Wyrok z 20 maja 2025, sygn. I C 497/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 maja 2025r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Sławomir Szubstarski
Protokolant:	starszy sekretarz sadowy Żaneta Kowalska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2025 r. w Z.

sprawy z powództwa N. W.

przeciwko P. (...) S.A z siedzibą w B.

o ustalenie i zapłatę

I.  powództwo oddala;

II.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 5 417 (pięć tysięcy czterysta siedemnaście) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE

Powód N. W. wniósł o ustalenie treści stosunku prawnego wynikającego z umowy pożyczki nr (...), zawartej przez niego 19 grudnia 2019 r. z pozwanym bankiem P. (...) S.A. w B. w ten sposób, że udzielony na jej podstawie kredyt jest kredytem darmowym w rozumieniu art. 45 ust. 1 ustawy z 12 maja 2011 o kredycie konsumenckim (dalej: ukk), w związku ze złożeniem przez niego oświadczenia o skorzystaniu z sankcji darmowego kredytu. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanego banku P. (...) S.A. w B. kwoty 16 548,85 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia następującego po dniu doręczenia pozwu w niniejszej sprawie do dnia zapłaty. Wniósł także o zasądzenie od pozwanego , na jego rzecz, kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od przedstawionego pełnomocnictwa, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Uzasadniając żądanie powód wskazał, że 19 grudnia 2019 roku zawarł z pozwanym bankiem umowę pożyczki nr (...), która jest nadal wykonywana, a na mocy której powód wpłacił pozwanemu kwotę 16 548,85 zł tytułem odsetek od udzielonego kredytu. Pozwany naruszył obowiązki informacyjne wynikające z treści art. 30 ust. 1 pkt 6 i 7 ukk poprzez błędne wskazanie stopy oprocentowania kredytu, rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania oraz całkowitej kwoty do zapłaty albowiem bank naliczał odsetki także od kredytowanych kosztów kredytu, co miało wpływ na wszystkie te wskaźniki oraz kwoty. Nadto powód zarzucił naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 10 i 16 ukk poprzez niepoinformowanie o obniżeniu całkowitego kosztu kredytu w przypadku wcześniejszej spłaty; art. 30 ust. 1 pkt 15 ukk w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 ukk poprzez niepoinformowanie o prawie odstąpienia od umowy kredytu w sytuacji, gdy umowa nie zawiera elementów określonych w art. 30 ukk. Wobec tego powód złożył bankowi oświadczenie o skorzystaniu z sankcji przewidzianej w art. 45 ukk, i w konsekwencji rości prawo zwrotu kredytu w wysokości nominalnej, tj. bez odsetek i innych kosztów w terminach i w sposób określony w umowie. Bank nie uznał złożonego oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego.

W odpowiedzi na pozew P. (...) S.A. w B. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Nie kwestionował faktu zawarcia z powodem umowy pożyczki. Przyznał, że stosownie do §1 umowy część z udzielonej pożyczki – zgodnie z wola powoda – została przeznaczona na pokrycie kosztów jej udzielenia, tj. prowizji oraz składki ubezpieczenia, w konsekwencji czego całkowita kwota pożyczki wyniosła 40 662,77 zł, całkowity koszt pożyczki wynosił 34 506,04 zł, z czego odsetki wyliczone na 19 grudnia 2019 r. wyniosły 21 482,83 zł. Całkowita kwota do zapłaty wyniosła 75 168,81 zł. Pozwany zakwestionował żądanie zarówno co do zasady, w tym brak interesu prawnego w dochodzeniu ukształtowania stosunku zobowiązaniowego na podstawie art. 189 kpc, jak i co do wysokości. Podniósł zarzut uchybienia przez powoda terminu do złożenia oświadczenia przewidzianego w art. 45 ust. 5 ukk, a także zaprzeczył wskazanym naruszeniom art. 30 ukk szczegółowo przedstawiając argumentację w tym zakresie.

