Wyrok z 23 lipca 2025, sygn. I C 1479/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 lipca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Andrzej Antkiewicz
Protokolant:	sekretarz sądowy T. T.

po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2025 r. w R.

na rozprawie

sprawy z powództwa L. X. wL.

przeciwko (...) (...) w X.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda 1442,25 zł (tysiąc czterysta czterdzieści dwa złote 25/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 września 2024r. do dnia zapłaty;

2.  oddala powództwo w pozostałej części;

3.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda 1387,00 zł (tysiąc trzysta osiemdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 1479/24

UZASADNIENIE

Powód (...) z siedzibą w L. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) (...) (...) (...) z siedzibą w X. kwoty 1 442,25 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 19 sierpnia 2024 roku do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a w przypadku złożenia spisu kosztów – według tego spisu. W uzasadnieniu pozwu powód przedstawił podstawę faktyczną oraz argumenty za uwzględnieniem powództwa (k. 4-6v).

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany przedstawił podstawę faktyczną oraz argumenty przemawiające za oddaleniem powództwa (k. 50-53).

Pismem z dnia 20 listopada 2024 roku powód podtrzymał w całości swoje twierdzenia i dowody zawarte w pozwie, a nadto rozszerzył zawartą w pozwie tezę dowodową dotyczącą dowodu z opinii biegłego (k. 63-69v).

Pismem z dnia 10 lutego 2025 roku pozwany wykonując zobowiązanie Sądu wyjaśnił, iż nie jest w stanie przedłożyć dokumentów potwierdzających zasady współpracy z innymi podmiotami – zakładami naprawczymi współpracującymi z pozwanym, wskazując, iż dane ujęte w żądanej przez Sąd dokumentacji stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, której ujawnienie zagraża interesom wezwanego. Jednocześnie podniósł, iż Sąd Najwyższy dokonał zmiany dotychczas dominującej linii orzeczniczej, zgodnie z którą powstanie roszczenia z tytułu koszów naprawy pojazdu, a także zakres odszkodowania, nie zależą od tego, czy poszkodowany dokonał w ogóle restytucji i czy ma taki zamiar (k. 97-97v).

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 12 sierpnia 2024 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki U. o nr rej. (...) należący do S. D.. Ubezpieczycielem odpowiedzialności cywilnej sprawcy szkody był pozwany. Szkoda została zgłoszona i zarejestrowana pod numerem (...).

W pismach z dnia 16 sierpnia 2024 roku i 19 sierpnia 2024 roku pozwany ustalił łączną wysokość odszkodowania za uszkodzenie pojazdu marki U. na kwotę 2 700,00 zł, na podstawie kalkulacji z 19 sierpnia 2024 roku.

W umowie przelewu wierzytelności z dnia 21 sierpnia 2024 roku S. D. dokonał na rzecz (...) (...) z siedzibą w N. tytułem sprzedaży przelewu wszelkich niezapłaconych dotąd wierzytelności wynikających ze szkody w pojeździe marki U., o nr rej. (...), powstałej na skutek zdarzenia z dnia 12 sierpnia 2024 roku, likwidowanej pod nr akt szkody (...) wobec wszystkich podmiotów zobowiązanych do naprawienia tej szkody, a w tym wobec sprawcy i jego ubezpieczyciela w zakresie OC albo wobec ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia AC oraz ewentualnie innych podmiotów odpowiedzialnych za szkodę, a w tym (...), (...), (...) (...)

W umowie przelewu (cesji) wierzytelności – umowie sprzedaży z dnia 22 sierpnia 2024 roku (...) (...) z siedzibą w N. dokonał na rzecz (...) z siedzibą w L. przelewu wszystkich niezapłaconych dotychczas wierzytelności, w tym wierzytelności przyszłych, wynikających ze szkody z dnia 12 sierpnia 2024 roku w pojeździe marki U., o nr rej. (...), likwidowanej pod nr akt szkody (...) wobec wszystkich podmiotów zobowiązanych do naprawienia tej szkody, a w tym wobec sprawcy i jego ubezpieczyciela w zakresie OC albo wobec ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia AC oraz ewentualnie innych podmiotów odpowiedzialnych za szkodę, a w tym (...) (...)

