Postanowienie SN z 27 stycznia 2012, sygn. II CNP 60/11
Data orzeczenia
27 stycznia 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 27 stycznia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 27 stycznia 2012 r.
skargi W. M.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Rejonowego w G. z dnia 13 maja 2009 r.,
wydanego w sprawie z powództwa P. C. - prowadzącego działalność gospodarczą
"A.-I."
przeciwko W. M.
o zapłatę,
odrzuca skargę i zasądza od skarżącego na rzecz powoda
1217 (jeden tysiąc dwieście siedemnaście) złotych tytułem
zwrotu kosztów postępowania wywołanego jej wniesieniem.
2
Uzasadnienie
W związku ze skargą pozwanego W. M. o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 13 maja 2009 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga została wniesiona od wyroku sądu pierwszej instancji, powinna
zatem zawierać wykazanie, że występuje wyjątkowy wypadek o jakim mowa w art.
4241
§ 2 k.p.c. Za wypadek taki nie można uznać odrzucenia apelacji z powodu
wadliwego uiszczenia opłaty sądowej przez profesjonalnego pełnomocnika
procesowego. Już tylko z tego względu skarga podlega odrzuceniu.
Niezależnie od tego skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245
§ 1
pkt 4 i 5 k.p.c.
Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie
wyroku, którego skarga dotyczy polega na przedstawieniu wyodrębnionego
wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego
czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego
z prawem (por.: postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CNP
38/05, OSNC z 2006 r., nr 7 – 8, poz. 141; postanowienie SN z dnia 22 listopada
2005 r., sygn. akt I CNP 19/05, nie publ.; postanowienie SN z dnia
23 września 2005 r., sygn. akt III CNP 5/05, nie publ.; postanowienie SN z dnia
11 sierpnia 2005 r., sygn. akt III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16).
Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, uregulowana w art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.,
zostaje spełniona, jeżeli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie znane mu
fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym wyrokiem a doznanymi
wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powoła
dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu
szkody wiarygodnym (tak m.in.: postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP
40/06, nie publ.; postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06,
teza opublikowana w Biuletynie SN z 2006 r., nr 6, s. 8). Tak rozumianego
obowiązku skarżący nie spełnił. Nie przedstawił jakichkolwiek skonkretyzowanych
3
dowodów lub ich surogatów na okoliczność poniesienia wskazanej przez niego już
wyrządzonej rzeczywistej szkody, posiłkując się jedynie własnymi ogólnikowymi
twierdzeniami. Zgłoszenie wniosku dowodowego o „przeprowadzenie dowodu
z dokumentacji stada – 65 sztuk krów wg w/wspomnianej ewidencji – Biuro
Powiatowe w J. – lista w wydruku elektronicznym” jest w tym zakresie
niewystarczające, zwłaszcza, że skarżący ani nie sformułował dokładnie tezy
dowodowej, ani tym bardziej nie przedstawił w skardze dowodu, o którego
dopuszczenie wnosił.
Zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. skarżącego obciąża obowiązek
przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia,
których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie
mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien wykazać, że od zaskarżonego
orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić
wzruszenie tego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn.
akt I CNP 108/08, nie publ.). Oznacza to obowiązek przeprowadzenia analizy
przepisów dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest
niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku. Skarżący
musi „wykazać”, a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”,
że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych –
przy oparciu skargi o art. 4241
§ 2 k.p.c. – nie jest obecnie możliwe. Wykazanie
w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie
jest możliwe polega na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób
wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia
i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn.
akt III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7 – 8, poz. 140). Nie chodzi tylko o skargę
kasacyjną czy skargę o wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne
pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu
lub ograniczeniu wykonalności (zob. postanowienie SN z dnia 24 lipca 2008 r.,
sygn. akt I CNP 50/08, nie publ.). Skarżący podniósł jedynie, że nie jest możliwe
uchylenie zaskarżonego wyroku wobec braku ustawowych podstaw do złożenia
skargi kasacyjnej lub skargi o wznowienie postępowania, a zaskarżony wyrok nie
4
podlega wzruszeniu w trybie powództwa przeciw egzekucyjnego, co jest
niewystarczające dla wykazania, że wzruszenie zaskarżonego postanowienia
w drodze innych przysługujących uczestnikom środków prawnych nie jest obecnie
możliwe.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.
4248
§ 1 k.p.c. O kosztach postępowania wywołanego skargą orzeczono na
podstawie art. 98 k.p.c
jw