Zarządzenie z 7 lipca 2025, sygn. I C 883/24

Sygn. akt I C (...)

Uzasadnienie wyroku z dnia 29 maja 2025 roku

(...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniosła o zasądzenie od pozwanych S. C., K. C. oraz A. W. kwoty 12.844,00 zł
z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 lipca 2024r. oraz kosztami procesu wedlug norm przepisanych, w tym kosztami zastępstwa procesowego.

Na uzasadnienie swojego stanowiska strona powodowa wskazała, że w dniu 13 marca 2020r. zawarła umowę pożyczki nr (...) z P. C.. Na kwotę zobowiązania wynikającego z umowy pożyczki składała się całkowita kwota pożyczki w wysokości 9000 zł, opłata przygotowawcza w wysokości 129 zł, wynagrodzenie prowizyjne w kwocie 771 zł oraz odsetki umowne w wysokości 2880 zł. Dodatkowo pożyczkobiorca zdecydował się na zakup usługi (...) za kwotę 1100 zł. Całkowity koszt pożyczki wyniósł zatem 11.880,00 zł. Kwota zobowiązania miała zostać spłacona w 38 ratach po 567 zł do 24-go dnia każdego miesiąca, począwszy od kwietnia 2020 roku. Strona powodowa wskazała, że dnia 4 września 2023 r. P. C. zmarł, a spadkobiercami zmarłego są pozwani, którzy nabyli spadek na podstawie ustawy. W celu spłaty zobowiązania wynikającego z umowy pożyczki dokonano wpłat w łącznej wysokości 7327 zł, a pozostała do spłaty kwota wynosi 12.844,00 zł.

W odpowiedzi na pozew pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w całości wskazując, że postanowienia umowy dotyczące obciążenia pozwanych kosztami pożyczki w zakresie opłaty przygotowawczej, prowizji pośrednika finansowego, prowizji pożyczkodawcy, opłaty (...) oraz odsetek stanowią klauzule niedozwolone i spowodowały szkodę w interesie ekonomicznym i prawnym konsumenta jakim był pożyczkobiorca. Zdaniem pozwanych pożyczkodawca niezasadnie domaga się prowizji, która jest oderwana od faktycznych kosztów poniesionych przez pożyczkodawcę, stanowiąc dodatkowe, nieekwiwalentne wynagrodzenie za korzystanie z pożyczonego kapitału, jak również niezasadnie domaga się opłaty (...), gdyż pożyczkobiorca nigdy nie skorzystał z udogodnień związanych z odroczeniem rat, czy ich obniżeniem, nie było zatem żadnych podstaw, by zaliczać na poczet długu cenę świadczenia, z którego nigdy nie skorzystał.

Strona powodowa zobowiązana do wskazania, jakie konkretne należności wchodzą w skład dochodzonej pozwem kwoty, wskazała że na dochodzoną kwotę składa się: kwota 830,87 zł tytułem odsetek umownych, kwota 4748,96 zł tytułem prowizji, kwota 78,88 zł tytułem opłaty przygotowawczej, kwota 672,16 zł tytułem usługi (...) oraz kwota 6513,13 zł tytułem niespłacanego kapitału.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

P. C. w dniu 13 marca 2020r. zawarł z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w B. umowę pożyczki gotówkowej nr (...). Zgodnie z umową całkowita kwota pożyczki wynosiła 9000 zł, całkowita kwota do zapłaty 20.880,00 zł. Pożyczka miała zostać spłacona w 36 miesięcznych ratach w wysokości 580 zł. Pożyczka była oprocentowana według stałej stopy oprocentowania w wysokości 9,83% w skali roku. W związku z udzieleniem pożyczki P. C. był zobowiązany ponieść koszt opłaty przygotowawczej w wysokości 129 zł, wynagrodzenie prowizyjne w wysokości 7771 zł oraz wynagrodzenie z tytułu przyznania na wniosek pożyczkobiorcy usługi (...) w wysokości 1100 zł. Usługa (...) polegała na prawie P. C. do jednorazowego bezpłatnego odroczenia maksymalnie dwóch kolejnych terminów płatności rat.

Całkowity koszt pożyczki wyniósł zatem 11.880,00 zł. Kwota 9000 zł miała zostać przekazana na rachunek bankowy P. C. wskazany w treści umowy. P. C. na poczet spłaty zobowiązania dokonał wpłat w łącznej wysokości 7327 zł. Dnia 13 marca 2020 r. na numer rachunku bankowego P. C. została wpłacona kwota 9000 zł. Dnia 2 czerwca 2020r. P. C. złożył wniosek o zawieszenie spłaty rat pożyczki wobec pogorszenia się jego sytuacji finansowej i utraty dodatkowego źródła dochodu. P. C. wniósł o zawieszenie płatności dwóch kolejnych rat.

