Wyrok z 24 kwietnia 2025, sygn. I C 11/25
Sygn. akt I C 11/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 kwietnia 2025 r.
Sąd Rejonowy w Zambrowie w I Wydziale Cywilnym w składzie:
Przewodniczący: sędzia Karolina Malinowska – Krutul
Protokolant: Jadwiga Styła
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2025 roku w Zambrowie
sprawy z powództwa (...)
przeciwko G. W. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w Ł.
o zapłatę
I. zasądza od pozwanego G. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w Ł. na rzecz powoda (...) następujące kwoty:
1) 38.914,02 (słownie: trzydzieści osiem tysięcy dziewięćset czternaście i 02/100) złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych w stosunku rocznym:
a) od kwoty 4.306,21 (cztery tysiące trzysta sześć i 21/100) złotych od dnia 16 marca 2023 r. do dnia zapłaty,
b) od kwoty 4.871,00 (cztery tysiące osiemset siedemdziesiąt jeden i 00/100) złotych od dnia 21 marca 2023 r. do dnia zapłaty,
c) od kwoty 1.039,72 (jeden tysiąc trzydzieści dziewięć i 72/100) złotych od dnia 29 marca 2023 r. do dnia zapłaty,
d) od kwoty 4.285,09 (cztery tysiące dwieście osiemdziesiąt pięć i 09/100) złotych od dnia 11 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty,
e) od kwoty 172,15 (sto siedemdziesiąt dwa i 15/100) złotych od dnia 15 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty,
f) od kwoty 4.306,21 (cztery tysiące trzysta sześć i 21/100) złotych od dnia 18 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty,
g) od kwoty 630,82 (sześćset trzydzieści i 82/100) złotych od dnia 22 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty,
h) od kwoty 883,79 (osiemset osiemdziesiąt trzy i 79/100) złotych od dnia 22 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty,
i) od kwoty 5.032,75 (pięć tysięcy trzydzieści dwa i 75/100) złotych od dnia 10 maja 2023 r. do dnia zapłaty,
j) od kwoty 131,16 (sto trzydzieści jeden i 16/100) złotych od dnia 13 maja 2023 r. do dnia zapłaty,
k) od kwoty 4.306,21 (cztery tysiące trzysta sześć i 21/100) złotych od dnia 16 maja 2023 r. do dnia zapłaty,
l) od kwoty 595,81 (pięćset dziewięćdziesiąt pięć i 81/100) złotych od dnia 26 maja 2023 r. do dnia zapłaty,
m) od kwoty 596,70 zł (pięćset dziewięćdziesiąt sześć i 70/100) złotych od dnia 26 maja 2023 r. do dnia zapłaty,
n) od kwoty 4.075,84 (cztery tysiące siedemdziesiąt pięć i 84/100) złotych od dnia 13 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty,
o) od kwoty 36,89 (trzydzieści sześć i 89/100) złotych od dnia 15 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty,
p) od kwoty 294,81 (dwieście dziewięćdziesiąt cztery i 81/100) złotych od dnia 22 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty,
q) od kwoty 399,39 (trzysta dziewięćdziesiąt dziewięć i 39/100) złotych od dnia 22 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty,
r) od kwoty 2.007,58 (dwa tysiące siedem i 58/100) złotych od dnia 13 lipca 2023 r. do dnia zapłaty,
s) od kwoty 10,12 (dziesięć i 12/100) złotych od dnia 20 lipca 2023 r. do dnia zapłaty,
t) od kwoty 70,22 (siedemdziesiąt i 22/100) złotych od dnia 1 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty;
2) 42,22 (czterdzieści dwa i 22/100) złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych w stosunku rocznym od dnia 5 października 2023 r. do dnia zapłaty;
3) 4.431,01 (cztery tysiące czterysta trzydzieści jeden i 01/100) złotych ;
II. zasądza od pozwanego G. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w Ł. na rzecz powoda (...) kwotę 3.600,00 (trzy tysiące sześćset i 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty;
III. nakazuje pobrać od pozwanego G. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w Ł. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2.170,00 (dwa tysiące sto siedemdziesiąt i 00/100) złotych tytułem brakującej opłaty od pozwu, a od której powód był ustawowo zwolniony.
