Wyrok z 20 czerwca 2025, sygn. I C 219/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 czerwca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:

sędzia Andrzej Antkiewicz

po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2025 r. w Grudziądzu

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) w W.

przeciwko K. B.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki 6.299,98 zł (sześć tysięcy dwieście dziewięćdziesiąt dziewięć złotych 98/100) z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 6 września 2024 r. do dnia zapłaty;

2.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki 2.217,00 zł (dwa tysiące dwieście siedemnaście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 219/25

UZASADNIENIE

Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) w W. domagała się zasądzenia od pozwanej K. B. kwoty 6 299,98 zł wraz z odsetkami umownymi maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od dnia 6 września 2024 roku do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, iż roszczenie dochodzone pozwem powstało w związku z umową pożyczki nr (...) zawartą w dniu 25 marca 2024 roku przez pierwotnego wierzyciela (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. z pozwaną jako konsumentem za pośrednictwem platformy internetowej, na podstawie której stronie pozwanej zostały udostępnione środki pieniężne w kwocie 15 000,00 zł na okres 30 dni. Termin zwrotu kwoty pożyczki upłynął z dniem 24 kwietnia 2024 roku i z tym dniem roszczenie stało się wymagalne. Na podstawie Umowy Cesji (...) nr (...) z dnia 1 czerwca 2024 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. zbyła przysługującą mu wierzytelność względem strony pozwanej na rzecz D. (...) z siedzibą w E.. Następnie na mocy Umowy Przelewu Wierzytelności z dnia 12 sierpnia 2024 roku D. (...) z siedzibą w E.zbyła przysługującą jej względem pozwanej wymagalną wierzytelność na rzecz powoda. W niniejszym procesie powód dochodzi zwrotu niespłaconego kapitału w kwocie 6 018,14 zł, niespłaconych odsetek umownych w kwocie 144,58 zł naliczonych od pozostałej do spłaty kwoty pożyczki od dnia następującego po dniu wymagalności pożyczki do dnia wyceny wierzytelności będącej przedmiotem Umowy Przelewu Wierzytelności oraz niespłaconych odsetek umownych od kwoty pozostałych do zapłaty kapitału pożyczki i prowizji w kwocie 137,26 zł za okres od dnia następującego po dniu wyceny wierzytelności będącej przedmiotem Umnowy Przelewu Wierzytelności na powódkę do dnia poprzedzającego dzień wytoczenia powództwa (k.4-5v).

W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od strony powodowej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej stawki minimalnej, przewidzianej przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015 r. poz. 1800 ze zm.) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Pozwana podniosła zarzuty: braku legitymacji procesowej po stronie powódki, gdyż nie wykazała, jakoby skutecznie nabyła wierzytelność dochodzoną pozwem; nieważności umowy wierzytelności w związku z brakiem wykazania, by doszło do zbadania zdolności kredytowej pozwanej; nie określenia, jakie konkretne kryteria zostały przyjęte przez pożyczkodawcę przy ustalaniu przez niego kwoty prowizji, jak również określeniu kosztów, które miały zostać poniesione przez pożyczkobiorcę w związku z kreowanym stosunkiem cywilnoprawnym; nie dokonania oceny zdolności kredytowej konsumenta; nieudowodnienia roszczenia oraz nie dopełnienia wymagań w zakresie wykazania okoliczności powołanych w pozwie. Nadto pozwana wskazała, iż umowa pożyczki nr (...) z dnia 25 marca 2024 roku ze względu na sposób jej ukształtowania w zakresie zastrzeżenia odsetkowych i pozaodsetkowych kosztów kredytu jest bezwzględnie nieważna i zawiera niedozwolone postanowienia umowne (k. 65-71).

Powód pismem z dnia 29 kwietnia 2025 roku podtrzymał wszelkie wnioski, twierdzenia i żądania wyrażone w pozwie (k. 81-86v, 95-95v).

Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2025 roku Sąd oddalił wniosek powoda z punktu VI pisma z dnia 29 kwietnia 2025 roku, albowiem okoliczność, której wniosek ten dotyczył, została już wykazana dokumentami złożonymi do akt (k. 97).

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym (k. 1 akt).

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 25 marca 2024 roku (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. (Pożyczkodawca) zawarła z K. B. (Pożyczkobiorcą) umowę pożyczki nr (...), na podstawie której udzielono pozwanej pożyczki w kwocie 15 000,00 zł na okres 30 dni. Kwota pożyczki w wysokości 15 000,00 zł została przelana na konto Pożyczkobiorcy. Umowa pożyczki została zawarta elektronicznie przez Internet. Jednym z warunków zawarcia umowy pożyczki było posiadanie przez Pożyczkobiorcę na Stronie Internetowej Pośrednika aktywnego Profilu Klienta. Zgodnie z procedurą stosowaną przez Pożyczkodawcy, dla uzyskania pożyczki Pożyczkobiorca dokonuje jednorazowej Opłaty Rejestracyjnej w kwocie 0,01 zł, dokonywanej z Indywidualnego Rachunku Bankowego Pożyczkobiorcy, celem weryfikacji jego tożsamości, a także potwierdzenia woli zawarcia umowy pożyczki. Indywidualny Rachunek Bankowy Pożyczkobiorcy, z którego przelana została Opłata Rejestracyjna jest rachunkiem, na który przelewana jest Kwota Pożyczki. Opłata ponoszona jest przy złożeniu pierwszego Wniosku o Udzielenie Pożyczki i stanowi również potwierdzenie woli prowadzenia przez Pośrednika Profilu Klienta. Opłata jest ponoszona również w razie zmiany numeru Indywidualnego Rachunku Bankowego celem weryfikacji jego poprawności. Pozwana dokonując weryfikacji tożsamości w sposób niebudzący wątpliwości wyraziła wolę zawarcia umowy pożyczki oraz w pełni zaakceptowała jej warunki.

Na podstawie umowy pożyczki z 25 marca 2024 r. całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta wynosiła 16 851,36 zł. Całkowity koszt pożyczki ustalono na kwotę 1 851,36 zł, w tym prowizja 1 623,28 zł i odsetki 228,08 zł. Strony przewidziały, że pożyczka będzie oprocentowana według stałej stopy procentowej w wysokości 18,50 % w stosunku rocznym. Odsetki kapitałowe określone zostały w wysokości odsetek maksymalnych. Odsetki za opóźnienie ustalone zostały jako dwukrotność sumy stopy referencyjnej NBP i 5,5 punktów procentowych (23%). Pożyczka miała być spłacona w terminie do dnia 24 kwietnia 2024 roku .

Pismem z dnia 1 maja 2024 roku pierwotny wierzyciel (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. wezwał pozwaną do zapłaty wymagalnego zobowiązania w wysokości 16 179,38 zł w terminie 3 dni od daty otrzymania wezwania.

Następnie pismem z dnia 9 maja 2024 roku wystosował wobec pozwanej ostateczne wezwanie do zapłaty wymagalnego roszczenia w kwocie 16 258,77 zł w terminie 3 dni od daty otrzymania wezwania i jednocześnie poinformował, że w przypadku braku wymaganej wpłaty w wyznaczonym czasie informacja o długu zostanie przekazana do K. (...) (...) S.A.

W dniu 24 maja 2024 r. pozwana spłaciła 10.000 zł.

W dniu 1 czerwca 2024 roku pierwotny wierzyciel, tj. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. zbył przysługującą mu z tytułu umowy pożyczki nr (...)wierzytelność względem pozwanej na rzecz D. (...)z siedzibą w E.. W przedłożonym przez powoda załączniku A do umowy cesji nr (...) z dnia (...) roku wierzytelność wobec pozwanej została zindywidualizowana poprzez wskazanie numeru umowy pożyczki oraz wskazanie daty udzielenia pożyczki, wraz z terminem spłaty, niespłaconej sumy pożyczki, zaległych odsetek i całego długu.

