Wyrok z 28 kwietnia 2025, sygn. III C 597/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

S., dnia 5 kwietnia 2025 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodnicząca: sędzia Grażyna Sienicka

po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2025 r.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa G. S.

przeciwko Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych
w W. na rzecz powoda G. S. kwotę 2 548,80 (dwóch tysięcy pięciuset czterdziestu ośmiu złotych osiemdziesięciu groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia1 maja 2023 r. do dnia zapłaty;

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki koszty postępowania w kwocie
388,97 (trzystu osiemdziesięciu ośmiu złotych dziewięćdziesięciu siedmiu groszy)
wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku, do dnia zapłaty.

Sędzia Grażyna Sienicka

Sygn. akt III C 597/23

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 4 lipca 2013 roku G. S. wniosła o zasądzenie
od Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w W. kwoty
1 613,20 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 maja 2023r. do dnia zapłaty i kosztami procesu według norm przepisanych. Żądanie pozwu zostało rozszerzone i sprecyzowane pismem z dnia 23 października 2024r. i ostatecznie powódka żądała zapłaty kwoty 3 582 zł z odsetkami za opóźnienie od dnia 1 maja 2023r. i kosztami procesu.

Kwota żądana przez powódkę obejmowała koszt najmu pojazdu zastępczego za 47 dni wskazanych przez biegłego wg stawki 120 zł netto + VAT (147,60 zł brutto). Powódka wskazała, że koszty najmu wyniosły 6 937,20 zł. Ubezpieczyciel przyznał zwrot kosztów najmu za 34 dni w kwocie 3 355,20 zł: za 7 pierwszych dni wg stawki 147,60 zł brutto, za 27 kolejnych dni wg stawki 86 zł brutto. Do zapłaty wg twierdzeń powódki pozostało 3 582 zł.

Pozwany - Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w W.
w odpowiedzi na pozew z dnia 4 września 2025r. przyznał, że ponosi odpowiedzialność za szkodę, do której doszło w należącym do M. W. (1) pojeździe marki O. (...), do której doszło na skutek kolizji z dnia
15 listopada 2022r. na terenie Niemiec, jednakże odszkodowanie, przyznane z tytułu kosztów najmu pojazdu odpowiada wysokości szkody z tego tytułu. Podobne stanowisko pozwany zaprezentował w odpowiedzi na rozszerzony pozew, datowanej na 4 grudnia 2024r.

Stan faktyczny.

15 listopada 2022r. miało miejsce zdarzenie drogowe, spowodowane przez kierującego pojazdem A. o numerze rejestracyjnym (...), zarejestrowanym na terytorium Niemiec, posiadającego polisę OC zawartą w zagranicznym towarzystwie (...), w którym to zdarzeniu uszkodzony został samochód marki O. (...) o numerze rejestracyjnym (...), będący własnością M. W. (1).

Niesporne.

M. W. (1) mieszka w Niemczech. Szkodę zgłosiła do niemieckiego ubezpieczyciela sprawcy szkody w dniu wypadku.

Dowód: zeznania świadka M. W. (1) k. 73-74.

15 listopada 2022r. w S. zawarta została umowa najmu pojazdu między G. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą (...).H.U. (...) C.
a M. W. (1). Przedmiotem umowy był najem pojazdu marki Š. (...) numer rejestracyjny (...). Wynajmująca oddała w najem najemczyni ww. pojazd na okres od dnia 15 listopada 2022r. do dnia zwrotu potwierdzonego odrębnym dokumentem. Przed zawarciem umowy najmu pojazdu ubezpieczyciel nie przedstawił poszkodowanej oferty najmu pojazdu zastępczego.

M. W. (1) nie posiadała innego pojazdu, który mogłaby wykorzystywać
w miejsce samochodu uszkodzonego w trakcie kolizji.

Dowód: umowa najmu k. 7 verte,

zeznania świadka M. W. (1) k. 73-74.

12 grudnia 2022r. nastąpiło zgłoszenie szkody do Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w W., jako korespondenta zagranicznego ubezpieczyciela. Zgłoszenie potwierdzono 19 grudnia 2022r. Szkoda z dnia 15 listopada 2022r. została zarejestrowana w E. Hestia - korespondenta Towarzystwa (...) pod sygnaturą ZK99/3102/22.

9 stycznia 2023r. przeprowadzono oględziny pojazdu

Niesporne.

