Wyrok z 11 czerwca 2025, sygn. I C 19/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 czerwca 2025 roku

Sąd Rejonowy w Mrągowie I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Krzysztof Połomski

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Milena Urbanowicz-Wójcicka

po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2025 roku w Mrągowie

na rozprawie

sprawy z powództwa(...)sp. z o.o. z siedzibą w K.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą
w S.

o zapłatę

I.  powództwo oddala,

II.  zasądza od powoda (...)sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz pozwanego (...) S.A. z siedzibą w S. kwotę 287 zł (dwieście osiemdziesiąt siedem złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 270 zł (dwieście siedemdziesiąt złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

ZARZĄDZENIE

1.  (...),

2.  (...)

M., dnia 11 czerwca 2025r.

Sygn. akt I C 19/25

UZASADNIENIE

Powód (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. domagał się zasądzenia
od (...) S.A. z siedzibą w S. na jego rzecz kwoty 1.030 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia
27 sierpnia 2024 roku do dnia zapłaty. Nadto domagał się zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 10 maja 2024 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzony został pojazd marki D. model RAM 1500
o numerze rejestracyjnym (...) należący do R. K., który posiadał ważną umowę ubezpieczenia autocasco zawartą z pozwanym. Podał, że ubezpieczyciel uznał swoją odpowiedzialność za szkodę i przyznał odszkodowanie za naprawę pojazdu w kwocie 15.894,15 złotych netto. W ocenie powoda wypłacona dotychczas kwota odszkodowania jest jednak zaniżona, gdyż koszt naprawy pojazdu wynosi 16.924,15 złotych netto, co obrazuje wystawiona przez warsztat naprawczy faktura VAT i w związku tym pozwany jest zobowiązany dokonać jeszcze zapłaty kwoty 1.030 złotych netto. Podniósł przy tym,
że pozwany bezpodstawnie zaniżył stawkę za roboczogodzinę prac warsztatu naprawczego.
W zakresie legitymacji czynnej w sprawie powód powołał się na umowę cesji z dnia 2 lipca 2024 roku oraz umowę powierniczego przelewu wierzytelności z dnia 9 października
2024 roku.

W odpowiedzi na pozew pozwany – (...) S.A. z siedzibą w S. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie
od powoda na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnianiu potwierdził swoją odpowiedzialność gwarancyjną za szkodę z dnia
10 maja 2024 roku wskazując, że dokonał wypłaty na rzecz powoda odszkodowania z tytułu naprawy uszkodzonego pojazdu marki D. o numerze rejestracyjnym (...)
w kwocie 15.894,15 złotych. Podał, że poszkodowany posiadał ważną umowę ubezpieczenia autocasco zawartą z pozwanym w systemie likwidacji „serwisowy”, do której zastosowanie znajdują OWU Kompleksowego (...) Mechanicznych od U., Zniszczenia lub Uszkodzenia dla Klienta Korporacyjnego z dnia 1 października 2018 roku
i w oparciu o te postanowienia pozwany dokonał weryfikacji dokumentów przedłożonych przez powoda w zakresie wysokości kosztów robocizny z kwoty 1.230 złotych netto do kwoty
200 złotych netto. Podniósł przy tym, że otrzymał fakturę, na którą powołuje się powód, przy czym uprzednio nie zostały z nim w żaden sposób uzgodnione koszty naprawy. O ile pozwany na etapie postępowania likwidacyjnego przed wystąpieniem przez warsztat do naprawy pojazdu przesłał raport (...) zawierający weryfikację kosztów naprawy, o tyle jednak warsztat nie uzgodnił z pozwanym kosztów naprawy w kwocie wskazanej w fakturze VAT. Tym samym warsztat arbitralnie bez ustalenia z pozwanym wystawił fakturę za naprawę w stawkach
za robociznę przewyższających stawki zaakceptowane przez pozwanego, co uprawniało
go do wypłaty odszkodowania zgodnie z 20 § 4 OWU.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 10 maja 2024 roku miała miejsce kolizja drogowa, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki D. o numerze rejestracyjnym (...) należący do R. K.. W chwili tego zdarzenia R. K. posiadał umowę ubezpieczenia autocasco w/w pojazdu w systemie serwisowym w (...) S.A. z siedzibą w S. (polisa nr (...) potwierdzona certyfikatem nr (...)KOM (...)). Zasady udzielania ochrony ubezpieczeniowej autocasco określone zostały w OWU Kompleksowego (...) Mechanicznych od U., Zniszczenia lub Uszkodzenia dla Klienta Korporacyjnego, symbol A-AC-01/18.

