Wyrok z 8 maja 2025, sygn. I C 450/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 08 maja 2025 r.

Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Janusz Supiński

Protokolant: Katarzyna Kucharska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17.04.2025 r. w G.

sprawy z powództwa R. O. (1)

przeciwko (...) SA a w W.

o zapłatę

I.  Zasądza od pozwanego (...) SA a w W. na rzecz powoda R. O. (1) kwotę 2.648,00 (dwa tysiące sześćset czterdzieści osiem) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 22.08.2024r. do dnia zapłaty.

II.  Oddala powództwo w pozostałym zakresie.

III.  Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.396,07 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt. I C 450/24

UZASADNIENIE

Powód R. O. (1) wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego (...) SA w W. (dalej (...)) kwoty 2.648,72 złotych wraz z odsetkami oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu podniósł, że w dniu 22.07.2024r. w trakcie zdarzenia drogowego doszło do uszkodzenia jego samochodu marki B. nr rej. (...). W trakcie postępowania likwidacyjnego pozwany ustalił, że koszty naprawy pojazdu zamknie się w kwocie 1.679,07 zł i taką też kwotę wypłacił poszkodowanym. Tymczasem w ocenie powoda koszt przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zdarzenia to kwota 3.927,07 zł. Powód wystąpił zatem o zasądzenie kwoty 2.648,00 zł jako różnicy pomiędzy rzeczywistym kosztem naprawy a wypłaconym odszkodowaniem (1.679,07 zł) oraz kosztu sporządzenia prywatnej opinii (400 zł).

Pozwany – (...) SA w W. – nie uznał roszczenia powoda i wniósł o jego oddalenie w całości na koszt powoda. W uzasadnieniu pozwany potwierdził, iż był odpowiedzialny za naprawienie szkody w pojeździe poszkodowanego, choć jednocześnie wskazał, że ustalona w toku postępowania likwidacyjnego kwota wyczerpuje koszty naprawy pojazdu poszkodowanych. Nadto pozwany wskazał, że proponował poszkodowanemu dokonanie naprawy auta w jednym z warsztatów zrzeszonych w sieci naprawczej (...) z rozliczeniem w formie bezgotówkowej, ale poszkodowany odmówił.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 22.07.2024r. samochód powoda R. O. (1) marki B. nr rej. (...) brał udział w kolizji drogowej, w wyniku czego uległ uszkodzeniu. Pozwany (...) SA w W. uznał odpowiedzialność za szkodę co do zasady i wypłacił odszkodowanie za uszkodzenie auta w wysokości 1.679,07 zł.

dowód: bezsporne

Powód zlecił wykonanie opinii w zakresie kosztów naprawy pojazdu rzeczoznawcy prywatnemu, a następnie zapłacił za tę ekspertyzę kwotę 400 zł.

dowód: kalkulacja naprawy k 8-11

faktura k 12

Poszkodowany R. O. (1) nie dokonał do dnia wytoczenia powództwa naprawy uszkodzonego samochodu.

dowód: zeznania powoda k 38

Koszt naprawy auta poszkodowanego w zakresie uszkodzeń pozostających w związku przyczynowym z kolizją z 22.07.2024r., przy użyciu części zamiennych oryginalnych oraz przy zastosowaniu średnich stawek za roboczogodzinę, obowiązujących w regionie miejsca zamieszkania poszkodowanych wynosi 4.005,52 zł.

dowód: opinia biegłego M. P. k 41-82

Sąd zważył, co następuje:

Bezspornym w sprawie jest ustalony wyżej stan faktyczny. Owa bezsporność wynika wprost z twierdzeń samych stron, zatem zgromadzone w aktach sprawy dokumenty jedynie potwierdziły tezy, lansowane przez oponentów procesowych. Mając na uwadze korelację zeznań powoda z bezosobowym materiałem dowodowym sprawy należało, rzecz jasna, dać wiarę zeznaniom R. O..