Decyzją z dnia 12 stycznia 2023r. E. Hestia - korespondent Towarzystwa (...) na terenie Polski, przyznał na rzecz poszkodowanej odszkodowanie z tytułu szkody całkowitej w pojeździe w pojeździe marki O. w kwocie 8 670 zł.

Dowód: decyzja z dnia 12 stycznia 2023r. k. 9.

16 stycznia 2023r. z wystawiony został dokument zatytułowany „Potwierdzenie zwrotu pojazdu z tytułu umowy najmu” z którego wynika, że w tym dniu wynajmująca potwierdziła zwrot pojazdu marki Š. (...) numer rejestracyjny (...).

M. W. (2) w dacie zwrotu pojazdu oświadczyła, że pojazd zastępczy na czas naprawy jej samochodu marki O. był niezbędny do dojazdu do pracy wizyt lekarskich zakupów oraz wskazała, że nie miała możliwości skorzystania z innego, nieodpłatnego pojazdu zastępczego a korzystanie ze środków komunikacji publicznej byłoby dla niej dużą niedogodnością.

16 stycznia 2023r. wystawiona została również faktura obejmująca koszt wynajmu ww. samochodu w dniach od 15 listopada 2022r. do 16 stycznia 2023r. numer szkody (...) O. (...). W dokumencie wskazano, że najem trwał 62 dni, cena netto określona została na kwotę 120 zł, ogółem do zapłaty wraz
z podatkiem VAT przewidziano kwotę 9 151,20 zł.

Dowód: oświadczenia k. 7, 8,

faktura vat k. 8 verte.

M. W. (1) scedowała na G. S. uprawnienia w zakresie rekompensaty z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego.

Niesporne.

1 marca 2023r. E. Hestia sformułowała decyzję w sprawie szkody
nr (...), w której jako korespondent Towarzystwa (...) na terenie Polski, w ramach systemu zielonej karty przyznana została dopłata do przyznanego wcześniej odszkodowania w wysokości 3 355,20 zł brutto. Przy wypłacie odszkodowania uwzględnia koszty wynajmu pojazdu zastępczego w kwocie 3 355,20 zł brutto w oparciu o zweryfikowaną fakturę VAT
nr 11/01/2023, wyjaśniono że ubezpieczyciel odpowiedzialności cywilnej sprawcy szkody zobowiązany jest zwrócić koszty wynajmu pojazdu zastępczego w takim zakresie, w jakim nakłady na ten cel miały charakter wydatków celowych, niezbędnych i koniecznych. Łączny czas trwania wynajmu pojazdu wynosi w rozpatrywanym przypadku 34 dni i uwzględnia siedem dni od dnia zgłoszenia szkody do dnia wysłania pisma o warunkach najmu pojazdu zastępczego. Za ten okres uznano stawkę z faktury 147,60 złotych brutto oraz 27 dni od wysłania pisma o warunkach wynajmu pojazdu zastępczego do końca umowy najmu - za ten okres przyjęto stawkę 86 zł brutto.

Dowód: decyzja karta 10 - 11.

Pismem z dnia 19 maja 2023r. Biuro Pomocy Prawnej i Dochodzenia Odszkodowań, działając w imieniu G. S., wezwało ubezpieczyciela (...) Spółka Akcyjna w S. do zapłaty kwoty 5 796 zł w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, tytułem pełnej rekompensaty kosztów wynajmu pojazdu zastępczego. W piśmie wskazano, że poszkodowana skarży decyzję ubezpieczyciela i wskazuje, że nie znajduje podstaw do kwestionowania rzeczywistych kosztów poniesionych przez poszkodowaną w związku z najmem pojazdu zastępczego wykorzystywanego w codziennym życiu, analogicznie do sposobu korzystania
z pojazdu będącego przedmiotem szkody z dnia 15 listopada 2022r.

Dowód: pismo z dnia 19 maja 2023r. k. 12-13.

Pismem z dnia 26 maja 2023r. Ubezpieczyciel zawiadomił, że dokonano ponownej analizy dokumentacji szkodowej i nie znaleziono podstaw do zmiany stanowiska ubezpieczyciela.

Dowód: pismo k. 14-16.

Uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego obejmował następujące przedziały czasowe:

- od 15 listopada 2022 r. do 18 listopada 2022 r. (4 dni)

- od 12 grudnia 2022 r. do 9 stycznia 2023 r. (29 dni)

- od 10 stycznia 2023 r. do 12 stycznia 2023 r. (3 dni)

- + 7 dni, czyli od 13 stycznia 2023 r. do 19 stycznia 2023 r. (7 dni).

