Wyrok z 29 kwietnia 2025, sygn. I C 145/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 kwietnia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Paula Wacławek

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anita Topa

po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 roku w Piszu

na rozprawie

sprawy z powództwa B. Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w G.

przeciwko W. H.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego W. H. na rzecz powoda B. Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w G. kwotę 9.994,27 zł (dziewięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt cztery złote dwadzieścia siedem groszy) wraz z odsetkami:

- umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie naliczanymi od kwoty 7.193,84 zł (siedem tysięcy sto dziewięćdziesiąt trzy złote osiemdziesiąt cztery grosze) od dnia 12 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty;

- ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od kwoty 2.800,43 zł (dwa tysiące osiemset złotych czterdzieści trzy grosze) od dnia 12 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty;

2.  zasądza od pozwanego W. H. na rzecz powoda B. Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w G. kwotę 2.317 zł (dwa tysiące trzysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego naliczanymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty;

3.  nakazuje zwrócić powodowi B. Niestandaryzowanemu Funduszowi Inwestycyjnemu Zamkniętemu Wierzytelności z siedzibą w G. ze środków Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) tytułem nadpłaty opłaty sądowej od pozwu.

asesor sądowy Paula Wacławek

Sygn. akt I C 145/25

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 29 kwietnia 2025 roku

Pozwem z dnia 21 listopada 2024 roku powód B. (...) Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą w G. wniósł o zasądzenie od pozwanego W. H. kwoty 7.193,84 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie naliczanymi od dnia następnego po wniesieniu pozwu
w elektronicznym postępowaniu upominawczym, kwoty 2.800,43 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od dnia następnego po dniu wniesienia pozwu
w elektronicznym postępowaniu upominawczym oraz o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że dochodzona kwota wynika z zawartej przez pozwanego z wierzycielem pierwotnym umowy kredytu gotówkowego, który to nie został przez pozwanego spłacony w całości. Powód zaś nabył przedmiotową wierzytelność na mocy umowy przelewu wierzytelności zawartej z pierwotnym wierzycielem (pozew k. 3-6).

W odpowiedzi na pozew pozwany W. H. wniósł o oddalenie powództwa
w całości i zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany podniósł szereg zarzutów dotyczących umowy kredytowej, a ponadto zakwestionował legitymację czynną powoda (odpowiedź na pozew k. 46-50v).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 5 marca 2019 roku pomiędzy W. H. (dalej: Kredytobiorca)
a (...) Bank (...) spółką akcyjną z siedzibą w W. (dalej: Bank) zawarta została umowa o kredyt gotówkowy nr (...). W umowie wskazany został adres Kredytodawcy, tj. ul. (...), (...)-(...) O.. Umowa stanowiła, że:

Bank udziela Kredytobiorcy na jego wniosek kredytu w kwocie 20.599,24 zł do dnia 20-02-2024 z przeznaczeniem na finansowanie bieżących potrzeb konsumpcyjnych lub na inny dowolny zadeklarowany cel, w tym spłatę posiadanych zobowiązań kredytowych w Banku lub innych bankach, finansowanie prowizji z tytułu udzielenia kredytu oraz sfinansowanie składki z tytułu ubezpieczenia „Spokojny kredyt – życie plus” na zasadach ustalonych w: - umowie; - „Regulaminie kredytowania klientów indywidualnych w (...) Bank (...) S.A.”, zwanym dalej Regulaminem, będącym integralną częścią umowy; - ustawie o kredycie konsumenckim; - ustawie Prawo bankowe – § 1 umowy.

Kwota kredytu zostanie niezwłocznie udostępniona Kredytobiorcy przez Bank zgodnie warunkami umowy, po ustanowieniu zabezpieczeń, o ile umowa przewiduje ich ustanowienie, w następujący sposób: 1) kwota 15.000,14 zł przelewem na rachunek bankowy nr: (...); 2) kwota 2.057,86 zł stanowiąca prowizję z tytułu udzielenia kredytu w formie przelewu na rachunek Banku; 3) kwota 3.541,24 zł stanowiąca składkę z tytułu ubezpieczenia „Spokojny kredyt – życie plus” w formie przelewu na rachunek Banku, działającego jako agent S. A. Towarzystwa (...) S.A. W powyższym celu Kredytobiorca upoważnia Bank do przekazania wskazanych powyżej kwot na wskazane powyżej rachunki – § 2 umowy.

Od udzielonego kredytu w kwocie wskazanej w § 1 Bank pobiera odsetki według zmiennej stopy procentowej, ustalonej jako suma wartości stopy referencyjnej NBP i marży Banku w wysokości 8,29 p.p. (punkt procentowy) w stosunku rocznym. Na dzień zawarcia umowy oprocentowanie kredytu wynosi 9,79% w stosunku rocznym. Zmiana stopy referencyjnej NBP skutkuje zmianą wysokości oprocentowania kredytu. Informacja o aktualnej wysokości stopy referencyjnej NBP dostępna jest na stronie internetowej www.NBP.pl. (ust. 1). Zmiana wysokości oprocentowania wynikająca ze zmiany stopy referencyjnej NBP nie wymaga zawarcia aneksu do umowy (ust. 2). O zmianie oprocentowania Bank powiadomi Kredytobiorcę w ciągu 21 dni od zmiany przekazując nowy harmonogram spłat. W przypadku, gdy kredyt spłacany jest w ratach równych i dzień zmiany oprocentowania przypada w innym dniu niż dzień płatności raty wynikający z harmonogramu, Bank zastrzega sobie prawo ustalenia pierwszej raty kredytu w nowym harmonogramie, w wysokości niezmienionej w stosunku do rat określonych w poprzednim harmonogramie. Odsetki według nowej stopy procentowej będą naliczane od dnia zmiany oprocentowania kredytu (ust. 3). Naliczanie odsetek odbywa się w oparciu o zasadę wyrażoną w postaci ilorazu 365/360 (lub 366/360 w roku przestępnym), co oznacza przyjęcie faktycznej ilości dni w okresie obrachunkowym w stosunku do 360 dni w roku obrachunkowym (ust. 4) – § 3 umowy.

Opłaty i prowizje związane z udzieleniem i obsługą kredytu pobierane są zgodnie
z obowiązującą w dniu dokonywania czynności „Taryfą opłat i prowizji pobieranych przez (...) Bank (...) S.A. za czynności bankowe dla klientów indywidualnych” zwaną dalej Taryfą. Przesłanki zmian Taryfy zostały określone w jej treści. Bank informuje Kredytobiorcę o proponowanej zmianie Taryfy nie później niż 2 miesiące przed proponowaną datą jej wejścia w życie. Zmiany będą wiążące, jeśli klient nie wypowie umowy przed proponowaną datą wejścia w życie zmiany. Termin wypowiedzenia umowy w tym przypadku wynosi: trzy miesiące – gdy termin spłaty kredytu jest dłuższy niż rok, jeden miesiąc – w pozostałych przypadkach (ust. 1). Całkowita kwota do zapłaty na dzień zawarcia umowy wynosi 26.114,84 zł. Na całkowitą kwotę do zapłaty składają się: 1) całkowita kwota kredytu 15.000,14 zł; 2) całkowity koszt kredytu 11.114,70 zł, w tym: a) prowizja z tytułu udzielenia kredytu w kwocie 2.057,86 zł; b) odsetki od kredytu w kwocie 5.515,60 zł; c) koszty ustanowienia zabezpieczeń w kwocie 0,00 zł d) koszty usług dodatkowych – składka z tytułu ubezpieczenia „Spokojny kredyt – życie plus” w kwocie 3.541,24 zł (ust. 2). Rzeczywista roczna stopa oprocentowania na dzień zawarcia umowy wynosi 27,97% i została wyliczona jako całkowity koszt kredytu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2), wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu w stosunku rocznym (ust. 3). Całkowita kwota do zapłaty, o której mowa w ust. 2 oraz rzeczywista roczna stopa oprocentowania, o której mowa w ust. 3, zostały obliczone z uwzględnieniem całkowitej kwoty kredytu, kwoty i terminu pobrania prowizji za udzielenie kredytu, kosztów zabezpieczeń, kosztów usług dodatkowych, terminów i kwot spłat wskazanych w harmonogramie stanowiącym integralną część umowy, przy założeniu, że prowizja za udzielenie kredytu jest kredytowana i składka z tytułu ubezpieczenia „Spokojny kredyt – życie plus” jest kredytowana oraz że uruchomienie kredytu nastąpi w dniu zawarcia umowy (ust. 4) – § 4 ust. 1-4 umowy.

Zabezpieczeniem spłaty kredytu są uzyskiwane przez Kredytobiorcę dochody – § 5 umowy.

