Wyrok z 23 maja 2025, sygn. V GC 169/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 maja 2025 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu V Wydział Gospodarczy w składzie:

Przewodniczący:	sędzia Dawid Kobus
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Karolina Chechłowska-Kamińska

po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2025 r. w X. na rozprawie

sprawy z powództwa: Gminy Miasta S. - Miejskiego Ośrodka Rekreacji i (...) z siedzibą w S.

przeciwko pozwanemu: I. B.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 27.151,65 zł (dwadzieścia siedem tysięcy sto pięćdziesiąt jeden złotych sześćdziesiąt pięć groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwot:

a)  4.437,45 zł (cztery tysiące czterysta trzydzieści siedem złotych czterdzieści pięć groszy) od dnia 1 sierpnia 2024 r. do dnia zapłaty,

b)  337,10 zł (trzysta trzydzieści siedem złotych dziesięć groszy) od dnia 27 sierpnia 2024 r. do dnia zapłaty,

c)  1.643,38 zł (tysiąc sześćset czterdzieści trzy złote trzydzieści osiem groszy) od dnia 3 września 2024 r. do dnia zapłaty,

d)  2.374,10 zł (dwa tysiące trzysta siedemdziesiąt cztery złote dziesięć groszy) od dnia 5 września 2024 r. do dnia zapłaty,

e)  2.515,52 zł (dwa tysiące pięćset piętnaście złotych pięćdziesiąt dwa grosze) od dnia 11 września 2024 r. do dnia zapłaty,

f)  742,08 zł (siedemset czterdzieści dwa złote osiem groszy) od dnia 1 października 2024 r. do dnia zapłaty,

g)  310,50 zł (trzysta dziesięć złotych pięćdziesiąt groszy) od dnia 1 października 2024 r. do dnia zapłaty,

h)  1.179,63 zł (tysiąc sto siedemdziesiąt dziewięć złotych sześćdziesiąt trzy grosze) od dnia 4 października 2024 r. do dnia zapłaty,

i)  6.176,93 zł (sześć tysięcy sto siedemdziesiąt sześć złotych dziewięćdziesiąt trzy grosze) od dnia 4 października 2024 r. do dnia zapłaty,

j)  6.776,93 zł (sześć tysięcy siedemset siedemdziesiąt sześć złotych dziewięćdziesiąt trzy grosze) od dnia 14 października 2024 r. do dnia zapłaty,

k)  175,71 zł (sto siedemdziesiąt pięć złotych siedemdziesiąt jeden groszy) od 25 października 2024 r. do dnia zapłaty,

l)  182,02 zł (sto osiemdziesiąt dwa złote dwa grosze) od dnia 8 listopada 2024 r. do dnia zapłaty;

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4 975,00 zł (cztery tysiące dziewięćset siedemdziesiąt pięć złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt V GC 169/25

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 23 maja 2025r.

Powód – Gmina Miasta S. – Miejski Ośrodek Rekreacji i (...) z siedzibą w S. wystąpił na drogę sądowa przeciwko pozwanemu I. B. o zapłatę kwoty 27.151,65 zł (pozew z dnia 10 stycznia 2025 r. – data prezentaty), na którą składały się kwoty wskazane w pozwie wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych (pkt 1) lit. a) do l) pozwu) oraz kwota 300,30 zł tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności. Ponadto powód wnosił o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska powód stwierdził, że z pozwanym łączyły go dwie umowy, tj. umowa dzierżawy gruntu oraz umowa najmu lokali użytkowych. Pozwany zawarł powyższe umowy w bezpośrednim związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, tj. z wykorzystaniem na cel prowadzenia wskazanej działalności. Na podstawie ww. umów, pozwany jako najemca oraz jako dzierżawca zobowiązany był do zapłaty na rzecz powoda w szczególności opłat z czynszu i z dzierżawy. Pomimo obowiązujących umów pozwany nie wywiązywał się ze swoich zobowiązań i nie regulował należności względem powoda.