Sąd ustalił co następuje:

Powód N. W. wystąpił 18 grudnia 2019 r. do pozwanego banku P. (...) S.A. w B. z wnioskiem o przygotowanie indywidualnej propozycji kredytowej dla pożyczki w kwocie 116 013 zł.

Powód N. W. oraz pozwany P. (...) S.A. w B. zawarli 19 grudnia 2019 roku umowę pożyczki nr (...) z pakietem ubezpieczeniowym. Stosownie do postanowień umowy pozwany bank udzielił powodowi pożyczki w kwocie 53 685,98 złotych, na którą składały się całkowita kwota pożyczki w wysokości 40 662,77 złotych oraz kredytowane koszty (łącznie 13 023,21 zł) obejmujące zapłatę składki ubezpieczeniowej za cały okres kredytowania w wysokości 12 197,59 złotych oraz prowizji w wysokości 825,62 złotych, do zapłaty których powód zobowiązał się (§2 umowy). Wypłata pożyczki została ustalona na dzień 19 grudnia 2019 r. (§4 pkt 1 umowy) i kwota pożyczki w tym dniu została przelana na rachunek bankowy powoda. Następnie z rachunku bankowego powoda zostały pobrane kwoty prowizji oraz składki ubezpieczeniowej, w łącznej wysokości 13 023,21 zł (zestawienie operacji). Okres kredytowania został ustalony na 84 miesiące. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania wyniosła 21,18 %. Całkowity koszt kredytu wyniósł 34 506,04 złotych, zatem całkowita kwota do zapłaty 75 168,81 złotych (§1 umowy). Pożyczka była oprocentowana według zmiennej stopy procentowej, w dniu zawarcia wynoszącej 9,99 % w stosunku rocznym, mogącej w okresie obowiązywania umowy ulec zmianie w sytuacjach precyzyjnie wskazanych w §5 ust. 2 umowy, o wartość wskazaną w §5 ust. 4 umowy. Do korygowania stopy procentowej uprawniony był bank, o czym zobowiązany był poinformować powoda. W przypadku braku takiej zmiany pierwsza rata wynosiła 1 214,54 złotych i była płatna do 10 lutego 2020 roku, druga i kolejne w wysokości po 891,28 złotych płatne do 10 dnia każdego miesiąca, natomiast ostatnia rata w wysokości 869,31 złotych płatna do 10 stycznia 2027 r. Łączna wartość odsetek wyniosła 21 482,83 złotych (§6 umowy). Zastrzeżono możliwość spłaty całości lub części pożyczki przed terminem ustalonym w umowie, a spłata części pożyczki powoduje zmniejszenie wysokości rat kapitałowo – odsetkowych. (§7 umowy). Powód został poinformowany o możliwości i sposobie odstąpienia od umowy w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia (§15 umowy), otrzymał też wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy.

Bezsporne, nadto dowód: 1. Wniosek o udzielenie pożyczki k. 71; 2. umowa pożyczki k. 12-14; 3. formularz informacyjny kredytu konsumenckiego k. 77 – 79v; 4. harmonogram spłat pożyczki 80-81; 5. wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy k. 84; 6. zestawienie operacji bankowych k. 74.

Do 20 marca 2024 roku powód spłacił część kapitału pożyczki w wysokości 24 940,20 zł, odsetek w wysokości 16 548,85 zł, odsetki karne w wysokości 0,10 zł, oraz prowizję w wysokości 825,62 zł.

Bezsporne, nadto dowód 1. Zaświadczenie pozwanego k. 21v-22.

W dniu 12 marca 2024 roku powód złożył pozwanemu oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego wobec naruszenia przez pozwany bank, w umowie pożyczki z 19 grudnia 2019 r. nr (...), obowiązków wskazanych w art., 45 ust. 1 u kk i oświaczył, że zwraca pozyczkę bez odsetek i innych kosztów w terminach i w sposób określony w umowie pożyczki. Jednocześnie zażądał zwrotu nienależnie pobranych świadczeń uiszczonych ponad kapitał pożyczki w terminie 30 dni. Pozwany bank pismem z 20 marca 2024 roku odmówił uznania oświadczenia wyjaśniając własne stanowisko.

