Postanowienie SN z 9 lutego 2012, sygn. IV CNP 107/11
Data orzeczenia
9 lutego 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Dariusz Zawistowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 9 lutego 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie ze skargi uczestnika postępowania D. J. P.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
Sądu Okręgowego w S.
z dnia 7 czerwca 2011 r., w sprawie z wniosku C. P. i /…/
o dział spadku po M. P. i W. P. i zniesienie współwłasności,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 9 lutego 2012 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
powinna odpowiadać ogólnym wymogom pisma procesowego oraz szczególnym
wymogom przewidzianym dla tego środka prawnego w art. 4245
§ 1 k.p.c.
2
Art. 4245
§ 1 k.p.c. określa wymogi skargi o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia o charakterze konstrukcyjnym, niezbędne do
uznania wniesionego środka za skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 4242
§ 1 k.p.c. Niespełnienie przez
skargę któregokolwiek z wymogów określonych w art. 4245
§ 1 k.p.c. skutkuje jej
odrzuceniem przez Sąd Najwyższy (art. 4248
§ 1 k.p.c.). Należy do nich między
i innymi wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne
oraz uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie
orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego
orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Skarżący D. J. P. w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem
postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 7 czerwca 2011 r. ograniczył się do
stwierdzenia, że w sprawie nie było możliwe wniesienie skargi kasacyjnej z uwagi
na wartość przedmiotu sporu, a skarżący został praktycznie wywłaszczony i doznał
stąd szkody. Nie stanowi to spełnienia wymogów określonych w art. 4245
§ 1 pkt 4 i
5 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało utrwalone stanowisko, że
samo wskazanie przez skarżącego, iż od zaskarżonego orzeczenia nie
przysługiwała skarga kasacyjna lub skarga o wznowienie postępowania nie
odpowiada wymogowi wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było
możliwe w drodze innych środków prawnych. W świetle tego przepisu wymagane
jest przedstawienie odpowiedniego wywodu prawnego pozwalającego uznać, że
skarżący wykazał brak możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia przy
pomocy dostępnych środków prawnych. Niewystarczające jest samo stwierdzenie o
braku możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych, nie poparte stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych
przepisów prawa. Podobnie obowiązek uprawdopodobnienia szkody
spowodowanej przez wydanie orzeczenia niezgodnego z prawem nie może
ograniczać się do wskazania potencjalnego źródła szkody.
Natomiast obowiązek wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone
orzeczenie jest niezgodne jest wymogiem odrębnym od powinności przytoczenia
w skardze jej podstaw oraz ich uzasadnienia. Wskazanie zatem przez skarżącego
przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które zostały
3
naruszone przez sąd, w ramach przytoczenia podstawy skargi, nie spełnia zatem
jednocześnie wymogu określonego w art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c. Skarga wniesiona
w odniesieniu do postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 7 czerwca 2011 r.
powyższego wymogu nie spełnia.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248
§ 1
k.p.c.
jw