Dowód: kserokopia umowa pożyczki gotówkowej nr (...) z dnia 13.03.2020r. k. 6-9; harmonogram spłat k. 10; wykaz operacji finansowych na koncie rozliczeniowym klienta k.11; potwierdzenie przelewu k. 12; kserokopia wniosku o zawieszenie rat z 02.06.2020r. k.54.

Dnia 4 września 2023 r. zmarł P. C.. Spadek po zmarłym P. C. nabyli podstawie ustawy żona S. C. z dobrodziejstwem inwentarza, syn zmarłego K. C. z dobrodziejstwem inwentarza oraz córka zmarłego A. W. z dobrodziejstwem inwentarza.

Dowód: odpis skrócony aktu zgonu k.13; odpis wypisu akut poświadczenia dziedziczenie rep. A nr (...) k.14.

Pismem z dnia 20 czerwca 2024 r. (...) Spółka Akcyjna wezwała S. C., K. C. oraz A. W. do zapłaty zobowiązania wynikającego z nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Okręgowy w Rybniku w dniu 4 września 2023r. w sprawie o sygnaturze akt II Ca (...) w wysokości 16.721,47 zł w terminie 14 dni od daty otrzymania pisma.

Dowód: wezwanie do zapłaty skierowane do S. C. wraz z dowodem doręczenia k. 15-16; wezwanie do zapłaty skierowane do K. C. wraz z dowodem doręczenia k. 17-18; wezwanie do zapłaty skierowane do A. W. wraz z dowodem doręczenia k. 19-20.

S. C. oraz dzieci zmarłego P. K. C. oraz A. W. nie wiedzieli o zobowiązaniu wynikającym z umowy pożyczki zawartej z (...) Spółka Akcyjna. S. C. wiedziała, że mąż spłaca jakieś zobowiązanie, jednakże nie wiedziała z jakiego tytułu. S. C. oraz dzieci spadkodawcy dowiedziały się o zobowiązaniu w momencie skierowania do nich wezwań do zapłaty.

Dowód: przesłuchanie S. C. k.61v; przesłuchanie K. C. k.61v, przesłuchanie A. W. k.61v.

Powyższych ustaleń Sąd dokonał w oparciu o wyżej wymienione dokumenty, a także kserokopie dokumentów przedłożone przez stronę powodową oraz przesłuchanie pozwanych.

Sąd zważył co następuje.

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

W niniejszej sprawie fakt zawarcia umowy pożyczki (art. 720 § 1 i 2 k.c.) przez poprzednika prawnego pozwanych był bezsporny. Pozwani kwestionowali roszczenie wskazując, że zawarta umowa pożyczki zawiera klauzule niedozwolone w zakresie prowizji, opłaty (...) oraz że pozaodsetkowe koszty w umowie przekraczają granicę z art. 36a ust. 1 i 2 ustawy o kredycie konsumenckim.

Jak wynika z regulacji art. 922 k.c. prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi czwartej kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 1031 § 1. k.c. w razie prostego przyjęcia spadku spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe bez ograniczenia. W razie przyjęcia spadku z dobrodziejstwem inwentarza spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe tylko do wartości ustalonego w wykazie inwentarza albo spisie inwentarza stanu czynnego spadku. Powyższe ograniczenie odpowiedzialności odpada, jeżeli spadkobierca podstępnie pominął w wykazie inwentarza lub podstępnie nie podał do spisu inwentarza przedmiotów należących do spadku lub przedmiotów zapisów windykacyjnych albo podstępnie uwzględnił w wykazie inwentarza lub podstępnie podał do spisu inwentarza nieistniejące długi (§ 2).