Nakazem zapłaty z dnia 6 lutego 2025 roku wydanym w postępowaniu upominawczym sygn. akt V GNc 126/25 referendarz sądowy orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Pozwany w przepisanym terminie zaskarżył nakaz zapłaty wnosząc sprzeciw i żądając oddalenia powództwa w całości. Pozwany podniósł zarzut braku legitymacji czynnej powoda, nie rozwijając argumentacji dla tak przedstawionego stanowiska.

Postanowieniem z dnia 13 marca 2025 r. sąd oddalił wniosek pełnomocnika pozwanego o zakreślenie terminu 14 dni na złożenie wniosków dowodowych (por. art. 458[5] k.p.c.), a nadto skierował strony do mediacji. Strona powodowa nie wyraziła zgody na skierowanie stron do mediacji, wobec powyższego nie doręczono postanowienia mediatorowi.

W odpowiedzi na sprzeciw powód podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz w dalszym stopniu odniósł się do zarzutów i twierdzeń pozwanego, wskazując na bezzasadność sprzeciwu pozwanego.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 30 sierpnia 2022 r. strony zawarły dwie ważne i skuteczne umowy, tj. umowę najmu oraz umowę dzierżawy. Przedmiotem umowy najmu był najem lokali użytkowych:

- parterowego budynku restauracji;

- pawilonu (...), znajdujących się na terenie Ośrodka (...) w S., przy ul. (...), z ustaleniem, że wynajmowane pomieszczenia będą służyły tylko i wyłączne jako lokale gastronomiczne. Stosownie do postanowień § 6 umowy, pozwany zobowiązał się do miesięcznych płatności czynszu w wysokości 2.554, 49 zł brutto na rzecz powoda.

Przedmiotem drugiej z zawartych między stronami umowy była dzierżawa gruntu pod rozbudowanym przez Dzierżawcę pawilonem (...) znajdującym się na terenie Ośrodka (...) w S., przy ul. (...). Stosownie do postanowień § 4 umowy pozwany zobowiązał się do płatności miesięcznych czynszu dzierżawnego w kwocie 876,32 zł netto + podatek VAT na rzecz powoda

(dowody: umowa najmu oraz umowa dzierżawy z dnia 30 sierpnia 2022 r., k. 16-18,20-21)

Z uwzględnieniem opisanej spłaty, pozwany był zobowiązany łącznie do opłacenia poniższych faktur na wskazane kwoty:

- faktura VAT nr (...), na kwotę 4.437,45 zł, z terminem płatności do 31 lipca 2024 r.

- faktura VAT nr (...), na kwotę 337,10 zł, z terminem płatności do 26 sierpnia 2024 r.

- faktura VAT nr (...), na kwotę 1.643,38 zł, z terminem płatności do 2 września 2024 r.

- faktura VAT nr (...), na kwotę 2.374,10 zł, z terminem płatności do 4 września 2024 r.

- faktura VAT nr (...), na kwotę 2.515,52 zł z terminem płatności do 10 września 2024 r.

- faktura VAT nr (...), na kwotę 742,08 zł, z terminem płatności do 30 września 2024 r.

- faktura VAT nr (...), na kwotę 310,5 zł, z terminem płatności do 30 września 2024 r.

- faktura VAT nr (...), na kwotę 1.179,63 zł, z terminem płatności do 3 października 2024 r.

- faktura VAT nr (...), na kwotę 6.176,93 zł, z terminem płatności do 3 listopada 2024 r.

- faktura VAT nr (...), na kwotę 6.776,93 zł, z terminem płatności do 11 października 2024 r.

- faktura VAT nr (...), na kwotę 175,71 zł, z terminem płatności do 24 października 2024 r.

- faktura VAT nr (...), na kwotę 182,02 zł, z terminem płatności do 7 listopada 2024 r.

