Postanowienie SN z 27 stycznia 2012, sygn. IV CNP 99/11
Data orzeczenia
27 stycznia 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Mirosław Bączyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 27 stycznia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosław Bączyk
w sprawie ze skargi pozwanych
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w Z.
z dnia 17 czerwca 2009 r., w sprawie z powództwa Gminy G.
przeciwko K. C., D. C. oraz małoletnim: J. C. i B. C.
o eksmisję,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 27 stycznia 2012 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
2
Pełnomocnik pozwanych (czterech osób) ustanowiony z urzędu złożył
skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu
Okręgowego z dnia 17 czerwca 2009 r. Wyrokiem tym oddalono apelację
pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 20 lutego 2009 r., w którym
orzeczono eksmisję wszystkich pozwanych z lokalu mieszkalnego powodowej
Gminy, bliżej opisanego w pkt I wyroku Sądu Rejonowego.
Skarżący stwierdzili, że wyrok z dnia 17 czerwca 2009 r. narusza (przez
niezastosowanie) przepis art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie
praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U.
z 2005 r., nr 31, poz. 266 ze zm.). Zdaniem skarżących, Sąd Okręgowy błędnie
przyjął, że „pierwszeństwo w określeniu prawa stron sporu ma przepis art. 5 tej
ustawy” (s. 2 skargi). Skarżący wyjaśnili, że od wspomnianego wyroku nie
przysługuje skarga, nie było także podstaw wznowienia postępowania
zakończonego tym wyrokiem. W ocenie skarżących, wskazany, prawomocny
wyrok „spowodował wyrządzenie szkody w postaci utraty przez pozwanych prawa
do lokalu, znaczne pogorszenie warunków mieszkaniowych, utratę poniesionych
przez pozwanych nakładów na lokal” (s. 2 skargi).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z akt sprawy wynika, że skarga pozwanych została wniesiona w terminie
(art. 4246
§ 1 k.p.c.; k. 9 akt sprawy). Skarga przewidziana w art. 4241
§ 1 i n. k.p.c.
stanowi szczególny środek zaskarżenia zmierzający do uzyskania odpowiedniego
prejudykatu w sądowym postępowaniu cywilnym. Powinna ona zawierać m.in.
wymagania przewidziane w art. 4245
§ 1 pkt 1-6 k.p.c. Brak bowiem jednego z
tych tzw. konstrukcyjnych elementów skargi powoduje jej odrzucenie jako
niedopuszczalnej (art. 4248
§ 1 k.p.c.).
W części wstępnej skargi brak odpowiedniego wywodu poświęconego
uprawdopodobnieniu szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku Sądu
Okręgowego objętego skargą (art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.). W judykaturze Sądu
Najwyższego nie tylko podkreśla się podstawowy charakter tego wymogu skargi,
ale także wskazuje się na konieczność wyeksponowania zasadniczych elementów
szkody. Nie może to być jedynie powołanie się na szkodę przyszłą lub
3
hipotetyczną, nie wystarczy samo ogólne stwierdzenie, że wydanie zaskarżonego
roszczenia spowodowało wyrządzenie szkody stronie postępowania cywilnego.
Konieczne jest nadto wykazanie czasu powstania szkody, jej postaci oraz związku
przyczynowego między wystąpieniem uszczerbku a wydaniem kwestionowanego
orzeczenia (zob. np. ostatnio postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia
2011 r., V CNP 40/11, nie publ.).
Skarga pozwanych nie spełnia przedstawionych wymagań, przewidzianych
w art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c. Wspomina się w niej jedynie bardzo ogólnie o szkodzie
„w postaci utraty przez pozwanych prawa do lokalu, znacznym pogorszeniu
warunków mieszkaniowych” bez bliższego określenia takich twierdzeń. Skarżący
wspominają ogólnie o „utracie poniesionych przez pozwanych nakładów na lokal”,
a tymczasem z § 5 umowy najmu z dnia 15 października 2005 r. wynika zwolnienie
najemcy lokalu na jeden rok z obowiązku płacenia czynszu mieszkalnego.
Skarżący nie wyjaśniają też dlaczego kwestionowany wyrok miałby powodować
definitywną utratę dokonanych nakładów w czasie trwania stosunku najmu.
Brak w skardze pozwanych koniecznego wymogu wskazanego w art. 4255
§ 1 pkt 4 k.p.c. i ujęcia go w odpowiedni, wskazany wywód prawny, powoduje
odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej (art. 4248
§ 1 k.p.c.).
jw