W kalkulacji naprawy z dnia 22 sierpnia 2024 roku wykonanej na zlecenie powoda koszt naprawy uszkodzonego pojazdu marki U. o nr rejestracyjnym (...) określono na 4 142,48 zł.

Pismem z dnia 25 sierpnia 2024 roku powód odwołał się od decyzji z dnia 19 sierpnia 2024 roku, wnioskując o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz dopłatę kwoty 1 442,25 zł.

Pozwany w odpowiedzi na pismo powoda podtrzymał swoje stanowisko i zaproponował ugodę w wysokości 300,00 zł.

W opinii z 21 marca 2025 roku biegły T. N. określił koszt naprawy uszkodzonego pojazdu marki U. o nr rej. (...) po zdarzeniu z dnia 12 sierpnia 2024 roku, z zastosowaniem technologicznych metod naprawy oraz nowych, oryginalnych części zamiennych (...), z zastosowaniem stawek za roboczogodzinę stosowanych na rynku lokalnym (135/135 PLN netto) na 4 142,48 zł brutto.

W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 6 stycznia 2025 roku o przedłożenie oświadczenia potwierdzającego deklarację naprawy auta S. D. marki U. nr rej. (...) za kwotę wskazaną w kalkulacji naprawy pozwanego z 19 sierpnia 2024 r. w wysokości 2.700,23 zł warsztat (...) poinformował, iż nie jest w stanie odpowiedzieć na wskazane zapytanie, albowiem wskazany klient nigdy się z nimi nie kontaktował ani nie pojawił się w ich warsztacie.

Dowody: - informacja o przyznaniu odszkodowania i propozycji ugody – k. 10, 11,

- informacja o kosztach naprawy – k. 12,

- kalkulacja naprawy nr (...) – k. 12v-15,

- kalkulacja naprawy nr (...) – k. 16-17v,

- przedsądowe wezwanie do zapłaty z dnia 25.08.2024r. – k. 18-18v,

- odpowiedź na pismo z 25.08.2024r. – k. 19-20,

- umowa przelewu wierzytelności nr (...) – k. 23-24,

- pełnomocnictwo z dnia 20.08.2024r. – k. 25,

- umowa przelewu (cesji) wierzytelności – umowa sprzedaży – k. 27,

- pełnomocnictwo z dnia 09.08.2022r. – k. 28-28v,

- pełnomocnictwo z dnia 01.09.2022r. – k. 29-29v,

- dowód rejestracyjny – k. 30-21,

- oświadczenie poszkodowanego – k. 32,

- oświadczenie – k. 33,

- ekspertyza techniczna z załącznikiem – k. 111-121v,

- załącznik nr 1 do umowy przelewu wierzytelności nr (...) – k. 71,

- potwierdzenie przelewu – k. 72,

- pismo z dnia 16.01.2025r. – k. 89

Sąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o dokumenty złożone przez strony. Prawdziwość dokumentów nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Sąd również nie znalazł podstaw do kwestionowania ich wiarygodności z urzędu.

Sąd podzielił opinię biegłego T. N., gdyż była dobrze uzasadniona i opierała się na kalkulacji sporządzonej w systemie S..

Sąd pominął dowód z zeznań świadka S. D. jako zmierzającego jedynie do przedłużenia postępowania z uwagi na to, iż powód w piśmie z dnia 20 listopada 2024 roku wykazał fakt posiadania w niniejszej sprawie legitymacji czynnej.

W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy uznać należało, iż nie budziła wątpliwości legitymacja czynna powoda do dochodzenia roszczeń od pozwanego towarzystwa ubezpieczeń. Powód bowiem nabył w drodze umowy przelewu z dnia 22 sierpnia 2024 roku wierzytelność od pierwotnego wierzyciela z tytułu szkody komunikacyjnej z dnia 12 sierpnia 2024 roku.

