Wyrok z 25 kwietnia 2025, sygn. I C 572/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 kwietnia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Radomiu I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodnicząc: Sędzia SR Dariusz Wieński

Protokolant: sekretarz sądowy Arkadiusz Włoskowicz

po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2025 roku w Z.

na rozprawie sprawy

z powództwa M. Z.

przeciwko (...)

o zapłatę

1.

oddala powództwo;

2.

zasądza od M. Z. na rzecz (...) kwotę 3.617,00 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

3.

nakazuje pobrać od M. Z. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu kwotę 3.480,27 zł (trzy tysiące czterdzieści osiem złotych 27/100) tytułem zwrotu połowy opłaty sądowej i nieuiszczonych wydatków na opinie biegłych poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa;

4.

pozostałe koszty i wydatki przejmuje na rachunek Skarbu Państwa - Sąd Rejonowy w Radomiu.

Sędzia SR Dariusz Wieński

Sygn. akt I C 579/19

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 8 lutego 2019 roku (data prezentaty- k.3) M. Z. reprezentowana przez pełnomocnika- adwokata (pełnomocnictwo - k. 7) wniosła o zasądzenie od (...) kwoty 50.000 zł wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie, tytułem odszkodowania oraz zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, wynikającą z uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że powódka w dniu 24 stycznia 2015 roku w godzinach przedpołudniowych relacjonowała w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej – wydawnictwa (...) M. Z. spotkanie które odbywało się w budynku Resursy (...) w R. przy ul. (...). Podczas przemieszczania się po S. kameralnej powódka zawadziła nogą o wystający podest, co skutkowało utratą równowagi i upadkiem. Podest o który zahaczyła poszkodowana wystawał na ok. 10 cm, a z uwagi na panujący półmrok na sali, nie był dla niej widoczny. Wskutek upadku powódka doznała złamania dwuskotkowego podudzia prawego z przemieszczeniem. W związku z powstałym obrażeniami poszkodowana przeszła operację podczas której wykonano repozycję złamań, stabilizację kostki bocznej płytką i śrubami, kostki przyśrodkowej śrubą kostkową. Operację wykonano w dniu 26 stycznia 2015 roku, natomiast pacjentkę wypisano ze szpitala w dniu 30 stycznia 2015 roku z zaleceniem nieobciążania kończyny. Po opuszczeniu szpitala poszkodowana nie była w stanie samodzielnie funkcjonować. Operowana noga była spuchnięta i wydobywała się z niej wydzielina. Z uwagi na to, gips założono po miesiącu po operacji, na okres dwóch miesięcy. Początkowo była w stanie się poruszać wyłącznie na wózku, następnie przy pomocy kul. W kwietniu/maju 2015 roku przeszła rehabilitację. W dniu 12 stycznia 2016 roku poszkodowana miała kolejną operację- usunięcia zespolenia. Rekonwalescencja po przebytej operacji trwała przez okres jednego miesiąca, podczas którego poszkodowana poruszała się przy pomocy kul. Druga rehabilitacja odbywała się w kwietniu/maju 2016 roku. M. Z. do końca lutego przebywała na zwolnieniu lekarskim. Na dzień wniesienia pozwu, powódka dalej odczuwała skutki zdarzenia z 24 stycznia 2015 roku. Operowana noga w dalszym ciągu pozostaje zniekształcona, spuchnięta, występują dolegliwości bólowe. Z uwagi na trudności w samodzielnej egzystencji, powódka wymagała opieki osób trzecich. W związku ze zdarzeniem, powódka poniosła również straty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Niemożność wykonywania pracy skutkowała obniżeniem dochodów oraz brakiem rozwoju wchodzącej na rynek gazety. (pozew – k. 3-6).

W wykonaniu zobowiązania Sądu, pismem z dnia 20 marca 2019 roku ( data prezentaty) powódka jako datę wymagalności roszczenia wskazała dzień 8 stycznia 2018 roku ( pismo powódki - k. 21 )

Pozwany reprezentowany przez pełnomocnika- radcę prawnego (pełnomocnictwo - k. 37) w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania. Zdaniem pozwanego za ewentualną szkodę wyrządzoną osobie trzecie na skutek zdarzenia w lokalu położonym w budynku odpowiada podmiot zajmujący lokal. Pozwany nigdy nie zawarł z Ośrodkiem (...) umowy najmu lokalu na (...), a zatem brak jest podstaw zarówno faktycznych jak i prawnych do przyjęcia odpowiedzialności pozwanego za zdarzenia które opisuje powódka. Niezależnie od tego, w ocenie pozwanego brak jest również związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem pozwanego, a zaistniałą szkodą. Ponadto pozwany wskazał na spełnienie wszelkich wymogów w kwestii organizacji spotkania. Podest o wysokości 10 cm był prawidłowo oznakowany i nie stanowił przeszkody w przemieszczaniu się pomiędzy stolikami. Z przedłożonego pisma Ośrodka (...) wynika, iż przedmiotowy podest nie stanowił niedogodności dla pozostałych uczestników spotykania, a także dla osób świadczących na miejscu usługi cateringowe. Nie sposób zatem przyjąć, iż zdarzenie z udziałem powódki spowodowanie było działaniem lub zaniechaniem podmiotu odpowiedzialnego za zachowanie prawidłowych warunków lokalu, ale wyłącznie nieostrożnością powódki (odpowiedź na pozew – k. 34-36).

