Zarządzenie z 23 lipca 2025, sygn. I C 1542/24

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 3 lipca 2025 r.

Pozwem z dnia 8 października 2024 r. (data wniesienia do Sądu) powód S. K. wniósł o zasądzenie od Towarzystwa (...) z siedzibą w W. 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 24 lutego 2023 r. do dnia zapłaty, 507,88 zł tytułem odszkodowania za koszty dojazdu wraz z odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 24 lutego 2023 r. do dnia zapłaty, a także 7.026,12 zł (równowartość 1.630,19 EURO według kursu na dzień złożenia pozwu) tytułem odszkodowania za utracone zarobki i szkodę w postaci utraconej zaliczki za wczasy wraz z odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 24 lutego 2023 r. do dnia zapłaty. Równocześnie zażądał zasądzenia na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych (k.4-5).

W uzasadnieniu wskazał, że dnia 12 czerwca 2022 r. doszło do wypadku drogowego z udziałem strony powodowej. Kierująca pojazdem marki S. (...) (nr rej. (...)) nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu prawidłowo poruszającemu się w przeciwnym kierunku S. K., kierującemu motocyklem marki H. (...) (nr rej. (...)), w wyniku czego doszło do wypadku drogowego. W dacie zdarzenia sprawca posiadał ubezpieczenie OC w pozwanym (...). Strona pozwana przyjęła odpowiedzialność za skutki tego zdarzenia co do zasady. Skutkiem zdarzenia był powierzchowny uraz głowy, złamania kości strzałkowej, mnogie złamania kości stopy. Spowodowany wypadkiem rozstrój zdrowia spowodował długotrwałe skutki w życiu poszkodowanego, zarówno fizyczne jak i psychiczne. Poszkodowany zmuszony był do poruszania się o kulach, potrzebował pomocy w podstawowych czynnościach życia codziennego. Dolegliwości bólowe wymagały długotrwałego zażywania silnych leków przeciwbólowych. Do dnia dzisiejszego dolegliwości bólowe ograniczają możliwości fizyczne poszkodowanego, w szczególności w pracy, gdzie poprzednio cieszył się on dobrym zdrowiem. Równocześnie zmuszony był on zrezygnować z hobby jakim jest jazda motocyklem, a także wspólnie spędzonych z rodziną wakacji. Wszystko to, wraz z długotrwałym procesem rekonwalescencji oraz przeżytym stresem, było obciążeniem emocjonalnym i psychicznym, mającym źródło w spowodowanym wypadku, uzasadniającym finansową rekompensatę w wysokości 20.000 zł. Z racji procesu leczenia, nie mógł on również zrealizować wyjazdu wakacyjnego, na który został już przez niego wpłacony utracony ostatecznie zadatek w wysokości 150 EURO, którego zwrotu w przeliczeniu na PLN (646,60 zł) również niniejszym pozwem żąda. W związku z brakiem zdolności do pracy, przebywał on na zwolnieniu lekarskim do dnia 28 października 2022 r., w związku z czym otrzymywał on świadczenie z austriackiego zakładu ubezpieczeń społecznych w wysokości niższej niż jego dotychczasowe zarobki. Zasądzenia różnicy między świadczeniem z zakładu, a zarobkami realnie średnio otrzymywanymi w poprzednich okresach, w przeliczeniu na walutę polską w wysokości 6.379,61 zł, również domaga się niniejszym pozwem. Ostatecznie w zakres odszkodowania wchodzą również koszty podróży na łącznym dystansie 1.547 km, przy średnim spalaniu pojazdu na poziomie 8 l/100 km i cenie paliwa w drugiej połowie 2022 r. ok. 6,50 zł, wynoszące łącznie 804,44 zł. Dotychczas w toku likwidacji szkody pozwany przyznał: 12.000 zł tytułem zadośćuczynienia, 242,78 zł tytułem zakupu lekarstw, 700 zł tytułem zaopatrzenia ortopedycznego, 296,56 zł tytułem kosztów dojazdu, 1.650 zł tytułem uszkodzenia mienia telefonu marki S. (...) oraz ekspertyzę. Żądania pozwu to dalsze, dotychczas nie wypłacone, a wynikające bezpośrednio ze zdarzenia, straty i utracone korzyści.