Dowód: 1. Oświadczenie wraz z dowodem doręczenia k. 16 - 19; 2. Pismo banku k. 21.

Sąd zważył co następuje.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów złożonych do akt sprawy przez obie strony. Sąd w pełni dał wiarę dowodom w postaci uwierzytelnionych kopii dokumentów, prawdziwości których strony także nie kwestionowały. W niniejszej sprawie jej okoliczności faktyczne pozostawały co do zasady bezspornymi między stronami. W szczególności fakt związania powoda z pozwanym bankiem umową pożyczki, treść tejże umowy, wartości świadczeń i terminy ich wykonania przez obie strony Niesporny był również fakt złożenia pozwanemu bankowi, przez powoda, oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego.

Nie budził jakichkolwiek wątpliwości przysługujący powodowi przymiot konsumenta, zatem przesłuchanie powoda niewiele wniosło do sprawy. Wątpliwości formułowane w tym zakresie przez pozwanego są o tyle niezrozumiałe, że przy sporządzeniu wzorca umowy pozwany kierował się przecież wymogami wynikającymi z ustawy o kredycie konsumenckim, w sprawach spornych odsyłał powoda do Bankowego Arbitrażu Konsumenckiego lub Rzecznika Finansowego, wskazywał jako organ nadzoru Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, czy też wskazywał na możliwość skorzystania przez powoda z pomocy Powiatowego Rzecznika Konsumentów.

Pozwany bank zanegował interes prawny powoda w żądaniu ustalenia treści stosunku prawnego. Sporną pozostawała również skuteczność oświadczenia powoda z 12 marca 2024 roku o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego z uwagi na termin jego złożenia oraz zakwestionowaną zasadność sugerowanych przez powoda naruszeń obowiązku informacyjnego. Negowana była także wysokość zgłoszonego roszczenia.

Powództwo podlegało oddaleniu w całości albowiem w ocenie Sądu zasadnym okazał się zarzut prekluzji roszczenia powoda o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego, a jednocześnie Sąd nie znalazł podstawy do zastosowania sankcji kredytu darmowego.

Przystępując do rozpoznania zgłoszonych zarzutów w pierwszej kolejności odnieść się należało do żądania ustalenia treści stosunku prawnego. Podstawę prawną roszczenia powoda był art. 189 k.p.c. Zgodnie z jego treścią, powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Interes prawny zachodzi, jeżeli sam skutek, jaki wywoła uprawomocnienie się wyroku ustalającego, zapewni powodowi ochronę jego prawnie chronionych interesów, czyli definitywnie zakończy spór istniejący lub prewencyjnie zapobiegnie powstaniu takiego sporu w przyszłości.

Orzecznictwo Sądu Najwyższego na gruncie spraw kredytowych przyjmuje, że powód zachowuje interes prawny do wytoczenia powództwa o ustalenie, mimo przysługującego mu powództwa o świadczenie lub mimo wytoczenia przeciwko niemu takiego powództwa przez stronę przeciwną na podstawie spornego stosunku prawnego, jeżeli z tego stosunku wynikają jeszcze inne lub dalej idące skutki, których dochodzenie w drodze powództwa o świadczenie nie jest możliwe lub nie jest jeszcze aktualne. W takim wypadku tylko powództwo o ustalenie może w definitywny sposób rozstrzygnąć niepewną sytuację prawną powoda i zapobiec także na przyszłość możliwym sporom, a tym samym w pełny sposób zaspokoić jego interes prawny (porównaj np. wyroki SN z dnia: 30 października 1990 r., I CR 649/90; 27 stycznia 2004 r., II CK 387/02; 2 lipca 2015 r., V CSK 640/14; postanowienie SN z dnia 18 listopada 1992 r., III CZP 131/92). W ocenie Sądu biorąc pod uwagę spór stron na tle skuteczności złożonego przez powoda oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego oraz fakt, że umowa w dalszym ciągu jest wykonywana, powód miał interes prawny w wytoczeniu powództwa, gdyż ustalenie czy umowa jest objęta sankcją kredytu darmowego usunęłaby niepewność stron co do tego w jaki sposób należy ją w dalszym ciągu wykonywać.