Sygn. akt I C 11/25
UZASADNIENIE
wyroku Sądu Rejonowego w Zambrowie z dnia 24 kwietnia 2025 r.
Powód (...), reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, pozwem z dnia 4 października 2023 r. wniósł o orzeczenie nakazem zapłaty, aby pozwany G. W. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w Ł., zapłacił na rzecz powoda kwoty:
1) 38.914,02 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych w stosunku rocznym:
a) od kwoty 4.306,21 złotych od dnia 16 marca 2023 r. do dnia zapłaty,
b) od kwoty 4.871,00 złotych od dnia 21 marca 2023 r. do dnia zapłaty,
c) od kwoty 1.039,72 złotych od dnia 29 marca 2023 r. do dnia zapłaty,
d) od kwoty 4.285,09 złotych od dnia 11 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty,
e) od kwoty 172,15 złotych od dnia 15 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty,
f) od kwoty 4.306,21 złotych od dnia 18 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty,
g) od kwoty 630,82 złotych od dnia 22 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty,
h) od kwoty 883,79 złotych od dnia 22 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty,
i) od kwoty 5.032,75 złotych od dnia 10 maja 2023 r. do dnia zapłaty,
j) od kwoty 131,16 złotych od dnia 13 maja 2023 r. do dnia zapłaty,
k) od kwoty 4.306,21 złotych od dnia 16 maja 2023 r. do dnia zapłaty,
l) od kwoty 595,81 złotych od dnia 26 maja 2023 r. do dnia zapłaty,
m) od kwoty 596,70 zł złotych od dnia 26 maja 2023 r. do dnia zapłaty,
n) od kwoty 4.075,84 złotych od dnia 13 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty,
o) od kwoty 36,89 złotych od dnia 15 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty,
p) od kwoty 294,81 złotych od dnia 22 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty,
q) od kwoty 399,39 złotych od dnia 22 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty,
r) od kwoty 2.007,58 złotych od dnia 13 lipca 2023 r. do dnia zapłaty,
s) od kwoty 10,12 złotych od dnia 20 lipca 2023 r. do dnia zapłaty,
t) od kwoty 70,22 złotych od dnia 1 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty;
2) 42,22 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych w stosunku rocznym od dnia 5 października 2023 r. do dnia zapłaty;
3) 4.431,01 złotych, bez dalszych odsetek.
Ponadto strona powodowa wniosła o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 12 lutego 2021 r. powód (...) zawarł z pozwanym G. W. - prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w Ł. umowę nr (...) najmu lokalu w budynku (...) z przeznaczeniem na działalność gastronomiczną w formie bufetu. Jak podaje dalej strona powodowa w okresie od stycznia 2023 r. do lipca 2023 r. powód wystawił pozwanemu 24 faktury VAT z tytułu czynszu najmu oraz kosztów związanych z pokryciem opłat eksploatacyjnych. Strona powodowa podniosła, że z wystawionych i dostarczonych faktur pozwany w dniu 31 marca 2023 r. uregulował w całości tylko część faktur VAT (o numerach (...), (...), (...) oraz (...)), ponadto dopuścił się przekroczenia terminu płatności. Uzasadniając dochodzoną kwotę w wysokości 43.387,25 zł powód wskazał, że składa się na nią:
a) kwota 38.914,02 zł wynikająca z zaległości z tytułu nieuregulowanych faktur
b) kwota 42,22 zł tytułem odsetek za nieterminowe regulowanie zobowiązań
c) kwota 4.431,01 stanowiącą równowartość kwoty 960 euro tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności - na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.
W dniu 28 listopada 2023 r. w sprawie Sąd Rejonowy w Białymstoku w sprawie o sygn. akt (...) wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym orzeczono zgodnie z pozwem (k. 104-105).