(bezsporne, a nadto dowód: polisa – k. 35, OWU – k. 36-43, dokumentacja – k. 15-19, akta szkody – k. 49)

W § 18 OWU wskazano, że w przypadku ustalenia wartości szkody w wariancie serwisowym na podstawie faktu sposób i wysokość naprawy powinny być uzgodnione
z ubezpieczycielem i w takim przypadku nie znajdzie zastosowania ograniczenie z § 20 ust. 4 OWU. W § 20 ust. 1 OWU wskazano, że w przypadku przyjęcia w umowie ubezpieczenia wariantu serwisowego ustalenie rozmiaru szkody i wypłata odszkodowania następuje
po przedłożeniu faktur dokumentujących naprawę pojazdu według uprzednio uzgodnionych
z ubezpieczycielem kosztów i sposobu naprawy pojazdu przez zakład dokonujący tej naprawy w oparciu o:

1) normy czasowe producenta pojazdu ujęte w systemie A., lub w przypadku braku danego pojazdu w tym systemie – w systemie E.,

2) średnią stawkę za 1 roboczogodzinę adekwatną dla warsztatu naprawczego,

3) ceny części i materiałów producenta pojazdu ujęte w systemie A. lub w przypadku braku danego pojazdu w tym systemie – w systemie E., nie więcej niż średnie ceny zalecane przez producenta pojazdu lub oficjalnego importera do stosowania przez ich sieć serwisową.

W § 20 ust. 4 OWU wskazano, że w razie udokumentowania fakturami naprawy bez uprzedniego uzgodnienia kosztów naprawy z ubezpieczycielem zgodnie z § 18 ust. 1, koszty naprawy podlegają weryfikacji do kwoty nie większej niż 80 złotych netto za roboczogodzinę prac blacharskich, lakierniczych i mechanicznych. Natomiast ceny części zamiennych
i materiałów lakierniczych podlegają weryfikacji maksymalnie do wartości zawartych
w systemie A., pomniejszonych o wartość zużycia eksploatacyjnego, o którym mowa
w § 19 ust. 2.

(dowód: OWU – k. 36-43v, akta szkody – k. 49)

R. K. zlecił dokonanie naprawy uszkodzonego w wyniku zdarzenia
z dnia 10 maja 2024 roku pojazdu marki D. o numerze rejestracyjnym (...) 516 sp. z o.o. z siedzibą w W..

(dowód: akta szkody – k. 49)

W dniu 2 lipca 2024 roku R. K. zawarł z (...) sp. z o.o.
z siedzibą w W. umowę cesji wierzytelności, której przedmiot stanowiła wierzytelność w postaci prawa do dochodzenia odszkodowania m.in. za naprawę wraz
z wszelkimi prawami z nią związanymi przysługującymi cedentowi od (...) S.A. z siedzibą w S. z tytułu szkody z dnia
10 maja 2024 roku w pojeździe marki D. o numerze rejestracyjnym (...). Jednocześnie R. K. upoważnił (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. do reprezentowania go w procesie likwidacji szkody, w tym składania w jego imieniu oświadczeń w toku likwidacji szkody i uzyskiwania informacji w tym zakresie, a także odbioru odszkodowania.