Z kolei podstawę prawną żądania zasądzenia dochodzonej kwoty stanowił art. 410 § 1 k.c. w zw. z art. 405 k.c. Jak stanowi ten ostatni, kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Przepis ten stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego. Z kolei kwestią prejudycjalną w niniejszej sprawie była ocena, czy konsument złożył skuteczne oświadczenie w trybie art. 45 ust. 1 u.k.k. o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego.

Zgodnie z art. 45 ust. 1 u.k.k. w razie uchybienia przez kredytodawcę określonym obowiązkom informacyjnym na etapie przedkontraktowym, wynikającym z przepisów art. 29 ust. 1 (forma pisemna) art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17 (minimalna treść umowy), i innym, konsumentowi przysługuje, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, uprawnienie do zwrotu kwoty kredytu w wysokości kapitału, bez konieczności zapłaty na rzecz kredytodawcy odsetek oraz pozostałych kosztów zastrzeżonych w umowie kredytu (określonych w art. 5 pkt 6 u.k.k.), co czyni z umowy kredytu de facto stosunek nieodpłatny ( tak: M. Grochowski, Komentarz do art. 45 [w:] K. Osajda (red.), Ustawa o kredycie konsumenckim. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 2019, Nb 1).

Zgodnie z art. 45 ust. 5 przywołanej ustawy uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy.

Przechodząc do omówienia słusznego w ocenie Sądu zarzutu wygaśnięcia uprawnienia powoda do złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego odnotować wypada – w kontekście argumentacji powoda – że termin „wykonanie umowy” w ujęciu art. 45 ust. 5 u.k.k. nie jest w chwili obecnej interpretowany jednolicie, tak w orzecznictwie sądów powszechnych, jak i w doktrynie. Termin ten nie był dotychczas przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego, choć zagadnienie prawne obejmujące tę kwestię zostało już przedstawione do rozstrzygnięcia (sygn. III CZP 3/25). Kwestia ta nie była też przedmiotem wypowiedzi T. (...). Zdaniem części orzecznictwa (m. in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2019 r., V ACa 188/18, wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 14 marca 2023 r., II Ca 98/23;) oraz doktryny (m. in. Czech Tomasz, Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. III, komentarz do art. 45, LEX (...), akapit 68) wykonanie umowy w rozumieniu omawianego przepisu powinno być wykładane jako zrealizowanie wszystkich obowiązków wynikających z umowy przez obydwie jej strony, a zatem również kredytobiorcę. W konsekwencji, termin roczny na zrealizowanie uprawnienia przez konsumenta liczony będzie – wedle zwolenników tej wykładni – od momentu spłacenia przez kredytobiorcę całości kredytu, niezależnie od tego, czy spłata kredytu realizowana jest terminowo. Przeciwny pogląd zakłada z kolei, że wykonaniem umowy w rozumieniu art. 45 ust. 5 ukk, stanowiącym początek rocznego terminu zawitego na złożenie oświadczenia w przedmiocie skorzystania z sankcji kredytu darmowego, jest wykonanie umowy przez kredytodawcę, tj. wypłata środków kredytobiorcy ( por. wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 27 lutego 2019 r., sygn. akt XII C 1503/18, wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 30 maja 2023 r., sygn. akt XXVII Ca 309/23; Ustawa o kredycie konsumenckim. Komentarz pod red. dr hab. Konrad Osajda, 2019, wyd. 2/M. Grochowski, publ. Legalis (...)).

