Zarządzenie z 30 lipca 2025, sygn. I C 1775/24

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 9.07.2025 r.

Strona powodowa - (...)Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą we W., w pozwie wniesionym do tut. Sądu w dniu 22.11.2024 r., domagała się zasądzenia od pozwanego M. W. kwoty 87.729,63 zł, z umownymi odsetkami za opóźnienie, w wysokości maksymalnej, liczonymi od złożenia pozwu, do dnia zapłaty i zasądzenia kosztów postępowania (k. 1-2).

W uzasadnieniu wywodził, że pierwotnego wierzyciela, tj. (...) Bank (...) S.A. oraz pozwanego, łączyła umowa bankowa, zawarta 04.06.2019 r., z której postanowień pozwany się nie wywiązał. Pierwotny wierzyciel wezwał pozwanego do zapłaty, a w związku z niewypełnieniem przez niego obowiązków wynikających z umowy, w dniu 16.06.2023 r. przelał wierzytelność z przedmiotowej umowy sprzedaży na powoda. W dniu 01.09.2023 r. strony zawarły, na czas oznaczony, umowę ugody, na mocy której wierzytelność w kwocie 71.828,65 zł została mu rozłożona na raty. Pozwany nie dokonał na rzecz strony powodowej żadnych wpłat objętych harmonogramem spłat wskazanym w ugodzie, wobec czego stała się ona bezskuteczna w zakresie rozłożenia dłużnikowi zadłużenia na raty, a kwota 71.828,65 zł powiększona o dalsze odsetki stała się natychmiast wymagalna.

Odpis pozwu został skutecznie doręczony dorosłemu domownikowi (k. 36). Z uwagi na to, że pozwany w zakreślonym terminie nie ustosunkował się do żądań pozwu w żadnym zakresie, Sąd wydał wyrok zaoczny w uwzględnieniu żądania pozwu (k. 38).

W dniu 14.01.2025 r. pozwany wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odpowiedzi na pozew oraz złożył odpowiedź na pozew (k. 42-47).

W dniu 03.02.2025 r. pozwany, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł sprzeciw od wyroku zaocznego, domagając się uchylenia wyroku zaocznego i oddalenia powództwa w całości, zasądzenia na jego rzecz kosztów procesu, według norm przepisanych, zawieszenia rygoru natychmiastowej wykonalności, nieobciążania go kosztami postepowania, a także zwolnienia go od kosztów sądowych, tj. opłaty sądowej od sprzeciwu (k. 108-111). Jednocześnie podniósł zarzuty: braku legitymacji czynnej powoda, niewykazania roszczenia co do wysokości oraz przedwczesności powództwa. Przyznał, że zawarł umowę z (...) Bank (...) S.A. w dniu 4.06.2019 r., jednocześnie podniósł jednak, że nieprawdą jest że pozaodsetkowe koszty kredytu, tj.: prowizja oraz składka ubezpieczeniowa zostały indywidualnie uzgodnione przez kredytodawcę z pozwanym, który jest konsumentem. Uzasadniając brak legitymacji czynnej powoda, pozwany podniósł, że bez znaczenia dla faktu skuteczności przelewu umowy zdaje się być zdarzenie zawarcia ugody, gdyż nie legitymizuje ono cesji wierzytelności dotyczącej pozwanego do majątku (...) Pozwany podał też, że strona powodowa nie wykazała roszczenia, bowiem nie przedstawiła rzetelnego rozliczenia zobowiązania, z uwzględnieniem wszystkich wpłat dokonanych przez pozwanego i sposobu ich zaksięgowania oraz rozliczenia ich na poczet zobowiązania z umowy kredytu. Ponadto postanowienia umowy kredytu, nakładające na niego obowiązek zapłaty składki z tytułu ubezpieczenia „(...)” w wysokości 12.757,52 zł oraz prowizji za udzielenie kredytu w kwocie 553,31 zł, stanowią postanowienia abuzywne i nie mogą zasługiwać na ochronę prawną. Na marginesie podano, że powództwo jest przedwczesne, bowiem ugoda miała obowiązywać do 10.08.2029 r., a po ponownym przeliczeniu zobowiązania w wyniku wyeliminowania postanowień abuzywnych z tytułu składki ubezpieczeniowej i prowizji, nie sposób przyjąć, by w dacie 9.05.2025 r., tj. w dniu sporządzenia przez powoda wypowiedzenia ugody, istniała po stronie pozwanego zaległość w wysokości uprawniającej do złożenia takiego oświadczenia.