Od nakazu zapłaty pozwany G. W. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w Ł. (dalej: G. W.) złożył skutecznie sprzeciw (k. 119-122). Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. Ponadto wniósł o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu.
Pozwany wskazał, że kwestionuje powództwo zarówno co do zasady jak i wysokości, podkreślając jednocześnie, że nie kwestionuje zawartej umowy z powodem. G. W. zanegował natomiast kwoty i zasadność faktur i dalej idących not obciążeniowych wystawianych na jego koszt.
Odnosząc się do roszczenia z tytułu faktur VAT, pozwany wskazał, że faktury za najem powierzchni zostały wystawione na zawyżoną kwotę, przyznając jednocześnie, że zgodnie z postanowieniami umownymi miały być one waloryzowane o wartość wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłoszonych przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za rok poprzedni. Jednakże pozwany wskazywał, że faktyczne rozpoczęcie działalności i obowiązywanie umowy miało miejsce w marcu lub kwietniu 2021 roku. Domagał się zatem waloryzacji w odniesieniu do w/w dat.
Kolejny zarzutem, który podniósł pozwany, dotyczył opłat za media. W tym zakresie pozwany zakwestionował zasadność podpisania umów lub porozumień z dostawcami w jego imieniu, gdyż umowa pomiędzy podmiotami nie przewidywała w swojej treści upoważnienia dla wynajmującego do zawierania takich dokumentów w imieniu najemcy, a pozwany nie udzielił powodowi takiego upoważnienia na żadnym etapie obowiązywania umowy.
Ponadto pozwany wskazywał na działania powoda na szkodę pozwanego, które m.in. sprowadzały się do tego, że powód podpisując porozumienia lub umowy z dostawcami mediów w imieniu pozwanego pozbawił pozwanego możliwości reprezentowania swoich interesów w kontakcie z dystrybutorem albowiem uniemożliwił mu uzyskanie obniżki cen na podstawie zapisów ustawy z dnia 27 października 2022 roku o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen. Pozwany jako mikroprzedsiębiorca spełniał bowiem warunki do uzyskania zniżki, nadto pozwany wywodził, iż nie miał również informacji zarówno o zakończeniu starej umowy o dostawę energii między powodem a dostawcą, ani o rozpoczęciu nowej. Dopiero na podstawie wiadomości e-mailowej z dnia 6 marca 2023 roku dowiedział się o warunkach nowej umowy pomiędzy powodem a dostawcą energii.
Sąd ustalił, co następuje :
W dniu 12 lutego 2021 r. w Białymstoku pomiędzy (...), a G. W. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w Ł. zawarta została umowa najmu o nr (...) gdzie pozwany zobowiązał się, że w wynajętym lokalu będzie prowadzić działalność gastronomiczną w postaci bufetu ( bezsporne, k. 14 – umowa najmu).
Umowa zgodnie z §4 ust. 1 została zawarta na czas określony od dnia podpisania umowy do dnia 15 marca 2024 r. Na podstawie §6 umowy wysokość czynszu została ustalona na kwotę (...) zł brutto miesięcznie, płatną do 15-ego każdego miesiąca na podstawie faktu wystawionej przez powoda. Strony uzgodniły, iż czynsz podlega coroczne waloryzacji o średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłoszonych przez Prezesa GUS za rok poprzedni ( k. 14 i dalej – umowa najmu).
Kolejno, zgodnie z §7 umowy pozwany zobowiązany był do pokrywania opłat eksploatacyjnych związanych z korzystaniem z lokalu z tytułu zużycia: energii elektrycznej na podstawie wskazań liczników według stawek określonych przez sprzedawcę energii elektrycznej, wody i odprowadzania ścieków na podstawie wskazań wodomierzy według stawek dostawcy oraz energii do ogrzewania lokalu proporcjonalnie do zajmowanej powierzchni na podstawie faktur wystawionych pozwanemu przez dostawcę energii cieplnej. Zapłata opłat eksploatacyjnych miała następować na podstawie faktur wystawianych przez powoda z uwzględnieniem okresów rozliczeniowych ustalonych przez dostawców mediów w terminie 14 dni od daty wystawienia faktury ( k. 17-18 – umowa najmu).