W odpowiedzi na pozew Towarzystwo (...) wniosło o oddalenie powództwa w całości, a także zasądzenia kosztów procesu według norm przepisanych (k.175).

W uzasadnieniu pozwany podniósł, że przyjął odpowiedzialność za skutki zdarzenia co do zasady. Z tego tytułu wypłacił on już w sumie poszkodowanemu 12.000 zł tytułem zadośćuczynienia, 242,78 zł tytułem zakupu lekarstw, 700 zł tytułem zaopatrzenia ortopedycznego, 296,56 zł tytułem kosztów dojazdu. Podnosi, że kwoty te wyczerpują całość poniesionej i udokumentowanej szkody, a także rekompensują doznaną krzywdę. Utratę zarobku określił jako hipotetyczną i niewykazaną. Jako niewykazaną określił on również szkodę w postaci utraconej zaliczki. Wskazał również, że wartość EURO powinna zostać określona zgodnie z art. 358 § 2 k.c. W zakresie roszczenia odsetkowego wskazał zaś, że terminem właściwym dla początku naliczania odsetek jest dzień wyrokowania, bowiem wcześniej świadczenia ma charakter nieokreślony.

Strony podtrzymały swoje stanowisko w dalszych pismach (k.244, k.246).

Sąd ustalił, co następuje:

Dnia 12 czerwca 2022 r. doszło do wypadku w miejscowości C., w trakcie którego doszło do zderzenia się pojazdu marki S. (...) o nr rej. (...), kierowanego przez W. B. oraz motocyklu marki H. (...) o nr rej. (...), kierowanego przez S. K..

W wyniku wypadku S. K. został przetransportowany przez (...) na Szpitalny Oddział Ratunkowy Szpitala (...) w N.. Po przeprowadzeniu badania przedmiotowego u poszkodowanego stwierdzono otarcia obu przedramion, otarcie lędźwi lewych, obrzęk i zasinienie stopy lewej okolicy stawu skokowego, złamanie głowy strzałki lewej oraz złamanie palców I-V stopy lewej. Zastosowano szynę stopowo-udową oraz zalecono chód o kulach, odciążenie i elewację kończyny oraz dalsze leczenie ambulatoryjne.

Dnia 22 sierpnia 2022 r. zdjęto ortezę kolana i skierowano poszkodowanego dwukrotnie na zabiegi rehabilitacyjne. Do października 2022 r. poszkodowany przeszedł szereg zabiegów fizjoterapeutycznych mających na celu przywrócenie sprawności kończyny lewej, a także zmniejszenie dolegliwości bólowych. Leczenie w poradni zakończono 31 października 2022 r., ok. 4 miesiące od dnia wypadku.

Rekonwalescencja wiązała się z znacznym ograniczeniem samodzielności, długotrwałymi problemami w wykonywaniu podstawowych czynności życia codziennego, znacznymi dolegliwościami bólowymi, łagodzonymi silnymi środkami przeciwbólowymi, które zażywał ok. 1,5 miesiąca. Poszkodowany nie mógł podejmować wysiłku fizycznego, nie mógł stawać na nodze, potrzebował opieki ze strony osób trzecich. Po wypadku poszkodowany wrócił do aktywności zawodowej, ale jego sprawność fizyczna została trwale ograniczona. Do dnia dzisiejszego doskwierają mu dolegliwości bólowe w lewej nodze. Jest to szczególnie uciążliwe, gdyż jako stolarz wiele czasu stoi i porusza się, a praca w takiej formie wywołuje dalsze dolegliwości bólowe w kończynie. Ból pojawia się również przy zmianach pogody. Poszkodowany zaprzestał również wykonywania swojego hobby, jakim była jazda na motorze, utrudnione jest również kultywowanie pasji takich jak jazda na rowerze i podróże w góry. Całe zdarzenie wraz z jego konsekwencjami wywołało u niego stres, jednak poszkodowany nie korzystał z terapii. Po wypadku pozostała poszkodowanemu blizna oraz zmianie uległ kształt połamanych palców u stopy.

Ubezpieczyciel uznał, że trwały uszczerbek na zdrowiu wynosi u poszkodowanego 8%, co zgodne jest także z opinią powołanego w spawie biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii.