(dowód: umowa cesji wierzytelności – k. 11-11v, pełnomocnictwo – k. 13)

W dniu 10 lipca 2024 roku (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. sporządziła kalkulację naprawy uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 10 maja 2024 roku pojazdu,
w której łączny koszt naprawy wynosił 15.106,70 złotych.

(dowód: akta szkody – k. 49)

W dniu 12 lipca 2024 roku (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. przesłała drogą e-mailową (...) S.A. z siedzibą
w S. kalkulację naprawy z dnia 10 lipca 2024 roku.

(dowód: akta szkody – k. 49)

W dniu 17 lipca 2024 roku (...) S.A.
z siedzibą w S. za pośrednictwem systemu (...) zweryfikowało koszt naprawy pojazdu marki D. o numerze rejestracyjnym (...), ustalając go na kwotę
15.894,15 złotych. W jego ramach zweryfikowano robociznę z kwoty 1.230 złotych do kwoty 200 złotych. Przedmiotowy raport z (...) został przesłany drogą e-mailową przez pracownika ubezpieczyciela na adres e-mail wskazany przez warsztat dokonujący naprawy – (...) sp. z o.o. z siedzibą w W.. Jednocześnie wskazano, że w przypadku pytań związanych z weryfikacją dokumentu należy podjąć bezpośredni kontakt telefoniczny
z pracownikiem (...), a wszelkiego rodzaju pytania dotyczące weryfikacji dokumentu można kierować także na adres (...).

(dowód: wiadomość e-mail – k. 44, raport – k. 48-48v, pełnomocnictwo – k. 13, akta szkody – k. 49)

W dniu 5 sierpnia 2024 roku (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. wystawił fakturę VAT nr (...), obciążając R. K. obowiązkiem zapłaty kwoty 16.924,15 złotych netto (20.816,70 zł brutto) tytułem naprawy pojazd marki D.
o numerze rejestracyjnym (...).

(bezsporne, a nadto dowód: faktura VAT nr (...) – k. 14, raport – k. 48)

Decyzją z dnia 30 sierpnia 2024 roku (...) S.A. z siedzibą w S. ustaliło i wypłaciło odszkodowanie z tytułu kosztów naprawy pojazdu marki D. o numerze rejestracyjnym (...) w kwocie 15.894,15 złotych netto. W uzasadnieniu wskazano, że ustalona kwota odszkodowania uwzględnia zweryfikowaną fakturę VAT nr (...).

(dowód: decyzja z dnia 30 sierpnia 2024r. – k. 17)

W dniu 9 października 2024 roku (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarł z (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. umowę powierniczego przelewu wierzytelności, na mocy której cedent powierzył (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. podjęcie niezbędnych czynności zmierzających do odzyskania wierzytelności przysługującej cedentowi od (...) S.A. z siedzibą w S.
z tytułu szkody z dnia 10 maja 2024 roku w pojeździe marki D. o numerze rejestracyjnym (...) i w celu realizacji przedmiotu umowy przeniósł niezapłacone dotychczas wierzytelności wynikające ze szkody z dnia 10 maja 2024 roku w pojeździe marki D.
o numerze rejestracyjnym (...) likwidowanej przez (...) S.A. z siedzibą w S. na rzecz (...) sp. z o.o. z siedzibą
w K..

(dowód: umowa powierniczego przelewu wierzytelności – k. 10-10v, pełnomocnictwo – k. 12 i k. 13)