Kredyt i odsetki spłacone zostaną w 60 miesięcznych ratach równych (ust. 1). Kredytobiorca zobowiązuje się do terminowego dokonywania spłat kredytu i odsetek zgodnie z umową i harmonogramem spłat stanowiącym jej integralną część (ust. 2). Przez cały okres obowiązywania umowy Kredytobiorca ma prawo otrzymania od Banku, na wniosek, w każdym czasie bezpłatnie harmonogramu spłat (ust. 3). Spłaty kredytu i odsetek będą dokonywane na konto osobiste nr (...) (ust. 4). Pełnomocnictwo do obciążania konta osobistego, o którym mowa w ust. 4, kwotami wymagalnych wierzytelności wynikających z umowy, stanowi integralną część umowy (ust. 5) – § 6 umowy.

Za datę spłaty należności Banku przyjmuje się datę uznania rachunku kredytowego kwotą należności. Zapewnienie środków na spłatę należności na rachunku wskazanym
w § 6 ust. 4 najpóźniej w dniu wskazanym jako dzień ich płatności zapewnia ich terminowy wpływ na rachunek kredytowy (ust. 2). Niespłacona przez Kredytobiorcę w terminie należność Banku z tytułu kredytu (należność przeterminowana) od dnia następnego jest oprocentowana według stopy wskazanej w § 9 (ust. 4) – § 7 ust. 2 i 4 umowy.

W przypadku powstania zaległości w spłacie raty kredytu lub odsetek Kredytobiorca jest zobowiązany do ich niezwłocznego uregulowania (ust. 1). O powstaniu zaległości w spłacie kredytu lub odsetek Bank zawiadomi pisemnie Kredytobiorcę i osoby będące dłużnikami Banku z tytułu zabezpieczenia kredytu, wyznaczając w zawiadomieniu termin do dobrowolnej spłaty wymagalnego zadłużenia (ust. 2). Spłaty należności Banku zaliczane są w następującej kolejności na poczet: 1) opłat i prowizji; 2) odsetek, w tym odsetek od należności przeterminowanych; 3) raty kredytu. Należności przeterminowane z w/w tytułów pobierane są jako pierwsze z zachowaniem powyżej wskazanej kolejności (ust. 3) – § 8 ust. 1-3 umowy.

Kredytobiorca zobowiązuje się pokryć odsetki od należności przeterminowanych
(ust. 1). Oprocentowanie należności przeterminowanych równe jest stopie odsetek maksymalnych za opóźnienie wskazanych w art. 481 § 2 ¹ Kodeksu cywilnego. Na dzień zawarcia umowy wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie jest równa dwukrotności sumy wysokości stopy referencyjnej NBP i 5,5 p.p. co stanowi 14,00% w stosunku rocznym (ust. 2). Odsetki od należności przeterminowanych naliczane są według zasady określonej do naliczania odsetek od kredytu wykorzystanego, o której mowa w § 3 ust. 4 (ust. 3) – § 9 umowy.

Bank może wypowiedzieć umowę o kredyt z zachowaniem 30-dniowego terminu wypowiedzenia i zażądać spłaty całej należności Banku z tytułu umowy lub może zażądać dodatkowego zabezpieczenia kredytu w przypadku: 1) ujawnienia, iż złożone Bankowi informacje nie odpowiadają stanowi faktycznemu; 2) naruszenia warunków umowy – § 10 ust. 1 umowy.

Kredytobiorca oświadcza, iż przed zawarciem umowy otrzymał pełną treść Regulaminu wraz z Taryfą, która obowiązuje w zakresie opłat i prowizji za czynności związane z umową, Formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego. Z treścią otrzymanych dokumentów Kredytobiorca zapoznał się przed zawarciem umowy, akceptuje i potwierdza, że jest ich treścią związany – § 16 ust. 1 umowy.

Umowa została zawarta w 1 (...) Bank (...) S.A. w E. przez pracowników oddziału, reprezentujących Bank.

( dowód: umowa nr (...) k. 23-25)

W. H. udzielił (...) Bank (...) spółce akcyjnej z siedzibą
w W. (dalej: Bank) pełnomocnictwa do pobierania środków z konta osobistego, na podstawie którego upoważnił (...) Bank (...) spółkę akcyjną z siedzibą w W. do obciążania konta osobistego nr (...) prowadzonego przez Bank kwotami wymagalnych wierzytelności Banku wobec W. H. , powstałych
w wyniku zawarcia umowy o kredyt gotówkowy nr (...) z dnia 05-03-2019.

( dowód: pełnomocnictwo k. 25v)

W. H. otrzymał harmonogram spłat kredytu, sporządzony w dniu 5 marca 2019 roku. Harmonogram obejmował 60 rat miesięcznych, od dnia 20 marca 2019 roku do dnia 20 lutego 2024 roku, przy czym wszystkie raty za wyjątkiem ostatniej wynosiły 435,55 złotych, zaś ostatnia – 417,39 złotych.

( dowód: harmonogram k. 76-76v)

Pismem z dnia 20 września 2022 roku (...) Bank (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. wypowiedział umowę kredytu numer (...), jednocześnie wzywając do spłaty całego zadłużenia w ciągu 30 dni od otrzymania pisma. Jako przyczynę wypowiedzenia wskazano istnienie zadłużenia przeterminowanego, które pomimo wezwań do spłaty jest utrzymywane przez W. H.. W piśmie wskazano, że zadłużenie na dzień 20 września 2022 roku wynosi 9.065,13 zł. Jednocześnie w treści pisma wskazano, że jeśli W. H. spłaci wszystkie przeterminowania wraz z odsetkami i kolejną ratę w ciągu 30 dni od daty otrzymania tego pisma, wówczas (...) Bank (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. uzna to za chęć kontynuowania umowy i w takiej sytuacji wpłata będzie równoznaczna z wnioskiem o odstąpienie od wypowiedzenia, na co (...) Bank (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. wyraża zgodę. W piśmie wskazano nadto,
że w przypadku braku spłaty w ciągu 30 dni W. H. będzie zobowiązany do spłaty całego kredytu. Jednocześnie na odwrocie pisma zostały zawarte informacje dotyczące restrukturyzacji kredytu. Pismo zostało skierowane do W. H. na adres wskazany
w umowie, tj. ul. (...), (...)-(...) O.

( dowód: pismo z 20/09/2022r. k. 26-26v, potwierdzenie nadania k. 77-77v)

Wskazana w umowie kwota kredytu została wypłacona W. H..

(domniemanie faktyczne – art. 231 k.p.c.)

W. H. dokonał spłat rat z tytułu umowy kredytu numer (...) w łącznej wysokości 1.888,80 zł.

(fakt niezaprzeczony – art. 230 k.p.c.)

W dniu 17 listopada 2023 roku pomiędzy (...) Bank (...) spółką akcyjną
z siedzibą w W. (dalej: Bank) a B. (...) Niestandaryzowanym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym Wierzytelności z siedzibą w G. (dalej: Fundusz) została zawarta umowa przelewu wierzytelności. Zarówno Bank, jak i Fundusz, reprezentowane były przy tej czynności przez osoby należycie do tego umocowane. Umowa stanowiła, że:

Bank przelewa na rzecz Funduszu wymagalne wierzytelności opisane w załączniku
nr 2a do umowy w stosunku do wszystkich dłużników zobowiązanych do spłaty roszczenia Banku na zasadach i warunkach określonych w umowie. Wraz z wierzytelnościami Bank przelewa m.in. również inne prawa związane z daną wierzytelnością i jej zabezpieczeniami,
w szczególności roszczenia o zaległe odsetki, kary umowne, zwrot kosztów (pkt 2.1 umowy). W przypadku stwierdzenia po dniu zawarcia umowy błędu lub braków danych objętych załącznikiem nr 2a do umowy, Bank na żądanie Funduszu zobowiązuje się do podpisania aneksu do umowy z podpisami notarialnie poświadczonymi, zawierającego poprawne
lub uzupełnione informacje, tj. skorygowany i uzupełniony załącznik nr 2a do umowy. Jednocześnie po ziszczeniu się warunku, o którym mowa w pkt 17.7 umowy, strony zawrą aneks aktualizujący załącznik nr 2a do umowy według stanów zadłużeń na dzień podpisania umowy oraz zawierający oświadczenie Banku potwierdzające zapłatę ceny i przejście wierzytelności na Fundusz w dniu zawarcia umowy, w formie pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi (pkt. 2.2). Umowa wchodzi w życie z dniem jej zawarcia, z zastrzeżeniem pkt 17.7 umowy (pkt 17.6 umowy). Strony postanawiają, że skutek rozporządzający niniejszej umowy w postaci przejścia na Fundusz Portfela wraz z ewentualnymi zabezpieczeniami następuje, z zastrzeżeniem bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, pod warunkiem uiszczenia w całości ceny nabycia. W razie ziszczenia się wskazanego warunku, przejście na Fundusz Wierzytelności wraz z ewentualnymi zabezpieczeniami ma moc od dnia zawarcia umowy. Przejście Portfela na Fundusz następuje według stanu wierzytelności na Datę Graniczną (pkt 17.7 umowy). Zgodnie z umową przez „Portfel” rozumieć należy wszystkie wierzytelności Banku wobec dłużników z umów i innych czynności prawnych, wymienione w załączniku nr 2a do umowy według stanu na Datę Graniczną, będące przedmiotem przelewu dokonywanego na podstawie umowy (pkt 1.16 umowy).