Dowód : bezsporne, ponadto: Karta Medyczna Czynności Ratunkowych – k.21; Karta informacyjna leczenia w SOR – k.22; Informacja dla lekarza kierującego/POZ – k.23-24; dane z porad ambulatoryjnych – k.26-29; Historia Choroby Poradni (...) – k.30-32; wezwanie do zapłaty – k.126; odwołanie od decyzji - k.139-140; kalkulacja szkody przez (...) k.197-201, w szczególności k.198; zeznania S. K. – k.213/v.-214; zeznania J. K. – k.214; opinia biegłego sądowego z zakresu (...) – k.218-219

Do dzisiaj powód ma ograniczone zgięcie w lewym stawie kolanowym, nieco ograniczoną ruchomość stawów palców stopy lewej w zakresie zgięcia, nieco poszerzone obrysy głowy lewej strzałki, nieco poszerzone obrysy palców stopy lewej. Poszkodowany odczuwał umiarkowane dolegliwości bólowe przez 6 tygodni po wypadku, obecnie ból ma charakter niestały. W okresie rekonwalescencji potrzebował pomocy w wymiarze ok. 2 h dziennie. Czas niezdolności do pracy wynosił w sumie 4 miesiące, obecnie powód jest aktywny zawodowo. Stwierdzone następstwa urazu są stałe, ale nie zachodzi obawa o pogorszenie stanu zdrowia.

Dowód : opinia biegłego sądowego z zakresu (...) – k.218-219

Od dnia wypadku, tj. od 12 czerwca 2022 r. do dnia 28 października 2022 r. poszkodowany pozostawał na zwolnieniu lekarskim, będąc w tym okresie niezdolnym do pracy.

Dowód : (...) 12.06-3.07.2022 – k.37; (...) 1-18.07.2022 – k.36; (...) 18.07-22.08.2022 – k.35; (...) 23.08-30.09.2022 – k.34; (...) 1-28.10.2022 –k.33

W tym czasie pobierał on świadczenie z austriackiego zakładu ubezpieczeń społecznych, a różnica między jego średnim wynagrodzeniem w poprzednich miesiącach, a świadczeniami przyznanymi w czasie niezdolności do pracy wynosiła w sumie 1.480,19 EURO. Średnie wynagrodzenie wynosiło w okresie poprzedzającym wypadek 1.536,46 EURO, zaś w trakcie zwolnienia wypłacono mu: 1.125,48 EURO za okres sierpnia 2022 r., 1.104,90 EURO za okres września 2022 r. oraz 898,81 EURO za okres października 2022 r. Świadczenie przyznawane jest w wysokości 80% wynagrodzenia.

Dowód : obliczenia powoda – k.38; wyciągi i dowód zapłaty z kart – kolejno: k.52, k.50, k. 100; wyciągi (średnie wynagrodzenie) z kart wraz z tłumaczeniem – k.40-62, 64-99, 102-112; zeznania S. K. – k.213/v.

W czasie zwolnienia i rehabilitacji poszkodowany pokonał 1.547 km drogi w sumie, celem dotarcia do ośrodków rehabilitacyjnych, poradni oraz szpitala, a także celem transportu uszkodzonego motocykla. Z racji utraty mobilności i samodzielności, na wszelkie spotkania zawoziła poszkodowanego żona ich własnym samochodem. Średnia cena paliwa oscylowała w okresie wykonywanych dojazdów w granicach 6,45-7,76 zł/1 l. Cena za litr w wysokości 6,50 zł za 1 litr paliwa została uznana przez pozwanego i na jej podstawie obliczał on wysokość odszkodowania.