Pismem z dnia 22 października 2024 roku (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. wezwał (...) S.A. z siedzibą w S.
do zapłaty do uzupełnienia odszkodowania z tytułu kosztów naprawy pojazdu marki D.
o numerze rejestracyjnym (...) o kwotę 1.030 złotych, powołując się na fakturę VAT nr (...). (...) S.A. z siedzibą
w S. odmówiło wypłaty dalszego odszkodowania. W uzasadnieniu ubezpieczyciel wskazał, że w sprawie zastosowanie znajdują Ogólne Warunki Kompleksowego (...) Mechanicznych od U., Zniszczenia lub Uszkodzenia (Autocasco). Podał,
że dostarczona przez warsztat faktura za naprawę pojazdu została wystawiona niezgodnie
z zaakceptowanym przez ubezpieczyciela kosztorysem naprawy, przez co zawyżony koszt naprawy na fakturze został zweryfikowany do wartości uzgodnionej w kosztorysie
i zaakceptowanej przez ubezpieczyciela. Dodatkowo podał wyjaśnił, że stawki
za roboczogodzinę wynikające z przedłożonego kosztorysu zostały uznane na poziomie cen rynkowych. Oczywistym jest przy tym, że każdy warsztat w zależności od posiadanego wyposażenia, wyszkolonego personelu, posiadanej autoryzacji, a nawet w zależności
od regionu Polski może dowolnie kształtować stawki rbg kierując się tylko rachunkiem ekonomicznym. Czynnikiem rzeczywiście determinującym wysokość stawek za prace blacharskie i lakiernicze jest jednak rynek. Stawki używane podczas weryfikacji stawek używanych przez warsztaty naprawcze wynikają właśnie z obserwacji rynku samochodowego na terenie Polski. Te kształtują się odmiennie w zależności od marki pojazdu, rodzaju warsztatu oraz regionu. Przybliżone pułapy stosowanych stawek są pochodną ciągłej, bieżącej obserwacji rynku napraw pojazdów i kosztów roboczogodziny, jakie stosują warsztaty różnych kategorii
i standardów. Koszty robocizny przewyższające stawki stosowane na rynku nie są wydatkami niezbędnymi i uzasadnionymi, tym samym nie są one objęte odpowiedzialnością zakładu ubezpieczeń.

(dowód: pismo z dnia 22 października 2024r. – k. 20-21, potwierdzenie nadania – k. 21, decyzja – k. 22-23)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo było niezasadne i jako takie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Na wstępnie wskazać należy, że pozwany ubezpieczyciel uznał swoją odpowiedzialność za skutki zdarzenia z dnia 10 maja 2024 roku, stąd też nie wymagają szczegółowego odniesienia kwestie związane z podstawami tej odpowiedzialności. W okolicznościach niniejszej sprawy bezspornym bowiem było, że w dniu 10 maja 2024 roku doszło do zdarzenia ubezpieczeniowego w ramach łączącej poszkodowanego R. K. z pozwanym ubezpieczycielem strony umowy ubezpieczenia autocasco pojazdów mechanicznych. Bezspornym pozostawał także fakt wypłaty przez pozwanego odszkodowania z tytułu naprawy uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 10 maja 2024 roku pojazdu marki D. o numerze rejestracyjnym (...) w kwocie 15.894,15 złotych netto. Jednocześnie strona powodowa, przekładając dokumenty umowy cesji z dnia 2 lipca 2024 roku oraz umowy powierniczego przelewu wierzytelności z dnia 9 października 2024 roku wykazała swoje prawo
do dochodzenia należności objętej pozwem.

Sporna między stronami w niniejszej sprawie była jedynie wysokość dochodzonego roszczenia z tytułu odszkodowania, a konkretnie wartość kosztów robocizny za prace naprawcze. Powód stał na stanowisku, że wypłacone przez pozwanego odszkodowanie
w kwocie 15.894,15 złotych netto było zaniżone, co miała potwierdzać faktura VAT
nr (...). Pozwany wskazywał natomiast, że wysokość odszkodowania została przez niego ustalona zgodnie z OWU obowiązującymi w ramach zawartej z ubezpieczonym umowy autocasco w wariancie serwisowym. W tym zakresie podnosił, że nie zostały z nim uprzednio uzgodnione koszty naprawy, a tym samym w sprawie znajduje zastosowanie regulacja § 20 ust. 4 OWU.