W wykonaniu zobowiązania Sądu, pismem z dnia 27 lipca 2019 roku ( data stempla pocztowego) pozwany przedłożył uwierzytelniony wyciąg ze statutu (...), wskazujący podmioty uprawnione do udzielania pełnomocnictwa procesowego oraz uwierzytelniony wyciąg z księgi ewidencji partii politycznych prowadzonej przez Sąd Okręgowy w Warszawie, zawierający w rubryce piątej listę osób uprawnionych do składania oświadczeń w imieniu pozwanego (pismo- k. 40).

Postanowieniem z dnia 8 września 2021 roku Sąd zwolnił powódkę M. Z. od zaliczki na poczet kosztów opinii biegłych z zakresu ortopedii i rachunkowości ponad kwotę 500,00 zł. ( postanowienie- k. 177 )

Powódka, w piśmie przygotowawczym złożonym na rozprawie w dniu 19 lutego 2025 roku zmodyfikowała powództwo w ten sposób, że w ramach dochodzonej pozwem kwoty 50.000 złotych wniosła o zasądzenie kwoty 30.000 złotych tytułem zadośćuczynienia oraz kwoty 20.000 złotych tytułem odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie (pismo powódki – k. 373).

W dalszym postępowaniu stanowiska stron nie uległy zmianie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 24 stycznia 2015 roku w budynku Z. (...) w R. przy ul. (...) odbyło się „Spotkanie opłatkowe” członków (...). Organizacją spotkania opłatkowego w dniu 24 stycznia 2015 roku w budynku Z. Obywatelskiej w R. przy ul. (...) w imieniu (...) zajmował się J. K., który był członkiem partii, wiceprezesem koła nr 4 Oddział Miasto R. oraz członkiem zarządu partii na R.. J. K., działając jako pełnomocnik partii, ale bez posiadania stosownego upoważnienia od organów reprezentujących partię, zawarł ustną umowę najmu lokalu z sali kameralnej od Ośrodka (...) w R., o czym poinformował zarząd oddziału. J. K. uiścił z tytułu najmu lokalu gotówką kwotę 369,00 zł, na potwierdzenie czego wynajmujący wystawił fakturę VAT nr (...), w której jako najemcę wskazano najemcy (...) - Zarząd Powiatowy C.. Impreza tego rodzaju na rzecz (...) w budynku (...) odbywała się już wcześniej co najmniej trzy razy.

(dowód: faktura VAT- k. 60, dowód wpłaty z dnia 26.01.2025r. k. 61, częściowo zeznania świadka J. K.- k. 125v-127, pismo z Resursy Obywatelskiej- k. 13-13v).

W wynajętym lokalu tj. sali kameralnej odbywają się zazwyczaj projekcje filmów studyjnych. W celu zapewnienia lepszej widoczności pod ścianą, dla ostatniego rzędu krzeseł posadowiono niewielki podest (ok. 10 cm wysokości), który był prawidłowo oznakowany i nie wystawał na drodze poruszania się pomiędzy stolikami, jakie posadowiono w centralnej części pomieszczenia, dla usługi cateringowej oraz nie stanowił żadnej przeszkody, czy niedogodności dla najemcy lokalu.

(dowód: pismo z Resursy Obywatelskiej- k. 13-13v)

Jak co roku (...) na tego rodzaju imprezę zapraszało dziennikarzy i fotoreporterów. Do zrelacjonowania powyższego wydarzenia zaproszona została również M. Z. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą (...) (...) M. Z.. W trakcie trwającego spotkania M. Z. przemieszczając się po sali kameralnej, nie zachowując należytej ostrożności, wskutek nieuwagi, zawadziła nogą o wspomniany podest, w wyniku czego utraciła równowagę i upadła.

(dowód: zeznania powódki- k. 374-376v, częściowo zeznania świadka M. K. k. 100-102, pismo pełnomocnika (...) Resursa Obywatelska- k. 13-13v).