Zgodnie z art. 509 § 1 i 2 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. W tym miejscu podkreślić należy, iż powód przedłożył wszelkie niezbędne dokumenty, w tym również oświadczenia poszkodowanego. Zauważyć należy, iż pełnomocnictwo do zawarcia umowy przelewu wierzytelności z dnia 21 sierpnia 2024 roku i umowy przelewu (cesji) wierzytelności – umowy sprzedaży z dnia 22 sierpnia 2024 roku, a także inne dokumenty podpisane przez poszkodowanego zostały podpisane z wykorzystaniem kwalifikowanego podpisu elektronicznego. Jak stanowi art. 78 ^{( 1 )} § 1 k.c. do zachowania elektronicznej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci elektronicznej i opatrzenie go kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Oświadczenie woli złożone w formie elektronicznej jest równoważne z oświadczeniem woli złożonym w formie pisemnej (§ 2). Zgodnie z art. 25 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr (...) z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę (...) (dalej: Rozporządzenie eIDAS) (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr (...) z późn. zm.) podpisowi elektronicznemu nie można odmówić skutku prawnego ani dopuszczalności jako dowodu w postępowaniu sądowym wyłącznie z tego powodu, że podpis ten ma postać elektroniczną lub że nie spełnia wymogów dla kwalifikowanych podpisów elektronicznych. Stosownie zaś do treści art. 25 pkt 2 rozporządzenia eIDAS kwalifikowany podpis elektroniczny ma skutek prawny równoważny podpisowi własnoręcznemu.

Dla oceny skuteczności złożenia oświadczenia woli znajduje zastosowanie art. 60 k.c., według którego z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Przepis ten wprost dopuszcza możność skutecznego złożenia oświadczenia w postaci elektronicznej. Oświadczenie w postaci elektronicznej nie może być utożsamiane przy tym z elektroniczną formą czynności prawnej (art. 78 k.c.) zrównaną w skutkach prawnych z formą pisemną. Dla zachowania tej formy konieczne jest złożenie oświadczenia woli w postaci elektronicznej i opatrzenie go kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Natomiast oświadczeniem w postaci elektronicznej będzie każde oświadczenie utrwalone (a także przesłane) za pomocą elektronicznych technologii komunikowania się (utrwalania oświadczeń). Mieści się w tym także składanie oświadczeń za pośrednictwem komunikatorów elektronicznych, czy też wyspecjalizowanych portali internetowych. Skutki prawne złożenia oświadczenia woli za pośrednictwem tego rodzaju mediów (komunikatorów) elektronicznych oceniane są więc stosownie do treści art. 60 k.c. i 61 k.c. Zaznaczyć przy tym należy, że norma art. 61 § 2 k.c. w odniesieniu do oświadczeń składanych w postaci elektronicznej przewiduje szczególną w stosunku do zasady art. 61 § 1 k.c. regulację, stanowiąc, że oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobi, z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią.

Tym samym, zdaniem Sądu, kwestionowanie przez pozwanego legitymacji czynnej powoda nie było uzasadnione i zmierzało wyłącznie do przedłużenia postępowania.

Wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 822 § 1, 2 i 4 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem, których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Stosownie zaś do treści art. 35 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...) (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 367 z późn. zm.) ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu.

Odpowiedzialność sprawcy zdarzenia, który był ubezpieczony w pozwanym zakładzie ubezpieczeń, nie była kwestionowana.

Zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2024 r., III CZP 142/22, jeżeli poszkodowany poniósł już koszty naprawy pojazdu lub zobowiązał się do ich poniesienia, wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych powinna odpowiadać tym kosztom, chyba że w danych okolicznościach są one oczywiście nieuzasadnione; w takiej sytuacji wysokość odszkodowania nie zależy od ulg i rabatów możliwych do uzyskania przez poszkodowanego od podmiotów współpracujących z ubezpieczycielem. Jeżeli poszkodowany nie poniósł jeszcze kosztów naprawy pojazdu ani nie zobowiązał się do ich poniesienia, wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych powinna odpowiadać przeciętnym kosztom naprawy na lokalnym rynku, z uwzględnieniem możliwych do uzyskania przez poszkodowanego ulg i rabatów, chyba że skorzystaniu z tych ulg i rabatów sprzeciwia się jego uzasadniony interes. W sprawie nie zostało wykazane, aby poszkodowany naprawił pojazd, dlatego wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych powinna odpowiadać przeciętnym kosztom naprawy na lokalnym rynku