Mając na uwadze zakres sporu stron wskazać należy, że odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy autocasco – odmiennie aniżeli w przypadku umowy odpowiedzialności cywilnej – ma charakter umowny, a tym samym wysokość szkody określa się w ramach swobody umów. W niniejszej sprawie wysokość kosztów naprawy pojazdu uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 10 maja 2024 roku należało zatem ustalić w oparciu o OWU stanowiące integralną część umowy ubezpieczenia łączącej pozwanego
z poszkodowanym – polisy nr (...) potwierdzonej certyfikatem
nr (...)KOM (...)). Zgodnie z treścią postanowień § 18 i 20 OWU dla wybranego wariantu serwisowego wysokość szkody częściowej była ustalana po przedłożeniu faktur dokumentujących naprawę pojazdu według uprzednio uzgodnionych z ubezpieczycielem kosztów i sposobu naprawy pojazdu przez zakład dokonujący tej naprawy, w oparciu o normy czasowe producenta pojazdu ujęte w systemie A., lub w przypadku braku danego pojazdu w tym systemie – w systemie E., średnią stawkę za 1 roboczogodzinę adekwatną dla warsztatu naprawczego oraz ceny części i materiałów producenta pojazdu ujęte w systemie A. lub w przypadku braku danego pojazdu w tym systemie – w systemie E., nie więcej niż średnie ceny zalecane przez producenta pojazdu lub oficjalnego importera
do stosowania przez ich sieć serwisową. W § 20 ust. 4 OWU wskazano jednak, że w razie udokumentowania fakturami naprawy bez uprzedniego uzgodnienia kosztów naprawy
z ubezpieczycielem zgodnie z § 18 ust. 1, koszty naprawy podlegają weryfikacji do kwoty nie większej niż 80 złotych netto za roboczogodzinę prac blacharskich, lakierniczych
i mechanicznych. Natomiast ceny części zamiennych i materiałów lakierniczych podlegają weryfikacji maksymalnie do wartości zawartych w systemie A., pomniejszonych
o wartość zużycia eksploatacyjnego, o których mowa w § 19 ust. 2.

W oparciu o zaoferowany przez strony materiał dowodowy nie sposób było uznać,
by warsztat naprawczy działający w imieniu ubezpieczonego dokonał uzgodnienia
w rozumieniu przywołanych postanowień OWU sposobu i kosztów naprawy uszkodzonego
w wyniku zdarzenia z dnia 10 maja 2024 roku pojazdu z ubezpieczycielem. Wprawdzie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, że warsztat dokonujący naprawy pojazdu, tj. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., sporządził kosztorys naprawy oraz wystawił fakturę VAT, które przesłał do akceptacji pozwanemu, to jednak ten dokonał weryfikacji tych dokumentów za pośrednictwem systemu (...) i obniżył zastosowaną przez warsztat stawkę za robociznę z kwoty 1.203 złotych do 200 złotych netto. Zebrane
w sprawie dowody wykazały przy tym, że po otrzymaniu tego raportu (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. nie podejmował żadnego kontaktu
z ubezpieczycielem w tym zakresie i przystąpił do naprawy pojazdu. Następnie zaś domagał się wypłaty odszkodowania za naprawę pojazdu zgodnie z wystawioną fakturą VAT
nr (...), w której łączny koszt naprawy pojazd marki D. o numerze rejestracyjnym (...) wyniósł kwotę 16.924,15 złotych netto. Z kolei ubezpieczyciel decyzją z dnia 30 sierpnia 2024 roku ustalił i przyznał odszkodowanie z tytułu naprawy uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 10 maja 2024 roku pojazdu w łącznej kwocie 15.894,15 złotych netto, dokonując weryfikacji faktury nr (...) o kwotę 1.030 złotych w oparciu o postanowienia OWU jako wystawionej bez uzgodnienia
z ubezpieczycielem i niezgodnie z zaakceptowanym przez niego kosztem naprawy w zakresie stawek za roboczogodzinę prac naprawczych.