W wyniku upadku M. Z. doznała złamania dwukostkowego podudzia prawego z przemieszczeniem. Bezpośrednio z miejsca zdarzenia została przewieziona do (...) Szpitala (...) im. dr. T. C., gdzie trafiła na oddziała ratunkowy, a następnie została przyjęta na Oddział (...)Urazowy. W dniu 26 stycznia 2015 roku wykonano zabieg operacyjny repozycji otwartej i stabilizacji wewnętrznej. Zabieg polegał na ustabilizowaniu kostki bocznej płytką i czterema śrubami, a kostki przyśrodkowej śrubą kostkową oraz założeniem gipsu. W dniu 30 stycznia 2015 roku M. Z. w stanie dobrym została wypisana do domu. Zalecono aby nie obciążać i wysoko układać kończyny. Do 31 marca 2015 roku wystawiono zwolnienie lekarskie.

(dowód: dokumentacja medyczna- k. 14-15, 219)

W dniach 21.04-12.05.2015 r. M. Z. odbywała rehabilitację ambulatoryjną gdzie wykonano 15 jednostek zabiegów rehabilitacyjnych. W dniach 10 - 13.01.2016r. M. Z. hospitalizowana była na Oddziale O.-Urazowym (...) Szpitala (...), gdzie dnia 12 stycznia 2016 roku usunięto płytkę zabezpieczoną 4 śrubami z kostki przyśrodkowej, usunięto zespolenie- śrubę mocującą. Pacjentkę wypisano ze szpitala w stanie ogólnym dobrym, zabieg operacyjny przebiegł bez powikłań. Zalecono kontrolę w poradni (...) w ciągu 7-10 dni od daty wypisu ze szpitala oraz odciążanie chorej kończyny- poruszenie przy pomocy kul ortopedycznych.

(dowód: dokumentacja medyczna – k. 18v, 219, 242)

Podczas pobytu w szpitalu, nie mogła w ogóle się poruszać. Założono jej usztywniacze na nogi, a rękę wsadzono w temblak. Przez tydzień poszkodowana czekała na decyzję o operacji, gdyż w tym czasie wykonywano prześwietlenia kończyn. W tym okresie powódka bardzo cierpiała. Musiała leżeć w bezruchu, gdyż ruch powodował ból nogi. Cały czas podawano jej leki przeciwbólowe, gdyż bez nich ból był nie do zniesienia.

Po powrocie ze szpitala (...) do wykonywania czynności życia codziennego potrzebowała pomocy najbliższej rodziny. Opieka polegała na załatwieniu wszelkich spraw związanych z funkcjonowaniem osoby leżącej/siedzącej na wózku, z zachowaniem higieny osobistej, przygotowaniem i podaniem pokarmów, przebieraniem czy też myciem. W tym okresie powódka bardzo cierpiała. Musiała leżeć w bezruchu, gdyż ruch powodował ból nogi. Cały czas podawano jej leki przeciwbólowe, gdyż bez nich ból były nie do zniesienia. Podczas pobytu w domu poszkodowana miała wielką trudność w oddawaniu czynności fizjologicznych, albowiem z racji urazu kończyny dolnej nie mogła udać się do toalety, ani sama unieść na łóżku. Wymagała podniesienia czyli pomocy osób trzecich. Towarzyszący więc tym czynnością ból i wstyd skutkował powstaniem blokady psychicznej. Do pomocy w przedostaniu się na wózek inwalidzki również potrzebowała pomocy najbliższych. Ponieważ powódka nie mogła przez dłuższy czas się ruszać, dlatego wszystkie obowiązki domowe spadły na dzieci i męża, którzy niemal przez całą dobę musieli sprawować opiekę nad poszkodowaną.

Zdarzenie z dnia 24 stycznia 2015 roku wpłynęło także na samopoczucie i zdrowie psychiczne M. Z.. Poczucie bezsilności i silny ból istotnie wpływał na sposób funkcjonowania oraz tryb życia do jakiego została zmuszona prowadzić w związku z doznaniem urazu kończyny dolnej. Przyjmowanie leków przeciwbólowych stało się dla M. Z. codzienną koniecznością, ponieważ dolegliwości bólowe były na tyle silne, że uniemożliwiały jej normalne wykonywanie codziennych czynności bez stosowania środków farmakologicznych.

Aby wrócić do pełnej sprawności, powódka przeszła jeszcze operację i również przez miesiąc wymagała całkowitej opieki swojej najbliższej rodziny. Musiała też przechodzić kolejną rehabilitację. Miała trudności w poruszaniu się, musiała używać balkonika lub kul ortopedycznych. Powódka z uwagi na to, że nie mogła przez dłuższy czas się ruszać, to wszystkie obowiązki domowe spadły na męża oraz dzieci.