( dowód: umowa przelewu wierzytelności k.10-13v)

W dniu 8 grudnia 2023 roku przez (...) Bank (...) spółką akcyjną
z siedzibą w W. (dalej: Bank) i B. (...) Niestandaryzowanym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym Wierzytelności z siedzibą w G. (dalej: Fundusz) zawarty został aneks nr 1 do umowy przelewu wierzytelności z dnia 17 listopada 2023 roku. Zarówno Bank, jak i Fundusz, reprezentowane były przy tej czynności przez osoby należycie do tego umocowane. W aneksie tym Bank oświadczył, że warunek, o którym mowa w pkt 17.7 umowy przelewu wierzytelności, tj. uiszczenie w całości ceny, został spełniony, a tym samym wierzytelności wchodzące w skład Portfela, wraz z ewentualnymi zabezpieczeniami, zostały przeniesione na Fundusz z mocą od dnia zawarcia umowy (§ 2 aneksu). Nadto, aneks ten stanowił, że w wykonaniu pkt 2.2 umowy przelewu wierzytelności zawartej w dniu 17 listopada 2023 roku, strony niniejszym zawierają aneks aktualizujący wykaz wierzytelności wchodzących w skład Portfela stanowiący załącznik nr 2a do umowy, według stanu zadłużeń na dzień podpisania umowy, zgodnie ze specyfikacją danych wskazaną w załączniku nr 2a do umowy (§ 1 pkt 1.1 aneksu). Wykaz wierzytelności wchodzących w skład Portfela, stanowiący załącznik nr 2a do umowy, zostaje zaktualizowany zgodnie z pkt 1.1 powyżej. Zaktualizowany wykaz wierzytelności wchodzących w skład Portfela stanowi załącznik nr 1 do aneksu (§ 1 pkt 1.2 aneksu).

( dowód: aneks nr 1 k. 14-15v)

W załączniku nr 1 do aneksu nr 1 do umowy przelewu wierzytelności z dnia 17 listopada 2023 roku ujęta została wierzytelność przysługująca od W. H., wynikająca z umowy nr (...) zawartej w dniu 5 marca 2019 roku, w kwocie 9.076,31 złotych, z czego kwota 7.193,84 złote tytułem niespłaconego kapitału, kwota 199,98 złotych tytułem zaległych odsetek na dzień 17/11/2023r., a kwota 1.682,49 złote tytułem odsetek karnych na dzień 17/11/2023r.

( dowód: załącznik nr 1 k. 35)

Pismami z dnia 21 grudnia 2023 roku, skierowanymi na adres wskazany w umowie kredytu numer (...), tj. ul. (...) w O., W. H. został zawiadomiony o przelewie wierzytelności i przeniesieniu niespłaconego zobowiązania wynikającego z umowy kredytu numer (...) na rzecz B. (...) Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w G..

( dowód: pisma z 21/12/2023 r. k. 27-28v i k. 29-29v)

Na dzień 11 czerwca 2024 roku zadłużenie W. H., wynikające z umowy kredytu numer (...), wynosiło 9.994,27 złote, z czego kwota 7.193,84 złote tytułem niespłaconego kapitału, zaś kwota 2.800,43 złotych tytułem odsetek.

( dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych k. 33)

W dniu 31 grudnia 2024 roku W. H. skierował do (...) Bank (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. – za pośrednictwem wiadomości e-mail – oświadczenie o kredycie darmowym.

( dowód: oświadczenie k. 52-52v)

W dniu 29 stycznia 2025 roku doszło do połącznia funduszy, w ramach którego majątek B. (...) Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w G. (Fundusz przejmowany) został przeniesiony na B. Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą w G. (Fundusz przejmujący). Z dniem wykreślenia Funduszu przejmowanego z rejestru funduszy inwestycyjnych Fundusz przejmujący wstąpił w prawa i obowiązki Funduszu przejmowanego (sukcesja uniwersalna).

( dowód: postanowienie k. 86)

Powyższy stan faktyczny ustalony został w oparciu o wskazane powyżej i znajdujące się w aktach niniejszej sprawy dowody z dokumentów, których autentyczność i merytoryczna zawartość nie budziły wątpliwości Sądu.

Jednocześnie należy wskazać, że pozostałe (niewskazane powyżej, a znajdujące się
w aktach sprawy) dokumenty pozostawały w ocenie Sądu nieprzydatne dla rozstrzygnięcia
i nie były brane pod uwagę podczas dokonywania ustaleń faktycznych w sprawie.

Fakt dokonania przez W. H. spłat rat z tytułu umowy kredytu numer (...) w łącznej wysokości 1.888,80 złotych Sąd uznał za przyznany – na podstawie
art. 230 k.p.c. – albowiem strona pozwana nie odniosła się do tej kwestii, podniesionej przez powoda w replice, pomimo iż zarządzeniem z dnia 12 lutego 2025 roku zobowiązano ją do złożenia pisma przygotowawczego, stanowiącego odpowiedź na przedmiotową replikę.

Jeśli chodzi o ustalenia poczynione w zakresie wypłacenia W. H. wskazanej w umowie kwoty kredytu, dokonano ich na podstawie art. 231 k.p.c. W ocenie Sądu, skoro pozwany przystąpił do realizacji zobowiązań wynikających z umowy kredytowej, spłacając raty tego kredytu – a taki fakt został przez Sąd ustalony – oczywistym jest, że środki te zostały mu uprzednio wypłacone. Działaniem nieracjonalnym, nie znajdującym żadnego uzasadnienia byłoby dokonywanie przez kredytobiorcę spłat poszczególnych rat kredytu
w sytuacji braku wypłaty środków przez kredytodawcę.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

W pierwszej kolejności, wobec podnoszonych przez stronę pozwaną zarzutów w tym zakresie, należało omówić kwestię legitymacji czynnej powoda w niniejszej sprawie.

Sąd w tym zakresie w pełni podzielił stanowisko wyrażone przez stronę powodową
w replice, która zawierała odniesienie się do zarzutów pozwanego.

Zgodnie z art. 509 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

W przedmiotowej sprawie powód wraz z pozwem przedstawił wyciąg z umowy przelewu wierzytelności z dnia 17 listopada 2023 roku, wraz z aneksem nr 1 do tejże umowy, a także wraz z załącznikiem nr 1 do aneksu nr 1, w którym wskazano, że dotyczy on umowy przelewu wierzytelności zawartej pomiędzy (...) Bank (...) S.A. a B. (...),
a w którym to wyszczególniona została wierzytelność przysługująca wierzycielowi pierwotnemu od pozwanego, ze wskazaniem jego numeru PESEL, numeru umowy pożyczki oraz kwot składających się na tę wierzytelność. Nadto, wszelkie należności ujęte w tymże załączniku wskazane zostały na dzień 17 listopada 2023 roku, zaś taka była data zawarcia umowy przelewu wierzytelności przez powoda z wierzycielem pierwotnym. Zarówno umowa przelewu wierzytelności, jak i aneks do niej, zawarte zostały w formie pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi, przez osoby do tego należycie upoważnione, zaś umocowanie tychże osób zweryfikowane zostało przez notariusza – co wprost wynika ze znajdujących się
w aktach sprawy dokumentów. Jednocześnie sam pozwany nie wskazuje przy tym z czego wywodzi podnoszony przez siebie brak umocowania.

Nadto, w ocenie Sądu, z przedłożonych przez powoda dokumentów wynika jednoznacznie, iż cena sprzedaży wierzytelności nie tylko stanowiła element tej umowy (pkt 3 umowy), ale również została przez powoda w całości uiszczona, co zostało potwierdzone przez wierzyciela pierwotnego w treści aneksu nr 1 do umowy. Załącznik nr 1 do aneksu zawierał zaś wyszczególnione również inne wierzytelności objęte przelewem – zwłaszcza zważywszy, iż wierzytelność dotycząca pozwanego objęta została liczbą porządkową 411. Co jednak istotne, na ważność umowy cesji nie ma wpływu utajnienie przez powoda w treści egzemplarza złożonego w sądzie ceny za jaką wierzytelność została sprzedana, jak również bez znaczenia na gruncie niniejszej sprawy pozostają inne zbyte na mocy przedmiotowej umowy wierzytelności, albowiem to nie one pozostają przedmiotem tego postępowania. Brak również podstaw do przyjęcia, aby załącznik do aneksu, zawierający wykaz wierzytelności objętych przelewem, musiał zostać podpisany przez strony umowy cesji.

