Wyrok z 4 czerwca 2025, sygn. I C 464/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 czerwca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Brodnicy- I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Dawid Sztuwe
Protokolant:	st. sek. sąd. Z. B.

po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2025 r. w Ł.

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S.

przeciwko C. O.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 2.669,30 zł (dwa tysiące sześćset sześćdziesiąt dziewięć złotych 30/100 groszy) ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot:

- 2.300,00 zł od dnia 18 września 2022 r. do dnia zapłaty

- 631,49 zł od dnia 18 września 2022 r. do dnia zapłaty

2.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1.117,00 zł (jeden tysiąc sto siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu
z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

/Sędzia/

M. L.

Sygn. akt. I C 464/24

UZASADNIENIE

Powód (...) sp. z o.o. w S. wystąpił przeciwko C. O. o zapłatę kwoty 2.969,30 zł z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych oraz wniósł o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że pozwana zawarła z nim umowę pożyczki, której nie spłaciła. Nie dokonała żadnych wpłat na poczet umowy. Na dochodzoną kwotę składały się 2300 zł jako kapitał 631,49 zł jako prowizja i 37,81 zł jako odsetki ( k. 2-3).

W dniu 08.07.2024 r. Sąd wydał w sprawie I Nc 402/24 nakaz zapłaty zgodny z żądaniem pozwu, od którego pozwana skutecznie wywiodła sprzeciw. Pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości. Pozwana zakwestionowała legitymację czynną powoda oraz podniosła zarzuty dotyczące nieudowodnienia roszczenia, co do zasady i wysokości, jak również zarzut przedawnienia roszczenia (k. 30 – 32).

W replice na powyższe powód podtrzymał swe stanowisko w sprawie w całości, ponadto odniósł się do twierdzeń pozwanej wskazując, że nie mogą zasługiwać na uwzględnienie (k. 36-42).

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 18.08.2022 r. pozwana zawarła z powodem umowę ramową pożyczki, zgodnie z którą na jej wniosek powód miał jej udzielać pożyczek. Umowę zawarto na jej wniosek. W dniu 18.08.2022 r. udzielono jej pożyczki na łączną kwotę 2.300,00 zł, którą to pozwana zobowiązała się zwrócić w terminie do 17.09.2022 r. Do wypłaty było 2.300 zł, zaś łącznie do zapłaty 2.969,30 zł. Obciążono ją prowizją w kwocie 631,49 zł, łącznie odsetki miały wynosić 37,81 zł. Umowę poprzedzono przelewem weryfikacyjnym z jej konta, a następnie na to konto przelano kwotę pożyczki. W dniu 23.04.2024 r. wezwano ją do zapłaty. W przedłożonym wydruk profilu klienta wskazano dodatkowo wszystkie dane pozwanej.

Dowód:

- umowa ramowa pożyczki – 5 – 11,

- umowa pożyczki z załącznikami– k. 11 v – 15,

- weryfikacja i potwierdzenia wypłaty- k. 15 v - 16

- wezwanie – k. 16 v

- wniosek o pożyczkę i wydruk profilu – k. 43 - 57

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo było zasadne. Sąd podzielił stanowisko strony powodowej wskazane w pozwie. Zarzuty pozwanej, zwłaszcza kwestionujące legitymację czynną oraz bierną, nieudowodnienie roszczenia co do zasady i wysokości są natomiast bezpodstawne i gołosłowne. Zarzut przedawnienia również nie mógł zasługiwać na uwzględnienie.

Sąd nie miał wątpliwości, że pozwana zawarła z powodem umowę pożyczki na warunkach wynikających z jej treści. Zarzuty pozwanej miały w istocie charakter formalny, tj. kwestionowanie związania klauzulami umownymi. Co prawda podnosiła ona zarzuty nieudowodnienia roszczenia co do zasady i wysokości, to w świetle zgromadzonych dowodów były one gołosłowne.

Po pierwsze, powód przedstawił dowody w postaci wydruków komputerowych
i kserokopii dokumentów. Wydruki komputerowe mogą stanowić dowód w postępowaniu cywilnym, co wynika z przyjętej powszechnie wykładni przepisów art. 308 kpc. Wydruk komputerowy stanowi bowiem inny środek dowodowy.

