Wyrok z 16 maja 2025, sygn. V P 194/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 maja 2025 roku

Sąd Rejonowy w Rybniku, V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Sonia Lasota-Zawisza

Ławnicy: Marzena Sobczak, Jadwiga Barczuk

Protokolant: osobiście

po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2025 roku w Rybniku

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa Z. L.

przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w R.

o wynagrodzenie i odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy pracę

1.  zasądza od pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. na rzecz powódki Z. L. kwotę 1.515,44 zł (tysiąc pięćset piętnaście złotych 44/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 maja 2023r. tytułem wynagrodzenia;

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3.  odstępuje od obciążania powódki kosztami zastępstwa procesowego strony przeciwnej;

4.  przyznaje radcy prawnemu X. E. od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Rybniku) kwotę 1035 zł (tysiąc trzydzieści pięć złotych) plus 23% VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.

Marzena Sobczak Sędzia Sonia Lasota-Zawisza Jadwiga Barczuk

Sygn. akt V P 194/23

UZASADNIENIE

Powódka Z. L. wniosła przeciwko pozwanej (...) Sp. z o.o. w R. o zasądzenie kwoty 3.000 zł tytułem zapłaty zaległego wynagrodzenia za pracę za kwiecień 2023 roku, a także zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że była zatrudniona u pozwanej na podstawie umowy o pracę tymczasową. Podniosła, że 12 kwietnia 2023 roku była na szkoleniu w (...) zgodnie z wyznaczonym wcześniej terminem. Nie zgodziła się z twierdzeniami pozwanego jakoby nie uczestniczyła w niniejszym szkoleniu. Nadto dodała, że zaproponowano jej pracę w B. na co nie wyraziła zgody z uwagi na brak możliwości dojazdu. Wskazała, że za miesiąc kwiecień 2023 roku nie otrzymała wynagrodzenia.

vide: akta o sygn. V P 194/23: k. 3-5, k. 24-25

W sprawie o sygn. akt V P 232/23 powódka Z. L. wniosła przeciwko pozwanej (...) Sp. z o.o. w R. o zasądzenie kwoty 5.000 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że była pracownikiem ochrony w S.. Dodała, że od 1 kwietnia 2023 roku pracodawca nie zgodził się aby pozostawała w dotychczasowym miejscu pracy i chciał ją przenieść do (...). Podniosła, że w tamtym okresie nie posiadała jeszcze uprawnień pracownika kwalifikowanego ochrony. Według powódki, uprawnienia te nie były potrzebne. Nadto opisała charakter i warunki pracy oraz wskazała, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym.

vide: sygn. akt V P 232/23: k. 3-6

Zarządzeniem z 16 sierpnia 2023 roku Sąd połączył do wspólnego prowadzenia i rozpoznania sprawę o sygn. V P 232/23 ze sprawą V P 194/23.

vide: sygn. akt V P 232/23: k. 7

Po ostatecznym sprecyzowaniu roszczenia, powódka wniosła przeciwko pozwanej o zasądzenie kwoty 4.010,16 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 maja 2023 roku tytułem zapłaty zaległego wynagrodzenia za pracę za kwiecień 2023 roku, zasądzenie kwoty 12.030,48 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, a także przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.