Dowód : bezsporna cena za 1 l paliwa, a ponadto: wykaz przejazdów – k.113-117; artykuł publicystyczny określający ceny paliwa – k.150-168, w szczególności k.153; zeznania S. K. – k.213/v.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Brzesku z dnia 17 października 2022 r., ustalono, że W. B. podejrzana o to, że w dniu 12 czerwca 2022 r. w C., powiatu (...), województwa (...), nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując po drodze publicznej samochodem osobowym marki S. (...) o nr rej. (...), w obrębie skrzyżowania z drogą podporządkowaną, wykonując manewr skrętu w lewo nie zachowała szczególnej ostrożności i nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu prawidłowo poruszającemu się w przeciwnym kierunku S. K., kierującemu motocyklem marki H. (...) o nr rej. (...), doprowadzając do zderzenia obydwu pojazdów w następstwie którego S. K. doznał obrażeń ciała w postaci otarcia skóry obydwu przedramion oraz okolicy lędźwiowej lewej, obrzęku i podbiegnięcia krwawego stopy lewej, złamania głowy kości strzałkowej lewej oraz załamania palców od I do V stopy lewej, które to obrażenia naruszyły prawidłowe funkcjonowanie uszkodzonych narządów jego ciała na czas przekraczający siedem dni, tj. o przestępstwo z art. 177 § 1 k.k., dopuściła się popełnienia zarzucanego jej czynu.

Dowód : Wyrok Sądu Rejonowego w Brzesku, II Wydział Karny, sygn. akt II K 444/22 – k.19

Poszkodowany wystąpił do (...) o wypłatę odszkodowania i zadośćuczynienia. Kolejnymi decyzjami przyznano poszkodowanemu:

- decyzją z dnia 23 lutego 2023 r.: 12.000 zł tytułem zadośćuczynienia, 242,78 zł odszkodowania za poniesione koszty lekarstw, 700 zł tytułem kosztów zaopatrzenia ortopedycznego; 100 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu,

- decyzją z dnia 5 kwietnia 2023 r.: 1.650 zł tytułem odszkodowania za uszkodzony telefon wraz z kosztem ekspertyzy uszkodzenia,

- decyzją z dnia 14 kwietnia 2023 r.: 196,56 zł tytułem dalszego zwrotu kosztów dojazdów.

Pomimo odwołań od powyższych decyzji, Towarzystwo odmówiło wypłaty dalszego odszkodowania.

Dowód : korespondencja wykonywana w trakcie likwidacji szkody między poszkodowanym a (...) k.126-135, k.145-148 w tym odwołanie od decyzji – k.139-140; decyzja z dnia 23.02.2023 r. – k.136-137; dowód wypłaty – k.192; decyzja z dnia 5.04.2023 r. – k.141-142; decyzja z dnia 14.04.2023 r. – k.143-144; dowód wypłaty – k.136

Przedstawione w sprawie dokumenty Sąd ocenił z perspektywy art. 245 k.p.c. Strony nie kwestionowały ich prawdziwości.

Jako rzetelną, pełną i wyczerpującą Sąd ocenia opinię biegłego sądowego W. S., uzupełnioną kolejno na zarzut powoda.

Jako wiarygodne uznał Sąd zeznania poszkodowanego S. K. oraz jego żony J. K.. Wyłania się z nich obraz faktyczny spójny z całym materiałem dowodowym.

Sąd nie mógł oprzeć się w ustalaniu faktów na dowodzie z korespondencji znajdującej się na k.101, dotyczącej wpłaty zaliczki na poczet wycieczki, bowiem został on przedstawiony w języku angielskim. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. 2001 Nr 98 poz. 1070 ze zm.) językiem urzędowym przed sądami jest język polski. Stąd Sąd nie mógł oprzeć się na dowodzie przedstawionym wyłącznie w języku obcym. Dowody na kartach 118-125, dotyczące poniesionych kosztów uznanych już przez ubezpieczyciela, a więc pozostających poza sporem, pozwalają zaś na ustalenie faktów wykraczających poza te, które stanowią faktyczną podstawę żądania w niniejszej sprawie.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo było w przewarzającej mierze zasadne.

W przedmiotowej sprawie Sąd w ocenie zgłoszonych roszczeń oprzeć musiał się o dwie deliktowe podstawy wynagrodzenia szkody, jak i krzywdy, powstałych w wyniku zaistnienia zarzucalnego czynu niedozwolonego.

W postępowaniu likwidacyjnym przeprowadzonym przez stronę pozwaną odpowiedzialność za ujemne skutki zdarzenia, zarówno w sferze materialnej, jak i w sferze psychologicznej poszkodowanego, została co do zasady przez ubezpieczyciela zaaprobowana, bowiem częściowo wynagrodził on powstałą szkodę i krzywdę. Sporne pozostały rozmiary ujemnych skutków zdarzenia szkodzącego, a tym samym odpowiedzialność majątkowa strony pozwanej przekraczająca dotychczas spełnione świadczenia.