Postanowieniem z dnia 13.02.2025 r., Referendarz tut. Sądu zwolnił pozwanego od kosztów sądowych w niniejszej sprawie w całości (k. 128).

W piśmie z dnia 24.02.2025 r. pozwany wskazał, że nie podtrzymuje wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odpowiedzi na pozew, z uwagi na skutecznie złożony sprzeciw od wyroku zaocznego (k. 136), na skutek czego, postanowieniem z dnia 3.03.2025 r., Sąd umorzył postępowanie wpadkowe, wywołane wniesieniem przez pozwanego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odpowiedzi na pozew (k. 138).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 04.06.2019 r. została zawarta umowa o kredyt gotówkowy nr (...), pomiędzy M. W., a (...) Bankiem S.A. z siedzibą w W., na mocy której bank udzielił pozwanemu kredytu w kwoce 55.330,52 zł do dnia 15.06.2027 r., z przeznaczeniem na finansowanie bieżących potrzeb konsumpcyjnych lub na inny dowolny zadeklarowany cel, w tym na spłatę posiadanych zobowiązań kredytowych w Banku lub innych bankach, finansowanie prowizji z tytułu udzielenia kredytu oraz na sfinansowanie składki z tytułu ubezpieczenia „(...)”, na zasadach ustalonych m.in. w umowie. W § 2 wskazano, że kwota kredytu ma zostać niezwłocznie udostępniona kredytobiorcy przez Bank zgodnie z warunkami umowy, po ustanowieniu zabezpieczeń, o ile umowa przewiduje ich ustanowienie, w następujący sposób: kwota 42.019,69 zł przelewem na rachunek bankowy nr (...), kwota 553,31 zł, stanowiąca prowizję z tytułu udzielenia kredytu w formie przelewu na rachunek banku, kwota 12.757,52 zł stanowiąca składkę z tytułu ubezpieczenia „(...)” w formie przelewu na rachunek Banku działającego jako agent S. A. Towarzystwo (...) S.A. W § 3 umowy wskazano, że od udzielonego kredytu, w kwocie wskazanej w § 1, bank pobiera odsetki, według zmiennej stopy procentowej, ustalonej jako suma wartości stopy referencyjnej NBP i marży Banku w wysokości 8,29 p.p. w stosunku rocznym. Na dzień zawarcia umowy to 9,79% w stosunku rocznym. (...) wynosiło 19,87%. Całkowita kwota do zapłaty na dzień zawarcia umowy to 80.658,46 zł i składały się na nią: całkowita kwota kredytu: 42.019,69 zł, całkowity koszt kredytu: 38.638,77 zł, w tym: prowizja 553,31 zł, odsetki od kredytu w kwocie 25.327,94 zł, koszty ustanowienia zabezpieczeń 0 zł, koszty usług dodatkowych, tj. składka z tytułu ubezpieczenia „(...) w kwocie 12.757,52 zł, Kredyt i odsetki miały być spłacone w 96 równych miesięcznych ratach. Odsetki od należności przeterminowanych naliczane miały być według zasady określonej do naliczania odsetek od kredytu wykorzystanego. Bank mógł wypowiedzieć umowę o kredyt z zachowaniem 30-dniowego terminu wypowiedzenia i zażądać spłaty całej należności banku z tytułu umowy m.in. w przypadku naruszenia warunków umowy. Umowa została osobiście podpisana przez pozwanego. Zgodę na zaciągnięcie kredytu podpisała też małżonka M. B..

M. W. upoważnił Bank do pobierania środków z konta osobistego.

Dowód: umowa o kredyt gotówkowy – k. 10,29, pełnomocnictwo do pobierania środków – k. 28-28/2

Przed podpisaniem umowy kredytowej, M. W. wyraził chęć objęcia go ubezpieczeniem, którego zakres ubezpieczenia obejmował: śmierć ubezpieczonego, śmierć w następstwie nieszczęśliwego wypadku, śmierć w następstwie wypadku komunikacyjnego, pobyt w szpitalu, złamanie, oparzenie, kalectwo i w dniu 04.06.2019 r. złożył stosowny wniosek. Wysokość składki ubezpieczeniowej z tego tytułu wyniosła 12.757,52 zł. M. W. podpisał wówczas oświadczenie, w treści którego wskazano m.in. że otrzymał informację o produkcie ubezpieczeniowym i OWU, przyjmuje do wiadomości, że zawarcie umowy ubezpieczenia jest dobrowolne, potwierdza, że uzyskał wszystkie informacje na temat produktu ubezpieczeniowego, jego potrzeby i wymagania w zakresie ochrony ubezpieczeniowej zostały określone i po zapoznaniu się z informacjami o produkcie podjął świadomą decyzję o zawarciu umowy ubezpieczenia (...). Jako uposażony – na wypadek śmierci ubezpieczonej – został wskazany (...) Bank (...) S.A.

