sygn. V CNP 41/11 25 stycznia 2012 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 25 stycznia 2012, sygn. V CNP 41/11

Data orzeczenia 25 stycznia 2012
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący SSN Katarzyna Tyczka-Rote
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt V CNP 41/11
POSTANOWIENIE
Dnia 25 stycznia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie ze skargi MKS Sp. z o.o. w T.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 listopada 2010 r.,
w sprawie z powództwa MKS Sp. z o.o. w T.
przeciwko S. P.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 stycznia 2012 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
2
Powódka MKS Spółka z o.o. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 listopada 2010 r.,
oddalającego apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 1 czerwca
2010 r. W sprawie tej powódka domagała się zasądzenia od pozwanej S. P. kwoty
1 357,19 zł, tytułem zapłaty za wykonaną umowę przewozu. Wyrokiem z dnia 1
czerwca 2010 r. Sąd Rejonowy zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę
1 086,75 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 15 maja 2009 r., a w pozostałej
części powództwo oddalił. Ustalił, iż strony wiązała umowa przewozu, której
warunki strony ustaliły ustnie, zaś podstawę wspólnych ustaleń stanowiła oferta
frachtu zamieszczona przez pozwaną na giełdzie transportowej w kwocie 200 euro.
Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 774 k.c. zasądził od pozwanej kwotę
stanowiącą równowartość uzgodnionej stawki frachtu. W pozostałej części
powództwo oddalił uznając, że powódka nie wykazała, iż strony ustaliły stawkę
frachtu na 250 euro.
Sąd Okręgowy w K. uznał apelację powódki za niezasadną. Wskazał, że
ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji są prawidłowe i podzielił ich ocenę
prawną. Stwierdził, że skoro strony ustnie uzgodniły warunki przewozu, w tym
cenę, to powódkę obciążał obowiązek wykazania, iż umówione wynagrodzenie
wynosiło 250 euro.
Skarżąca oparła swoją skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
wyroku Sądu Okręgowego w K. na zarzucie naruszenia przepisów prawa
materialnego – art. 771
k.c. oraz art. 681
§ 2 k.c. w zw. z art. 68 k.c., 69 k.c.
oraz 6 k.c. Przytoczone przepisy wskazała również jako te, z którymi zaskarżone
orzeczenie jest jej zdaniem niezgodne.
Jako uprawdopodobnienie wyrządzenia jej szkody przez wydanie
kwestionowanego orzeczenia powódka przedstawiła następujący wywód:
„…powódka poniosła szkodę przede wszystkim z tego powodu, iż na skutek
wydania zaskarżonego nie może dochodzić kwoty należnej jej w związku
z niewykonaniem umowy przewozu. Powódka oświadcza, że kwota ta nie została
uiszczona przez pozwaną…”.
3
Wyjaśniła także, że wartość przedmiotu sporu nie pozwalała jej złożyć skargi
kasacyjnej, a nie zachodziły przesłanki uzasadniające wystąpienie o wznowienie
postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przepis art. 4245
§ 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Wśród
wymagań tych mieści się uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej
przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.).
Spełnienie tego wymagania sprowadza się do złożenia oświadczenia, że szkoda
wystąpiła, oraz wskazania jej rodzaju i rozmiaru (por. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, Biul. SN 2005, nr 10, s. 14,
z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl., z dnia 15 czerwca 2010 r.,
I CNP 9/10, niebubl.). Obowiązkiem skarżącego jest poza tym
uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, a więc wykazanie jej przy użyciu
dowodów lub innych środków, niespełniających wymagań wynikających
z przepisów o postępowaniu dowodowym (art. 243 k.p.c.).
Skarżąca w niniejszej sprawie powołała się co prawda na to, że została jej
wyrządzona szkoda przez to, iż pozbawiona została możliwości dochodzenia kwoty
należnej jej z tytuły niewykonania umowy przewozu. Jednak nie sprecyzowała
nawet wysokości poniesionej w ten sposób szkody. Zapewnie szkodą tą jest,
w ocenie powódki, różnica pomiędzy kwotą dochodzoną a zasądzoną, jednak do
powódki należało dokładne oznaczenie wysokości, chwili powstania i związku
przyczynowego wskazywanej szkody z wydaniem zaskarżanego orzeczenia.
Przebieg dotychczasowego postępowania dowodzi, że roszczenie nie było
bezsporne, ani też nie jest oczywiste, iż zaskarżony wyrok powinien być zgodny
z żądaniem skarżącej, a tym samym, że przez fakt jego wydania została
wyrządzona jakakolwiek szkoda (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
28 czerwca 2011 r., II CNP 16/11, Lex nr 847121).
Samo twierdzenie skarżącej nie spełnia wymagania konstrukcyjnego skargi,
o którym mowa w art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c., co uzasadniało konieczność odrzucenia
tej skargi na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c.
4
md