vide: akta o sygn. V P 194/23: k. 76, k. 104

W odpowiedzi na pozwy pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że 18 kwietnia 2023 roku wypowiedziała powódce umowę o pracę tymczasową z zachowaniem tygodniowego terminu, który upłynął w dniu 29 kwietnia 2023 roku. Podniosła, że z dniem 1 kwietnia 2023 roku informowała powódkę, że nie może zostać w dotychczasowym miejscu pracy, gdyż jest pracownikiem niekwalifikowanym. Dodała, że zaistniała konieczność przeniesienia powódki na inny obiekt, tj. (...). Wskazała, że początkowo powódka odmówiła przeniesienia, jednakże z dniem 10 kwietnia 2023 roku została skierowana przez pozwaną na szkolenie BHP oraz szkolenie z zakresu obowiązków pracowniczych na terenie (...). Powódka w trakcie odbywania szkolenia, opuściła je samowolnie, co w ocenie pozwanej było rezygnacją z pracy w danym obiekcie. Dodała, że ponownie przeniosła powódkę do innego miejsca świadczenia pracy, tj. w B., powódka ponownie odmówiła pracy w obiekcie – (...) w B.. Podniosła, że odmowy powódki skutkowały wypowiedzeniem jej umowy o pracę tymczasową. Wskazała, że przyczyna rozwiązania umowy o pracę tymczasową była uzasadniona i konieczna. Nadto wskazała, że wypłaciła jej wynagrodzenie za marzec 2023 roku w wysokości łącznie 3.490 zł. Zarzuciła powódce, iż nie wykazała zasadności swego żądania wobec braku dołączenia dowodów.

vide: akta o sygn. V P 194/23: k. 26-27, k. 90

W załączniku do pisma z 4 grudnia 2024 roku pozwana na zobowiązanie Sądu dokonała wyliczenia wynagrodzenia powódki za okres od 1 do 14 kwietnia 20923 roku i od 1 do 23 kwietnia 2023 roku. Powódka w piśmie z 21 stycznia 2025 roku zgodziła się z wyliczeniem wynagrodzenia przez pozwaną.

vide: akta o sygn. V P 194/23: 177-178, k. 181

Sąd ustalił co następuje:

Powódka Z. L. była zatrudniona u pozwanej (...) Sp. z o.o. w R. na podstawie zawartej umowy o pracę tymczasową na czas określony od 1 sierpnia 2022 roku do 29 sierpnia 2022 roku w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku strażnika pracownika ochrony na terenie województwa (...) i (...). Kolejno strony zawarły umowę o pracę tymczasową na czas określony od 30 sierpnia 2022 roku do 31 grudnia 2023 roku na ww. warunkach. Pozwana zatrudniała powódkę jako pracownika tymczasowego wyłącznie w celu pracy tymczasowej na rzecz i pod kierownictwem pracodawcy użytkownika: (...) sp. z o.o. Wynagrodzenie płatne było do 10-tego dnia każdego miesiąca następującego po przepracowanym miesiącu.

Miesięczne wynagrodzenie powódki wynosiło 4.010,16 zł brutto.

Dowód: akta osobowe powódki: umowa o pracę z 20.07.2022 r. r., umowa o pracę z 08.08.2022 r., nadto w aktach sprawy V P 194/23: wyliczenie średniego miesięcznego wynagrodzenia k. 38

Powódka cierpi na schorzenia natury psychicznej i jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, o symbolu przyczyny niepełnosprawności 02-P, gdzie niepełnosprawność istnieje od 21 maja 2019 roku, a stopień niepełnosprawności od 15 października 2019 roku. Orzeczenie zostało wydane do 30 listopada 2024 roku. Powódka otrzymała orzeczenie lekarza medycyny pracy o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na danym stanowisku u pozwanej.

Dowód: akta osobowe powódki: orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 13.11.2019r., nadto w aktach sprawy V P 194/23: zaświadczenia i dokumentacja medyczna k. 79-82

Powódka od początku pracowała jako pracownik ochrony w obiekcie (...) w S.. Od 1 kwietnia 2023r. na terenie obiektu mogli pracować tylko legitymujący się co najmniej rocznym stażem pracy kwalifikowani pracownicy ochrony. Powódka od 6 do 31 marca 2023 roku przebywała na urlopie wypoczynkowym. W marcu 2023 roku ukończyła także kurs na kwalifikowanego pracownika ochrony, o czym informowała pracodawcę. Zaświadczenie w tym przedmiocie otrzymała 26 kwietnia 2023 roku.