Dowód: wniosek o zawarcie umowy ubezpieczenia (...) - k. 166-168, polisa ubezpieczenie (...) – k. 169

Pismem z dnia 21.06.2021 r. pierwotny wierzyciel wypowiedział pozwanemu umowę kredytu z dnia 04.06.2019 r. i wezwał go do spłaty całej wierzytelności w terminie 30 dni. Wskazał, że na dzień wypowiedzenia, zadłużenie wynosi 51.432,51 zł. Pismo to zostało doręczone pozwanemu 29.06.2021 r.

Dowód: wypowiedzenie umowy – k. 26,27, pismo z dnia 14.07.2021 r. – k. 77, potwierdzenie odbioru – k. 24,25

Pozwany w okresie od 08.05.2020 r. do 09.08.2021 r. dokonał spłat na poczet przedmiotowej pożyczki w łącznej kwocie 4.642,02 zł, z czego spłaty dokonywane od 15.03.2021 r. wynosiły głównie po kilka lub kilkanaście złotych.

Dowód: pismo powoda – k. 54-55

W dniu 16.06.2023 r. została zawarta umowa przelewu wierzytelności w ramach transakcji sekurytyzacji pomiędzy (...) Bank (...) S.A. oraz (...) Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym, na mocy której, w dniu podpisania umowy, bank przelał na rzecz nabywcy wymagalne wierzytelności, opisane w załączniku nr 2a, w stosunku do wszystkich dłużników zobowiązanych do spłaty roszczenia banku, a nabywca nabył te wierzytelności od banku na zasadach określonych w umowie oraz przepisów k.c. w szczególności art. 509 k.c.

W dniu 29.06.2023 r. S. Bank oświadczył, że cena kupna określona w punkcie 3.1 umowy, została uiszczona przez nabywcę w całości.

W dniu 05.07.2023 r. został podpisany aneks nr (...) do umowy przelewu wierzytelności z dnia 16.06.2023 r., stanowiący aneks aktualizujący wykaz wierzytelności wchodzących w skład portfela I, II, III, IV , stanowiący załącznik nr 2a do umowy według stanu na dzień podpisania umowy, zgodnie ze specyfikacja danych wskazaną w załączniku nr 2a do umowy. Pozostałe warunki umowy pozostały bez zmian.

Zgodnie z załącznikiem nr 1 do aneksu nr (...) do umowy przelewu wierzytelności w ramach transakcji sekurytyzacji z dnia 16.06.2023 r. zawartej pomiędzy (...) Bank (...) S.A. oraz (...) NSFIZ, przelewem wierzytelności została objęta wierzytelność wobec M. W. wynikająca z umowy nr (...) z dnia 04.06.2019 r. z datą wymagalności 13.08.2021 r. i łączną kwotą zadłużenia 70.551,35 zł.

Wszystkie dokumenty związane z przelewem wierzytelności zostały przedłożone do akt w odpisach uwierzytelnionych przez profesjonalnego pełnomocnika powoda.

Dowód: umowa przelewu wierzytelności – k. 12-20, oświadczenie banku – k. 12/2, aneks nr (...) do umowy przelewu wierzytelności z dnia 16.06.2023 r. – k. 63, załącznik nr 1 – k. 11/2, pełnomocnictwa – k. 64-67, 87-89, 102-106, wyciągi z KRS – k. 68-86, 90-101

W dniu 01.09.2023 r. została zawarta ugoda, pomiędzy (...)Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym, a pozwanym M. W., która dotyczyła zadłużenia, wynikającego z umowy pożyczki nr (...) zawartej w dniu 04.06.2019 r. z (...) Bank (...) S.A. Z treści ugody wynikało, że na dzień zawarcia ugody, pozostała do zapłaty kwota 71.828,65 zł, którą osoba zadłużona uznała zarówno co do zasady, jak i wysokości zobowiązując się do jej spłaty w 72 ratach miesięcznych, a mianowicie pierwsza w wysokości 1.000 zł, płatna do dnia 10.09.2023 r., kolejne 70 rat w wysokości po 1.000 zł płatne do 10.go dnia miesiąca i ostatnia rata w wysokości 828,65 zł płatna do dnia 10.08.2029 r.