Pierwszym zagadnieniem ewidentnie spornym zatem pozostała okoliczność związana z wysokością kosztów naprawy pojazdu powoda, w szczególności w kontekście twierdzeń pozwanego, iż proponował on poszkodowanemu dokonanie naprawy jego auta w jednym z warsztatów zrzeszonych w sieci naprawczej (...) SA z rozliczeniem jej kosztów w formie bezgotówkowej. W ocenie pozwanego zminimalizowałoby to koszty tej naprawy, co oznaczałoby równocześnie minimalizację szkody poniesionej przez powoda.

Zajmując się wyżej zaprezentowaną okolicznością sporną należy dostrzec przede wszystkim treść art. 363 § 1 kc, który w dość jednoznaczny sposób stwierdza, że naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Nie szukając zatem żadnego nadmiernie skomplikowanego orzecznictwa sądów czy to powszechnych czy Sądu Najwyższego podkreślić trzeba, że to do poszkodowanego należy wybór sposobu naprawienia wyrządzonej mu szkody. Ma to pierwszoplanowe znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem z zeznań powoda wyłonił się całkiem klarowny wniosek, że poszkodowany nie jeszcze dokonał naprawy uszkodzonego samochodu, zaś od sprawcy (w tym wypadku ubezpieczyciela sprawcy) domaga się jedynie wyrównania szkody poprzez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Dla określenia wysokości owej odpowiedniej sumy pieniężnej istotne jest ustalenie wysokości rzeczywistych kosztów naprawy, jakie poszkodowany poniósłby, gdyby naprawiał pojazd przy pomocy wyspecjalizowanych warsztatów, a nie systemem gospodarczym w jakimś bliżej nieokreślonym warsztacie albo w inny sposób. Temu też celowi służy w niniejszej sprawie opinia biegłego sądowego z zakresu mechaniki samochodowej M.P.. Co istotne – opinia ta nie była kwestionowana przez strony w toku procesu, a i Sąd nie dopatrzył się uchybień i błędów, które zdyskwalifikowałyby to opracowanie. Skoro zatem strony zaakceptowały pracę biegłego, a Sąd uznał ją za fachową, bezstronną i rzetelną, można na niej oprzeć treść orzeczenia. Żeby jednak uzasadnienie orzeczenia w niniejszej sprawie nie opierało się jedynie o rozważania Sądu, można ową analizę podeprzeć stanowiskiem literatury przedmiotu. „Obowiązek spełnienia świadczenia polegającego na naprawieniu szkody przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej jest niezależny od tego, czy poszkodowany naprawił szkodę nakładem własnych sił lub środków ani nawet od tego, czy zamierza ją naprawić (tak wyr. SN z 7.8.2003 r., IV CKN 387/01, L.). Możliwość spełnienia tej postaci świadczenia polegającego na naprawieniu szkody jest w zasadzie niezależna od współdziałania przez poszkodowanego z podmiotem zobowiązanym do naprawienia szkody. Nawet bowiem gdy poszkodowany nie będzie w ogóle współdziałał w zakresie umożliwiającym naprawienie szkody przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej, podmiot zobowiązany do naprawienia szkody może złożyć przedmiot świadczenia do depozytu sądowego (art. 486 KC) bez żadnych przeszkód” [tak: Kodeks cywilny. Komentarz pod red. prof. dr hab. K. O., Wydanie 29, 2021, L./El].

Pochylając się jednak głębiej nad zarzutami pozwanego co do braku współdziałania z pozwanym przez poszkodowanego, w efekcie czego miało dojść do niepotrzebnego zwiększenia rozmiarów szkody w drodze odrzucenia przez powoda propozycji skorzystania przy naprawie auta z jednego z warsztatów zrzeszonych w sieci naprawczej (...) SA z rozliczeniem jej kosztów w formie bezgotówkowej, stwierdzić trzeba, iż poza tym, że poszkodowany nie miał żadnego obowiązku dokonywania naprawy w ogóle i korzystania z warsztatów pozwanego w szczególności, to jeszcze pozwany (poza wykazaniem złożenia poszkodowanemu propozycji, o której właśnie mowa) nie zaoferował w toku sporu żadnego dowodu na to, by tak przeprowadzony remont pojazdu poszkodowanego był końcowo tańszy od wyliczeń biegłego M. P.. Mając przy tym dość ogólnikowo sformułowane przez pozwanego twierdzenia co do możliwości wykonania naprawy auta poszkodowanego w jednym ze współpracujących z (...) warsztatów (w którym, z jakimi stawkami, w jakim okresie, przy zastosowaniu jakich i skąd wynikających zniżek etc), należało owe twierdzenia przyjąć li tylko za linię obrony interesów ubezpieczyciela sprawcy, a nie chęć wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, zaś jako takie pozostawić bez uwzględnienia.