(dowód: zeznania powódki- k. 374-376v, częściowo zeznania H. J. k. 68 – 70v, częściowo zeznania świadka J. Z. – k. 71-72v,)

Powódka w wyniku zdarzenia z dnia 24 stycznia 2015r. doznała urazu podudzia prawego – złamania dwukostkowego podudzia prawego z przemieszczeniem. Uraz ten należy zakwalifikować jako długotrwały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 20% zgodnie z pkt. 162b tabeli stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania, w którym przewidziano między innymi złamanie kości tworzących staw. Zakres obrażeń ma choć w niewielkim stopniu z uwagi na zachowanie wydolności chodu, wpływ na dalsze codzienne funkcjonowanie powódki, w tym na aktywność życiowa, okresowe dolegliwości bólowe. Proces leczenia przebiegał poprawnie, a powódka uzyskała stan funkcjonalny kończyny dolnej prawej porównywalny w zakresie zgięcia podeszwowego jak i i pronacji i supinacji stawu skokowo-goleniowego prawego strona przeciwną. Skutki wypadku rzutowały w sposób znaczący na codzienne życie powódki- proces leczenia, następnie konieczność opieki socjalnej i pielęgnacyjnej w miejscu zamieszkania. Obecnie powódka jest osobą samodzielną, uzyskała pełną wydolność funkcjonalna uszkodzonych organów. Powódka obecnie nie wymaga dalszego leczenia czy rehabilitacji. Rokowanie na przyszłość jest dobre, choć nie można wykluczyć wystąpienia w przyszłości wcześniejszych zmian zwyrodnieniowych stawu skokowo- goleniowego prawego oraz okresowych dolegliwości bólowych/dyskomfortu. W trakcie leczenia powódka wymagała bezpośrednio po hospitalizacji i leczeniu operacyjnym przyjmowania leków przeciwzakrzepowych, leków przeciwbólowych i wówczas pomocy osób trzecich w wymiarze 2 – 3 godziny dziennie przez okres 3 tygodni, następnie przez okres kolejnych 6 tygodni w zakresie ciężkich prac domowych w ilości 4 – 6 godzin tygodniowo. Ani wiek ani stan zdrowia powódki w chwili zdarzenia nie miały wpływu na jego zaistnienie i skutki. Dokumentacja medyczna powódki nie wskazuje, by powódka doznała wcześniej jakichkolwiek urazów skrętnych stawu skokowego prawego, ani nie zawiera informacji o jakichkolwiek dolegliwościach bólowych czy ograniczeniach ruchomości lub niestabilności tego stawu. Przed tym zdarzeniem powódka doznała jedynie stłuczenia podudzia prawego w 2013r. i urazu skrętnego stawu kolanowego prawego w 2014r.

(dowód: opinia biegłego z zakresu (...) k.192-193, 207, 270-270v).

Powódka odczuwa w uszkodzonej kończynie dyskomfort. Niejednokrotnie w nocy występują dolegliwości bólowe. Ma problemy z dłuższym chodzeniem. Nie jest w stanie przejść więcej niż 200 metrów. Przez problemy z poruszaniem czuje się wykluczona społecznie. Nie może tańczyć, chodzić na obcasach. Występujące bóle w nodze uniemożliwiają poszkodowanej w zasadzie uprawianie jakiegokolwiek sportu. Brak pełnej sprawności w kończynach uniemożliwia jej wykonywanie obowiązków domowych. Powódka cały czas uczęszcza na rehabilitację, aby móc stosunkowo poprawnie funkcjonować.

(dowód zeznania powódki- k. 374-376v,

Powódka na skutek wypadku, leczenia i rekonwalescencji nie mogła szybko wrócić do pracy. (...) sytuacja jej rodziny stała się niestabilna, co generowało u powódki dodatkowy stres. Średniomiesięczny dochód powódki w roku 2014 wynosił 2.796,35 zł, natomiast po doznanym urazie i braku możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, średniomiesięczny dochód w 2015 roku stanowił wartość 704,19 zł, co oznaczało blisko 4-krotny spadek dochodów uzyskiwanych przez powódkę. W efekcie na skutek zdarzenia i niezdolności do pracy w 2015r. powódka straciła w wysokości 25.105,65 zł.

(dowód: opinia biegłego z zakresu księgowości, analizy finansowej, (...) k. 310-315).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w toku procesu, a mianowicie na podstawie dowodów z dokumentów, zeznań świadków, zeznań powódki i opinii biegłych.

Zakres obrażeń, których doznała powódka oraz ich wpływ na stan jej zdrowia, istnienie i wysokość długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, został ustalony na podstawie dokumentacji medycznej oraz ustaleń biegłego. Sąd podzielił w całości tezy zawarte w opinii biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii. Biegły sporządził w sprawie trzy opinię: podstawową oraz dwie uzupełniające w celu ustosunkowania się do zarzutów i pytań stron. Wszystkie opinie Opinia były logiczne, rzeczowa oraz spójna. Po wskazaniu oczywistej omyłki w opinii podstawowej w pkt. 4 biegły sprostował swoje ustalenie w zakresie obrażeń ciała powódki. Ponadto biegły szczegółowo przeanalizował całą dokumentacje medyczną, odpowiedział na wszystkie tezy dowodowe, a w opiniach uzupełniających odniósł się do wszystkich uwag i pytań skierowanych przez pełnomocnika pozwanej. Dodatkowo w celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości złożył rzeczowe i obszerne wyjaśnienia na rozprawie w dniu 22 listopada 2023 roku. Z tych też względów Sad dał w całości wiarę opinii biegłego uznając ją za miarodajną dla poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie.

