Postanowienie SN z 9 lutego 2012, sygn. IV CNP 104/11
Data orzeczenia
9 lutego 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Dariusz Zawistowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 9 lutego 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie ze skargi powodów B. W. – D., A. D., E. D., B. T. i Z. T.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w L.
z dnia 9 marca 2010 r., w sprawie z powództwa A. G., B. W. – D., A. D., E. D., B. T.
i Z. T.
przeciwko Międzyosiedlowej Spółdzielni Mieszkaniowej MSM w L.
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 9 lutego 2012 r.,
1. odrzuca skargę
2. nie obciąża powodów kosztami postępowania skargowego
na rzecz strony pozwanej.
Uzasadnienie
2
Powodowie – /…/ wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji, tj. Sądu Okręgowego w L. z dnia 9
marca 2010 r.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który może zostać wniesiony w ściśle
określonych w ustawie przypadkach.
Co do zasady skarga przysługuje od prawomocnych orzeczeń Sądu drugiej
instancji, jednak w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika
z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych
wolności albo praw człowieka i obywatela, można także żądać stwierdzenia
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej instancji
kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała
z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub
uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych
(art. 4241
§ 1 i 2 k.p.c.). W takiej sytuacji niezgodność orzeczenia Sądu pierwszej
instancji z prawem musi mieć charakter kwalifikowany, a zatem może wynikać
jedynie z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub
konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. Jak wskazano
w judykaturze wyjątkowy wypadek, o którym mowa w art. 4241
§ 2, należy
skonkretyzować i uprawdopodobnić (postanowienie SN z dnia 16 maja 2008 r.,
I CNP 21/08, niepubl.).
W rozpoznawanej sprawie, powodowie wnieśli apelację od orzeczenia
wydanego przez Sąd pierwszej instancji, która jednak została odrzucona, albowiem
powodowie nie uiścili w zakreślonym terminie opłaty od apelacji. Taka sytuacja nie
stanowi „wyjątkowego wypadku” w rozumieniu art. 4241
§ 2 k.p.c. i wbrew ocenie
skarżących nie uzasadnia poglądu o pozbawieniu powodów prawa do sądu.
Powodowie nie uiścili opłaty od apelacji, kwestionując zasadność jej pobierania,
mimo że wraz z zobowiązaniem do uiszczenia opłaty od apelacji, zostali pouczeni
o skutkach nieuczynienia zadość zobowiązaniu Sądu, a to odrzuceniu apelacji.
W takiej sytuacji nie można mówić, że w sprawie zachodzi szczególny wypadek
3
uzasadniający żądanie stwierdzenia niezgodności z prawem orzeczenia Sądu
pierwszej instancji. Należało także uwzględnić, że niezależnie od sposobu
prowadzenia postępowania poprzedzającego odrzucenie apelacji postanowienie
w tym przedmiocie podlegało zaskarżeniu. Powodowie skorzystali z takiej
możliwości, a ich zażalenia Sąd Apelacyjny oddalił postanowieniem z dnia 7
września 2010 r. Nie można zatem przyjąć, że powodowie zostali pozbawieni
dostępu do instancji odwoławczej.
Z uwagi na powyższe, stosownie do treści art. 4248
§ 2 k.p.c., skargę
należało odrzucić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 102
k.p.c. w zw. z art. 39821
i art. 42412
k.p.c.
md