W okresie od stycznia 2023 r. do lipca 2023 r. powód wystawił pozwanemu 24 faktury VAT z tytułu czynszu najmu oraz kosztów związanych z pokryciem opłat eksploatacyjnych. Z wystawionych i dostarczonych faktur, pozwany w dniu 31 marca 2023 r. uregulował w całości faktury VAT o numerach (...), lecz dopuścił się przekroczenia terminu płatności. Zaległość wynikająca z tytułu nieuregulowanych faktur wynosi 38.914,02 zł. Z uwagi na nieterminowe regulowanie zobowiązań powód wystawił również noty odsetkowe na łączną kwotę 42,22 zł, których to pozwany do dnia wniesienia pozwu nie opłacił ( k. 19-91 faktury VAT, noty rozliczeniowe, noty odsetkowe).
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo okazało się zasadne i podlegało uwzględnieniu w całości.
Powód wywodził swoje roszczenie z umowy najmu zawartej pomiędzy (...), a G. W., na podstawie której powód wynajął pozwanemu lokal położony w B. przy ulicy (...) w B. o łącznej powierzchni użytkowej 205,11 m 2 wraz z przyległym terenem zewnętrznym o pow. 75,00 m 2. Pozwany zobowiązany był uiszczać miesięczny czynsz najmu oraz ustalone opłaty związane z użytkowaniem tego lokalu w wysokości i terminach określonych w umowie.
Podstawę prawną żądania pozwu stanowi przepis art. 659 § 1 k.c., który stanowi, że przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
Odnosząc się do pierwszego zarzutu pozwanego, gdzie to zanegował on kwoty i zasadność faktur co do wysokości i dalej idących not obciążeniowych wystawianych na jego koszt, to należy wskazać, że zarzut ten jest nietrafny. Kwestię zapłaty za najem przedmiotowego lokalu regulował §6 umowy najmu, który wskazał, że z tytułu umowy najmu pozwany będzie płacił powodowi miesięczny czynsz w kwocie (...) zł do 15 dnia każdego miesiąca, a wysokość tego czynszu podlegała corocznej waloryzacji o średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłoszony przez Prezesa GUS za rok poprzedni.
W związku z powyższym powód corocznie, tj. w 2022 oraz 2023 roku, dokonywał waloryzacji czynszu umownego w oparciu odpowiednio o: Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 14 stycznia 2022 r. w sprawie średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w 2021 r. oraz Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 13 stycznia 2023 r. w sprawie średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w 2022 r. Działania powoda były w tym zakresie w pełni zgodne z postanowieniami łączącej strony umowy.
Ponadto należy podkreślić, jak przyznał sam pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty, strony uzgodniły, że wartość czynszu corocznie będzie podnoszona o wartość wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłoszonych przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za rok poprzedni. Odzwierciedleniem powyższego były właśnie uzgodnienia uregulowane w §6 ust. 3 umowy najmu lokalu z dnia 12 lutego 2021 r. Powoływanie się przez pozwanego na daty wystawienia pierwszej faktury za najem czyli faktycznego - w przekonaniu pozwanego - rozpoczęcia umowy – nie mają znaczenia w sprawie albowiem nie stanowią z kolei ustalonych przez strony kryteriów dokonywania waloryzacji umownej czynszu.