Przy ustaleniu stanu faktycznego w zakresie wysokości szkody majątkowej w postaci utraconych korzyści, Sąd oparł się na opinii biegłego T. W.. Przedmiotowa opinia została sporządzona w sposób fachowy przez biegłego posiadającego gruntowną wiedzę z zakresu swoich specjalności oraz długoletnie doświadczenie zawodowe. Opinia spełnia wszystkie wymogi i w sposób wyczerpujący określa wysokość poniesionej szkody przez M. Z., aczkolwiek biegły wskazała, że powódka nie przedłożyła pełnej dokumentacji księgowej. Biegły odniósł się również wyczerpująco do zarzutów strony pozwanej.

Sąd ustając skalę cierpień fizycznych i psychicznych powódki oraz konsekwencje wypadku dla jej życia i zdrowia oparł się na jej zeznaniach, które w pełni korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Sąd dał generalnie wiarę zeznaniom świadków H. J., J. Z., ale tylko w zakresie jakim relacjonowały one krzywdę doznaną przez powódkę związaną ze zdarzeniem z dnia 24 stycznia 2015 roku. Zeznania świadków w tym zakresie w pełni korespondują z zeznaniami powódki i dokumentacją medyczną. Ponieważ H. J. oraz J. Z. nie były bezpośrednimi świadkami zdarzenia, to ich zeznania w zakresie przebiegu zdarzenia były nieprzydatne.

Zeznania M. K. Sąd uznał za wiarygodne i uwzględnił tylko w zakresie w jakim potwierdził on charakter spotkania, organizatora, upadek powódki oraz jego przyczynę tj. brak uwagi powódki, a także skutki urazu dla powódki w zakresie zawodowym. Odmówiono mu natomiast wiary w części mówiącej o słabym oświetleniu miejsca zdarzenia oraz że można podest zajmował połowę przejścia, a także że było go nie zauważyć. Zeznania w tej części nie znajdują potwierdzenia w jakimkolwiek obiektywnym materiale dowodowym, zaś sam świadek był pracownikiem powódki, albowiem dziennikarzem (...) wydawanego przez firmę powódki.

Również zeznania J. K. Sąd uznał tylko częściowo za wiarygodne. Wprawdzie świadek w toku składanych zeznań początkowo zaprzeczał by wynajął przedmiotową salę na imprezę dla swojej partii, zapłacił czynsz i odebrał fakturę, jednakże ostatecznie, po okazaniu mu dowodów w postaci pisma wynajmującego, faktury i dowodu wpłaty przyznał, że mógł tych czynności dokonać. Istotne jest to, że zeznał, że był członkiem zarządu, i jako jego przedstawiciel, czyli przedstawiciel partii, został oddelegowany (podjął się) do „zabookowania” sali na imprezę opłatkową. Rozmawiał w tym celu z kierownikiem resursy, zarezerwował termin, ustalił warunki wynajmu i zapłacił czynsz, po czym poinformował osobiście na zebraniu lub telefonicznie o wykonaniu zadania. Nie ma znaczenia przy tym to, że nie zawarto umowy na piśmie, gdyż jego czynności zostały potraktowane przez wynajmującego jako oświadczenie woli, skutkujące zawarciem umowy najmu lokalu. Wynika to wprost z pisma (...) Resursy Obywatelskiej z dnia 8 stycznia 2018 roku oraz faktu udostępnienia lokalu. Kwestia braku legitymacji świadka do zawarcia tej umowy nie ma w tym zakresie znaczenia, a zostanie omówiona w dalszej części.

Z dokumentów prywatnych na szczególne omówienie zasługuje pismo (...) Resursa Obywatelska, w którym wskazano, iż na podstawie zlecenia złożonego przez J. K. wynajęto (...) salę kameralną na spotkanie opłatkowe. W przedmiotowym piśmie (...) Resursa Obywatelska podkreśliła, iż najemca lokalu przed oraz po wynajmie nie zgłaszał zastrzeżeń i uwag dotyczących pomieszczenia. W zakresie oznakowania podestu, wskazano, iż był on prawidłowo oznaczony i nie znajdował się na drodze poruszania pomiędzy stolikami, a także nie stanowił żadnej przeszkody czy niedogodności dla najemcy lokalu. Sąd uznał ten dowód za wpełni wiarygodny i miarodajny. Powódka nie zakwestionowała go ani od strony formalnej ani materialnej. W szczególności nie zgłosiła żadnego dowodu na obalenie tezy, że omawiany podest (element meblowy) stanowił zagrożenie dla uczestników imprezy.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo okazało się niezasadne.

