która zmierzałaby do podważenia wysokości zobowiązania przedstawionego przez powoda.

Niezasadne okazały się zarzuty pozwanej co do braku wymagalności roszczenia i przedawnienia . Cała kwota pożyczki wraz z oprocentowaniem stała się wymagalna wraz z upływem okresu obowiązywania umowy, tj. z upływem terminu wskazanego w treści § 3 ust. 1 umowy pożyczki określonego na dzień 30 czerwca 2024 r. Zgodnie z § 8 umowy niespłacenie całkowitej kwoty do zapłaty w całości lub w części w w/w terminie powoduje uznanie niespłaconej kwoty za zadłużenie przeterminowane. Zatem roszczenie stało się wymagalne, a 3-letni termin przedawnienia jeszcze nie upłynął.

Na marginesie jedynie Sąd zauważa, iż zarzuty strony pozwanej odnośnie braku wykazania legitymacji procesowej czy braku wykazania dokumentami przejścia wierzytelności dochodzonej pozwem są zupełnie nietrafione, albowiem w niniejszej sprawie nie mamy w ogóle do czynienia z cesją wierzytelności.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w pkt. I sentencji orzeczenia.

W punkcie II orzeczono o zwrocie kosztów procesu stosownie do art. 98 § 1 i 1 ¹ kpc. Strona pozwana jako przegrywająca proces obowiązana jest zwrócić powodowi kwotę 1017 złotych na którą składa się:



opłata od pozwu w kwocie 100 złotych ,



koszty zastępstwa procesowego w wysokości 900 zł (ustalonej stosownie do § 2 pkt. 3 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych );



opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17,00 złotych .