W ocenie Sądu przedmiotowa umowa cesji zawierała wszystkie niezbędne elementy, była ważna i skuteczna, przenosząc wierzytelności z wierzyciela pierwotnego na powoda,
w tym wierzytelność przysługującą od pozwanego, a wynikającą z umowy kredytowej
nr (...). Objęcie cesją również wierzytelności dotyczącej pozwanego i wynikającej
z przedmiotowej umowy kredytu w sposób jednoznaczny możliwe było do ustalenia w oparciu o treść załącznika nr 1 do aneksu nr 1 do umowy z dnia 17 listopada 2023 roku.

Spełniony został również warunek wskazany w pkt 17.7 umowy – oświadczenie w tym zakresie zostało złożone przez wierzyciela pierwotnego w § 2 aneksu nr 1 do umowy (jak wskazano powyżej – umocowanie osoby działającej w jego imieniu nie budziło wątpliwości Sądu) i brak jest podstaw do kwestionowania tego oświadczenia, zaś podstaw takich nie dostarczają również niepoparte niczym twierdzenia zawarte w odpowiedzi na pozew.

W ocenie Sądu zatem, analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż powodowi przysługiwała legitymacja czynna w niniejszej sprawie.

Jeśli chodzi natomiast o umowę z dnia 5 marca 2019 roku zawartą pomiędzy W. H. a (...) Bank (...) spółką akcyjną z siedzibą w W. o kredyt gotówkowy nr (...), należy wskazać, iż jest to umowa o kredyt konsumencki, do której zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U.2024.1497 t.j. ze zm.), a także ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U.2024.1646 t.j. ze m.) – zgodnie z art. 78a tej ustawy.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 zł
albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi.

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel,
a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu (art. 69 ust. 1 Prawa bankowego).

Z umowy kredytu oraz harmonogramu spłat jasno wynikała całkowita kwota do spłaty, do której uiszczenia w ratach zobowiązany był pozwany, tj. 26.114,84 złotych. W toku postępowania ustalono, że pozwany dokonał spłaty w łącznej wysokości 1.888,80 złotych,
a zatem niespłacona pozostała kwota wynosząca 24.226,04 złotych. Kwota kapitału do spłaty, objęta umową przelewu wierzytelności, a także żądaniem pozwu, wynosiła 7.193,84 złote i jest to kwota, która mieści się w wysokości należności obejmującej nieprzedawnione raty, których termin płatności przypadał w harmonogramie spłat na okres po dokonanym wypowiedzeniu umowy przez wierzyciela pierwotnego z dnia 20 września 2022 roku, a które wymagalne stały się wówczas na skutek tegoż wypowiedzenia.

W odniesieniu do kwoty 2.800,43 złotych tytułem skapitalizowanych odsetek należy wskazać, że umowa kredytu przewidywała, iż od udzielonego kredytu bank pobiera odsetki według zmiennej stopy procentowej, ustalonej jako suma wartości stopy referencyjnej NBP
i marży Banku w wysokości 8,29 p.p. (punkt procentowy) w stosunku rocznym. Na dzień zawarcia umowy oprocentowanie kredytu wynosiło 9,79% w stosunku rocznym. Ponadto, kredytobiorca zobowiązał się pokryć odsetki od należności przeterminowanych, zaś oprocentowanie należności przeterminowanych równe było stopie odsetek maksymalnych za opóźnienie wskazanych w art. 481 § 2 ¹ Kodeksu cywilnego (odsetki maksymalne za opóźnienie). Na dzień zawarcia umowy wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie była równa dwukrotności sumy wysokości stopy referencyjnej NBP i 5,5 p.p. co stanowiło 14,00% w stosunku rocznym.

Umową cesji powód nabył skapitalizowane odsetki umowne w kwocie 199,98 złotych oraz odsetki za opóźnienie w kwocie 1.682,49 złote. Ponadto dokonał kapitalizacji odsetek za okres przypadający po zawarciu umowy cesji wierzytelności do dnia 11 czerwca 2024 roku. Odsetki te prawidłowo wyliczone zostały od kwoty niespłaconego kapitału.

Powód wraz z pozwem przedstawił wyciąg z ksiąg rachunkowych z dnia 11 czerwca 2024 roku, w której wskazana została wysokość zadłużenia pozwanego. Dokument ten nie ma wprawdzie mocy dokumentu urzędowego, jednakże status dokumentu prywatnego nie pozbawia go mocy dowodowej i wiarygodności, zaś w niniejszej sprawie wyciąg ten,
wraz z innymi dowodami z dokumentów, stanowił podstawę poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych zgodnych z twierdzeniami pozwu, zaś strona pozwana ograniczyła swoje stanowisko procesowe wyłącznie do negowania żądania pozwu, nie przejawiając żadnej inicjatywy dowodowej oraz nie wykazując choćby czy, kiedy i w jakiej wysokości dokonała spłaty kredytu, jak również, że nie pozostawała w zwłoce w spłacie kredytu, czy też jaka jest prawidłowa wysokość naliczonych odsetek za opóźnienie. W ocenie Sądu taka postawa pozostaje w sprzeczności z art. 3 k.p.c.

W ocenie Sądu, mając na względzie całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, należało przyjąć, że powód wykazał wysokość ciążącego na pozwanym zobowiązania wynikającego z przedmiotowej umowy kredytowej.

Na uwzględnienie nie zasługiwały pozostałe zarzuty podnoszone przez pozwanego.

Pozwany zakwestionował umocowanie osób, które podpisały umowę kredytową
w imieniu banku, podnosząc nieważność umowy z tej przyczyny.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że umowa kredytu została zawarta w oddziale banku przez jego pracowników i już z tej przyczyny brak jest podstaw do podważania ich umocowania do działania w tym zakresie (art. 97 k.c.).

Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż zgodnie z art. 103 § 1 i 2 k.c., jeżeli zawierający umowę jako pełnomocnik nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres, ważność umowy zależy od jej potwierdzenia przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta. Druga strona może wyznaczyć osobie, w której imieniu umowa została zawarta, odpowiedni termin do potwierdzenia umowy; staje się wolna po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu.

W orzecznictwie wskazuje się, że w świetle powyższego przepisu kwestia istnienia lub braku należytego umocowania pracownika banku do zawarcia umowy kredytu nie powoduje nieważności umowy. Ważność umowy zawartej przez osobę występującą jako pełnomocnik, ale niemającą umocowania lub działającą poza zakresem umocowania, zależy od jej potwierdzenia przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta. Nie jest zatem bezwzględnie nieważna, lecz jest dotknięta sankcją bezskuteczności zawieszonej – jej ważność jest uzależniona od potwierdzenia przez uprawnioną osobę. Osobą uprawnioną do potwierdzenia takiej umowy jest osoba, w której imieniu działał tzw. rzekomy pełnomocnik. Zatem ważność umowy z powołaniem się na brak umocowania lub przekroczenie granic umocowania przez pełnomocnika może kwestionować osoba, w której imieniu działał rzekomy pełnomocnik. Osoba, która zawarła umowę z rzekomym pełnomocnikiem, nie może na tej podstawie kwestionować ważności umowy. Wszak jej oświadczenie woli jest wiążące
i powinna oczekiwać na potwierdzenie umowy przez drugą stronę, czyli wykorzystać możliwość z art. 103 § 2 k.c., a nie powoływać się na nieważność umowy (por. np. wyrok Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 grudnia 2023 r., sygn. I C 352/23, LEX nr 3780442 czy też wyrok Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 9 stycznia 2024 r., sygn. I C 215/23, LEX nr 3781006). Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela powyższe stanowisko.

Należy nadto wskazać, że wierzyciel pierwotny również nie kwestionował czynności podjętych przez swojego pracownika, czyniąc nadto przedmiotem umowy cesji wierzytelność wynikającą z umowy kredytowej nr (...), a zatem działając w przekonaniu,
że wierzytelność ta mu przysługuje. Nie istniały zatem po jego stronie żadne wątpliwości co do umocowania osób zawierających w jego imieniu przedmiotową umowę oraz tego, że pozwany pozostaje jego dłużnikiem, jak również wysokość tego zadłużenia i jego podstawa.

Te same rozważania odnieść należy do zarzutów co do braku umocowania dla osoby, która w imieniu banku wypowiedziała umowę kredytu.