Celem ustalenia kosztów przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu mechaniki motoryzacyjnej. Biegły w sporządzonej opinii, po dokonaniu zestawienia stwierdził, że wysokość niezbędnych kosztów naprawy pojazdu marki U. o numerze (...) w celu przywrócenia go do stanu sprzed szkody, dokonanej zgodnie z technologią producenta pojazdu z uwzględnieniem prac kontrolno-pomiarowych, przy zastosowaniu technologicznej metody odpowiadającej rodzajowi uszkodzeń pojazdu wraz z wykorzystaniem części OE sygnowanych logo producenta pojazdu oraz z uwzględnieniem rynkowej stawki (...) spośród warsztatów, których kompetencje, kwalifikacje pracownicze oraz specjalistyczne wyposażenie umożliwia dokonanie technologicznej naprawy pojazdu wynosi 4 142,48 zł.

Biegły podkreślił, że w przypadku stwierdzenia wcześniejszych napraw uszkodzonych elementów, które nie są związane z opisywaną szkodą, wartości tych części mogą zostać odpowiednio skorygowane poprzez potrącenia ((...) nowe za stare), zapobiegając tym samym nieuzasadnionemu wzrostowi wartości pojazdu. Wskazał, iż z materiałów zawartych w aktach sprawy nie wynika, aby pojazd posiadał wcześniejsze uszkodzenia tych elementów niezwiązanych z ocenianą szkoda, ani też nie stwierdzono przeprowadzonych nietechnologicznych napraw, w związku z czym korekta z tego tytułu nie została uwzględniona w opracowaniu.

W ocenie Sądu wnioski zawarte w opinii biegłego są jasne, a przeprowadzony wywód stanowiący ich uzasadnienie jest logiczny. W tym stanie rzeczy Sąd uznał opinię biegłego za rzetelną, mając na względzie także to, że osoba ją sporządzająca posiada odpowiednie kwalifikacje w dziedzinie, w zakres której wchodził przedmiot opiniowania. Sąd nie znalazł też podstaw aby ją kwestionować, również żadna ze stron nie wniosła do niej zastrzeżeń.

Nadto zauważyć należy, iż warsztat (...) na zobowiązanie Sądu nie przedłożył oświadczenia potwierdzającego deklarację naprawy pojazdu S. D. marki U. (...) nr rej. (...) w tym warsztacie po szkodzie z dnia 12 sierpnia 2024 roku za kwotę wskazaną w kalkulacji naprawy pozwanego z dnia 19 sierpnia 2024 roku w wysokości 2 700,23 zł, bądź oświadczenia, że naprawa tego pojazdu za tę kwotę nie była możliwa, zaś pozwany odmówił i nie przedłożył umowy handlowej z warsztatem (...), celem potwierdzenia możliwości naprawy przedmiotowego pojazdu za kwotę wskazaną w kalkulacji pozwanego z dnia 19 sierpnia 2024 roku.

W tym stanie rzeczy ekonomicznie uzasadnione koszty przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego należało ustalić na kwotę 4 142,48 zł, co po odjęciu wypłaconego dotychczas przez pozwanego odszkodowania (2 700,23 zł) daje kwotę 1 442,25 zł. W konsekwencji Sąd tytułem odszkodowania za szkodę z dnia 12 sierpnia 2024 roku przyznał kwotę 1 442,25 zł – o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie od zasądzonej kwoty w pkt 1. sentencji wyroku orzeczono na mocy art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 817 § 1 k.c., albowiem termin 30-dniowy na wypłatę odszkodowania upłynął 11 września 2024 r. W związku z powyższym powództwo w pozostałym zakresie – o odsetki za opóźnienie za okres od 19 sierpnia 2024 r. do 10 września 2024 r. podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. według zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Powód wygrał sprawę w całości, a poniósł koszty w kwocie 1 387,00 zł, na którą składały się: opłata od pozwu - 100,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego – 17 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie - 270,00 zł zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) i zaliczki na biegłego – 1 000,00 zł.

O odsetkach za opóźnienie od kosztów procesu orzeczono na mocy art. 98 § 1 ¹ k.p.c.