Dowód w aktach sprawy V P 194/23: umowa z 31.01.2023 r. k. 112-119, wniosek o udzielenie urlopu z 11.04.2023 r. k. 114, zaświadczenie nr (...) z 26.04.2023 r. k.78, przesłuchanie powódki k. 104v-105

Powódka na początku kwietnia 2023r. kilkakrotnie próbowała kontaktować się telefonicznie z kierownikiem. Dopiero po kilku dniach zaproponował przeniesienie powódki na inny obiekt tj. (...). 10 kwietnia 2023 roku wyraziła zgodę i została skierowana przez pozwaną na szkolenie z zakresu obowiązków pracownika ochrony na danym stanowisku i zakresu obsługi urządzeń przeciwpożarowych na terenie (...). Na pierwszym szkoleniu powódka obecna była w dniu 11 kwietnia 2023 roku od godz. 17:00 do 20:00. W takim samym wymiarze godzin szkoleń miała uczestniczyć w kolejnych dniach. W dniu 12 kwietnia 2023 roku powódka przybyła na szkolenie o godz. 16:45 i o godz. 17:30 oświadczyła pracownikowi A. W., że ze wszystkim się zapoznała i poszła do domu. Szkolenie pracowników ochrony odbywało się przez kilka dni.

Pozwana w dniu 14 kwietnia 2023r. od 15 kwietnia 2023 roku zaproponowała powódce inne miejsce pracy, tj. (...), które znajdowało się w B.. Powódka odmówiła z uwagi na brak możliwości dojazdu – brak posiadanego prawa jazdy i brak połączeń komunikacji miejskiej.

Dowód: akta osobowe powódki: polecenie służbowe z 14.04.2023 r., notatka służbowa z 14.04.2023 r., a w aktach sprawy V P 194/23: książka służby J. dot. powódki k. 147v, k. 172-172v, książka służby J. dot. innych pracowników k. 146-150, k. 171-171v, protokół kontroli PIP k. 28-37, zeznania świadka A. W. k. 168v, G. L. k. 168v-169, przesłuchanie powódki k. 104v-105

18 kwietnia 2023 roku pozwana wypowiedziała powódce umowę o pracę tymczasową zawartą 8 sierpnia 2022 roku z zachowaniem 1 tygodniowego okresu wypowiedzenia, który upłynął 29 kwietnia 2023 roku. Jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę podano naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych. Nadto pozwana poinformowała powódkę, że od wypowiedzenia przysługuje jej w terminie 21 dni odwołanie do tut. Sądu. Niniejsze pismo zostało powódce doręczone 21 kwietnia 2023 roku.

Dowód: akta osobowe powódki: wypowiedzenie umowy o pracę tymczasową z potwierdzeniem odbioru, świadectwo pracy z 29.04.2023 r.

Powódka w okresie od 24 kwietnia do 4 maja 2023 roku była niezdolna do pracy i otrzymała zwolnienie lekarskie.

Za okres od 1 do 14 kwietnia 2023r. powódka (przy założeniu, że ma prawo do wynagrodzenia) powinna otrzymać kwotę 1653,20 zł brutto.

Za kwiecień 2023 roku pozwana wypłaciła powódce wynagrodzenie chorobowe za 6 dni (od 24 do 29 kwietnia 2023r.) w wysokości 414,42 zł netto (481,86 zł brutto). 14 czerwca 2023 roku pozwana dokonała zapłaty powódce kwoty 120,52 zł netto (139,42 zł brutto) w tym 1,66 zł odsetek tytułem wyrównania wynagrodzenia za kwiecień 2023 roku w związku z wystąpieniem pokontrolnym PIP. Kontrola Państwowej Inspekcji Pracy miała miejsce w maju 2023r.