Przed omówieniem przesłanek powództwa należy odnieść się do zarzutu pozwanej braku legitymacji procesowej biernej strony pozwanej.

Według art. 103 § 1 k.c. jeżeli zawierający umowę jako pełnomocnik nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres, ważność umowy zależy od jej potwierdzenia przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta. Potwierdzenie czynności dokonanej przez fałszywego pełnomocnika jest jednostronną czynnością prawną osoby, w imieniu której czynność taka została dokonana. Żaden przepis kodeksu cywilnego nie wymaga zachowania formy szczególnej dla tej czynności, a więc oświadczenie woli potwierdzające tzw. czynność prawną kulejącą może być co do zasady dokonane w jakiejkolwiek formie (art. 60 k.c.). Wyjątek od tej zasady może wynikać z art. 99 § 1 k.c. (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2023 r. (...) 281/22, opublikowano: OSNC-ZD 2024/3/24). Potwierdzenie czynności przez podmiot, w którego imieniu działał falsus procurator, może odbyć się w sposób dorozumiany poprzez wykonywanie umowy (o ile mocodawca wiedział o jej zawarciu w jego imieniu przez rzekomego pełnomocnika), jednak nie należy interpretować takich działań rozszerzająco. Jeżeli umowa jest tego rodzaju, że jej przedmiot jest podzielny, i wykonanie następuje samodzielnymi częściami - z których każda może istnieć niezależnie od pozostałych, to nie ma przeszkód po temu, aby potwierdzeniem objąć tylko taką odrębną część zobowiązania, wykonaną już przed powzięciem wiedzy o transakcji przez należycie umocowanego przedstawiciela (zob. wyrok SA w Warszawie z 31.08.2020 r., VII AGa 676/19, LEX nr 3115655).

W dniu 24 stycznia 2015 roku (...) Resursa Obywatelska na podstawie zlecenia złożonego przez J. K. wynajęła (...) salę kameralną na spotkanie opłatkowe. Wystawiono fakturę VAT nr (...) na kwotę 369 złotych brutto, a w dniu 26 stycznia 2015 roku dokonano wpłaty gotówkowej nr (...). Biorąc pod uwagę powyższe oraz że doszło do wykonania umowy tj. objęcia lokalu w posiadanie i organizacji imprezy przez (...), to znaczy że doszło w ten sposób do potwierdzenia umowy najmu w sposób dorozumiany. W konsekwencji zarzut braku legitymacji procesowej biernej strony pozwanej należy uznać za chybiony.

Odnosząc się do materialnej podstawy niniejszego powództwa, wskazać należy, iż żądanie powoda oparte jest na treści art. 415 kc, który normuje podstawową zasadę odpowiedzialności opartej na winie sprawcy szkody. Za szkodę odpowiada osoba, której zawinione zachowanie jest źródłem powstania tej szkody. Zdarzeniem sprawczym, w rozumieniu wskazanego przepisu jest zarówno działanie, jak i zaniechanie. Pierwsze polega na zachowaniu się aktywnym, drugie na zachowaniu się biernym. To ostatnie może być uznane za podstawę odpowiedzialności wówczas, gdy wiąże się z ciążącym na sprawcy obowiązkiem czynnego działania i niewykonaniem tego obowiązku. Tym samym do zaistnienia odpowiedzialności odszkodowawczej podmiotu zobowiązanego z tytułu deliktu, konieczne jest wystąpienie trzech przesłanek: powstanie szkody, spowodowanie szkody zawinionym działaniem lub zaniechaniem oraz związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy działaniem lub zaniechaniem i szkodą.

Reżim ogólnej odpowiedzialności deliktowej, odmiennie niż w przypadku odpowiedzialności na zasadzie ryzyka, wiąże się z koniecznością wykazania przez powoda zaistnienia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, stosownie do ogólnej zasady ciężaru dowodu wynikającej z art. 6 k.c. Strona powodowa winna była tym samym wykazać winę i bezprawność w zachowaniu pozwanego, wykazać istnienie i rozmiar szkody oraz istnienie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem pozwanego, a powstaniem szkody. Powódka temu obowiązkowi niestety nie sprostała.

Kwestę zadośćuczynienia reguluje art. 445 § 1 k.c. zgodnie z którym roszczenie o zadośćuczynienie przysługuje jedynie osobie, przeciwko której skierowane było zdarzenie, określone jako czyn niedozwolony. Krzywda w rozumieniu art. 445 k.c. to niemajątkowy skutek naruszenia dóbr osobistych, wywołany między innymi uszkodzeniem ciała, rozstrojem zdrowiu. Uszczerbki te mogą polegać na fizycznych dolegliwościach i psychicznych cierpieniach bezpośrednio związanych ze stanem zdrowia, ale też z jego dalszymi następstwami w postaci odczuwanego dyskomfortu w wyglądzie, mobilności, poczuciu osamotnienia, nieprzydatności społecznej bądź nawet wykluczenia.