W ocenie Sądu nie można przyjąć, by milczenie warsztatu po otrzymaniu raportu (...) stanowiło uzgodnienie warunków naprawy w rozumieniu OWU. Nie można też uznać, by jednostronne działanie warsztatu mogło skutecznie wiązać ubezpieczyciela
i kreować po jego stronie obowiązek zapłaty wyższej kwoty odszkodowania. Uwzględniając zatem powyższe ustalenia oraz rozważania uznać należało, że ubezpieczyciel uprawniony był do dokonania weryfikacji kosztów naprawy przewidzianych fakturą zgodnie z § 18 i 20 ust. 4 OWU. Zauważyć przy tym należy, że ubezpieczyciel ustalił odszkodowanie, przyjmując stawkę za roboczogodzinę w wysokości nawet większej niż wynikająca z zapisu § 20 ust. 4 OWU (80 zł netto).

Powyższe ustalenia wskazują zatem na to, że faktura VAT, na którą powołuje się powód, nie była wystawiona w oparciu o koszty uprzednio uzgodnione z ubezpieczycielem,
a zatem – zgodnie z postanowieniami OWU – nie mogła stanowić zasadnej podstawy dochodzenia wyższego odszkodowania. Wskazać również należy, że powód – dochodząc kwoty przekraczającej wypłacone odszkodowanie – w pozwie powoływał się na zasadność ustalonych przez warsztat naprawczy kosztów naprawy z postanowieniami OWU oraz rynkowość zastosowanych stawek, ale nie przedstawił – stosownie do treści art. 6 kc – żadnego dowodu, który pozwalałby Sądowi na ocenę, że faktycznie tak było. Nie wnosił przy tym
o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego, który mógłby ewentualnie odnieść się do kwestii wysokości uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu tego typu w regionie przy uwzględnieniu warunków OWU, a w szczególności § 20 ust. 1 OWU. Niewątpliwie zaś ciężar dowodu w tym zakresie obciążał powoda.

W kontekście postanowień OWU wskazać należy także, że w ocenie Sądu przywoływane zapisy OWU odnoszące się do sposobu likwidacji szkody zostały sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości interpretacyjnych. Postanowienia OWU w sposób precyzyjny odnoszą się do procesu likwidacji szkody i nie odbiegają od powszechnie przyjętych na rynku praktyk, w ramach których strony dobrowolnej umowy ubezpieczenia zastrzegają
w jej treści określone obowiązki, których wykonanie przez ubezpieczającego służyć ma ochronie uprawnionego interesu ubezpieczyciela zagrożonego zdarzeniem objętym ryzykiem ubezpieczeniowym.

Mając na względzie całokształt okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić zatem należało, że powód nie wykazał – stosownie do treści art. 6 kc – okoliczności, z których wywodził pozytywne dla siebie skutki prawne, a więc z jednej strony tego, by ubezpieczony dokonał uzgodnienia z ubezpieczycielem kosztów naprawy, co dawałoby podstawy
do ustalenia odszkodowania w oparciu o § 18 oraz 20 ust. 1 OWU oraz brak zastosowania
§ 20 ust. 4 OWU, ale i z drugiej strony tego, by koszt naprawy przewidziany fakturą VAT wystawioną przez warsztat stanowił uzasadniony koszt naprawy przy uwzględnieniu warunków OWU.

Mając zatem powyższe na uwadze – na podstawie art. 6 kc w zw.
z art. 805 § 1 i § 2 pkt 1 kc – powództwo oddalono (pkt I wyroku).

O kosztach procesu orzeczono w punkcie II wyroku – stosownie do jego wyniku –
na podstawie art. 98 § 1, § 1 ¹ i § 3 kpc w zw. z § 2 pkt 2 i § 15 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie ( tekst jednolity: Dz. U. z 2023r. poz. 1964), zasądzając od powoda na rzecz pozwanego kwotę 287 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 270 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Wśród udokumentowanego kosztów procesu znalazła się także opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych.

/-/ sędzia Krzysztof Połomski