Zgodnie z art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu. W przypadkach wskazanym w tym przepisie, zgodnie z art. 445 § 1 k.c. sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Roszczenie o zadośćuczynienie jest instytucjonalnie powiązane z roszczeniem deliktowym, które bezspornie poszkodowanemu w sprawie przysługuje.

Sporne jest natomiast to, czy dotychczas przyznane w sprawie zadośćuczynienie w wysokości 12.000 zł wynagradza doznaną przez poszkodowanego krzywdę.

Bezsprzecznie życie i zdrowie są dobrami wysokiej wartości i niezastępowalnej natury. W wyniku wypadku poszkodowany odniósł obrażenia wymagające 4 miesięcznej rekonwalescencji, zmagając się z silnymi bólami, a także utratą samodzielności, możliwości cieszenia się życiem rodzinnym. Przeżycia związane z wypadkiem wiązały się dla niego ze stresem, do dzisiaj zarzucić musiał swoje hobby motoryzacyjne z obawy przed kolejnym wypadkiem. Był czasowo pozbawiony możliwości kontynuowania aktywności zawodowej. Wypadek spowodował u niego uraz o trwałych skutkach, pojawiających się po dziś dzień dolegliwościach bólowych, a także ograniczeniach fizycznych. Wpływa to zarówno na możliwości zawodowe powoda, jak i na możliwość kultywowania wraz z żoną dotychczasowych rozrywek, takich jak jazdy na rowerze czy podróże w góry.

Majątkowe wynagradzanie szkody niemajątkowej, jaką jest doznana krzywda, jest zadaniem o bardzo nieokreślonych regułach przekładania wartości doświadczanych szkód niematerialnych na wartość majątkową. Mając na uwadze kompensacyjną funkcję, a także ustalony zakres poniesionej krzywdy, Sąd brać musi pod uwagę by przyznanie zadośćuczynienia pozwalało odczuć pewien rodzaj emocjonalnego komfortu, odpowiadającego rozmiarem przeżytym negatywnym skutkom, niejako dążąc do ich zniwelowania lub zminimalizowania. Kwota ta nie może być jednak nadmierna, a co jest konsekwencją reguł odpowiedzialności odszkodowawczej odpowiednio stosowanych do charakteru krzywdy, prowadzić do wzbogacenia, przekraczając zakres doznanej krzywdy. Powinna ona pomóc odnaleźć się pokrzywdzonemu w nowej rzeczywistości, ale jej wysokość nie może odrywać się od mierników obiektywnych, zarówno w odniesieniu do rozmiaru przeżytej krzywdy, jak i sytuacji osobistej oraz zawodowej pokrzywdzonego, stopy życiowej społeczeństwa, statusu społecznego oraz materialnego poszkodowanego.

Mając na uwadze zarówno powyższe reguły wyznaczania wysokości zadośćuczynienia, a także doznane przez poszkodowanego skutki zdarzenia, Sąd uznał, że zasadne jest przyznanie w punkcie I wyroku żądanej kwoty z tego tytułu w całości, czyli kwocie 20.000 zł. Roszczenie odsetkowe Sąd zasądził zgodnie z żądaniem, mając na uwadze treść art. 481 § 1 k.c. oraz art. 455 k.c., zaś termin początkowy naliczania wyznaczając na 24 lutego 2023 r., mając na uwadze fakt, że dnia 23 lutego 2023 r. przyznane zostało przez stronę pozwaną świadczenie odszkodowawcze określone w postępowaniu likwidacyjnym.

Kolejno, Sąd rozważył żądania odszkodowawcze za poniesioną szkodę. Podstawą odpowiedzialności odszkodowawczej jest w tym przypadku art. 436 § 2 k.c. w zw. z art. 415 k.c. w zw. art. 444 § 1 k.c. Granice odpowiedzialności za powstałą szkodę wyznacza art. 361 k.c., zgodnie z którym zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Odpowiedzialność sprawcy, bądź jak w niniejszej sprawie osoby przejmującej za niego odpowiedzialność cywilną, wyznaczana jest więc w oparciu o normalne następstwa zdarzenia szkodzącego, bezpośrednio z tego zdarzenia wynikające, a równocześnie takie, które nie powstałyby, gdyby do zdarzenia szkodzącego nie doszło.

