Wyrok z 28 kwietnia 2025, sygn. I C 330/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 kwietnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2025 r. w Grudziądzu

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) z siedzibą w P.

przeciwko (...) (...) (...) W. B. w G.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 13 530,00 zł (trzynaście tysięcy pięćset trzydzieści złotych 00/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym liczonymi od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałej części;

III.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 849,05 zł (osiemset czterdzieści dziewięć złotych 05/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty;

IV.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 602,00 zł (sześćset dwa złote 00/100);

V.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4367,00 zł (cztery tysiące trzysta sześćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 330/25

UZASADNIENIE

Powód (...) z siedzibą w P. pozwem z dnia 31 grudnia 2024 roku,wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) (...) im. dr W. B. (2) w G. kwoty 13 530,00 zł wraz z odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 1 stycznia 2025 roku do dnia zapłaty, kwoty 849,05 zł tytułem skapitalizowanych odsetek na dzień 31 grudnia 2024 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2025 roku do dnia zapłaty oraz kwoty 602,00 zł tytułem rekompensaty za koszty odzyskania należności na podstawie art. 10 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. W uzasadnieniu pozwu powód przedstawił podstawę faktyczną oraz argumenty za uwzględnieniem powództwa (k. 4-5).

W dniu 15 stycznia 2025 roku Sąd Rejonowy w Grudziądzu wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym uwzględnił powództwo w całości (k. 14).

W dniu 4 lutego 2025 roku pozwany wniósł od powyższego nakazu zapłaty sprzeciw zaskarżając go w całości. Domagał się zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany przedstawił argumenty za oddaleniem powództwa (k. 20-21).

W piśmie z dnia 15 kwietnia 2025 roku powód podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Do pisma dołączył umowę, oferty handlowe i faktury wraz z dowodem doręczenia (k.35-36).

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym (k. 1 akt).

Sąd ustalił, co następuje:

(...) z siedzibą w P. przygotował dla (...) (...) im. dr W. B. (2) w G. ofertę handlową z dnia 7 czerwca 2023 r. Zakres oferty obejmował wykonywanie testów specjalistycznych urządzeń RTG. Sumaryczna cena brutto rocznie wynosiła 25 830,00 zł, zaś w trakcie dwóch lat wynosiła 51 660,00 zł.

Dowód: oferta handlowa z dnia 07.06.2023 r. - k. 45

W dniu 24 lipca 2023 r. (...) z siedzibą w P. (jako “Wykonawca”) oraz (...) (...) im. dr W. B. (2) w G. (jako “Zamawiający”) zawarli umowę Nr (...), której przedmiotem było przeprowadzenie przez Wykonawcę testów specjalistycznych aparatów RTG i monitorów, stanowiących własność Zamawiającego, w miejscu ich zainstalowania w siedzibie Zamawiającego. Wartość umowy wynosiła 56 660,00 zł brutto, tj. 42 000,00 zł netto. Wynagrodzenie miało być płatne w formie bezgotówkowej na rachunek bankowy Wykonawcy wskazany na fakturze, w terminie 60 dni licząc od dnia otrzymania prawidłowej faktury. Umowa została zawarta na okres 24 miesięcy i obowiązywała od dnia 5 lipca 2023 r. Dowód: umowa Nr (...) z dnia 24.07.2023 r. wraz z klauzulą informacyjną - k. 40-44

(...) z siedzibą w P. przygotował dla (...) (...) im. dr W. B. (2) w G. ofertę handlową z dnia 12 kwietnia 2024 r. Zakres oferty obejmował wykonywanie testów specjalistycznych urządzeń RTG. Sumaryczna cena brutto rocznie wynosiła 6 888,00 zł.

Dowód: oferta handlowa z dnia 12.04.2024 r. - k. 48

W dniu 23 maja 2024 r. powód wystawił na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...) na kwotę 5 781,00 zł, płatną w terminie do dnia 22 lipca 2024 r.

Dowód: faktura VAT wraz z wiadomością email – k. 9, 38-39

W dniu 14 czerwca 2024 r. powód wystawił na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...) na kwotę 7 749,00 zł, płatną w terminie do dnia 14 lipca 2024 r.

Dowód: faktura VAT z wiadomością email – k. 10, 47

Pismem z dnia 20 grudnia 2024 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 20 910,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wymagalności do dnia zapłaty wynikającej z tytułu faktur.

Dowód: ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 30.12.2024 r. z dowodem nadania - k. 11,

Sąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o dowody z dokumentów załączonych do akt sprawy. Żadna ze stron nie kwestionowała prawdziwości załączonych dokumentów, zaś Sąd nie znalazł powodów, aby odmówić im wiarygodności z urzędu.

W niniejszej sprawie powód oraz pozwany zawarli umowę o świadczenie usług z zakresu przeprowadzenia przez powoda testów specjalistycznych aparatów RTG i monitorów, stanowiących własność pozwanego, w miejscu ich zainstalowania w siedzibie pozwanego. Zgodnie z art. 760 k.c. do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu.

Jak stanowi art. 734 § 1 k.c. przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie, zaś zgodnie z art. 735 § 1 k.c., jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie.

Powód przedłożył umowę Nr (...) z dnia 24 lipca 2023 r. zawartą w rezultacie dokonania wyboru ofert, których wartość jest mniejsza niż 130 000 zł, na świadczenie obsługi wykonywania testów specjalistycznych aparatów RTG i monitorów opisowych. Na podstawie świadczonych usług powód uprawniony był do wystawienia poszczególnych faktur objętych pozwem.