Ogółem - 43 dni.

W 2022r. realna podstawowa dobowa stawka wynajmu pojazdu zastępczego, kwalifikowanego w segmencie klasy (...), bez limitu kilometrów, zawierała się w kwocie brutto od 99 zł do 223,40 6 zł brutto. Natomiast średnia wartość wynosiła 157,71 zł brutto. W 2022r. średnia dobowa stawka wynajmu pojazdu zastępczego kwalifikowanego w segmencie klasy (...), uwzględniająca brak limitu kilometrów i brak udziału własnego w szkodach oraz możliwości drugiego kierowcy wynosiła 291,34 zł brutto. Średnie koszty zniesienia udziału własnego w szkodach w segmencie klasy (...) mieściły się w kwocie 106,45 zł brutto (od 39 zł do 228 zł brutto). Średnie koszty zniesienia ograniczeń za dodatkowego kierowcę w segmencie klasy (...) w kwocie 27,18 złotych brutto (od 20 zł do 33,70 3 zł brutto).

Dowód: pisemna opinia biegłego k. 86-121.

Rozważania.

Powództwo okazało się uzasadnione w zakresie kwoty 2 548,80 złotych
i odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych w stosunku rocznym od dnia 1 maja 2023r.

Podstawę prawną żądania pozwu stanowią przepisy art. 822 § 1 i 2 k.c., art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczeń Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 2 500). oraz art. 436 § 1 k.c. i 415 k.c.

Przepis art. 822 § 1 i 2 k.c. stanowi, że przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony (§ 1 ). Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego
w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia (§ 2). Zgodnie natomiast z przepisem art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku
o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym
i Polskim Biurze Ubezpieczeń Komunikacyjnych z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Stosownie zaś do treści przepisu art. 436 § 1 k.c. odpowiedzialność przewidzianą w przepisie
art. 435 k.c. ponosi również samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody. Jednakże gdy posiadacz samoistny oddał środek komunikacji w posiadanie zależne, odpowiedzialność ponosi posiadacz zależny. Przepis art. 415 k.c. stanowi natomiast, że kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

Okoliczności kolizji z dnia 15 listopada 2022r. nie były pomiędzy stronami sporne. Również legitymacja czynna po stronie powódki i bierna pozwanego do występowania w niniejszym procesie nie budziły wątpliwości.

Przedmiotem sporu była natomiast kwestia wysokości dobowej stawki najmu pojazdu zastępczego oraz uzasadniony czas trwania najmu.

W tym miejscu wskazać należy, że świadczenie ubezpieczyciela z tytułu umowy ubezpieczenia majątkowego ma charakter odszkodowawczy i ta funkcja kompensacyjna determinuje podstawową treść pojęciową, zakres i poziom odszkodowania. Odpowiedzialność natomiast zakładu ubezpieczeń jest szczególną postacią odpowiedzialności cywilnej, a prawo ubezpieczeń majątkowych jest częścią prawa odszkodowawczego. Pojęcie szkody w ubezpieczeniach jest zatem takie samo jak w innych działach prawa odszkodowawczego, zasada odszkodowania nie może być bowiem traktowana w oderwaniu od ogólnych zasad odszkodowawczych, które znalazły wyraz i zostały uregulowanie w kodeksie cywilnym. Dotyczy to samych pojęć szkody i odszkodowania. Wskazać przy tym należy, że zakład ubezpieczeń obowiązany jest do naprawienia szkody tylko w formie wypłaty odpowiedniej sumy pieniężnej, nie zaś wedle wyboru poszkodowanego także przez przywrócenie stanu poprzedniego, co wyłącza stosowanie w tych okolicznościach art. 363 § 1 k.c.

Uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego został ustalony przez biegłego i wynosił 43 dni, szczegółowo opisane w stanie faktycznym. Wprawdzie biegły
w końcowych wnioskach wskazywał, że było to 47 dni, jednakże dokładna analiza opisanych w opinii przedziałów czasowych wskazuje na to, że biegły popełnił omyłkę rachunkową sumując poszczególne przedziały czasowe:

- od 15 listopada 2022 r. do 18 listopada 2022 r. (4 dni),

- od 12 grudnia 2022 r. do 9 stycznia 2023 r. (29 dni),

- od 10 stycznia 2023 r. do 12 stycznia 2023 r. (3 dni), razem 43 dni.