Co do wypowiedzenia umowy kredytu należy również wskazać, iż została ona skutecznie wypowiedziana przez bank. Wypowiedzenie to zostało skierowane do pozwanego na adres wskazany w umowie kredytowej, zaś powód przedstawił potwierdzenie jego nadania. Jako przyczynę wypowiedzenia wskazano istnienie zadłużenia przeterminowanego, które pomimo wezwań do spłaty było utrzymywane przez W. H. – zaś w § 10 ust. 1 pkt 2 umowy jako przyczynę warunkującą możliwość jej wypowiedzenia przez bank wskazano naruszenie warunków umowy (co stanowi w sposób oczywisty m.in. brak wywiązywania się terminowego płatności rat kredytu). Pismo wypowiadające umowę zawierało jednocześnie wezwanie do spłaty całego zadłużenia w ciągu 30 dni od otrzymania pisma, a jednocześnie zastrzeżono w nim, że jeśli W. H. spłaci wszystkie przeterminowania
wraz z odsetkami i kolejną ratę w ciągu 30 dni od daty otrzymania tego pisma, wówczas (...) Bank (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. uzna to za chęć kontynuowania umowy i w takiej sytuacji wpłata będzie równoznaczna z wnioskiem o odstąpienie od wypowiedzenia, na co (...) Bank (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. wyraża zgodę. W piśmie wskazano nadto, że w przypadku braku spłaty w ciągu 30 dni W. H. będzie zobowiązany do spłaty całego kredytu. Jednocześnie na odwrocie pisma zostały zawarte informacje dotyczące restrukturyzacji kredytu. W ocenie Sądu, powyższe stanowi o zrealizowaniu przez bank obowiązków wynikających z art. 75c Prawa bankowego.

Ponadto brak jest podstaw do przyjęcia, że osoby będące pracownikami oddziału banku, działającego również jako agent ubezpieczyciela i oferującego umowy kredytu z usługami dodatkowymi w postaci ubezpieczenia, którzy licznie tego rodzaju umowy zawierają z klientami banku, nie posiadają umocowania do zawierania umów o produkty będące w ofercie banku. Należy zwrócić przy tym uwagę, że również w tym zakresie pozwany przywołuje jedynie teoretyczne rozważania, nie wskazując żadnych dowodów na poparcie swych twierdzeń.

Zarówno zarzuty sformułowane w zakresie ważności spornej umowy kredytowej, jak
i legitymacji czynnej powoda, nie zostały niczym poparte przez pozwanego i stanowią jedynie przyjętą taktykę procesową, polegającą na kwestionowaniu wszystkich możliwych aspektów związanych ze sprawą, w celu uniknięcia wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania.

Pozwany zarzucił ponadto abuzywność postanowień umowy w zakresie dotyczącym prowizji i ubezpieczenia.

Zgodnie z treścią art. 385 ¹ § 1 k.c., postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny (§ 1). Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie (§ 2). Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (§ 3). Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje (§ 4).

Rażące naruszenie interesów konsumenta, o którym mowa w art. ³⁸⁵¹ § 1 k.c., zachodzi wówczas, gdy w rażący sposób została naruszona równowaga interesów stron umowy przez to, że jedna z nich wykorzystała swoją przewagę formułując konkretne postanowienie umowy. Określenie "rażąco" należy stosować do znacznego odchylenia przyjętego uregulowania od zasady uczciwego wyważenia praw i obowiązków. Rażące naruszenie interesów konsumenta oznacza nieusprawiedliwioną dysproporcję praw i obowiązków na jego niekorzyść w określonym stosunku obligacyjnym.

W przedmiotowej sprawie nie ulegało wątpliwościom, że pozwany, zawierając przedmiotową umowę, posiadał status konsumenta.

W odniesieniu do przewidzianej w umowie prowizji należy wskazać, iż strona powodowa nie wykazała ażeby postanowienia łączącej strony umowy były w tym zakresie indywidualnie uzgadniane z pozwanym lub by miał on na ich treść jakikolwiek wpływ. Jednakże zawarcie umowy na podstawie przedstawionego przez przedsiębiorcę wzorca nie stanowi samo w sobie o abuzywności postanowień w niej zawartych, zaś Sąd, dokonując kontroli postanowień łączącej strony umowy pod kątem ich abuzywności nie stwierdził, by jakikolwiek zapis umowy miał charakter niedozwolony.

Wyjaśnić należy, iż prowizja nie stanowi głównego świadczenia stron. Prowizja pełni rolę wynagrodzenia za zawarcie umowy pożyczki, które w świetle przepisów ustawy o kredycie konsumenckim jest dopuszczalne. Pobieranie przez pożyczkodawcę takiego wynagrodzenia ma swój ekonomiczny sens w szczególności w przypadkach umów na niską kwotę i relatywnie długi okres spłaty. Pobieranie przez pożyczkodawcę wyłącznie odsetek od pożyczonej kwoty nie zrekompensowałoby ryzyka związanego z umową i tym bardziej nie uczyniło tej umowy opłacalnej dla pożyczkodawcy, który jako przedsiębiorca udziela pożyczek właśnie w celach zarobkowych – nie zaś nie dobroczynnych i nie ma podstaw by uniemożliwiać mu pobierania z tytułu umów pożyczek godziwego wynagrodzenia.

W umowie wskazane zostało przy tym, że prowizja ta naliczona została przez bank
z tytułu udzielenia kredytu – jest to bowiem opłata będąca wynagrodzeniem za udostępnienie środków finansowych (forma wynagrodzenia z tytułu dokonanej czynności prawnej). Nie jest zatem konieczne wskazywanie w tym przypadku żadnych innych, dodatkowych usług, za które została naliczona prowizja w tej konkretnej wysokości (skoro w umowie zostało to wprost wskazane). Nie jest również konieczne aby umowa pożyczki zawierała w swej treści wyjaśnienie w jaki sposób np. względem całkowitej kwoty kredytu wyliczona została kwota prowizji – skoro jest to dozwolone wynagrodzenie za zawarcie umowy, ustalone przy tym na niewygórowanym poziomie, jak również czy ma ona charakter rynkowy – zwłaszcza, iż to ostatnie jest możliwe do ustalenia przez samego konsumenta, który chcąc zawrzeć umowę pożyczki może przeanalizować w tym zakresie liczne dostępne na rynku oferty. Istotne jest natomiast aby umowa pożyczki w sposób wyraźny określała wysokość wynagrodzenia prowizyjnego, które zostanie pobrane przez bank.

Pozwanemu w niniejszej sprawie wypłacona została kwota 15.000,14 złotych, zaś prowizja ustalona została na kwotę 2.057,86 złotych – co stanowi 14% kwoty wypłaconej na podstawie umowy. Kwota ta nie tylko nie przekracza maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu, ale również nie sposób uznać jej za wygórowaną, zwłaszcza biorąc pod uwagę ustalony przez strony okres spłaty (5 lat).

W kwocie wynagrodzenia prowizyjnego ukształtowanego na tak niskim poziomie nie sposób dopatrywać się zastosowania nadmiernego obciążenia pożyczkobiorcy, naruszenia zasady ekwiwalentności świadczeń i kształtowania obowiązków stron umowy w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszający interesy konsumenta – skoro jak wskazano powyżej pożyczkodawca pozostaje uprawniony do pobrania takiego wynagrodzenia.

Jeśli chodzi natomiast o postanowienia dotyczące ubezpieczenia należy wskazać, że ubezpieczenie takie stanowi zabezpieczenie kredytu i jest dozwoloną formą ochrony banku przed ewentualnym brakiem spłaty zobowiązań przez kredytobiorcę. Stanowi również ochronę kredytobiorcy przed różnymi ryzykami wynikającymi ze zdarzeń losowych. Ubezpieczenie nie stanowi w takiej sytuacji głównego świadczenia stron.

W ocenie Sądu jednak, postanowienia dotyczące ubezpieczenia w przedmiotowej umowie kredytu nie zostały pozwanemu narzucone w sposób warunkujący możliwość zawarcia umowy kredytu. Wskazuje na to przede wszystkim treść § 2 umowy, gdzie wskazane zostało, że kwota kredytu zostanie niezwłocznie udostępniona Kredytobiorcy przez Bank zgodnie warunkami umowy, po ustanowieniu zabezpieczeń, o ile umowa przewiduje ich ustanowienie. Powyższe sformułowanie oznacza, iż kredytodawca nie uzależniał udzielenia kredytu od zawarcia umowy wraz z obowiązkowym ubezpieczeniem, a jedynie była to możliwa forma zabezpieczenia kredytu, uzgadniana indywidulanie w zakresie każdego z klientów banku, zaś w przypadku zgody na taką formę zabezpieczenia, kredyt mógł być wypłacony dopiero po jego ustanowieniu. Nie sposób przyjąć ażeby postanowienia przedmiotowej umowy kredytowej, w zakresie dotyczącym ubezpieczenia kredytu, kształtowały prawa i obowiązki pozwanego w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszały jego interesy.