Pozwany w zamian zobowiązany był do uiszczenia na rzecz powoda wynagrodzenia zgodnie z w/w umową, w formie bezgotówkowej na rachunek bankowy powoda wskazany w fakturze, w terminie 60 dni od dnia otrzymania faktury. Pozwany nie zgłaszał zastrzeżeń do wystawionych faktur, jak również nie spłacił należności w terminach wynikających z zaaprobowanych przez siebie faktur.

W myśl art. 230 k.p.c., gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać ze przyznane. W myśl art. 210 § 2 k.p.c. każda ze stron jest obowiązana do złożenia oświadczenia co do twierdzeń strony przeciwnej dotyczących faktów. Strona przy tym jest obowiązana wyszczególnić fakty, którym zaprzecza. Pozwany w niniejszej sprawie nie odniósł się do poszczególnych twierdzeń i faktów podniesionych przez powoda ograniczając się jedynie do zarzutów niewykazania żądania pozwu. Zatem w ocenie Sądu poszczególne fakty należało uznać za przyznane.

Sąd miał również na uwadze, że pozwany nie przedstawił własnej wersji wydarzeń i nie zaoferował dowodów na poparcie swych twierdzeń zgodnie z treścią art. 6 k.c. W istocie pozwany nie zaprzeczył, aby nie zawierał z powodem umowy. W związku z tym pozwany nie zakwestionował skutecznie faktu wykonania usługi ani faktu dostarczenia faktur VAT.

Zauważyć należy, iż faktura dokumentuje określone zdarzenie gospodarcze. Żaden podmiot nie wystawia jej w sytuacji, gdy nie ma ono miejsca, tym bardziej, że z chwilą jej wystawienia powstaje obowiązek podatkowy. Odmienny wniosek dotyczący wystawiania faktur byłby zarówno nielogiczny, jak i sprzeczny z doświadczeniem życiowym. Faktura jest dokumentem księgowym, ale także i rozliczeniowym między podmiotami gospodarczymi. W umowie zawartej przez strony było określone, że podstawą zapłaty ceny sprzedaży będą faktury.

Należy wskazać, iż jest całkowicie nieskuteczne negowanie przez pozwanego tego, co jest zawarte w dokumentach oraz podważanie ich znaczenia tylko poprzez samo zaprzeczanie, bez przedstawienia dowodów przeciwnych.

W ocenie Sądu powód w dostateczny sposób udowodnił, że świadczył w/w usługi. Pozwany nie zgłaszał również żadnych zastrzeżeń co do realizacji umowy. A skoro, w jego ocenie została wykonana nieprawidłowo, to na nim spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie.

Podsumowując powyższe rozważania, w ocenie Sądu powód poprzez przedłożone dokumenty wykazał, jak również Sąd uznał za prawdziwe twierdzenia, że powód świadczył pozwanemu usługi w zakresie przeprowadzania specjalistycznych testów urządzeń RTG i monitorów, a zatem, że wykonał zawartą między stronami umowę. Pozwany nie wykazał żadnym dowodem, iż nie były mu świadczone w/w usługi lub wykonanie umowy przez powoda było nieprawidłowe.

Mając na uwadze powyższe w punkcie I sentencji wyroku Sąd uwzględnił powództwo i zsądził na rzecz powoda dochodzoną przez niego kwotę 13 530,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym liczonymi od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty.

W punkcie II sentencji wyroku Sąd oddalił powództwo co do zasądzenia odsetek zwykłych ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych, gdyż są one wyższe od zasądzonych odsetek w pkt I sentencji, a powodowi należą się jedynie odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym.

Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1790), w transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny, wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: 1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie; 2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. Przepis art. 4 pkt 2 i 4 wskazują zaś definicje podmiotów publicznych, jako podmiotów, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych oraz podmiotu leczniczego, jako podmiotu, o którym mowa art. 4 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2023 r. poz. 991).

Pozwany, co zostało wskazane, jest przedsiębiorcą i wykonuje działalność leczniczą. Miał wobec niego zatem zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepis art. 8 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 4 pkt 3 ustawy odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych w przypadku transakcji handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym przysługują w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i ośmiu punktów procentowych, zaś w przypadku transakcji handlowych, w których dłużnikiem nie jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym - odsetki w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i dziesięciu punktów procentowych. Wobec tego, Sąd zasądził odsetki za opóźnienie w transakcjach handlowych w wysokości przysługującej od dłużnika, którym jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym.

W ocenie Sądu powód prawidłowo określił także wysokość skapitalizowanych odsetek w wysokości 849,05 zł, uwzględniając wymagalność poszczególnych faktur VAT wskazanych w pozwie.

Rekompensata za koszty odzyskania należności w wysokości 602,00 zł została obliczona zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniem w transakcjach handlowych jako równowartość 70 euro wg kursu średniego euro w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym miesiąc, w którym roszczenie stało się wymagalne (punkt IV wyroku).

O kosztach procesu orzeczono w punkcie V sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. mając na uwadze to, że zarzuty pozwanego okazały się w całości chybione. Na koszty powoda złożyły się: opłata od pozwu w wysokości 750,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3 600,00 zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r. poz. 1935). Na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. orzeczono o odsetkach ustawowych za opóźnienie od kosztów procesu.