Strona powodowa wynajęła pojazd zastępczy za dobową stawkę w kwocie 147,60 złotych brutto (120 zł netto), powołując się na średnie stawki najmu pojazdu tej samej klasy, co pojazd uszkodzony. Pozwany ubezpieczyciel zastosował natomiast stawkę w kwocie 147,60 złotych brutto za pierwszych siedem dni przestoju pojazdu oraz 86 złotych brutto za pozostały czas, przy czym nie wykazał, na jakiej podstawie ustalono stawki w takiej wysokości, a w szczególności ani w toku postępowania likwidacyjnego ani w toku niniejszego procesu nie przedstawiono chociażby projektu umowy najmu, której zawarcie ubezpieczyciel mógłby zaoferować poszkodowanej.
Z zeznań M. W. (1) wynika, że ofertę przekazano jej tuż przed zwrotem wynajmowanego pojazdu. Na podstawie opinii tego biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej, Sąd ustalił że dobowa stawka najmu pojazdu zastępczego, odpowiadającego klasie pojazdu M. W. (1) wynosiła więcej aniżeli kwoty zaoferowane przez pozwanego, niezależnie od rodzaju umowy determinującej wysokość czynszu najmu analizowanych przez biegłego.

Sąd uznał, że wskazane w pozwie wydatki, w przedziale czasowym obejmującym 43 dni były celowe i ekonomicznie uzasadnione, jako gratyfikacja
za rzeczywisty okres pozbawienia poszkodowanej możliwości korzystania
z uszkodzonego w wypadku pojazdu, który z uwagi na zakres szkód pozostawał wyłączony z udziału w ruchu drogowym.

Żadna ze stron, pomimo zobowiązania do złożenia na piśmie uwag do opinii, nie podniosła okoliczności podważających zawarte w niej twierdzenia i wnioski
w zakresie sposobu wyliczenia przez biegłego stawki za wynajem pojazdu, zaś wątpliwości zgłoszone przez powoda zostały wyjaśnione w sposób wyczerpujący, klarowny i przystępny.

Jednocześnie wskazać należy, że nieskorzystanie przez poszkodowaną
z oferty najmu pojazdu u podmiotów preferowanych przez ubezpieczyciela nie może stanowić podstawy do obniżenia należnego powodowi z tego tytułu świadczenia do stawek, które oferują współpracujące z ubezpieczycielem podmioty, zwłaszcza
w sytuacji, gdy stawki te znacząco odbiegają od średnich stawek za tego typu usługi. Obowiązek minimalizowania szkody nie może być równoznaczny z ograniczeniem możliwości wyboru podmiotu, z którym poszkodowany zawrze umowę najmu,
do podmiotów wskazanych przez ubezpieczyciela. Wystarczające do uznania,
że poszkodowany z obowiązku tego się wywiązał i ma prawo do zwrotu poniesionych na poczet najmu pojazdu zastępczego wydatków, jest ustalenie, że poniesione przez niego wydatki nie przekraczają średnich stawek dobowych najmu pojazdów zastępczych tej samej klasy co pojazd uszkodzony i są ekonomicznie uzasadnione. Na ubezpieczycielu ciąży obowiązek zwrotu wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika. Nie jest celowe nadmierne rozszerzanie odpowiedzialności odszkodowawczej i w konsekwencji - gwarancyjnej ubezpieczyciela, co mogłoby prowadzić do wzrostu składek ubezpieczeniowych. Z obowiązku tego należy wywieść wniosek, że ekonomicznie uzasadnione koszty najmu pojazdu zastępczego zamykają się w dolnej granicy średniej dobowej stawki najmu pojazdu zastępczego w wersji bez limitu kilometrów, przy uwzględnieniu pełnego zakresu ubezpieczenia oraz z wykupionym udziałem własnym w szkodach obowiązującej w dacie powstania szkody i na terenie, na którym zamieszkuje poszkodowany. Kwota ta pozwoliłaby bowiem poszkodowanemu na wynajęcie pojazdu zastępczego tej samej klasy, co pojazd uszkodzony.

Mając powyższe na uwadze, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2 548,80 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi
w stosunku rocznym od dnia 1 maja 2023r. i oddalił powództwo w pozostałym zakresie.

Roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego znajduje oparcie w treści art. art. 359 § 1 k.c., art. 481 § 1 i 2 k.c. oraz art. 817 § 1 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku
o ubezpieczeniach obowiązkowych (…). Zgodnie z treścią przepisu art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności
nie ponosi. Dłużnik popada w opóźnienie jeśli nie spełnia świadczenia pieniężnego
w terminie, w którym stało się ono wymagalne także wtedy, gdy kwestionuje istnienie lub wysokość świadczenia ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2003 r., sygn. II CK 146/02). Ubezpieczyciel, stosownie do treści przepisu art. 817 § 1 k.c., obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku, a jeśli tego nie czyni, popada w opóźnienie uzasadniające naliczenie odsetek ustawowych od należnej wierzycielowi sumy. Świadczenie ubezpieczyciela ma zatem charakter terminowy, a spełnienie świadczenia w terminie późniejszym niż wynikający z art. 817 k.c. może być usprawiedliwione jedynie wówczas, gdy ubezpieczyciel wykaże istnienie przeszkód
w postaci niemożliwości wyjaśnienia okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności albo wysokości świadczenia, mimo działań podejmowanych
z wymaganą od niego starannością profesjonalisty, według standardu, którego reguły wyznacza przepis art. 16 ust. 1 ustawy z 2003 roku o działalności ubezpieczeniowej.

W rozważanym przypadku powódka domaga się zapłaty odsetek od dnia następnego po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia szkody w zakresie kosztów najmu pojazdu zstępczego, co powódka wiąże z datą wydania decyzji ubezpieczeniowej
z dnia 1 marca 2023r. Skoro zgłoszenie szkody miało miejsce w tej dacie, pozwany winien spełnić świadczenie najpóźniej z upływem 30 dni, co uwzględnia data od jakiej powódka domagała się zapłaty odsetek. Pozwany nie podniósł przy tym ani nie udowodnił, aby w terminie zakreślonym przepisem art. 817 § 1 k.c., nie było możliwe wyjaśnienie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela albo wysokości świadczenia. Skoro zatem pozwany nie spełnił świadczenia z tytułu naprawienia szkody w pełnej wysokości z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego, od dna następnego to w dacie 1 maja 2023r. pozostawał w opóźnieniu, co uzasadnia żądanie zapłaty odsetek od tego dnia.

Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie dokumentów złożonych przez obydwie strony oraz zawartych w aktach szkody złożonych w formie elektronicznej, co do prawdziwości i wiarygodności których nie powziął zastrzeżeń. Wprawdzie w treści decyzji z dnia 12 stycznia 2023r. datę szkody określono jako 7 grudnia 2022r. , jednakże pozostałe elementy sprawy pozostawały zgodne. W dalszej decyzji (z dnia
1 marca 2023r. data szkody podana została jako 15 listopada 2022r. , zaś pozostałe elementy oznaczenia sprawy nie uległy zmianie). Sąd uwzględnił również treść zeznań przesłuchanego świadka.

Ustalenia natomiast co do okoliczności wymagających wiadomości specjalnych, tj. co do dobowej stawki najmu pojazdu zastępczego oraz uzasadnionego czasu trwania umowy najmu pojazdu, Sąd poczynił na podstawie opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej. Żadna ze stron nie podważała prawdziwości ani wartości dowodowej dokumentów zawartych w aktach sprawy i aktach szkodowych, na których biegły oparł swoje ustalenia, a i Sąd nie stwierdził okoliczności podważających ich wartość dowodową. Strony nie wniosły dalszych zastrzeżeń
do opinii, po przedstawieniu opinii uzupełniającej. Dlatego też Sąd, mając na uwadze, że opinia została sporządzona zgodnie ze zleceniem, a także że jej treść wskazuje,
że twierdzenia i wnioski biegłego znajdują oparcie w materiale dowodowym sprawy
i nie stoją w sprzeczności z zasadami logiki, uznał opinię za przydatną do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 98 i 100 k.p.c. , który stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało
od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.

Powództwo zostało uwzględnione co do 71,15% dochodzonego roszczenia. Powódka ma obowiązek zwrócić pozwanemu 28,85 % kosztów czyli kwotę
553,05 zł (1 917 x 28,85%). Pozwana ma obowiązek zwrócić powódce 71,15% czyli 942,02 zł (1 324 zł x 71,15%). Po matematycznym przerachowaniu należało zasądzić od pozwanej na rzecz powoda 388,97 zł (942,02 zł – 553,05 zł).

Sędzia Grażyna Sienicka