Pismem z dnia 11 czerwca 2024 roku wierzyciel D. (...) z siedzibą w E.zawiadomił pozwaną o dokonanej cesji wierzytelności i jednocześnie wezwał ją do zapłaty wymagalnego zobowiązania w wysokości 6 478,67 zł w terminie 3 dni od dnia otrzymania wezwania.

W dniu 20 czerwca 2024 r. pozwana spłaciła 500 zł.

W dniu 12 sierpnia 2024 roku wierzyciel D. (...) z siedzibą w E.zbył przysługującą mu wierzytelność względem pozwanej na rzecz powoda. W przedłożonym przez powoda załączniku nr 3 do umowy przelewu wierzytelności z dnia 12 sierpnia 2024 roku („wykaz wierzytelności”) wierzytelność wobec pozwanej została zindywidualizowana poprzez wskazanie jej imienia i nazwiska, numeru PESEL, oraz numeru umowy pożyczki.

Przed wniesieniem pozwu, pismem z 16 września 2024 roku powód wezwał pozwaną do zapłaty wymagalnego zobowiązania w wysokości 6 337,08 zł i jednocześnie zawiadomił o dokonanej cesji wierzytelności. Pozwana nie zastosowała się do wezwania do zapłaty. Pozwana do chwili wytoczenia powództwa nie uiściła na poczet spłaty pożyczki jakiejkolwiek kwoty.

W dniu 6 września 2024 roku powód wniósł do Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym o zapłatę na jego rzecz od pozwanej kwoty łącznej 6 299,98 zł z tytułu zawartej w dniu 25 marca 2024 roku umowy pożyczki nr (...).

W dniu 11 października 2024 roku Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Sprzeciw od powyższego orzeczenia wniosła pozwana. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2024 roku Referendarz sądowy Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu i utraty mocy nakazu zapłaty umorzył postępowanie w całości i orzekł o kosztach postępowania.

Dowody: - wezwanie do zapłaty – k. 10,

- umowa cesji wierzytelności nr 1P/ (...) z dnia 01.06.2024 z załącznikiem – k. 11-12, 13, 14-15,

- umowa przelewu wierzytelności z dnia 12.08.2024 z załącznikiem nr 3 i oświadczeniem – k. 16-18, 21, 28,

- akta sprawy Nc-e (...) – k. 8-9, 49-57v,

- ramowa umowa pożyczki z dnia 25.03.2024 – k. 31-32v,

- umowa pożyczki z dnia 25.03.2024 – k. 33-33v,

- wezwanie do zapłaty z dnia 01.05.2024 – k. 37,

- ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 09.05.2024 – k. 38,

- zawiadomienie o cesji wierzytelności z dnia 11.06.2024 – k. 39,

- raport z weryfikacji podpisu – k. 13, 19-21,

- potwierdzenie rejestracji i akceptacji warunków umowy – k. 40,

- potwierdzenie przelewu – k. 41,

- raport z oceny zdolności kredytowej – k. 46

- potwierdzenia częściowej spłaty pożyczki - k. 74-76 akt

Sąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o dokumenty złożone przez strony. Prawdziwość dokumentów nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Sąd również nie znalazł podstaw do kwestionowania ich wiarygodności z urzędu. Należy nadto wskazać, że pozwana nie kwestionowała wpływu na jej konto kwoty pożyczki w wysokości 15 000,00 zł.

Sąd oddalił wniosek dowodowy z punktu VI pisma powoda z dnia 29 kwietnia 2025 roku z uwagi na to, iż w aktach sprawy znajduje się już bankowe potwierdzenie przelewu kwoty 15 000,00 zł.