Od lipca 2024 r. pozwany zaprzestał płacenia wystawianych przez powoda faktur na pokrycie opłat do których pozwany zobowiązał się na mocy zawartych z powodem umów. Na tym tle powód wystosował względem pozwanego dwa wezwania do zapłaty, pierwsze z dnia 11 lipca 2024 r., drugie z dnia 3 października 2024 r. Pozwany (co powód przyznał) uregulował część opłaty na pokrycie faktury nr (...) z dnia 5 sierpnia 2024 r. w wysokości 4.402,83 zł.

(dowody: wezwanie do zapłaty z dnia lipca 2024 r. oraz wezwanie z dnia 3 października 2024 r. ., k. 35-36, 37, okoliczności niezaprzeczone przez pozwanego)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony, w tym przypadku jedynie przez stronę powodową.

Odnosząc się w tym miejscu do stanowiska na rozprawie pełnomocnika pozwanego, że strony są bliskie porozumienia czy doszło do jakiejś ugody, Sąd uznał te okoliczności za jedynie życzeniowe i wolę porozumienia, bez finalnego rezultatu, wobec braku potwierdzenia tego faktu przez pełnomocnika powoda oraz uprzedniemu sprzeciwowi co do mediacji w sprawie.

Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny pozostał co prawda w zasadzie w całości sporny między stronami, co wynika z zaskarżenia nakazu zapłaty przez pozwanego w całości, niemniej pozwany, ponad zarzut braku zdolności procesowej czynnej powoda, nie rozwinął zajmowanego stanowiska w sprawie. Tym samym można uznać za niezaprzeczone przez pozwanego fakty co do zawarcia umów i zalegania z płatnością.

Sąd oddalił wniosek pozwanego o zakreślenie terminu 14 dni na złożenie wniosków dowodowych, mając na uwadze treść norm zawartych w art. 458 ⁵ k.p.c. a w szczególności § 1 i 3 przywołanego art. zważyć należy, że pozwany winem był zastosować się do dyspozycji powyższych przepisów art. 458 ⁵ k.p.c., zaś w ocenie Sądu nie zachodziły przesłanki opisane we wspomnianym § 3. Podkreślenia wymaga fakt, że uprawnienie przewodniczącego nie jest zatem dyskrecjonalne, gdyż za wyznaczeniem innego niż tydzień terminu na powołanie twierdzeń i dowodów (czyli praktycznie jego wydłużeniem), muszą przemawiać okoliczności sprawy – które w ocenie Sądu nie zachodziły (zob. D. Rutkowski [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Art. 1–505(39). Tom I, red. O. M. Piaskowska, LEX/el. 2025, art. 458(5).

Na wstępie niniejszych rozważań natury prawnej stwierdzić należy, że strony łączyła umowa najmu lokalu. W myśl art. 680 k.c. w zw. z art. 659 § 1 k.c. przez umowę najmu lokalu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy lokal do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Następnie należy stwierdzić, że strony były związane umową dzierżawy, a zatem zgodnie z art. 693 § 1 k.c. wydzierżawiający (powód) zobowiązany był oddać dzierżawcy (pozwanemu) rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązany był do zapłaty wydzierżawiającemu umówionego czynszu. Z uwagi na fakt, iż zarówno pozwany, jak i powód są przedsiębiorcami, przy dokonywaniu świadczeń wzajemnych zobowiązani byli do zachowania należytej staranności wynikającej z charakteru prowadzonej działalności gospodarczej (art. 355 § 2 k.c.).

W ocenie Sądu powód należycie wykazał swoje roszczenia względem pozwanego. Rozbijając strukturalnie treść uzasadnienia, Sąd w tym miejscu odniesie się do stosunku z umowy najmu łączącego strony, zaś w dalszej kolejności powróci do tożsamych zakresowo rozważań na gruncie zawartej pomiędzy stronami umowy dzierżawy.