Ustalenie wysokości zadośćuczynienia przewidzianego w art. 445 § 1 k.c. wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności istotnych dla określenia rozmiaru doznanej krzywdy, takich jak: wiek poszkodowanego, stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność i czas trwania, nieodwracalność następstw uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia (kalectwo, oszpecenie), rodzaj wykonywanej pracy, szanse na przyszłość, poczucie nieprzydatności społecznej, bezradność życiowa oraz inne czynniki podobnej natury – tak SN w wyroku z dnia 09.11.2007 w sprawie V CSK 245/07, LEX nr 369691.

W celu rekompensaty krzywdy poszkodowany powinien otrzymać od osoby odpowiedzialnej za szkodę sumę pieniężną o tyle w konkretnych okolicznościach odpowiednią, ażeby mógł za jej pomocą zatrzeć lub co najmniej złagodzić odczucie krzywdy i odzyskać równowagę psychiczną (wyrok SN z dnia 14.02.2008r. w sprawie II CSK 536/07, LEX nr 461725).

Dla określenia rozmiaru zadośćuczynienia za doznaną krzywdę istotne jest rozważenie nie tylko stopnia dotychczasowych cierpień poszkodowanego, lecz także prognozy na przyszłość (wyrok SA w Katowicach z dnia21.11.2007 w sprawie I ACa 617/07 opubl. OSNC 1974/9/145).

Przytoczyć należy także pogląd judykatury, że procentowo określony uszczerbek nie jest koniecznym warunkiem zasadności roszczenia o zadośćuczynienie, albowiem służy tylko jako pomocniczy środek ustalania rozmiaru odpowiedniego zadośćuczynienia. Należne poszkodowanemu (pokrzywdzonemu czynem niedozwolonym) zadośćuczynienie nie może być mechanicznie mierzone przy zastosowaniu stwierdzonego procentu uszczerbku na zdrowiu (wyrok SN z dnia 05.10.2005r. w sprawie I PK 47/05, opubl. P.Pr. (...), podobnie SA w Poznaniu w wyroku z dnia 21.02.2007r. w sprawie I ACa (...)/06, LEX nr 446225).

Zadośćuczynienie jest zatem przede wszystkim środkiem rekompensaty krzywdy. Ten kompensacyjny cel zadośćuczynienia ma polegać, zgodnie z językowym znaczeniem, na - z natury rzeczy niedoskonałym - wynagrodzeniu krzywdy przez zaspokojenie w większym zakresie potrzeb poszkodowanego. W tym celu poszkodowany powinien otrzymać od osoby odpowiedzialnej za szkodę sumę pieniężną o tyle w konkretnych okolicznościach odpowiednią, ażeby mógł za jej pomocą zatrzeć lub co najmniej złagodzić odczucie krzywdy i odzyskać równowagę psychiczną. Nie ma natomiast w art. 445 k.c. podstaw do żądania zasądzenia sumy pieniężnej w takiej wysokości, aby nie tylko stanowiła ona tak rozumiane zadośćuczynienie, ale ponadto jeszcze - ze względu na swą wysokość - realizowała funkcję represji majątkowej (uchwała SN z dnia 08.12.1973 r., sygn. III CZP 37/73, OSNC 1974/9/145).

W świetle powyższego uznać należy, że zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny oraz wyrównawczy i nie może prowadzić do wzbogacenia tylko do zrekompensowania doznanych krzywd w aspekcie fizycznym (ból i cierpienia) i psychicznym (moralne, poczucie krzywdy, osamotnienia, beznadziejności, nieprzydatności itp.). Nie może być rażąco wygórowane ale też rażąco za niskie. Nie może być więc to kwota symboliczna, lecz musi przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość. Wysokość należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego, ale nie oznacza to dowolności. Na wysokość zadośćuczynienia nie ma wpływu sytuacja materialna poszkodowanego.

Hospitalizacja oraz rekonwalescencja była dla powódki prawdziwą gehenną. Powódka musiała przejść dwie operacje, które i tak nie przywróciły powódce pełnej sprawności w kończynie. Powódka bardzo cierpiała, zarówno fizycznie jak i psychicznie. Ból towarzyszący urazom bez leków przeciwbólowych, był trudny do zniesienia. Powódka była w pełni zdana na pomoc bliskich. Na skalę psychicznych cierpień z pewnością wpływała niemoc związana z koniecznością pozostawania w bezruchu w pozycji leżącej, a także brak możliwości podołania obowiązkom rodzinnym i zawodowym. Powódka doznała 20% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Biegły wskazał, ze doznane przez powódkę obrażenia mają w niewielkim stopniu wpływ na dalsze codzienne funkcjonowanie, w tym na aktywność życiową. Obecnie powódka nie wymaga dalszego leczenia czy rehabilitacji, a rokowania na przyszłość są dobre. Biegły nie wykluczył jednak, iż w przyszłości nie wystąpią wcześniejsze zmiany zwyrodnieniowe stawu skokowego-goleniowego prawego oraz okresowe dolegliwości bólowe.