Powód wywodził roszczenie z umowy pożyczki nr (...)z dnia (...) roku zawartej przez pozwaną K. B. z pierwotnym wierzycielem (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, na podstawie której pożyczono pozwanej kwotę 15 000,00 zł. Powód dochodził od pozwanej zwrotu pożyczonego kapitału wraz z prowizją i odsetkami za opóźnienie w spłacie pożyczki. Wierzytelność z tego tytułu powód nabył na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 12 sierpnia 2024 roku.

Zgodnie z treścią przepisu art. 720 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1497 z późn. zm.) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Zgodnie z ust. 2 za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki.

W myśl art. 29 ust.1 ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. W żadnym z przepisów ww. ustawy nie określono skutków prawnych niedochowania formy pisemnej, a więc można przyjąć, że została ona zastrzeżona pod rygorem utrudnień dowodowych ( ad probationem). Umowa pożyczki z dnia 25 marca 2024 roku została zawarta w formie elektronicznej, za pośrednictwem strony internetowej, tj. za pośrednictwem środka porozumiewania się na odległość. Zgodnie z art. 5 pkt 13 w/w ustawy umowa pożyczki może być zawarta na odległość, tj. w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie (art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 roku o prawach konsumenta). Ponadto przedmiotowa umowa pożyczki spełnia również definicję usługi świadczonej drogą elektroniczną w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2002 roku o świadczeniu usług drogą elektroniczną (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1513 z późn. zm.), której wykonanie następuje bez jednoczesnej obecności stron, poprzez przekaz danych na indywidualne żądanie usługobiorcy, przesyłanej i otrzymywanej za pomocą urządzeń do elektronicznego przetwarzania włącznie z kompresją cyfrową i przechowywania danych, która jest w całości nadawana, odbierana lub transmitowana za pomocą sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku - Prawo telekomunikacyjne. Ograniczenie art. 29 ust. 1 ustawy o konsumenckim wyłącznie do zwykłej formy pisemnej, rozumianej zgodnie z art. 78 k.c., nie jest właściwe. Należy przyjąć, że wymóg formy pisemnej, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim jest spełniony, jeśli strony umowy złożą oświadczenia woli z zachowaniem trwałego nośnika. Również prawo unijne zastrzega dla umowy kredytu alternatywnie zwykłą formę pisemną lub posłużenie się innym trwałym nośnikiem (vide: art. 10 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z 23.04.2008 w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG - Dz.Urz. UE L Nr 133 z 22.05.2008 r., s. 66 ze zm.). Biorąc powyższe pod uwagę umowę o kredyt konsumencki można zawrzeć tak w formie pisemnej (z własnoręcznymi podpisami), jak i na innym trwałym nośniku, a więc takim, który umożliwia konsumentowi przechowywanie informacji tak długo, jak jest dla niego konieczne w celu ochrony swoich interesów wynikających ze stosunków łączących go z przedsiębiorcą. Nośnikami są m.in. papier, pamięć USB, płyty CD, DVD, karty pamięci lub dyski twarde komputerów, a także poczta elektroniczna. Wydruki umowy z komputera stanowią nośnik informacji, na którym odwzorowano oryginalną treść umowy pożyczki będącej podstawą dochodzonego pozwem roszczenia. Nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią nie wymaga dla swej ważności własnoręcznego podpisu. Wydruki należy uznać za inny środek dowodowy w rozumieniu art. 309 k.p.c . (vide: wyrok SN z dnia 5.11.2008 roku, I CSK 138/08, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13.01.2017 roku, I ACa 2111/15). Wydruk komputerowy stanowi odwzorowanie treści pliku elektronicznego czy też strony internetowej, natomiast rzeczywistym źródłem dowodowym jest odpowiedni zapis elektroniczny. Wydruk ułatwia jedynie zapoznanie się z jego treścią. Strona przedłożyła wygenerowany komputerowo dokument w postaci umowy pożyczki i w ocenie Sądu jest to wystarczający dowód do wykazania zawarcia umowy. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z brzmieniem art. 720 § 2 k.c. umowa pożyczki, której wartość przekracza kwotę 1.000,00 zł wymaga zachowania formy dokumentowej. Dokumentem zaś, stosownie do treści art. 77 ³ k.c. jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się jej z treścią, nie wymaga on dla swej ważności własnoręcznego podpisu.

