Zarządzenie z 22 maja 2025, sygn. II W 174/25

UZASADNIENIE

2 stycznia 2025 r. w godzinach 14:58-15:03 P. S. ukradł ze sklepu (...) w L. przy ul. (...) krem przeciwzmarszczkowy dla mężczyzn L’O. 50 ml o wartości 70,99 zł, krem nawilżający dla mężczyzn T. o wartości 46,99 zł, krem pod oczy dla mężczyzn L’O. 15 ml o wartości 70,99 zł i błyszczyk-serum (...),8 ml o wartości 43,99 zł, tj. artykuły drogeryjne o łącznej wartości 232,96 zł. P. S. wszedł do sklepu o godz. 14:58 i poszedł na dział z perfumami, a następnie na dział z kremami, gdzie wyciągnął kremy z opakowań tekturowych i chował do kieszeni a puste opakowania zostawiał na półce. Po czym wyszedł ze sklepu nie płacąc za towar.

4 stycznia 2025 r. w godzinach 13:08-13:26 P. S. ukradł z tego samego sklepu krem nawilżający dla mężczyzn L’O. 50 ml o wartości 59,99 zł, serum do twarzy dla mężczyzn L’O. 30 ml o wartości 77,99 zł i perfumy V. (...) ml o wartości 330,99 zł, tj. artykuły drogeryjne o łącznej wartości 468,97 zł. P. S. wszedł do sklepu o godz. 13:08 i poszedł na dział z perfumami, tam zdjął z perfum V. E. zabezpieczenie i schował je do kieszeni, a następnie poszedł na dział z kremami, gdzie wyciągnął kremy z opakowań tekturowych i chował do kieszeni a puste opakowania zostawiał na półce. Po czym wyszedł ze sklepu nie płacąc za towar.

24 stycznia 2025 r. P. S. został zatrzymany w związku z kolejną kradzieżą rzeczy ze sklepu (...) w L. przy ul. (...).

P. S. ma 39 lat, jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu, jest bezrobotny, nie ma majątku, nie leczył się psychiatrycznie ani odwykowo, był wielokrotnie karany.

(dowody: notatka urzędowa k. 2, protokół zatrzymania k. 3, zeznania świadka A. S. k. 6-8, zeznania świadka D. B. k. 12-13, wyjaśnienia obwinionego k. 17-18, 32-33, karta karna k. 54-56)

Po dokonaniu oceny zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego Sąd Rejonowy uznał, iż sprawstwo oraz wina P. S. odnośnie wszystkich zarzucanych mu czynów są oczywiste, jednoznaczne i nie budzą żadnych wątpliwości. Obwiniony przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów, odmówił składania wyjaśnień i wniósł o wymierzenie mu kary grzywny.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadków A. S. i D. B.. Ich zeznania są zbieżne, logiczne, spójne z postawą procesową obwinionego. Świadkowie są dla obwinionego osobami obcymi - nie mają oni zatem żadnego powodu ani interesu w celowym podawaniu okoliczności niezgodnych z prawdą. Świadek A. S. odtwarzał przebieg zdarzenia na podstawie zapisu z kamer monitoringu w sklepie, w którym pracuje jako ochroniarz. Ustalenia faktyczne Sąd oparł o notatkę urzędową policjanta D. B., ponieważ został on przesłuchany w charakterze świadka, a treść notatki zgodna jest z zeznaniami świadków i protokołem zatrzymania osoby z 24 stycznia 2025 r. Sąd nie miał wątpliwości co do treści karty karnej dotyczącej obwinionego, ponieważ została sporządzona przez uprawniony organ w przepisanej formie.