Odnosząc się do drugiego zarzutu dotyczącego opłat eksploatacyjnych, to także i ten zarzut okazał się nietrafny. Tytułem wstępu do rozważań, należy wskazać, że zgodnie z dyspozycją art. 353 1 strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
Pozwany jako najemca mógł zatem zastrzec w umowie możliwość samodzielnego zawierania umów na dostawę mediów (tj. energii elektrycznej, wody i odprowadzania ścieków oraz energii do ogrzewania lokalu) oraz autonomicznego ustalania warunków z dostawcami lub przynajmniej możliwość wpływania na treść umów zawieranych w tym zakresie przez powoda. Mimo istnienia takich ewentualności, pozwany nie zdecydował się skorzystać z żadnej z nich. W ocenie Sądu niezasadne jest zatem kwestionowanie przez pozwanego zawartych przez powoda umów i porozumień, skoro świadomie już na etapie zawierania łączącej strony umowy najmu, sam pozbawił się on możliwości samodzielnego kontraktowania z dostawcami lub wpływania na treść umów. Powód nie potrzebował zgody pozwanego na zawieranie umów odnośnie mediów.
Pomijając powyższy fakt, to zgodnie z § 7 umowy pozwany zobowiązany był do pokrywania opłat eksploatacyjnych związanych z korzystaniem z lokalu z tytułu zużycia: energii elektrycznej, wody i odprowadzania ścieków oraz energii do ogrzewania lokalu niejako zobowiązywał powoda do zawarcia stosownych umów z dostawcami i doprowadzenia do lokalu użytkowanego przez pozwanego energii elektrycznej, wody i odprowadzenia ścieków oraz energii cieplnej.
Zupełnie subiektywne i niepoparte dowodami są twierdzenia pozwanego – działania powoda na szkodę pozwanego.
Jednocześnie należy zauważyć, iż w § 5 umowy łączącej strony uprawnienie do natychmiastowego rozwiązania umowy przyznane zostało jedynie wynajmującemu – czyli, powodowi, i to w enumeratywnie wymienionych tam sytuacjach, a zatem twierdzenia pozwanego – że w sytuacji posiadania przez niego wcześniej informacji o podwyżce cen do 1.01.2023 pozwany rozwiązałby umowę ze skutkiem natychmiastowym, są nieprawdziwe. Wywodzenie teraz, że powód działał na szkodę pozwanego, mija się z prawdą.
Zgłoszone przez pozwanego wnioski dowodowe okazały się bezzasadne, zmierzały jedynie do przedłużenia postępowania i jako takie zostały pominięte, na mocy art. 235 z indeksem 2 § 1 punkt 5 kpc.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu roszczenie w zakresie najmu lokalu w kwocie 38.914,02 zł oraz roszczenie w kwocie 42,22 zł tytułem odsetek za nieterminowe regulowanie zobowiązań, było zasadne . Za zasadne Sąd uznał także roszczenie w kwocie 4.431,01 złotych z tytułu rekompensaty za koszty odzyskania należności. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek określonych ustawą, przysługuje od dłużnika rekompensata za koszty odzyskiwania należności o równowartości 40 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego nie przekracza 5.000 złotych. Zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 2 przedmiotowej ustawy, jeżeli strony transakcji handlowej ustaliły w umowie, że świadczenie pieniężne będzie spełniane w częściach, uprawnienie do rekompensaty za koszty odzyskiwania należności przysługuje do każdej niezapłaconej części. W przedmiotowej sprawie strona powodowa spełnia wszystkie przesłanki pozwalająca jej żądać rekompensat o równowartości 40 euro, za koszty odzyskiwania należności z 24 faktur VAT wystawionych pozwanemu.
O powyższym Sąd orzekł jak pkt. I wyroku.
O kosztach procesu sąd orzekł w punkcie II i III wyroku na podstawie art. 98 §1 kpc. W punkcie II zasądzono od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.600,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego . Wysokość ich ustalono na kwotę 3.600 zł zgodnie z §2 pkt. 5 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
W pkt. III wyroku Sąd nakazał pobrać pod pozwanego G. W. na rzecz (...) (zwolnionego ustawowo zgodnie z art. 94 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych) kwotę 2.170,00 zł tytułem opłaty od pozwu ustalonej na podstawie art. 13 ust. 2 z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (43.388 zł x 5% ≈ 2.170,00 zł).
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak na wstępie.