Po drugie, z przedstawiony wydruku umowy pożyczki (oraz wniosku o udzielenie pożyczki) zawierał dane osobowe pozwanej, jej imię̨, nazwisko, numer dowodu osobistego, numer PESEL, adres zamieszkania oraz numer telefonu i adresu e-mail. Został również wskazany numer rachunku bankowego, z którego wcześniej pozwana dokonywała przelewu weryfikacyjnego. Pozwana nie wskazywała, że ktoś w sposób niezgodny z prawem posłużył się jej danymi osobowymi celem zawarcia umowy pożyczki.

Po trzecie, kwota pożyczki 2.000 zł została przelana na rachunek bankowy pozwanej. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe dokumenty związane z czynnościami bankowymi mogą być sporządzane na informatycznych nośnikach danych, jeżeli dokumenty te będą w sposób należyty utworzone, utrwalone, przekazane, przechowywane i zabezpieczone. Takimi dokumentami są potwierdzenia przelewu. Zapis takiej operacji nie musi być zaopatrzony w podpis elektroniczny ani w bezpieczny podpis elektroniczny. Pozwana nie przestawiła dowodu, że rachunek bankowy wskazany w dowodzie przelewu nie jest jej rachunkiem bankowym.

W ocenie Sądu dokumenty przedłożone przez stronę powodową w sposób czytelny obrazowały wysokość zadłużenia (saldo). Pozwana nie podważyła prawidłowości tych wyliczeń, nie wskazywała na konkretne błędy rachunkowe. Nie żądała również weryfikacji tych danych przez biegłego sądowego. Ostatecznie zatem zarzut dotyczący prawidłowości wyliczenia zadłużenia okazał się chybiony. Niemniej weryfikacja wysokości salda zadłużenia była prosta, albowiem powód dochodził jedynie zwrotu kapitału, odsetek i prowizji.

W związku z tym, że umowa pożyczki została zawarta między konsumentem
a przedsiębiorcą pożyczkowym, w sprawie miały także zastosowanie przepisy ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. 2018, poz. 933, zwana dalej „ustawą”), co wynika z art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 wyżej wskazanej ustawy.

W ocenie Sądu, uznanie abuzywności regulacji dotyczących pozaodsetkowych kosztów tylko z powodu, że ich wysokość jest ustalona na maksymalnym, ustawowym pułapie, jest niewystarczające. Sąd zobowiązany jest w takiej sytuacji dodatkowo rozważyć wszystkie okoliczności sprawy, w tym wysokość udzielonej pożyczki, ustalony okres spłaty, przyjęte formy zabezpieczenia, wysokość odsetek umownych, ale także przebieg dotychczasowej współpracy pożyczkobiorcy z pożyczkodawcą. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że w świetle obowiązujących przepisów prawa nie ma obowiązku, aby pożyczkodawca przedstawiał szczegółowe wyliczenie sposobu ustalenia wysokości prowizji, w tym jakie czynności faktyczne i prawne miały być pokrywane z zastrzeżonej prowizji. Należy jednak zbadać, czy obciążenie konsumenta dodatkowymi opłatami nie prowadzi do znaczącej nierównowagi.

Sąd uznał, że w realiach niniejszej sprawy umowa nie zawierała klauzul abuzywnych. Kwota obciążająca pozwaną pozostawała w rozsądnej proporcji w stosunku do wysokości pożyczki i czasu trwania umowy. W ocenie Sądu uwzględnia ona koszty uruchomienia, a jej wysokość odzwierciedla ryzyko gospodarczej udzielania tego rodzaju pożyczek.

Zarzut przedawnienia również nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, albowiem umowę zawarto w 2022 r., zaś powództwo wytoczono w 2024 r., a zatem nie upłynął 3 letni okres przedawnienia roszczeń tego typu.

Powództwo zasługiwało zatem na uwzględnienie w całości, wobec czego Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).

Na koszty procesu po stronie powoda składały się następujące kwoty:

- 200,00 zł (opłata od pozwu)

- 900,00 zł (wynagrodzenie pełnomocnika)

- 17,00 zł (opłata skarbowa od pełnomocnictwa)

/Sędzia/

/M. L./

Sąd informuje o prawie do wniesienia apelacji w terminie 3 dni od dnia doręczenia wyroku z uzasadnieniem.