W treści ugody wskazano, że osobie zadłużonej przysługuje prawo odstąpienia od ugody bez podania przyczyny w terminie 14 dni liczonych od wskazanego terminu płatności pierwszej raty. Aby zachować termin do odstąpienia od ugody wystarczy, aby osoba zadłużone wysłała przed upływem terminu do odstąpienia własnoręcznie podpisane oświadczenie z informacją dotycząca wykonania przysługującego jej prawa odstąpienia od ugody z dnia 1.09.2023 r. – na adres email, pocztowy wierzyciela lub pobranie interaktywnego formularza na stronie kruk.pl. W treści ugody wskazano nadto, że w przypadku opóźnienia osoby zadłużonej w płatnościach stanowiących równowartość dwóch pełnych rat ugody wierzyciel zastrzegł sobie prawo do rozwiązania umowy i wówczas cała pozostała do spłaty kwota wierzytelności, pomniejszona o kwotę dokonanych spłat, stawała się natychmiast wymagalna i mogła być dochodzona przed sądem. Rozwiązanie umowy miało natomiast nastąpić na skutek pisemnego wypowiedzenia dokonanego przez wierzyciela z zachowaniem 7 – dniowego terminu wypowiedzenia. Przy czym wypowiedzenie ugody miało nastąpić listownie na adres osoby zadłużonej przez nią wskazany.

Pod ugodą widnieje podpis pozwanego wygenerowany za pomocą „signatus” w dniu 01.09.2023 r. o godz. 11:52

Dowód: wydruk ugody – k.7-8

Z uwagi na to, że pozwany nie zapłacił trzech pełnych rat ugody, powód wypowiedział mu ugodę zawartą 01.09.2023 r., wskazując że okres wypowiedzenia to 7 dni od daty doręczenia ww. pisma. Jednocześnie pozwany został poinformowany, że po upływie okresu wypowiedzenia, będzie musiał zapłacić cały dług w wysokości 71.828,65 zł. Pismo zostało doręczone pozwanemu 17.11.2023 r.

Dowód: pismo (wypowiedzenie ugody)– k. 9, 60, potwierdzenie nadania i doręczenia – k. 61-62

Pismem z dnia 28.10.2024 r. wysłano do pozwanego ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty.

Dowód: pismo z dnia 28.10.2024 r. – k. 21

Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie przedłożonych przez powoda dokumentów, których treść i forma nie budziły wątpliwości Sądu. Dowody z dokumentów Sąd uznał więc za wiarygodne z uwagi na okoliczność, że stanowiąc dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 244 k.p.c.) oraz tego, że osoby, które je podpisały złożyły zawarte w nich oświadczenia (art. 245 k.p.c.), korzystają one z domniemania autentyczności i prawdziwości. Treść lub forma tych dokumentów nie były kwestionowane przez strony. Również Sąd po zapoznaniu się z ich treścią i formą, nie powziął co do nich żadnych wątpliwości.

Sąd zważył, co następuje:

Powód dochodził roszczenia, jako nabywca wierzytelności z umowy o kredyt gotówkowy z dnia 04.06.2019 r. oraz na podstawie ugody z dnia 01.09.2023 r.

Pozwany, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zakwestionował roszczenie co do zasady, jak i wysokości, ważność i skuteczności umów cesji, w tym umowy pożyczki, w zakresie postanowień odnoszących się do dodatkowych opłat z uwagi na klauzule abuzywne. Zakwestionował też ugodę, wskazując że brak jest potwierdzenia nadania i odbioru jej wypowiedzenia.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu strony powodowej, w ocenie Sądu, w oparciu o zgromadzony materiał, należało przyjąć, że powód prawidłowo wykazał legitymację procesową w niniejszej sprawie. Zarzuty pozwanego, w tym zakresie są bezprzedmiotowe.

Zgodnie bowiem z art. 509 § 1 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

Wymaga zatem zauważenia, że przelew wierzytelności jest to umowa, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel (cedent) przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej (cesjonariusza). Umowa przelewu wierzytelności, poza ustawowymi lub umownymi wyjątkami, nie wymaga formy szczególnej i może być skutecznie dokonana również w formie ustnej lub w sposób dorozumiany. Jeżeli wierzytelność została stwierdzona pismem, umowa przelewu powinna być dokonana w formie pisemnej (art. 511 k.c.), ale tylko wyłącznie dla celów dowodowych. Dopuszczalne jest zawarcie umowy cesji również pod warunkiem w tym zawieszającym (wyrok SN z 28.02.2003 r., V CKN 1712/00).