Powód w rozważanej sprawie domagał się zasądzenia 507,88 zł tytułem kosztów przejazdów, związanych bezpośrednio z procesem jego leczenia i rehabilitacji, a także transportem uszkodzonego motocykla. Oczywistym jest, że koszty takie są normalnym następstwem spowodowania wypadku, w tym o skutkach w postaci wywołania rozstroju zdrowia. Ich kompensacja powinna mieć zgodnie z art. 444 § 1 k.c. pełny zakres. Powód skrupulatnie udokumentował swoje przejazdy, a ich zasadność i częstotliwość jest spójna z dowodami z dokumentacji medycznej, wskazującej na konieczność wielokrotnych wizyt lekarskich i rehabilitacyjnych. Stawka w wysokości 6,50 zł za 1 litr paliwa między stronami pozostała bezsporna. Przyjmując dotychczasowe świadczenie przyznane już powodowi przez ubezpieczyciela, zasadnym było zasądzenie tej kwoty na rzecz powoda.

Zasadnym było również, zgodnie z art. 361 § 2 in fine k.c. wynagrodzenie poszkodowanemu utraconych korzyści w postaci utraconego zarobku. Wartość utraconego zarobku powód wykazał przedstawionymi przelewami oraz wyciągami bankowymi, wskazując zarówno na zarobek średni w okresie poprzedzającym powstanie szkody, jak i wysokość świadczeń otrzymanych w miesiącach, w których pozostawał niezdolny do pracy. Zasadne jest podniesione przez pozwanego wskazanie art. 358 § 2 k.c. jako podstawy określania wartości waluty EURO, niemniej wartość tej waluty z dnia wymagalności roszczenia, jest wyższa niż ta, w oparciu o którą nastąpiło przeliczenie wartości w pozwie. Tym samym zasadne było przyznanie kwoty z tego tytułu w całości, przysługującej powodowi zarówno co do zasady, jak i we wskazanej pozwem wysokości 6.379,61 zł.

Ze względów dowodowym, wskazanych w części uzasadnienia zawierającej ocenę dowodów, Sąd nie mógł przychylić się do zasądzenia wysokości utraconej zaliczki wpłaconej na poczet wycieczki, w której powód nie mógł z racji wypadku uczestniczyć. Dowód został przedstawiony wyłącznie w języku obcym, a to na powodzie, z racji art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c., spoczywa ciężar dowiedzenia przedstawionymi środkami dowodowymi istnienia roszczenia, w sposób określony przepisami prawa. W tym zakresie powództwo zostało oddalone.

Mając więc powyższe na uwadze, Sąd w punkcie II wyroku zasądził łączną kwotę odszkodowania za poniesione koszty przejazdu oraz utracony zarobek w wysokości 6.887,49 zł. Roszczenie odsetkowe Sąd zasądził zgodnie z żądaniem, mając na uwadze treść art. 481 § 1 k.c. oraz art. 455 k.c., zaś termin początkowy naliczania wyznaczając na 24 lutego 2023 r., mając na uwadze fakt, że dnia 23 lutego 2023 r. przyznane zostało przez stronę pozwaną świadczenie odszkodowawcze określone w postępowaniu likwidacyjnym.

W punkcie IV Sąd orzekł o kosztach procesu na zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy art. 98 k.p.c. Sąd ustalił, że całkowity koszt procesu po stronie powoda wynosił 4.994 zł. Na koszty te złożyła się opłata od pozwu (1.377 zł), opłata od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (3.600 zł) ustalone w oparciu o § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Z perspektywy wyniku sprawy zasadnym było zasądzenie ich od pozwanego na rzecz powoda w całości. Odsetki za opóźnienie od tej kwoty zostały przyznane z urzędu na mocy art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

W punkcie V Sąd nakazał ściągnąć od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Nowym Sączu kwotę 1.203,46 zł tytułem całości wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego za sporządzenie opinii i opinii uzupełniającej. Sąd wziął przy tym pod uwagę, że ściągnięcie ich w całości od pozwanego uzasadnione było art. 98 k.p.c. i wynikiem sprawy.

I C 1542/24

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

(...)