Dowód: w aktach sprawy V P 194/23: protokół kontroli PIP k. 28-37, k. 135-144v, potwierdzenia przelewów k. 17,k. 70-71, zaświadczenie lekarskie z 24.04.2023 r. k. 72, pismo pozwanej z 27.06.2023 r. k. 108, wystąpienie PIP k. 108v, k. 142; niekwestionowane wyliczenie pozwanej, k. 178

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci w/w dokumentów, które Sąd uznał za wiarygodne, wzajemnie ze sobą korelujące i rzeczowe, a także w oparciu o zeznania świadków A. W. i G. L. oraz o częściowe przesłuchanie powódki, które wraz z dowodami z dokumentów tworzyły spójny i logiczny obraz przedstawiający stan faktyczny sprawy. Sąd dał wiarę przesłuchaniu powódki w zakresie w jakim jej zeznania korelowały z pozostałymi dowodami w sprawie. W szczególności Sąd przyjął, iż powódka nie składała wniosku o urlop bezpłatny, gdyż okoliczności tej pozwana w żaden sposób nie wykazała, a także, iż kontaktowała się na początku kwietnia z przełożonym, aby dowiedzieć się gdzie ma pracować. Świadek G. L. nie miała wiedzy na ten temat wskazując, że ustaleniami zajmował się kierownik. Wprawdzie w notatce ze spotkania z 14 kwietnia 2023r. są informacje na ten temat, niemniej w wielu miejscach treść notatki jest odmienna od zebranych w sprawie dowodów np. w zakresie złożenia wniosku o urlop bezpłatny przez powódkę. W ocenie Sądu notatka potwierdza jedynie, iż osoby, które ją podpisały złożyły oświadczenia określonej treści, natomiast nie stanowi dowodów co do faktów w niej wskazanych, nie może zastąpić dowodów z dokumentów czy zeznań świadków.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo zasługuje na częściowe uwzględnienie.

Zgodnie z art. 80 k.p. wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną. Za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią.

Zgodnie z art. 81 k.p. pracownikowi za czas niewykonywania pracy, jeżeli był gotów do jej wykonywania, a doznał przeszkód z przyczyn dotyczących pracodawcy, przysługuje wynagrodzenie wynikające z jego osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania - 60% wynagrodzenia. W każdym przypadku wynagrodzenie to nie może być jednak niższe od wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów (§1). Wynagrodzenie, o którym mowa w § 1, przysługuje pracownikowi za czas niezawinionego przez niego przestoju. Jeżeli przestój nastąpił z winy pracownika, wynagrodzenie nie przysługuje (§2).

Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego, który wskazał, że gotowość pracownika do świadczenia pracy jest uznana przez ustawodawcę za przyczynę prawnie równoważną świadczeniu pracy. Niedopuszczenie pracownika do pracy jest sprzeczne z obowiązkiem zakładu pracy wynikającym z istoty prawnej stosunku pracy, albowiem zakład pracy ma obowiązek zatrudniać pracownika, z którym wiąże go stosunek pracy ( wyrok SN z 13.02.2025 r., sygn. III PSKP 18/24). Na gruncie art. 81 § 1 k.p. koniecznym warunkiem nabycia prawa do wynagrodzenia jest gotowość pracownika do wykonywania pracy, przy czym cechami charakterystycznymi tej gotowości są: po pierwsze, zamiar wykonywania pracy, po drugie, faktyczna zdolność do świadczenia pracy, po trzecie, uzewnętrznienie gotowości do wykonywania pracy i po czwarte, pozostawanie w dyspozycji pracodawcy. Z samej istoty uzewnętrznienia wobec pracodawcy gotowości do pracy, jako jednego z warunków istnienia tejże gotowości, wynika, że jest to znane pracodawcy zachowanie się pracownika, które w danych okolicznościach obiektywnie świadczy o tym, iż jest on gotów do niezwłocznego podjęcia pracy, gdy zostanie do jej wykonywania wezwany lub dopuszczony. Wspomniana gotowość do pracy może być manifestowana przez jakiekolwiek zachowanie pracownika, a nie jedynie przez wysyłanie pism do pracodawcy. Ocena gotowości do pracy zależy bowiem od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, a w szczególności od całokształtu działań podjętych przez pracownika, nie zaś od apriorycznego stwierdzenia, że wystosowanie przez pracownika jednego pisma, w którym zgłosił on swoją gotowość do pracy, jest niewystarczające do przyjęcia, iż faktycznie był on gotowy do jej wykonywania. ( wyrok SN z 14.12.2022 r., sygn. III PSKP 88/21).