Zdaniem Sądu Rejonowego wykonanie umowy w rozumieniu art. 45 ust. 5 u.k.k. należy rozumieć jako wykonanie umowy przez kredytodawcę, z dniem wypłacenia kredytobiorcy środków pieniężnych stanowiących przedmiot umowy kredytu. W tym momencie dochodzi do spełnienia świadczenia charakterystycznego dla umowy kredytu, która też nie jest umową wzajemną. Drugostronne zobowiązanie polega bowiem na zwrocie kapitału wraz z odsetkami oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Należy przychylić się do poglądu wskazującego, że termin „wykonanie umowy” nie jest terminem językowo jednoznacznym, co czyni niezbędnym odkodowanie pojęcia również przy użyciu wykładni systemowej oraz funkcjonalnej. O niejednoznaczności językowej tego terminu świadczy to, że wykonaniem umowy będzie bowiem – w rozumieniu czysto językowym – zarówno wykonanie jej przez bank (a zatem zasadniczo wypłata kredytu), wykonanie jej przez kredytobiorcę (zasadniczo spłata kredytu oraz należności ubocznych), jak i wykonanie umowy przez obydwie jej strony.

Podejmując wykładnię systemową terminu „wykonanie umowy” należy mieć na względzie, że pojęcie to nie pojawia się jedynie w przepisie z art. 45 ust. 5 u.k.k. Tym samym terminem (wykonania / niewykonania umowy) ustawodawca posługuje się w przepisach zawartych w Kodeksie cywilnym (por.: art. 14 § 2 k.c., art. 59 k.c., art. 385 ³ pkt 7 i 16 k.c., art. 394 § 3 k.c., ). W przepisach tych ustawodawca wielokrotnie ma na myśli sytuację wykonania (czy niewykonania) umowy przez co najmniej jedną ze stron umowy dwustronnie zobowiązującej, mimo tego, że w przepisie brak jest wyraźnego zastrzeżenia, iż mowa o wykonaniu umowy przez co najmniej jedną ze stron.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie dostrzega też argumentów natury aksjologicznej, które nakazywałyby przyjmować, że w przepisie z art. 45 ust. 5 u.k.k. – w przeciwieństwie do innych, przywołanych wyżej przepisów kodeksu cywilnego - za wykonanie umowy należy uważać wykonanie jej przez obydwie strony stosunku zobowiązaniowego, w tym wykonanie jej przez kredytobiorcę, który wszak spełnia świadczenie niestanowiące świadczenia charakterystycznego dla umowy kredytu (świadczeniem charakterystycznym dla umowy kredytu, niebędącej umową wzajemną, jest wypłata środków kredytu, nie zaś spłata kredytu). Przeciwnie, ratio legis normy prawnej zawartej w art. 45 ust. 5 u.k.k. świadczy o tym, aby wykonanie umowy utożsamiać (podobnie jak w przypadku innych przepisów) z jej wykonaniem przez jedną ze stron, a to kredytodawcę. Świadczą o tym następujące względy.

Po pierwsze – beneficjentem sankcji kredytu darmowego jest wyłącznie jedna strona umowy - kredytobiorca. Z chwilą wykonania umowy przez bank kredytobiorca uzyskuje pełną wiedzę co do wysokości rzeczywiście udostępnionych mu środków, a przystępując do ich ratalnego zwrotu dokonuje też oceny jasności i czytelności informacji uzyskanych w umowie (a przynajmniej uzyskuje taką możliwość). Po drugie – przyznanie kredytobiorcy uprawnienia do nieskończonego przedłużania terminu do skorzystania z przywileju sankcji darmowego kredytu np. przez nienależyte wykonanie zobowiązania (uchybianie terminom zapłaty rat) stanowiłoby odwrotnie nieproporcjonalne uprawnienie strony umowy, wręcz bezprecedensowe w systemie prawnym rozwiązanie wspierające nieprawidłowe wykonywanie umowy. Zwrócić warto uwagę, że stosownie do art. 354 §1 k.c. dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje - także w sposób odpowiadający tym zwyczajom. Naruszenie tego przepisu stanowi zasadniczo podstawę jego odpowiedzialności kontraktowej (art. 471 k.c.). Przyznanie kredytobiorcy nielimitowanego terminu, zależnego li tylko od jego woli, uznać należy za nieuprawniony wyjątek od wskazanej zasady.