Umowa pożyczki nie zawierała żadnych regulacji określających stan prawny tej umowy w sytuacji śmierci pożyczkobiorcy. Obowiązki wynikające z takiej umowy stanowią długi spadkowe i przechodzą na następców prawnych, ale nie jest tak, że wymagalność roszczenia wierzyciela w stosunku do dłużników będących następcami prawnymi powstaje w chwilą śmierci spadkodawcy. Z tą chwilą przechodzą na spadkobierców wszelkie prawa i obowiązki spadkodawcy (art. 922 k.c.). Spadkobiercy stają się stroną umowy pożyczki, spoczywa na nich obowiązek spłaty rat w terminach i wysokości w niej określonych. Dopiero uchybienie obowiązkom umownym przez spadkobierców może stać się podstawą wypowiedzenia umowy pożyczki i postawienia jej w stan natychmiastowej wymagalności. Umowa pożyczki nigdy nie została wypowiedziana, została rozwiązana wskutek upływu czasu. W konsekwencji Sąd uznał, że przedmiotowa umowa nie uległa rozwiązaniu z chwilą śmierci spadkodawcy, a pozwani wstąpili w miejsce pożyczkobiorcy podczas trwania umowy. Przy czym brak wiedzy pozwanych o zawartej przez ich poprzednika prawnego umowie pożyczki, który akcentowali w trakcie przesłuchania na rozprawie jest bez znaczenia.

Powództwo w przeważającej części nie zasługiwało jednak na uwzględnienie, a to z uwagi na fakt, że wątpliwości sądu wzbudziły pozaodsetkowe koszty pożyczki w łącznej wysokości 8871 zł. Sąd uznał przy tym za zasadne roszczenie z tytułu opłaty przygotowawczej w kwocie 78,88 zł (po odjęciu kwoty uiszczonej przez pożyczkobiorcę na rzecz spłaty pożyczki) oraz odsetek umownych w kwocie 830,87 zł, natomiast nie znalazł podstaw do obciążenia pozwanego wynagrodzeniem prowizyjnym w kwocie 7771 zł oraz opłatą (...) w kwocie 1100 zł.

Zawarta przez strony umowa pożyczki jest umową kredytu konsumenckiego określoną w art. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (zwanej dalej „u.k.k.”). Zgodnie z treścią tego przepisu przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę, na mocy której przedsiębiorca w zakresie swojej działalności, udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi kredytu w wysokości nie większej niż 255.550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, przy czym taką umową jest również umowa pożyczki spełniająca warunki z art. 720 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy. Art. 36a u.k.k. określający sposób obliczenia maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu według przedstawionego w tym przepisie wzoru, w brzmieniu obowiązującym w dacie zawarcia umowy przewiduje, że pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu. Zgodnie z art. 5 pkt 6a u.k.k. do pozaodsetkowych kosztów kredytu (pożyczki) nie wlicza się odsetek. Przez całkowitą kwotę kredytu, zgodnie z art. 5 pkt 7 u.k.k. rozumie się natomiast maksymalną kwotę wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt, a w przypadku umów, dla których nie przewidziano tej maksymalnej kwoty, sumę wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt.

W realiach rozpoznawanej sprawy wysokość pozaodsetkowych kosztów pożyczki
w łącznej wysokości 8871 zł mieściła się w granicach limitu pozaodsetkowych kosztów kredytu przewidzianych w art. 36a u.k.k. co jednakże nie oznacza, że postanowienia umowy nie podlegają kontroli pod kątem ich abuzywności. Kontrola taka jest dopuszczalna, a zarazem wskazana.

Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2021r. wydaną w sprawie III CZP 42/20 okoliczność, że pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego nie przekraczają wysokości określonej w art. 36a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (obecnie tj. Dz.U. z 2019, poz. 1083 ze zm.), nie wyłącza oceny, czy postanowienia określające te koszty są niedozwolone (art. 385 ^{( 1)} § 1 k.c.). Pogląd ten sąd orzekający w sprawie przyjmuje za własny.

Postanowienia umowne określające inne niż odsetki koszty kredytu konsumenckiego, np. prowizje kredytodawcy mogą zostać uznane za klauzule abuzywne, nawet jeśli ich wysokość nie przekracza maksymalnych kwot takich kosztów określonych w art. 36a ust. 1 i 2 ustawy z 12.5.2011 r. o kredycie konsumenckim (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1083).

Kontrola sądu postanowień umownych w zakresie regulacji art. 385 ¹ – 385 ³ k.c. jest uprawnieniem i obowiązkiem sądu, albowiem przepisy o niedozwolonych postanowieniach umownych zostały wprowadzone do Kodeksu cywilnego w ramach implementacji dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. Kompetencja sądu do zbadania z urzędu tego, czy klauzula w umowie jest postanowieniem nieuczciwym, stanowi w tej sytuacji zarówno środek do realizacji celu określonego w art. 5 dyrektywy, to znaczy uniemożliwia związanie konsumenta nieuczciwym postanowieniem, jak i przyczynia się do osiągnięcia celu art. 7 ww. dyrektywy, ponieważ przeprowadzenie przez sąd z urzędu takiej oceny może działać jako czynnik odstraszający oraz przyczynić się do zapobiegania nieuczciwym warunkom w umowach zawieranych pomiędzy konsumentami a sprzedawcami lub dostawcami. Sąd zobowiązany jest stosować prawo materialne, w tym również normy kodeksu cywilnego dotyczące wzorców umownych w stosunkach z konsumentami.