Przedmiotem umowy może być każda wierzytelność, zarówno pieniężna jak i niepieniężna, z tym zastrzeżeniem, że musi być istniejąca i zbywalna. Powszechnie dopuszczalna jest także cesja wierzytelności przyszłych. Zgodnie z orzecznictwem, skutkiem przelewu wierzytelności jest to, że nie prowadzi ona do umorzenia zobowiązania, jego zmiany przedmiotowej lub zakresu odpowiedzialności, bądź powołania nowego, ale do kontynuacji istniejącego zobowiązania, aczkolwiek w innym układzie podmiotowym. Nabycie wierzytelności może nastąpić zatem tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim przysługiwała zbywcy.

Strona powodowa przedłożyła poświadczone za zgodność przez występującego w sprawie pełnomocnika dokumenty: umowę przelewu, pełnomocnictwa, oświadczenia, potwierdzenia przelewów, wyciągi z (...), a także wykaz wierzytelności który jednoznacznie identyfikuje będącą przedmiotem przelewu wierzytelność wobec pozwanego. Dokument (wykaz wierzytelności) wyraźnie odwołuje się do umowy kredytu z 04.06.2019 r., jej numeru, danych osobowych pozwanego. Dokumenty te z uwagi na poświadczenie (art. 129 § 3 k.p.c.), mają charakter dokumentów urzędowych. Strona powodowa przedłożyła umowę cesji, której postanowienia w zakresie poufnych danych są zakreślone (np. w zakresie wysokości ceny), co nie świadczy o jej wadliwości.

Strona powodowa przedłożyła także szereg dokumentów potwierdzających umocowanie osób podpisanych pod powoływanymi umowami. Reprezentacja wynika również z przedłożonych wyciągów (...). W ocenie Sądu, dokumenty te są wystarczające do ustalenia, że powódka skutecznie nabyła w drodze cesji wierzytelność przysługującą uprzednio wobec pozwanego - pożyczkodawcy. Strona powoda przedkładając oświadczenie o zapłacie ceny wykazała też ziszczenie się warunku zawartego w umowie cesji, czyli zapłatę ceny.

W kontekście legitymacji powoda, wskazać należy, że strona powodowa dysponuje nadto wszystkimi niezbędnymi dokumentami, dotyczącymi pierwotnej umowy pożyczki (której zawarcia pozwany nie kwestionował) i danymi pozwanego, co dodatkowo potwierdza fakt skutecznego nabycia wierzytelności.

Wobec poczynionych ustaleń, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do podważania zarówno skuteczności cesji i ważności tej umowy.

Pozwany nie kwestionował też ugody zawartej przez strony w dniu 01.09.2021 r. (pod którą widnieje podpis pozwanego), wskazując jedynie, że powództwo jest przedwczesne, gdyż brak jest dowodów nadania wypowiedzenia ugody, ponadto po odjęciu od kwoty pożyczki kosztów prowizji i ubezpieczenia (które to koszty w ocenie pozwanego stanowią klauzule abuzywne) pozwany nie jest obecnie w zwłoce, gdyż ugoda miała obowiązywać do 2029 r.

W tym zakresie należy nadmienić, że ugoda z dnia 01.09.2023 r. została skutecznie wypowiedziana, a pismo z wypowiedzeniem doręczone pozwanemu w dniu 17.11.2023 r., czego dowody znajdują się aktach sprawy.

Odnośnie zarzutu, jakoby postanowienia umowne, odnoszące się do zawartych przez pozwanego - umowy ubezpieczenia i prowizji oraz naliczania od nich odsetek umownych, stanowiły niedozwolone klauzule umowne, w ocenie Sądu, nie był on skuteczny.

Stosownie bowiem do treści art. 385 ¹ § 1 k.c., aby można było uznać klauzulę za abuzywną muszą zostać spełnione łącznie cztery przesłanki: umowa musi być zawarta z konsumentem, postanowienia tej umowy nie zostały uzgodnione z konsumentem w sposób indywidualny, a ponadto kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (co jednak nie dotyczy głównych świadczeń stron, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny).