Pozwany zarzucił dodatkowo, że warunki ubezpieczenia nie uwzględniały jego wieku
i sytuacji, czego jednak nie sposób zweryfikować, albowiem twierdzenia te nie zawierały żadnego uzasadnienia.

Nie sposób również stwierdzić, z czego strona pozwana wywodzi, iż składka ubezpieczeniowa nie została przekazana ubezpieczycielowi.

Sąd nie podziela również stanowiska pozwanego o niedopuszczalności zastrzegania
w umowach kredytu konsumenckiego odsetek od kredytowanych kosztów kredytu. Żaden przepis ustawy nie wyłącza pobierania takich odsetek. Zgodnie z art. 359 § 1 k.c., odsetki należą od się sumy pieniężnej, stanowiącej przedmiot świadczenia przysługującego wierzycielowi (świadczenia głównego). Odsetki są świadczeniem ubocznym, związanym z korzystaniem z cudzego kapitału, przy czym obowiązek ich zapłaty musi wynikać z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji innego właściwego organu. Jeżeli zatem strony w umowie kredytu przewidziały odsetki od kwot przeznaczonych na sfinansowanie potrzeb kredytobiorcy, to mieszczą się one w pojęciu odsetek, o których mowa w art. 359 § 1 k.c.

Nie ma podstawy prawnej do ograniczania możliwości naliczania odsetek tylko do kapitału kredytu pozostawionego kredytobiorcy do rozdysponowania na cele nieobejmujące samego sfinansowania kredytu, czyli służącego wyłącznie realizacji zamierzeń, które skłoniły konsumenta do zaciągnięcia kredytu. Gdy uzyskanie kredytu łączy się z poniesieniem dodatkowych kosztów, takich jak prowizje, opłaty przygotowawcze itp., a jednocześnie kredytobiorca nie pokrywa ich z własnych środków, niezależnie od tego z jakich względów, to również takie sumy mogą zostać udostępnione przez kredytodawcę, czyli skredytowane.
W takiej sytuacji kredytobiorca także korzysta z cudzego kapitału, a kredytodawca jest uprawniony do pobrania z tego tytułu odsetek, jeżeli obie strony zgodnie wyrażą taką wolę
w umowie. Jest to rozwiązanie rozsądne, uzasadnione ekonomicznie, mieszczące się w istocie stosunku zobowiązaniowego i nienaruszające zasady swobody umów (art. 353 § 1 k.c. i art. 353 ¹ k.c.). Jednocześnie należy zauważyć, że podmiot poszukujący zewnętrznego źródła finansowania przedsięwzięć z reguły nie ma środków na urzeczywistnienie tych projektów ani na poniesienie ciężarów finansowych związanych z udzieleniem kredytu. Zmuszenie kredytobiorców do uiszczania tych kosztów jedynie z funduszy pozostających do ich dyspozycji pozbawiłoby część konsumentów możliwości zaciągnięcia kredytu w ogóle lub też znacząco by ją utrudniało.

Kredytodawca ma jednak w tym wypadku – gdy strony tak postanowiły w umowie – prawo do naliczania odsetek od sum wyłożonych (skredytowanych) przez niego na koszty kredytu, z których odnosi pożytek kredytobiorca (art. 359 § 1 k.c.). Omawianej możliwości poddania oprocentowaniu kredytowanych kosztów kredytu (np. prowizji) nie wykluczają przepisy ustawy o kredycie konsumenckim, ani implementowanej w nich dyrektywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 roku w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz. Urz. UE L 133 z 22 maja 2008 roku; dalej także jako dyrektywa). Z norm tych aktów prawnych nie wynika, aby odsetki mogły być pobierane tylko od kwoty udostępnionej konsumentowi na jego własne cele (niezwiązane ze sfinansowaniem udzielenia kredytu), czyli wyłącznie od całkowitej kwoty kredytu.

Przyjąć należy, że kwota wypłacona konsumentowi to nie tylko środki pieniężne przekazane mu fizycznie (do ręki, na jego rachunek bankowy, itp.), ale także sumy przeznaczone na pokrycie jego zobowiązań (zmniejszenie pasywów). Nie musi ona zwiększać aktywów majątku konsumenta. Wypłata kredytu może również nastąpić poprzez spełnienie innych zobowiązań kredytobiorcy, np. spłacenie uprzednio zaciągniętych długów (kredyt refinansujący, konsolidacyjny) czy opłacenie ubezpieczenia, przy czym bez znaczenia jest tu osoba spłacanego wierzyciela. Takim wierzycielem może być nie tylko podmiot trzeci
w stosunku do stron umowy kredytu, ale i kredytodawca (jeśli kredytuje należne mu środki np. z tytułu prowizji, opłaty przygotowawczej). Nie ma żadnych podstaw, aby odmiennie traktować sfinansowanie udzielenia kredytu, tj. kosztów prowizji czy innych opłat, których domaga się kredytodawca. Również tu kredytobiorca w ten sposób spłaca zobowiązanie do poniesienia kosztów prowizji czy opłat w określonej wysokości, wykorzystując do tego część środków udostępnionych mu w ramach umowy kredytu. W przeciwnym wypadku konsument musiałby je uiścić z własnych funduszy, czy też zaciągnąć na ich poczet inny kredyt (a wówczas kapitał tego kolejnego kredytu przeznaczony na spłatę pierwszego zobowiązania (obowiązku zapłaty prowizji z wcześniejszego kredytu) byłby oprocentowany, a dodatkowo doszłyby koszty tego kolejnego kredytu, zaciągniętego tylko po to, aby sfinansować prowizję z pierwszego kredytu). Funkcjonalnie jest to zatem takie samo działanie, polegające na obniżeniu pasywów majątku kredytobiorcy. Ani zatem literalna wykładnia przytoczonych przepisów, ani też ich systemowa interpretacja nie dostarcza argumentów przemawiających za zawężeniem możliwości naliczania odsetek wyłącznie od całkowitej kwoty kredytu. Wyłączenie tej możliwości w przypadku kredytów konsumenckich wymagałoby wyraźnego przepisu ustawy, a takiego brak. Również wykładnia celowościowa nie usprawiedliwia zakazu zastrzegania w umowach odsetek od kredytowanych kosztów kredytu (por. w tym zakresie uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. II Ca 759/24, LEX nr 3764262).

Pozwany podnosił przy tym, iż konsekwencję powyższego sposobu naliczenia oprocentowania stanowi wskazanie w umowie kredytu nieprawidłowej stawki RRSO, czym bank naruszyć miał art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o kredycie konsumenckim, co z kolei uprawniać miało pozwanego do skorzystania z sankcji kredytu darmowego.

Jak wskazywano powyżej, zawarta pomiędzy stronami umowa ma charakter umowy
o kredyt konsumencki. Konsekwencją powyższego jest zastosowanie w niniejszej sprawie regulacji ochronnych wynikających z postanowień przytoczonej ustawy. Ustawa ta stanowi implementację dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2008/48 z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.Urz.UE „L” z 2008 r., nr 136, s. 66 ze zm., dalej: dyrektywa 2008/48). Jak stanowi motyw 7. dyrektywy, w celu ułatwienia powstawania dobrze funkcjonującego wewnętrznego rynku kredytów konsumenckich należy ustanowić zharmonizowane wspólnotowe ramy w wielu kluczowych obszarach. W związku ze stałym rozwojem rynku kredytów konsumenckich i rosnącą mobilnością obywateli europejskich wybiegające
w przyszłość przepisy prawne Wspólnoty, które można będzie dostosować do przyszłych form kredytowania i które umożliwią państwom członkowskim zachowanie odpowiedniego poziomu elastyczności przy wprowadzaniu ich w życie, powinny pomóc w ustanowieniu nowoczesnego systemu przepisów dotyczących kredytów konsumenckich. Jednym
z podstawowych celów dyrektywy jest zapewnienie zaufania konsumentów do rynku usług kredytowych. W celu zapewnienia zaufania konsumentów ważne jest, by rynek ten oferował wystarczający poziom ochrony konsumentów. W związku z tym należy umożliwić, aby swobodny przepływ ofert kredytowych odbywał się na optymalnych warunkach, zarówno dla tych, którzy kredyty oferują, jak i dla tych, którym są one potrzebne, przy właściwym uwzględnieniu specyficznych sytuacji w poszczególnych państwach członkowskich (motyw 8.) W celu umożliwienia konsumentom podejmowania decyzji przy pełnej znajomości faktów powinni oni przed zawarciem umowy o kredyt otrzymać odpowiednie informacje na temat warunków i kosztów kredytu oraz swoich zobowiązań, które konsument może zabrać ze sobą
i je rozważyć. W celu zapewnienia możliwie największej przejrzystości i porównywalności ofert takie informacje powinny w szczególności zawierać rzeczywistą roczną stopę oprocentowania mającą zastosowanie do danego kredytu, określaną w całej Wspólnocie w taki sam sposób. Ponieważ wysokość rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania może na tym etapie być przedstawiona jedynie w formie przykładu, taki przykład powinien być reprezentatywny. Dlatego powinien on, na przykład, odnosić się do średniego okresu kredytowania i całkowitej kwoty kredytu przyznanego na podstawie danego rodzaju rozważanej umowy o kredyt i – jeśli znajduje to zastosowanie – do nabywanych towarów. Przy określaniu reprezentatywnego przykładu powinna zostać również uwzględniona częstotliwość występowania określonych rodzajów umów o kredyt na konkretnym rynku. W odniesieniu do stopy oprocentowania, częstotliwości rat i kapitalizacji odsetek kredytodawcy powinni przyjmować zwykle stosowaną przez siebie metodę obliczeniową dla odnośnego kredytu konsumenckiego (motyw 19.).