Zgodnie z art. 385 ¹ § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie (§ 2). Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przyjętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (§ 3). Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje (§ 4).

Pojęcie dobrych obyczajów nie jest współcześnie rozumiane jednolicie. Niemniej istotą dobrego obyczaju jest szeroko rozumiany szacunek dla drugiego człowieka. Sprzeczne z dobrymi obyczajami będą więc takie działania, które zmierzają do niedoinformowania, dezinformacji, wykorzystania naiwności lub niewiedzy klienta. Chodzi więc o działanie potocznie określane jako nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające in minus od przyjętych standardów postępowania. Termin „interesy” konsumenta rozumiany jest szeroko, nie tylko jako interes ekonomiczny. Określenie „rażąco” odnosi się zaś do wypadków znacznego, szczególnie doniosłego odbiegania przyjętego uregulowania od zasad uczciwego wyważania praw i obowiązków. Jako kryteria oceny przyjmuje się wielkość poniesionych lub grożących strat (kryterium obiektywne), a także względy subiektywne, związane z przedsiębiorcą lub konsumentem. Działanie wbrew „dobrym obyczajom” w rozumieniu art. 385 ¹ § 1 k.c. w zakresie kształtowania treści stosunku obligacyjnego wyraża się w tworzeniu przez partnera konsumenta takich klauzul umownych, które godzą w równowagę kontraktową tego stosunku (wyrok SA w Warszawie z dnia 13.09.2012r., VI ACa 461/12).

W ocenie sądu nie ma wątpliwości – jako fakt znany z urzędu - że strona powodowa jako podmiot profesjonalnie zajmujący się udzielaniem pożyczek posługuje się w obrocie formularzem umowy o treści jednostronnie ustalonej i każdorazowo od początku do końca powielanej. Postanowienia zawieranej umowy nie podlegają negocjacjom – pożyczkobiorca nie ma żadnego wpływu na ich treść. Konsument – pożyczkobiorca albo przystępuje do umowy na proponowanych przez pożyczkodawcę we wzorcu umownym warunkach albo nie dojdzie do zawarcia umowy. Zwykle w umowach tych suma kosztów pozaodsetkowych jest równa kwocie udzielonej pożyczki.

W przypadku umowy pożyczki, będącej umową nazwaną, do głównych świadczeń stron należą niewątpliwie jej essentialia negotii, a to udzielenie pożyczki i spełnienie przez stronę powodową świadczenia poprzez wypłatę kwoty pożyczki oraz spoczywający na stronie pozwanej obowiązek spłaty pożyczki we wskazanych w umowie w terminach i wysokościach rat wraz z oprocentowaniem. W umowach nienazwanych również postanowienia określające elementy konstytutywne dla danego typu czynności, pozwalające na jej identyfikację, należy uznać za postanowienia określające główne świadczenia stron. Do postanowień takich nie należą zapisy dotyczące obowiązku zapłaty dodatkowych opłat i prowizji (por. wyrok z 30 września 2002r., XVII Amc 47/01, Dz. Urz. UOKiK z 2003 r. Nr 1, poz. 244, Sądu Antymonopolowego, wyrok Sądu Najwyższego z 6 kwietnia 2004 r., I CK 472/03, LEX nr 125052).

W ocenie sądu zastosowane przez stronę powodową we wzorcu umownym postanowienia odnoszące się do wynagrodzenia prowizyjnego pożyczkodawcy i opłaty za (...) stanowią klauzule niedozwolone.