Rozważenia wymagał zarzut braku legitymacji procesowej po stronie powodowej. Powódka powoływała się na fakt nabycia wierzytelności przysługującej pierwotnemu wierzycielowi wobec pozwanej na podstawie umowy cesji (art. 509 § 1 i 2 k.c.). Na potwierdzenie faktu nabycia wierzytelności powódka przedstawiła dokumenty w postaci umowy cesji wierzytelności nr 1P/ (...) z dnia (...) roku, wraz z raportem weryfikacji podpisu i ograniczonym o dane innych dłużników załącznikiem do umowy cesji nr (...) oraz umowę przelewu wierzytelności z dnia (...) roku, wraz z raportami weryfikacji podpisu i ograniczonym o dane innych dłużników załącznikiem nr 3 do umowy przelewu wierzytelności. Z wyciągu załącznika do umowy cesji nr (...) jednoznacznie wynika, że wśród nabytych wierzytelności znajduje się wierzytelność wobec pozwanej wynikająca z umowy nr (...). Nadto z wyciągu załącznika nr 3 do umowy przelewu wierzytelności z dnia 12 sierpnia 2024 roku także wynika, iż wśród nabytych wierzytelności znajduje się wierzytelność wobec pozwanej wynikająca z umowy (...). W wykazie wierzytelności wskazano ponadto imię i nazwisko oraz numer PESEL pozwanej. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1999 roku, III CKN 423/98 (OSNCP 2000/5/92) przenoszona wierzytelność musi być odpowiednio oznaczona w umowie przelewu, przy czym wystarczą jakiekolwiek dane pozwalające na ustalenie (skonkretyzowanie) wierzytelności będącej przedmiotem przelewu. W ocenie Sądu przedłożone wyciągi z załącznika do umowy cesji nr (...) oraz załącznika nr 3 do umowy przelewu wierzytelności z dnia 12 sierpnia 2024 roku w zupełności wypełniają ten wymóg. Wskazać nadto należy, że w judykaturze akceptowany jest pogląd, że wykazanie określonego faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy może nastąpić nie tylko na podstawie treści całego dokumentu, ale również i na podstawie wyciągu z niego, zwłaszcza w sytuacji, gdy dokument obejmuje znaczną ilość pozycji (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 czerwca 2014 r., V ACz 577/14). Dlatego przedstawienie przez powoda jedynie wyciągu z listy wierzytelności ujawniającego wyłącznie dane pozwanej i przysługującej wobec niej wierzytelności nie pozbawia tego wyciągu mocy dowodowej.

Wraz z pozwem powódka przedłożyła także oświadczenie potwierdzające dokonanie zapłaty ceny zakupu określonej w umowie przelewu wierzytelności z dnia 12 sierpnia 2024 roku. Również kwestia umocowania osób zawierających umowę cesji wierzytelności nie budziła wątpliwości. Zgodnie z umową przelewu wierzytelności sprzedający zobligowany był do przekazania kupującemu pisemnego oświadczenia o zapłaceniu ceny potwierdzającego dokonanie zapłaty. Strona powodowa przedłożyła takie oświadczenie, które w pełni nawiązuje do przedmiotowej umowy cesji. Oświadczenie to zostało podpisane przez osobę uprawnioną do reprezentowania cedenta. W ocenie Sądu dokument ten jest wystarczającym dowodem zapłaty ceny za sprzedaż wierzytelności, w tym wierzytelności wobec pozwanego.

Z powyższych względów zarzut braku legitymacji czynnej po stronie powodowej okazał się chybiony.