Jedną z regulacji mających zapewnić realizację celu budowania zaufania konsumenta do usług kredytowych oraz porównywalności ofert kredytowych jest regulacja art. 30 u.k.k., przewidująca wymogi informacyjne, które spełniać powinna umowa o kredyt konsumencki. Umowa ta powinna określać: 1) imię, nazwisko i adres konsumenta oraz imię, nazwisko (nazwę) i adres (siedzibę) oraz adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych kredytodawcy i pośrednika kredytowego; 2) rodzaj kredytu; 3) czas obowiązywania umowy; 4) całkowitą kwotę kredytu; 5) terminy i sposób wypłaty kredytu;
6) stopę oprocentowania kredytu, warunki stosowania tej stopy, a także okresy, warunki
i procedury zmiany stopy oprocentowania wraz z podaniem indeksu lub stopy referencyjnej,
o ile ma zastosowanie do pierwotnej stopy oprocentowania kredytu; jeżeli umowa o kredyt konsumencki przewiduje różne stopy oprocentowania, informacje te podaje się dla wszystkich stosowanych stóp procentowych w danym okresie obowiązywania umowy; 7) rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta ustaloną
w dniu zawarcia umowy o kredyt konsumencki wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia; 8) zasady i terminy spłaty kredytu, w szczególności kolejność zaliczania rat kredytu konsumenckiego na poczet należności kredytodawcy, w tym informację o prawie, o którym mowa w art. 37 ust. 1; jeżeli w ramach kredytu stosuje się różne stopy oprocentowania dla różnych należności kredytodawcy, należy także podać kolejność zaliczania rat kredytu konsumenckiego na poczet różnych należnych sald, dla których stosuje się różne stopy oprocentowania; 9) zestawienie zawierające terminy i zasady płatności odsetek oraz wszelkich innych kosztów kredytu, w przypadku gdy kredytodawca lub pośrednik kredytowy udziela karencji w spłacie kredytu; 10) informację o innych kosztach, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt konsumencki, w szczególności o opłatach, w tym opłatach za prowadzenie jednego lub kilku rachunków, na których są zapisywane zarówno transakcje płatności, jak i wypłaty, łącznie z opłatami za korzystanie ze środków płatniczych zarówno dla transakcji płatności, jak i dla wypłat, prowizjach, marżach oraz kosztach usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, jeżeli są znane kredytodawcy, oraz warunki, na jakich koszty te mogą ulec zmianie; 10a) numer rachunku płatniczego do spłaty kredytu, jeżeli umowa przewiduje samodzielną spłatę rat kredytu przez konsumenta; 11) roczną stopę oprocentowania zadłużenia przeterminowanego, warunki jej zmiany oraz ewentualne inne opłaty z tytułu zaległości w spłacie kredytu; 12) skutki braku płatności; 13) informację o konieczności poniesienia opłat notarialnych, o ile wystąpią; 14) sposób zabezpieczenia i ubezpieczenia spłaty kredytu, jeżeli umowa je przewiduje; 15) termin, sposób i skutki odstąpienia konsumenta od umowy, obowiązek zwrotu przez konsumenta udostępnionego przez kredytodawcę kredytu oraz odsetek zgodnie z rozdziałem 5, a także kwotę odsetek należnych w stosunku dziennym; 16) prawo konsumenta do spłaty kredytu przed terminem oraz procedurę spłaty kredytu przed terminem; 17) informację o prawie kredytodawcy do otrzymania prowizji za spłatę kredytu przed terminem i o sposobie jej ustalania, o ile takie prawo zastrzeżono w umowie; 18) informację o prawie, o którym mowa w art. 59 ust. 1; 19) warunki rozwiązania umowy; 20) informację o możliwości korzystania z pozasądowego rozstrzygania sporów oraz zasadach dostępu do tej procedury, jeżeli takie prawo przysługuje konsumentowi; 21) wskazanie organu nadzoru właściwego w sprawach ochrony konsumentów.

W niniejszej sprawie, pozwany zarzucił naruszenie przez bank – wierzyciela pierwotnego – art. 30 ust. 1 pkt 6 u.k.k., art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k., oraz art. 30 ust. 1 pkt 10.

Jak stanowi art. 45 ust. 1 u.k.k., w przypadku naruszenia przez kredytodawcę art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie. Przedmiotowa regulacja kreuje jednostronne uprawnienie konsumenta do istotnej zmiany treści łączącego strony. Tym samym, uwzględnienie któregokolwiek z zarzutów wskazanych w pozwie skutkować musi przyjęciem za trafne stanowiska powoda, że posiadał on uprawnienie do skorzystania z sankcji.

W pierwszej kolejności nie sposób zgodzić się z twierdzeniem strony powodowej,
iż termin wynikający z art. 45 u.k.k. powinien liczony być od dnia wypłaty środków z umowy kredytu na rzecz kredytobiorcy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ukształtowane już zapatrywanie sądów powszechnych, że terminu przewidzianego w art. 45 ust. 5 ustawy o kredycie konsumenckim nie sposób utożsamiać z datą wykonania umowy przez bank, a należy go interpretować zgodnie z zasadą ochrony konsumenta i rozumieć jako wykonanie umowy przez wszystkie strony stosunku prawnego (tak np. wyrok SO w Warszawie z dnia 20 września 2024 r., XXVII Ca 988/24, wyrok SO w Warszawie z dnia 6 czerwca 2024 r., V Ca 1495/23, wyrok SO w Warszawie z dnia 16 maja 2024 r., V Ca 1279/23 i inne). Z treści omawianego przepisu nie wynika bowiem, że termin ten zaczyna biec po wykonaniu umowy przez jedną ze stroną (i którą) – tym samym, umowa ta celem jej „wykonania” obejmuje (z uwagi na fakt, że jest umową dwustronnie zobowiązującą) wykonanie obowiązków z niej wynikających przez obie strony.

Uprawnienie do skorzystania z sankcji kredytu darmowego wygasa zatem po upływie roku od dnia wykonania umowy. Przez wykonanie umowy należy rozumieć wypełnienie wszystkich obowiązków przez obie strony umowy powstałe również na podstawie ustawy, wykonane dobrowolnie jak i przymusowo. Jest to termin zawity prawa materialnego, który nie podlega przywróceniu. Ustawodawca nie wskazał, iż przez wykonanie umowy należy rozumieć wypłatę kwoty kredytu przez kredytodawcę (uzyskania środków przez konsumenta), bądź chwilę zawarcia umowy. Ustawodawca nie zawęził również w aspekcie podmiotowym pojęcia wykonania umowy poprzez połączenie go ze spełnieniem świadczenia przez którąś ze stron. W niniejszej sprawie sporna umowa nie została wykonana do dnia dzisiejszego. Pozwany doręczył bankowi oświadczenie o skorzystanie z sankcji kredytu darmowego w dniu 31 grudnia 2024 roku. Skoro kredyt nie został spłacony w całości, to termin do skorzystania z sankcji kredytu darmowego nie zaczął jeszcze biec, a tym samym, oświadczenie zostało złożone przed upływem terminu określonego w art. 45 ust. 5 u.k.k.

Niezależnie jednak od powyższego, w ocenie Sądu nie doszło w przedmiotowym stanie faktycznym do naruszenia zarzucanych przez pozwanego obowiązków informacyjnych.

W odniesieniu do obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 6 u.k.k., należy wskazać, że w § 3 umowy precyzyjnie określona została stopa oprocentowania kredytu i wszelkie warunki jej stosowania, w tym kwestie związane z ewentualną zmianą wysokości oprocentowania. Jednocześnie wskazano, że odsetki pobierane są od kwoty udzielonego kredytu, wskazanej w § 1 umowy, która ustalona została w tymże postanowieniu na kwotę 20.599,24 złotych.