Wina P. S. polega na tym, że mając w pełni zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem celowo zdecydował się złamać prawo i dwukrotnie dokonać zaboru cudzej własności. Jest oczywiste, że obwiniony za każdym razem działał z góry powziętym zamiarem kradzieży i swoim zachowaniem dwukrotnie wyczerpał ustawowe znamiona czynu z art. 119 § 1 k.w. Wykroczenie to popełnia kto kradnie lub przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą, jeżeli jej wartość nie przekracza 800 złotych. Zachowanie się sprawcy polega na zaborze cudzego mienia. Zabór zaś polega na wyjęciu tego mienia spod władztwa jednej osoby i przyjęcie go we władztwo osoby sprawcy. Kradzież dokonywana jest w chwili zaboru, tj. objęcia przedmiotu wykonawczego we władztwo sprawcy, a dalsze losy mienia oraz dalsze zamiary sprawcy względem niego są obojętne z punktu widzenia oceny prawnej.

Obwiniony ukradł 2 stycznia 2025 r. artykuły drogeryjne ze sklepu (...) w L. o łącznej wartości 232,96 zł, zaś 4 stycznia 2025 r. z tego samego sklepu ukradł artykuły drogeryjne o łącznej wartości 468,97 zł.

Uznając obwinionego P. S. za winnego popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów, Sąd wymierzył mu karę 20 dni aresztu, uznając ją za w pełni adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości przedmiotowych wykroczeń. Jako okoliczności obciążające przyjęto przede wszystkim wielokrotną uprzednią karalność obwinionego, w tym w przeważającej części za przestępstwa przeciwko mieniu oraz wysoki stopień społecznej szkodliwości takich czynów. Niewątpliwie okolicznością obciążającą jest także wysoki stopień demoralizacji obwinionego przejawiający się w lekceważącym stosunku obwinionego do obowiązującego porządku prawnego. Świadczy o tym powrotność obwinionego do czynów karalnych, pomimo odbywania kary pozbawienia wolności, niezmienność postępowania. Sąd wziął również pod uwagę społeczne poczucie sprawiedliwości oraz zasadę trafnej represji karnej - należy w tym miejscu z całą stanowczością podkreślić, iż obwiniony nie jest przestępcą przypadkowym, a jego zachowanie za każdym razem było przemyślane. Wracał w to samo miejsce i dokonywał kradzieży w podobny sposób. Zgodnie z zasadami słuszności i społecznym poczuciem sprawiedliwości, wobec osób zdemoralizowanych i notorycznych złodziei sklepowych żadnego pobłażania ze strony wymiaru sprawiedliwości być nie może. Dlatego Sąd uznał, że wobec obwinionego nie zachodzą żadne okoliczności łagodzące, poza tym, że przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów. Wniosek obwinionego o wymierzenie mu kary grzywny za każde z wykroczeń jest oczywiście nieuzasadniony. Poza tym, że kara taka jest zbyt łagodna z uwagi na uprzednią wielokrotną karalności obwinionego, to zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że nie zostanie dobrowolnie wykona, ponieważ obwiniony nie pracuje, nie ma majątku ani dochodów i od wielu lat kradnie.

Ustawodawca w art. 35 k.w. określa wyjątkowy charakter kary aresztu, ale w ocenie Sądu ta właśnie kara będzie wobec P. S. karą właściwą. Może kolejny pobyt obwinionego w zakładzie karnym pozwoli mu w końcu zrozumieć, że kradzież nie popłaca, a kolejne naruszenia porządku prawnego spotkają się z ostrą i zdecydowaną reakcją wymiaru sprawiedliwości. Dlatego w ocenie Sądu tylko bezwzględna kara aresztu może spełnić swoje cele i zadania w zakresie prewencji szczególnej i ogólnej.

Orzekając o kosztach postępowania Sąd mimo opisanych wyżej okoliczności obciążających uznał za zasadne zastosować wobec obwinionego dyspozycję art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 121 § 1 k.p.s.w. i zwolnić go w całości od ponoszenia tychże kosztów uznając, że ich uiszczenie byłaby dla niego nazbyt uciążliwe ze względu na to, że nie pracuje, nie ma żadnego majątku ani dochodów.

ZARZĄDZENIE

1. (...)

2. (...)

(...)