Powyższe opłaty nie licząc opłaty przygotowawczej stanowią niemalże 100% kwoty pożyczki przekazanej na rachunek bankowy P. C. i zdaniem sądu określone zostały przez stronę powodową na zawyżonym, nieznajdującym żadnego uzasadnienia, poziomie. Opłaty te zostały ustalone przez pożyczkodawcę w wysokości stałej i zryczałtowanej, niezależnie od faktycznie poniesionych wydatków, wskutek czego dochodzi do braku ekwiwalentności świadczeń stron umowy pożyczki, co w konsekwencji skutkuje bezpodstawnym wzbogaceniem się strony powodowej. Stosowanie przez powódkę opłat w określonych w umowie wysokościach godziło nie tylko w dobre i uczciwe praktyki kupieckie, lecz także rażąco naruszało interes pozwanego jako konsumenta. Mając na względzie powyższe Sąd stoi na stanowisku, że zapisy umowy pożyczki dotyczące wynagrodzenia prowizyjnego oraz opłaty za tzw. (...), a także całkowitego kosztu pożyczki, zgodnie z art. 385 ¹ § 1 k.c. nie wiązały pożyczkobiorcy jako niedozwolone klauzule umowne, wobec czego pozwani nie są oni zobowiązani do zapłaty w całości tego rodzaju należności bez względu na to, czy spełniały ona kryteria wysokości kosztów pozaodsetkowych, o których mowa w ustawie o kredycie konsumenckim, czy też nie. Badanie wysokości tych kosztów bowiem powinno być czynnością następczą po ustaleniu, czy koszty te nie stanowią w istocie klauzuli niedozwolonej niewiążącej konsumenta od samego początku. Bez znaczenia dla oceny abuzywności opłaty za usługę (...) jest fakt, że P. C. skorzystał z tej usługi. Wysokość bowiem tej usługi jest niemal równa dwóm ratom pożyczki, co czyni skorzystanie z niej przez pożyczkobiorcę ekonomicznie nieopłacalnym (pożyczkobiorca mógłby po prostu spłacić te raty, zamiast przekładać ich płatność). Również brak jest ekwiwalentności świadczenia po stronie pożyczkodawcy. Pożyczkodawca otrzymuje bowiem faktycznie dwie dodatkowe raty, oferując ze swojej strony jedynie przesunięcie terminu spłaty rat.

Określenie bowiem w art. 36a ust. 1 powołanej ustawy o kredycie konsumenckim maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu nie oznacza dopuszczalności obciążenia konsumenta tymi kosztami w zakreślonych, maksymalnych granicach bez względu na ocenę przesłanek stosowania normy wyrażonej w art. 385 ¹ § 1 k.c. Świadczeniu konsumenta z tego tytułu winno odpowiadać wzajemne świadczenie podmiotu udzielającego pożyczki. Wysokość tego rodzaju opłat nie może być nadmierna, bowiem w przeciwnym wypadku doszłoby do nieuzasadnionego obarczania indywidualnych klientów kosztami działalności podmiotu udzielającego pożyczek i przerzucenia tych kosztów na konsumenta.

Sąd ma na uwadze, iż działalność gospodarcza polegająca na udzielaniu pożyczek, nie ma charakteru charytatywnego i w pełni uprawnionym jest osiąganie zysku z zawieranych umów. Niemniej jednak w sytuacji stwierdzenia, iż postanowienie umowne stanowi klauzulę abuzywną Sąd ma obowiązek wyeliminować ją z umowy.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że strona powodowa mogła domagać się od pozwanych zwrotu kapitału w kwocie 6513,13 zł, opłaty przygotowawczej w wysokości 78,88 zł oraz odsetek umownych w wysokości 830,87 zł, łącznie w wysokości 7423,28 zł.

Od wyżej wskazanej kwoty Sąd odjął kwotę 3022,04 zł, uznając, że pożyczkobiorca dokonał spłaty powyższej kwoty na rzecz opłaty prowizyjnej, która uznana została za abuzywną, a co za tym idzie nie obowiązującą względem pożyczkobiorcy.

Wobec powyższego Sąd zasądził solidarnie (art. 1034 § 1 k.c. – spadkobiercy nie powoływali się, aby nastąpił dział spadku) od pozwanych na rzecz strony powodowej kwotę 4401,25 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 lipca 2024 roku zgodnie z żądaniem pozwu. O odsetkach ustawowych za opóźnienie sąd orzekł na zasadzie art. 481 § 1 i 2 k.c.

W pkt. 2 orzeczenia dalej idące powództwo sąd oddalił z powodów podniesionych powyżej.

W pkt. 3 orzeczenia o kosztach procesu rozstrzygnięto w oparciu o treść art. 100 k.p.c, zgodnie z zasadą stosunkowego rozdziału kosztów procesu. Strona powodowa wygrała sprawę w 34,27% ponosząc koszty procesu w kwocie 4367 zł, na które składały się: opłata sądowa – 750 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł, koszty zastępstwa prawnego - 3600 zł, pozwani nie ponieśli żadnych kosztów procesu, w związku z czym tytułem zwrotu kosztów procesu sąd zasądził na rzecz strony powodowej solidarnie (art. 105 § 2 k.p.c.) od pozwanych kwotę 1496,57 zł (34,27% z 4367 zł).

(...)