Przewidziany w art. 45 ust. 5 u.k.k. termin roczny na wykonanie uprawnienia, ma charakter terminu zawitego, który z istoty swojej – jak każdy termin zawity – jest terminem krótkim, zmierzającym przede wszystkim do uporządkowania i stabilizacji obrotu oraz wykluczenia sytuacji, w których możliwość powoływania się na sankcję kredytu darmowego i zmiana tym samym treści zobowiązania, trwałaby nieskończenie długo, pozbawiając obie strony stosunku zobowiązaniowego pewności co do kształtu ich wzajemnej relacji. Podobnie jak w przypadku innych oświadczeń prawokształtujących (np. prawa odstąpienia) ograniczenie terminu musi być więc wyraźne i jednoznaczne, gdyż jest to konieczne dla stabilizacji ryzyka gospodarczego i bezpieczeństwa obrotu.

Potrzeba ustabilizowania stosunku zobowiązaniowego nie pozbawia też konsumenta niezbędnej ochrony jego interesów oraz praw, określonej w art. 23 Dyrektywy (...). Konsument od momentu zawarcia umowy dysponuje bowiem wystarczającym czasem na zapoznanie się z nią, przeanalizowanie i zrozumienie jej postanowień, oraz podjęcie decyzji co do skorzystania z sankcji kredytu darmowego. Rozwiązanie takie pozostaje proporcjonalnym oraz realizuje cele przewidziane przywołanym przepisem dyrektywy. Wpisuje się również w brzmienie przepisu art. 45 ust. 1 u.k.k., zgodnie z którym konsument, w wypadkach wskazanych tam naruszeń, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia zwraca wyłącznie kapitał kredytu w terminie i w sposób ustalony w umowie. Z uregulowania tego wyraźnie wynika, iż celem ustawodawcy było takie ukształtowanie przepisów, aby oświadczenie w przedmiocie sankcji kredytu darmowego działało zasadniczo na przyszłość („po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia zwraca kredyt”), tj. aby skutkowało ono modyfikacją jeszcze wiążącego strony stosunku umownego. Celem ustawodawcy nie było zaś to, aby przyznać kredytobiorcom uprawnienie do modyfikacji już de facto wygasłego stosunku zobowiązaniowego (należy bowiem uznać, że po spłacie wszystkich rat i należności ubocznych umowa kredytu wygasa (tak: (...) w wyroku (...) motyw 38 i powołane tam orzecznictwo (...)).

Wszystkie powyższe względy przemawiają za uznaniem, że wykonaniem umowy kredytu w rozumieniu art. 45 ust. 5 u.k.k. jest spełnienie świadczenia charakterystycznego dla tego stosunku zobowiązaniowego przez jedną ze stron tego stosunku (bank), a mianowicie wypłata środków pieniężnych stanowiących przedmiot kredytu.

Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie brak było podstaw do skorzystania przez kredytobiorcę z uprawnienia sankcji kredytu darmowego. Z argumentacją strony powodowej nie można się zgodzić.

Najsilniej akcentowanym zarzutem powoda było wskazanie w treści umowy błędnych wysokości całkowitej kwoty do zapłaty, rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania oraz całkowitego kosztu kredytu, co wynika z nieprawidłowego naliczania i pobierania przez bank odsetek od kredytowanych kosztów kredytu. Naruszyło to zdaniem powoda przepis art. 30 ust. 1 pkt 6 i 7 u.k.k.