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 9 lipca 2003 roku ( Dz. U. 2025.236.t.j.) o zatrudnieniu pracowników tymczasowych, umowa o pracę zawarta z pracownikiem tymczasowym rozwiązuje się z upływem ustalonego między stronami okresu wykonywania pracy tymczasowej na rzecz danego pracodawcy użytkownika, z uwzględnieniem art. 13 ust. 2. (ust. 1).

Zgodnie z art. 13 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, w umowie o pracę strony mogą przewidzieć możliwość wcześniejszego rozwiązania tej umowy przez każdą ze stron za jednotygodniowym wypowiedzeniem, gdy umowa o pracę została zawarta na okres dłuższy niż 2 tygodnie.

W myśl art. 21 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu doręczenia powódce wypowiedzenia do umów o pracę zawartych między agencją pracy tymczasowej a pracownikiem tymczasowym nie stosuje się art. 25 ¹.

Wprawdzie od dnia 26 kwietnia 2023r. przepis art. 21 zmienił brzmienie, niemniej na mocy art. 24 ustawy zmieniającej z 9 marca 2023r. o zmianie ustawy Kodeks pracy i niektórych innych ustaw do umów o pracę na czas określony trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, które przed tym dniem zostały wypowiedziane, stosuje się przepisy dotychczasowe. Nowelizacja weszła w życie 26 kwietnia 2023r.

W brzmieniu obowiązującym od 26 kwietnia 2023r. przepis art. 21 ust. 1 -3 stanowi, że do umów o pracę zawartych między agencją pracy tymczasowej a pracownikiem tymczasowym nie stosuje się art. 25 ¹, art. 30 § 4, art. 38 § 1 i art. 45 § 1 Kodeksu pracy. Jeżeli wypowiedzenie umowy o pracę pracownikowi tymczasowemu nastąpiło z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu takiej umowy, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za 3 miesiące.

Z powyższego wynika, że w stanie prawnym obejmującym powódkę (z uwagi na wręczenie wypowiedzenia przez wejściem w życie nowelizacji) w ogóle nie przewidziano odszkodowania za nieprawidłowe wypowiedzenie umowy o pracę tymczasową.

Natomiast od 26 kwietnia 2023r. wprawdzie wprowadzono możliwość uzyskania odszkodowania, ale wyłącznie w związku z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu umowy o pracę tymczasowej jednocześnie wyłączając stosowanie art. 45 § 1 kp czy art. 30§4 kp, który tą samą nowelizacją wprowadził obowiązek uzasadniania wypowiedzeń umów zawartych na czas określony. Tym samym wypowiedzenia umów o pracę tymczasową nadal nie muszą wskazywać przyczyny, a w konsekwencji Sąd nie ma możliwości kontroli czy przyczyna jest prawdziwa.

Ponownie należy jednakże podkreślić, że przepis art. 21 w brzmieniu obowiązującym od 26 kwietnia 2023r. nie ma zastosowania wobec powódki, a w stanie prawnym jej dotyczącym ustawodawca nie przewidział możliwości uzyskania odszkodowania przy wypowiedzeniu umowy o pracę tymczasową.

Częściowe zwiększenie ochrony stosunków pracy pracowników tymczasowych nastąpiło z dniem 26 kwietnia 2023r. Na marginesie należy zauważyć, że nawet na gruncie obowiązujących przepisów powódce nie przysługiwałoby odszkodowanie, gdyż do wypowiedzenia umowy doszło zgodnie z treścią umowy, w której przewidziano taką możliwość, przyczyna wypowiedzenia podana w wypowiedzeniu była niejako zbędna, gdyż przepis art. 21 ustawy o pracownikach tymczasowych wyłączył stosowanie art. 30 §4 kp, a więc Sąd Pracy w toku postępowania nie weryfikuje czy przyczyna jest prawdziwa. Ponadto powódka nie była objęta żadną ochroną szczególną przed wypowiedzeniem.