Jeszcze inną kwestią, na którą należy zwrócić uwagę, to fakt, że wbrew twierdzeniom pozwanego w niniejszej sprawie, pozwany w rzeczywistości w ogóle nie zaproponował powodowi naprawy w warsztacie, współpracującym z pozwanym. Wynika to wprost z zeznań powoda, a strona pozwana tych zeznań w żaden sposób nie kwestionowała.

Reasumując należy wskazać, że powód wykazał, że kwotą przywracającą pojazd do stanu sprzed kolizji jest 4.005,52 zł, co oznacza, że roszczenie powoda w wysokości dochodzonej pozwem (2.248,00 zł) jest zasadne. Tyle też Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda tytułem odszkodowania w pkt I wyroku.

Kolejnym wreszcie zagadnieniem spornym jest zasadność wykonania prywatnej opinii rzeczoznawcy na zlecenie powoda na etapie przesądowym i dochodzona od pozwanego kwota 480 zł tytułem zwrotu kosztów poniesionych przez powoda związanych ze sporządzeniem owej opinii. Pochylając się nad tą materią, Sąd dostrzegł oczywiście uchwałę składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 2 września 2019 r. w sprawie III CZP 99/18 stanowiącej, że poszkodowanemu oraz cesjonariuszowi roszczeń odszkodowawczych z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej zwrot kosztów tzw. prywatnej opinii (ekspertyzy) rzeczoznawcy, jeżeli jej sporządzenie było niezbędne do efektywnego dochodzenia odszkodowania. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że powodem jest bezpośredni poszkodowany zdarzeniem z 22.07.2024r., który też jest z zawodu żołnierzem i nie posiada żadnej wiedzy specjalistycznej w zakresie mechaniki samochodowej, kosztorysowania napraw pojazdów itp. W takiej sytuacji logicznym jest, że przed wystąpieniem z powództwem o odszkodowanie, powód zasięgnął porady specjalisty w celu ustalenia rzeczywistych rozmiarów poniesionej szkody. W takim rozumieniu w/w uchwały Sądu Najwyższego uznać należało poniesienie przez powoda kosztów prywatnej opinii za zasadne, a to oznacza, że i roszczenie powoda o zwrot owych nakładów jest zasadny.

W reasumpcji powyższych rozważań należy stwierdzić, że roszczenia powoda okazały się być uzasadnione do wysokości 2.648,00 zł. O odsetkach od tej kwoty Sąd orzekł po myśli art. 817 § 1 kc w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z 22.05.2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zakreślających ubezpieczycielowi 30 dniowy termin do spełnienia świadczenia licząc od dnia otrzymania zawiadomienia o wypadku. Niewątpliwie powód zgłosił szkodę pozwanemu w dniu 22.07.2024r. i chociaż pozwany podjął decyzję o wypłacie odszkodowania w dniu 31.07.2024r., to zgodnie z w/w przepisami do dnia 21.08.2024r. przysługiwał pozwanemu termin do spełnienia świadczenia, a w zwłoce pozostaje dopiero od dnia 22.08.2024r. Musiało to skutkować orzeczeniem o odsetkach jak w pkt I i II wyroku.

O kosztach procesu orzeczono zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia owych kosztów, opisaną w art. 100 kpc zd. 2. Koszty procesu wyniosły w sprawie po stronie powoda 2.396,07 zł (900 zł - koszty zastępstwa procesowego, kwota 200 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 1.279,07 zł – wykorzystana zaliczka na koszty opinii biegłego) i taką też kwotę należało zasądzić w pkt III wyroku.