Zarzut ten w ocenie Sądu pozostawał bezzasadnym. Brak jest bowiem tak w polskim systemie prawa cywilnego, w tym odnoszącego się wprost do ochrony konsumentów, jak i europejskim systemie prawa, obwarowanego normą prawną zakazu uniemożliwiającego pobieranie odsetek od kredytowanych kosztów udzielenia kredytu konsumenckiego. Wbrew twierdzeniom strony powodowej, tego zakazu nie sposób wyprowadzać z definicji stopy oprocentowania kredytu, zawartej w art. 5 pkt 10 u.k.k. Zgodnie z treścią tego przepisu jako stopę oprocentowania kredytu rozumieć należy stopę oprocentowania wyrażoną jako stałe lub zmienne oprocentowanie stosowane do wypłaconej kwoty na podstawie umowy o kredyt w stosunku rocznym. Wyrażony w tej definicji zwrot "wypłacona kwota" należy przy tym zestawić z definicją „całkowitej kwoty kredytu” (art. 5 pkt 7 u.k.k.), zgodnie z którą jest to suma wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt. W ocenie Sądu pojęcia „wypłaconej kwoty” i „środków udostępnionych na podstawie umowy o kredyt” nie są równoznacznymi. Tylko udostępnioną kwotę należy rozumieć jako środki realnie przekazane konsumentowi do jego dyspozycji, którymi może on rozporządzać dowolnie, bądź w sposób przewidziany umową kredytu. Wprost z definicji z art. 5 pkt 7 wynika przy tym, iż do środków udostępnionych nie należą kredytowane koszty kredytu. Jako środki wypłacone rozumieć natomiast należy jakiekolwiek środki, które na podstawie umowy o kredyt mają być przeznaczone na rzecz kredytobiorcy, niezależnie od tego, czy będzie miał on realną możliwość dysponowania nimi, czy też zostaną one przekazane na poczet sfinansowania kosztów kredytu, jakim w niniejszej sprawie była prowizja.

Zatem w ocenie Sądu oprocentowanie kredytowanych kosztów kredytu i wykazanie odsetek w rzeczywistej rocznej stopie oprocentowania nie świadczy o wadliwości informacji w zakresie całkowitej kwoty do zapłaty, całkowitego kosztu kredytu oraz wysokości RRSO, na którym to twierdzeniu opierał się zarzut powoda.

Kolejny zarzut dotyczący niepoinformowania o obniżeniu całkowitego kosztu kredytu w przypadku wcześniejszej spłaty uznać należy za nieprawdziwy zważywszy treść postanowienia § 7 umowy.

Dalej pozwany zarzucił naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 15 ukk w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 ukk poprzez niepoinformowanie o prawie odstąpienia od umowy kredytu w sytuacji, gdy umowa nie zawiera elementów określonych w art. 30 ustawy. Jednakże w uzasadnieniu tego pozwany inaczej zarzucił, mianowicie brak pouczenia o terminie do złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy.

Bez względu na faktycznie zamierzoną treść zarzutu, każdy z nich nie zasługuje na uwzględnienie w stopniu oczywistym.

Braki informacyjne umowy kredytu nie dają konsumentowi samodzielnej podstawy odstąpienia od umowy, dlatego sformułowany zarzut uznać należy za nieprawdziwy. Natomiast oczywiście bezzasadnym jest pogląd o konieczności zawarcia pouczenia o prawie odstąpienia od umowy w terminie 14 dni od dnia dostarczenia wszystkich elementów wymienionych w art. 30 ukk w umowie, w której zgodnie z zamiarem banku obowiązek informacyjny został wypełniony w całości,. W istocie chodzi bowiem o ten sam termin do odstąpienia od umowy, przy czym, stosownie do treści art. 53 ust.2 ukk, początek jego uruchomienia uzależniony został od chwili pełnego spełnienia przez bank obowiązku informacyjnego. Skoro sam proces zawarcia umowy kredytu nie przewidywał częściowego i rozciągniętego w czasie wykonania obowiązku informacyjnego, przeto brak było podstaw informowania o innym terminie odstąpienia od umowy, niż moment zawarcia umowy kredytu.

Z tych względów powództwo należało oddalić.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 §1 i 1 ¹ k.p.c., wyrażającej zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Jako niezbędny i celowy koszt procesu pozwanego Sąd uwzględnił wynagrodzenie pełnomocnika procesowego ustalone w kwocie równej stawce minimalnej, określonej §2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłatę skarbową uiszczoną od pełnomocnictwa.