Umowa o pracę z pracownikiem tymczasowym rozwiązuje się, co do zasady, z upływem czasu, na który została zawarta. Możliwe jest także jej rozwiązanie na mocy porozumienia stron, za wypowiedzeniem i bez wypowiedzenia. Wybór trybu, w którym dojdzie do rozwiązania umowy o pracę, należy do agencji pracy tymczasowej z racji posiadania przez nią statusu pracodawcy w rozumieniu art. 3 k.p.

W niniejszej sprawie strony przewidziały możliwość rozwiązania umowy za 1-tygodniowym wypowiedzeniem. Z przeprowadzonego postępowania wynika, że od marca 2023r. powódka nie mogła świadczyć pracy w dotychczasowym miejscu, gdyż w związku z wymaganiem kontrahenta pracę na tym obiekcie mogli wykonywać wyłącznie kwalifikowani pracownicy ochrony legitymujący się rocznym stażem pracy na tym stanowisku. Wprawdzie powódka ukończyła kurs na kwalifikowanego pracownika ochrony, o czym pozwana wiedziała, jednakże brakowało jej zaświadczenia na wydanie którego oczekiwała, zaświadczenie to zostało jej wydane 26 kwietnia 2023 roku. Co oczywiste nie miała też rocznego stażu pracy jako pracownik kwalifikowany ochrony. Pozwana była związana zapisami umowy z 31 stycznia 2023 roku zawartej z (...) S.A. (...) w Całkowitej Likwidacji w M.. W przypadku nieprzestrzegania zapisów umowy pozwana poniosłaby odpowiedzialność finansową ewentualnie ww. umowa zostałaby rozwiązana. W związku z tą zmianą powódka w marcu 2023r. korzystała z urlopu wypoczynkowego. W ocenie Sądu nie sposób przyjąć, aby pozwana celowo doprowadziła do zawarcia umowy z (...) celem pozbycia się powódki, co podnosiła strona powodowa.

Z kolei w kwietniu 2023r. powódka oczekiwała na skierowanie do pracy. Powódka miała zamiar wykonywania pracy, była zdolna do świadczenia pracy i pozostawała w dyspozycji pracodawcy. Powódka od początku kwietnia 2023 roku podejmowała próby kontaktu z pozwaną w celu uzyskania informacji, gdzie może wykonywać pracę. Następnie pozwana zaproponowała jej pracę w (...). 11 i 12 kwietnia 2023 roku powódka szkoliła się w (...) z zakresu BHP oraz z zakresu obowiązków pracowniczych. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym zeznań świadka A. M. (poprzednio W.) oraz wpisów w książce dyżurów wynika, że powódka na pierwszym szkoleniu w dniu 11 kwietnia 2023 roku była obecna od godz. 16:30 do 20:00, a w dniu 12 kwietnia 2023 roku była obecna od godz. 16:45 do godz. 17:30. Następnie 14 kwietnia 2023r. zaproponowano powódce pracę w B.. Powódka jednoznacznie odmówiła.