Pomimo zaistnienia szkody Sąd uznał jednak, że żądanie powódki nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że nie można przypisać winy pozwanemu za przedmiotową szkodę M. Z., albowiem przeprowadzone dowody nie wskazują na to, że ze strony pozwanej doszło do naruszenia zasad organizacji wydarzenia w dniu 24 stycznia 2015 roku. Miejsce w którym przeprowadzone było spotkanie opłatkowe spełniało wszystkie wymogi bezpieczeństwa dla imprez tego typu. Brak jest dowodów wskazujących na to, że podest o która zahaczyła M. Z. był nieprawidłowo zaprojektowany, zbudowany, umocowany czy oznaczony bądź też niewidoczny dla przechodniów. W sali kameralnej znajdującej się w budynku Resursy Obywatelskiej w R. cyklicznie odbywały się spotkania organizowane przez różne podmioty. Powódka nie wykazała też, aby do podobnych wypadków dochodziło w przeszłości na skutek potknięcia się o przedmiotowy podest.

Powódka upatrywała winy pozwanego w niezachowaniu przez niego zasad bezpieczeństwa w organizacji spotkania opłatkowego. W oparciu o powyższe rozważania brak jest podstaw do przyjęcia odpowiedzialności pozwanego na zasadzie winy. Strona powodowa nie wykazała winy pozwanego w zakresie ewentualnego nieprzestrzegania zasad bezpieczeństwa w organizacji wydarzenia. Wszelkie elementy infrastruktury meblowej w wynajętym lokalu były bezpieczne dla wszystkich gości. Powódka nie przedstawiła dowodów przeciwnych w szczególności dowodów z opinii biegłych z zakresu architektury, czy budownictwa, meblarstwa lub bezpieczeństwa i higieny pracy, które wskazywały na wad lokalu zagrażające bezpieczeństwu użytkowników, a tym samym potwierdzały bezprawność w zachowywaniu pozwanej. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak jest także podstaw do przypisania pozwanemu jakiegokolwiek innego zawinionego działania, które mogłoby skutkować powstaniem szkody po stronie powódki. Innymi słowy nie można pozwanemu przypisać innego działania bezprawnego.

Wprawdzie do szkody niewątpliwie doszło, co potwierdziła opinia biegłego sądowego z zakresu (...) z dnia 24.04.2022 r., a obrażenia powódki pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z przedmiotowym zdarzeniem, to należy uznać, iż zdarzenie nie było wynikiem zawinionego zachowania się lub zaniechania pozwanego jako najemcy lokalu, a tym samym, że zdarzenie było wynikiem nieszczęśliwego wypadku, do którego doszło wyłącznie na skutek nieuwagi samej powódki.

Zgodnie z art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienia szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Należy uznać, iż szkoda w postaci utraty dochodów z powodu niezdolności do pracy stanowi normalne następstwo wypadku w rozumieniu art. 361 § 2 k.c. Zgodnie ze sporządzoną w niniejszej sprawie opinią biegłego T. W. kwota 25.105,65 zł stanowi hipotetyczną szkodę powódki wynikającą z utraty dochodów na skutek przebytego wypadku, jednakże z uwagi na to, że wyłączną przyczyną wypadku było niezachowanie przez powódkę należytej ostrożności przy poruszaniu się po sali kameralnej, to również w tym zakresie powództwo podlegało oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił powództwo, o czym orzekł w pkt I wyroku.

Zgodnie z art. 98 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Powódka przegrała proces w całości i dlatego zobowiązana jest zwrócić koszty procesu poniesione przez pozwaną, które wyniosły 3.617,00 zł, a na które składają się: 3.600 zł minimalne wynagrodzenie pełnomocnika ustalone w oparciu o § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. Sąd zasądził odsetki od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu. O kosztach procesu orzeczono w punkcie 2 wyroku.

W sprawie niniejszej zostały poniesione wydatki tymczasowo przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Radomiu. Wydatki te stanowią łącznie kwotę 6.960,27 złotych i składają się na nie opłata sądowa od pozwu (nie uiszczona), wynagrodzenia biegłych za sporządzone opinie oraz koszty kserokopii dokumentacji medycznej. Uwzględniając sytuację osobistą i materialną powódki Sąd w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 102 k.p.c. nakazał ściągnąć od powódki połowę tych kosztów tj. kwotę 3.480,27 zł na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu.

Sędzia Dariusz Wieński

Z/

(…)

23.06.2025r.

Sędzia Dariusz Wieński