Zgodnie z powyższym, Sąd, mając na względzie zarzuty pozwanego sformułowane już w sprzeciwie, Sąd stwierdził, że powód wykazał istnienie między stronami stosunku zobowiązaniowego polegającego na tym, że powód wynajmował pozwanemu lokale użytkowe z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej, w tym przypadku gastronomicznej. Pozwany na mocy tej umowy zobowiązany była do zapłaty umówionego czynszu. Na potwierdzenie istnienia stosunku zobowiązaniowego powód przedłożył umowę najmu podpisaną przez pozwanego. Pozwany nie podważył skutecznie prawdziwości umowy najmu.

Pozwany podniósł zarzut braku legitymacji czynnej po stronie powoda, jednak próżno w pismach procesowych pozwanej szukać powodu podniesienia tego zarzutu, a nie wdając się w szczegóły stwierdzić należy, że powód był stroną przedmiotowej umowy, więc trudno odmówić mu istnienia legitymacji czynnej do występowania w procesie w kontekście braku zapłaty czynszu, wynikającego z postanowień umowy. Nadto należy wskazać na postanowienie SN z dnia 4 grudnia 2013 r. o treści „(…)Materialnoprawna konstrukcja jednolitości gminy, jako osoby prawnej, wymiera w sferze przepisów proceduralnych ten skutek, ze określenie w pozwie(…) jednostki organizacyjnej gminy (stadio municipi) nie wpływa na oznaczenie strony postępowania sądowego, którą zawsze pozostaje gmina(…)” które nakreśla prawidłowa optykę na chybiony zarzut pozwanego.

Przechodząc do rozważań na tle zawartej między stronami umowy dzierżawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Sąd wyjaśnia jak poniżej.

Powód zaoferował spójny materiał dowodowy, który w dostateczny sposób wskazywał, że z jego strony zostały spełnione przesłanki wymagane przez art. 693 § 1 k.c., zaś pozwany nie wykonał swojego zobowiązania w zakresie zapłaty czynszu dzierżawnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż obowiązek zapłaty czynszu dzierżawnego wynikał wprost z umowy dzierżawy łączącej strony. W ocenie Sądu przedmiotowa umowa dzierżawy została zawarta skutecznie a sam pozwany nie kwestionował jej zawarcia. Jak wynika z konstatacji powoda, pozwany przed miesiącem lipcem 2024 r. dokonywał zapłaty na rzecz powoda, wszak powód nie objął zakresem roszczeń poprzednich okresów rozliczeniowych z pozwanym.

Zamykając wszelkie powyższe rozważania klamrą, Sąd na podstawie art. 680 k.c. w zw. z art. 659 § 1 k.c. oraz na podstawie art. 693 § 1 k.c. w zw. z art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 27.151,65 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwot wyszczególnionych w fakturach VAT od dnia następnego po dniu zapłaty do dnia zapłaty danej kwoty, w tym zawiera się kwota w wysokości 300,30 zł tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz.U.2023.1790 t.j. z dnia 2023.09.05).

Roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych znajdowało swoją podstawę w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz.U.2023.1790 t.j. z dnia 2023.09.05), który stanowi, że w transakcjach handlowych – z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny – wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: wierzyciel spełnił swoje świadczenie, wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. W przedmiotowej sprawie powyższe przesłanki zostały spełnione.

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 98 § 1, 1[1] i 3 k.p.c., w myśl zasady odpowiedzialności za wynik procesu i wobec zasądzenia całej kwoty należności głównej wraz z odsetkami, postanowił obciążyć pozwaną całością kosztów procesu, na które złożyły się kolejno: opłata od pozwu – 1.358 zł, koszty zastępstwa procesowego powoda w kwocie 3.600 zł, zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2023.1964 t.j. z dnia 2023.09.22), kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez powoda opłaty skarbowej od pełnomocnictwa której wysokość wynika z załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz.U.2023.2111 t.j. z dnia 2023.10.03).