W ocenie Sądu powódka pozostawała w gotowości do świadczenia pracy od 1 do 14 kwietnia 2023r. kiedy oczekiwała na skierowanie do pracy od pozwanej, natomiast po tej dacie należy uznać, że powódka definitywnie odmówiła pracy co wynika wprost z jej oświadczenia na poleceniu służbowym z 14 kwietnia 2023r. Podkreślić należy, że pracodawca nie ma obowiązku składania propozycji pracy tak długo, aż któraś z nich zostanie zaakceptowana przez pracownika. Sąd wziął pod uwagę, iż do zakończenia możliwości dotychczasowej pracy wykonywanej od początku zatrudnienia nie doszło z przyczyn stojących po stronie powódki, a także, iż od początku kwietnia to ona próbowała wielokrotnie kontaktować się z pozwaną celem otrzymania polecenia pracy, a w dniach 11 i 12 kwietnia 2023r. uczestniczyła w szkoleniu w (...) celem przygotowania do pracy w nowym miejscu. Ponadto, twierdzeniom pozwanej o jednoznacznie negatywnej ocenie powódki przeczy brak wykazania, iż powódka faktycznie korzystała z urlopu bezpłatnego w kwietniu 2023r. Powódka od początku twierdziła, że nie korzystała z tego urlopu, a pozwana pomimo twierdzeń – w tym przedstawianych w czasie kontroli PIP o podpisaniu wniosku przez powódkę, nigdy takiego dokumentu nie przedłożyła (pomimo nałożenia zobowiązania przez Sąd).

Ustalając wysokość wynagrodzenia należnego za okres od 1 do 14 kwietnia 2023r. kiedy powódka pozostawała w gotowości do świadczenia pracy Sąd wziął pod uwagę wyliczenie pozwanej (niekwestionowane przez powódkę, k.178) oraz wynagrodzenie wypłacone w kwocie 120,52 zł netto (139,42 zł brutto) minus odsetki. Różnica w wysokości 1515,44 zł (1653,20 zł – 137,76 zł (tj. bez odsetek)) została zasądzona w punkcie 1 wyroku na podstawie w ww. przepisów.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w pkt 1 wyroku zasądził od pozwanej (...) Sp. z o.o. w R. na rzecz powódki Z. L. kwotę 1515,44 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 maja 2023 roku do dnia zapłaty tytułem zaległego wynagrodzenia za pracę w okresie od 1 do 14 kwietnia 2023 roku.

O odsetkach orzeczono na mocy art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 455 k.c. Odsetki zasądzono od 11 maja 2023 roku zgodnie z żądaniem. Prawidłowo należność z tego tytułu powinna zostać wypłacona w ostatnim dniu stosunku pracy, niemniej Sąd nie mógł orzekać ponad żądanie.

Mając na uwadze powyższe rozważania faktyczne i prawne, Sąd w pkt 2 wyroku oddalił powództwo w pozostałym zakresie tj. odnośnie wynagrodzenia za pozostały okres kwietnia oraz odszkodowania.

W pkt 3 Sąd na podstawie art. 102 kpc odstąpił od obciążania powódki kosztami zastępstwa drugiej strony mając na względzie, iż stosunek pracy będący podstawą utrzymania został zakończony, a także niepełnoprawność powódki co z pewnością wiąże się z ograniczoną możliwością zatrudnienia oraz subiektywne przekonanie powódki o zasadności roszczeń (z uwagi na pierwotną konieczność zmiany miejsca pracy z przyczyn nieleżących po stronie powódki). Sąd wziął również pod uwagę nierzetelność w działaniu pozwanej związaną z brakiem zapłaty za udział w szkoleniu co uczyniono dopiero po wystąpieniu PIP oraz ostatecznie brak wniosku powódki o urlop bezpłatny wbrew twierdzeniom podnoszonym w toku postępowania przez pozwaną jak również w czasie kontroli PIP.

W pkt 4 na podstawie § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia MS z 14 maja 2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu Sąd przyznał ze Skarbu Państwa pełnomocnikowi powódki wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy świadczonej z urzędu (675 zł odnośnie roszczenia o wynagrodzenie (75%x900 zł) i 360 zł odnośnie roszczenia o odszkodowanie) powiększone o stawkę VAT. Sąd przyjął stawkę wyższą w zakresie roszczenia o odszkodowanie zgodną ze stawkami przewidzianymi w rozporządzeniu MS z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych uznając, że brak jest podstaw do różnicowania wynagrodzenia pełnomocników działających z wyboru i z urzędu.

Sędzia Sonia Lasota - Zawisza