Zgodnie z zasadą kontradyktoryjności ciężar dowodu w sądowym postępowaniu cywilnym spoczywa na stronach tego postępowania. To one, a nie sąd są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania i to one wreszcie ponoszą odpowiedzialność za jego wynik. Pozwana w żaden sposób nie wykazała, by nie doszło do zawarcia umowy pożyczki, a wszelkie zarzuty dotyczące samego zawarcia umowy są bezzasadne, bowiem cała procedura przebiegała za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość, przy czym pozwana nie przedstawiła żadnych dowodów na fakt, iż nie zawarła umowy pożyczki, a jej zawarcie potwierdziła pośrednio przedkładając dowody częściowej spłaty. Na tym etapie postępowania w ocenie Sądu to na pozwanej spoczywał już ciężar dowodu (art. 6 k.c.) co do wykazania twierdzeń, z których wywodziła skutki prawne. Pozwana jednak ograniczyła się jedynie do kwestionowania twierdzeń powoda.

Biorąc pod uwagę powyższe w ocenie Sądu nie budziła wątpliwości kwestia ponoszenia odpowiedzialności przez pozwaną z tytułu niewywiązania się z umowy pożyczki.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej sąd krajowy jest zobowiązany do zbadania z urzędu, czy warunki umowy wchodzące w zakres stosowania dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29) mają nieuczciwy charakter, a także do tego, by dokonawszy takiego badania, zniwelować brak równowagi między konsumentem a przedsiębiorcą, o ile sąd ów posiada niezbędne ku temu informacje dotyczące stanu prawnego i faktycznego (zob. np. wyrok TSUE z dnia 13 września 2018 r. w sprawie C-176/17).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii prowizji podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie wysokość prowizji została ustalona na kwotę 1 623,28 zł, nie przekraczającą wysokości maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu obliczonych w sposób określony w art. 36a ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim. Kwota prowizji to 11% kwoty udostępnionej pożyczkobiorcy w drodze umowy pożyczki. Wysokość tej opłaty w ocenie sądu nie była wygórowana i należy uznać ją za uzasadnion,ą w szczególności mając na uwadze wzmożone ryzyko czynności dokonanej z pożyczkobiorcą obciążonym wyższym - niż zwykle w tego typu przypadkach - ryzykiem niewypłacalności. Uznać należy, iż w realiach niniejszej sprawy postanowienie umowne gwarantujące powodowi dodatkowe wynagrodzenie (prowizję) jest usprawiedliwione i nie narusza interesów konsumenta w sposób rażący, a tylko taki sposób może prowadzić do uznania postanowień umownych za abuzywne. Wysokość tej prowizji nie jest wygórowana, mieści się w "granicach przyzwoitości" i nie może być postrzegana jako rażąco naruszająca interes konsumenta.

Zauważyć należy, iż powódka wbrew zarzutom pozwanej, dokonała oceny zdolności kredytowej pozwanej. Powódka przedłożyła do akt sprawy raport z oceny zdolności kredytowej dokonanej w oparciu o obowiązek ustalony w art. 9a ust 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. 2011 nr 126 poz. 715 ze zm.) w związku z zawarciem umowy pożyczki nr (...)z dnia (...) roku. Zatem zarzut pozwanej uchybienia przez powódkę w tym zakresie w ocenie Sądu był bezpodstawny.

W konsekwencji na rzecz powódki zasądzono całą kwotę dochodzoną pozwem.

O odsetkach umownych sąd orzekł na mocy art. 481 § 1-2 ¹ k.c. oraz art. 482 § 1 k.c.

O kosztach procesu w punkcie 2 sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Powódka wygrała sprawę w 100 %, ponosząc koszty procesu w łącznej wysokości 2 217,00 zł z tytułu: opłaty sądowej od pozwu w kwocie 400,00 zł (uiszczonej w niniejszym postępowaniu w kwocie 300 zł oraz w kwocie 100 zł w elektronicznym postępowaniu upominawczym), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa procesowego – 17 zł, wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 1 800,00 zł (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.)

Sąd na zasadzie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. zasądził od ww. kwoty także odsetki ustawowe za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.