Co do obowiązku informacyjnego z art. 30 ust. 1 pkt. 7 u.k.k. należy wskazać, iż stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt. 7 u.k.k. umowa o kredyt konsumencki powinna określać rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta ustaloną w dniu zawarcia umowy o kredyt konsumencki wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia. Przez rzeczywistą roczną stopę oprocentowania należy rozumieć całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta, wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu w stosunku rocznym (art. 5 pkt. 12 u.k.k.). Całkowitą kwotą do zapłaty przez konsumenta jest suma całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu (art. 5 pkt. 8 u.k.k.). W umowie jako RRSO wskazano 27,97%, wraz z założeniami przyjętymi do jej wyliczenia oraz całkowitą kwotę do zapłaty – 26.114,84 zł wraz ze składowymi tej kwoty (§ 4 ust. 2-4 umowy).

Istota argumentacji pozwanego sprowadza się w tym wypadku do tezy, że nie można naliczać odsetek od kredytowanych kosztów kredytu, co powodowało zawyżenie kosztów kredytu, a w konsekwencji błędne określenie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania
i całkowitej kwoty do zapłaty – co ocenić należy jako stanowisko błędne. W tym miejscu koniecznym pozostaje odesłanie do rozważań poczynionych w części niniejszego uzasadnienia, w których odnoszono się już do możliwości pobierania odsetek od kredytowanych kosztów kredytu.

Podkreślenia wymaga nadto, iż sposób ukształtowania postanowienia umownego
w zakresie odsetek nie ma jednak bezpośredniego przełożenia na obowiązki informacyjne kredytodawcy. Nawet bowiem, jeśli w toku kontroli postanowienia umowy, regulacja ta okazałaby się mieć charakter niedozwolony, nie sposób wywieść z tego, że kredytodawca naruszył art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.

Obowiązku tego nie sposób bowiem traktować w ten sposób, że pozostaje on niewypełniony każdorazowo, gdy którekolwiek z postanowień umowy, dotyczące kwot lub kosztów zawartych w umowie, a mających wpływ na RRSO, okaże się mieć niedozwolony charakter. Takie rozumienie obowiązku wskazania RRSO jawi się bowiem jako systemowo niespójne.

Przepis art. 385 ^{( 1)} § 1 k.c. przewiduje jako skutek zawarcia w umowie niedozwolonych postanowień sankcję w postaci braku związania nimi konsumenta. Skutek ten wywodzi się zresztą wprost z treści art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13. Skutkiem zaistnienia w umowie postanowień abuzywnych nie jest natomiast przyjęcie sankcji kredytu darmowego (art. 45 u.k.k.). Sankcja kredytu darmowego – w zakresie, w którym odnosi się do art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. – dotyczy sytuacji, w której w umowie nie doszło do określenia RRSO lub doszło do jego określenia z naruszeniem reguł określania RRSO zawartych w u.k.k. Nie odnosi się natomiast do sytuacji, w której kredytodawca określił RRSO w oparciu o zawarte w umowie parametry, przy czym jeden z tych parametrów został określony na poziomie innym niż byłby, gdyby umowa nie zawierała postanowień abuzywnych. Takie rozumienie obowiązku stanowi wadliwe odzwierciedlenie relacji pomiędzy postanowieniami dyrektywy 2008/48 i dyrektywy 93/13 i nie wynika w żaden sposób z celu wskazanych dyrektyw.

Należy również w tym miejscu zwrócić uwagę na wyrok wydany przez Trybunał Sprawiedliwości dnia 13 lutego 2025 roku w sprawie C-472/23, w którym to wskazane zostało, że obliczenia RRSO dokonuje się przy założeniu, że umowa o kredyt będzie obowiązywać przez uzgodniony okres oraz że kredytodawca i konsument wywiążą się ze swoich zobowiązań zgodnie z warunkami określonymi w tej umowie i w określonych w niej terminach, zaś obowiązek podania RRSO jest spełniony, jeżeli RRSO wskazane w danej umowie odpowiada RRSO obliczonemu zgodnie z ustalonym wzorem matematycznym na podstawie całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta, który to koszt obejmuje koszty, jakie konsument jest zobowiązany ponieść na podstawie warunków tej umowy, w tym warunków, które następnie okazałyby się nieuczciwe i niewiążące dla konsumenta. A zatem, okoliczność, iż w umowie o kredyt wskazano RRSO, które okazuje się zawyżone ze względu na to, że niektóre warunki tej umowy zostały następnie uznane za nieuczciwe, a tym samym za niewiążące dla konsumenta, nie stanowi sama w sobie naruszenia obowiązku informacyjnego.

Tym samym, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.

Pozwany zarzucił nadto naruszenie przez pozwanego obowiązku informacyjnego określonego w art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k.

Zdaniem Sądu, Bank zadośćuczynił wszystkim wymogom informacyjnym w tym zakresie, a jego działanie nie nosiło znamion naruszenia. Z § 4 ust. 2 umowy wyraźnie wynika, że na całkowitą kwotę do zapłaty wynoszącą 26.114,84 złotych składa się zarówno całkowita kwota kredytu w wysokości 15.000,14 zł, jak i kwota prowizji, odsetki i koszty usług dodatkowych w postaci składki ubezpieczeniowej. W § 1 ust. 1 umowy wskazano również, od jakiej kwoty bank nalicza odsetki. Całkowity koszt kredytu precyzyjnie wskazany został w § 4 ust. 2 pkt 2 umowy. Wszelkie opłaty i prowizje związane z udzieleniem i obsługą kredytu uregulowane zostały w Taryfie opłat i prowizji (o czym mowa w § 4 ust. 1 umowy), która zgodnie z oświadczeniem zawartym w § 16 ust. 1 umowy została kredytobiorcy przekazana. Jednocześnie § 4 ust. 1 umowy precyzyjnie określał również kwestie związane ze zmianą Taryfy. Umowa skonstruowana została w tym zakresie w sposób czytelny i przejrzysty.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez bank żadnych innych obowiązków informacyjnych określonych w art. 30 u.k.k., które skutkowałyby możliwością skorzystania
z sankcji kredytu darmowego.

Zaznaczenia nadto wymaga, że badanie spełnienia przesłanek do skorzystania z sankcji kredytu darmowego nie powinno polegać na drobiazgowym poszukiwaniu wręcz „na siłę” jakiegokolwiek odstępstwa od wymogów z art. 30 u.k.k., gdyż takie zastosowanie prawnokształtującego uprawnienia z art. 45 ust. 1 u.k.k. pozostaje w sprzeczności ze społeczno-gospodarczym jego przeznaczeniem. Celem sankcji kredytu darmowego jest zapobieżenie sytuacji, w której – z uwagi na naruszenie obowiązków informacyjnych – konsument nie ma możliwości pełnego zorientowania się w swojej sytuacji prawnej i parametrach kredytu, nie zaś możliwość skorzystania z darmowego kredytu w przypadku dowolnego, choćby drobnego i niemającego żadnego wpływu na decyzję konsumenta naruszenia.

O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c. Na podstawie § 9 umowy kredytodawca uprawniony pozostawał do naliczania od należności przeterminowanych odsetek umownych za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. Jednocześnie – na podstawie art. 482 § 1 k.c. – możliwe było skapitalizowanie naliczonych dotychczas odsetek i żądanie od nich dalszych odsetek, o których mowa w art. 481 § 2 k.c., od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu oparte zostało na treści art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Strona powodowa wygrała niniejszą sprawę w całości, a tym samym należne jej były poniesione koszty procesu w łącznej wysokości 2. 317 złotych. Na koszty te złożyły się zaś: kwota 500 złotych tytułem opłaty sądowej od pozwu, ustalona na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.2024.959 t.j. ze zm.); kwota 1.800 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego, ustalona na podstawie § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023.1935 t.j. ze zm.) oraz kwota 17 złotych tytułem uiszczonej przez powoda opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

Od wskazanych powyżej kosztów – na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. – należne powodowi były również odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego naliczane od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

W przedmiotowej sprawie opłata sądowa od pozwu wynosiła 500 złotych, przy czym na poczet tej opłaty zaliczona została opłata uiszczona uprzednio przez stronę powodową
w elektronicznym postępowaniu upominawczym w kwocie 125 złotych. Powód wnosząc pozew w niniejszej sprawie dokonał natomiast wpłaty kwoty 625 złotych tytułem opłaty sądowej od pozwu. A zatem – na podstawie art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.
o kosztach sądowych w sprawach cywilnych – z urzędu zwrócono powodowi różnicę między opłatą pobraną, a opłatą należną.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji wyroku.

asesor sądowy Paula Wacławek