W ocenienie Sądu, nie zachodziły podstawy do stwierdzenia abuzywności postanowień umowy z dnia 04.06.2019 r. W ujawnionych okolicznościach brak było usprawiedliwionych podstaw by uznać, że postanowienia umowy kształtowały prawa i obowiązki pozwanego, jako pożyczkobiorcy w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego lub dobrymi obyczajami. Udzielenie ochrony stronie umowy ze względu na klauzule abuzywne, nie może opierać się wyłącznie na stwierdzeniu, że warunki zawartej umowy są dla niej niekorzystne. Samo zastrzeżenie przez strony w umowie pożyczki prowizji, a już na pewno odsetek, wbrew twierdzeniom pozwanego, nie narusza zasady swobody umów przewidzianej w art. 353 ¹ w zw. z art. 58 i 65 § 2 k.c. oraz art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o kredycie konsumenckim z dnia 12.05.2011 r. Pobieranie odsetek ale również i prowizji w związku z udzieleniem pożyczki jest dozwolone, również w sytuacji, gdy umowa obejmuje obowiązek zapłaty odsetek za korzystanie z kapitału. Są one również powszechnie stosowane. Odsetki stanowią świadczenie uboczne, ale pozostają ściśle związane ze świadczeniem głównym, zależne są od świadczenia głównego i długości okresu kredytowania. Stanowią swoistego rodzaju premię za udzielenie i korzystanie z kapitału, ewentualnie odsetki karne - rekompensatę za zwłokę w zapłacie. Prowizje również mają stanowić swoistego rodzaju wynagrodzenie, porycie kosztów związanych z udzielaniem kapitału, obrotem pieniędzmi czy po porostu rekompensować koszty wynikłe z zarządzania pożyczką czy przygotowaniem dokumentów. Oczywiście o ile mieszczą się w rozsądnych granicach, a od 11.03.2016 r. w granicach nakreślonych powoływaną ustawą (art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim).

W niniejszej sprawie, z przedłożonych dokumentów wynikają warunki umowy, na które pozwany dobrowolnie wyraził zgodę, w tym zaś zakresie - również obciążenie go kosztami wynikającymi ze związania umową. Postanowienia umowy jasno i wyraźnie precyzują zarówno obowiązki kredytodawcy jak i kredytobiorcy. W umowie czytelnie, z uwzględnieniem wymogów stawianych przez ustawę o kredycie konsumenckim, podane zostały poszczególne kwoty, jak całkowita kwota do zapłaty całkowita kwota kredytu. W ocenie Sądu, należy uznać, iż pozwany został poinformowany o warunkach kredytu. Uzyskał czytelne informacje o czasie obowiązywania umowy, stopie oprocentowania, zasadach i terminach spłat oraz rzeczywistej stopie oprocentowania. Miał, więc możliwość zapoznania się ze spodziewanymi kosztami, które precyzyjnie w umowie określono. Wymaga zauważenia, że w niniejszej sprawie od pozwanego pobrano co prawda prowizję, jednak w symbolicznej (mając na uwadze całość zadłużenia) kwocie 553,31 zł, której wysokość mieści się w ramach zakreślonych ustawa o kredycie konsumenckim. Powód od udzielonego kapitału - jak to jest powszechnie czynione - naliczył odsetki umowne, które jasno i precyzyjnie zostały w umowie rozpisane i wyjaśnione. Nie przekraczają ustawowych granic, jak również odsetki karne. Odnośnie składki ubezpieczeniowej, wskazać należy, że w zamian za zapłatę składki, pozwany otrzymał ochronę ubezpieczeniową przez okres trwania umowy kredytu – a nadto stanowiło to zabezpieczenie kredytu. Pozwany nie miał obowiązku korzystania z tej usługi, jednak sam wnioskował o zawarcie umowy ubezpieczenia (pod wnioskiem i polisą widnieją jego podpisy). Wskazać należy, że powszechnie w umowach, środki na zapłatę tych kosztów są kredytowane przez kredytodawcę lub odliczane z wypłaconego kapitału, w każdym wypadku oprocentowane i nie jest to żadne novum. W przedmiotowej umowie określone zostały tylko mianem kosztów usług dodatkowych.

Podsumowując, powództwo zasługiwało w całości na uwzględnienie. Powód dokładnie wskazał z czego wynikają dochodzone przez niego kwoty, jak zostały obliczone, a okoliczności te nie budzą żadnych wątpliwości Sądu. Również żądane przez powoda odsetki mieszczą się w zakresie objętym umową stron. Pozwany, poza gołosłownym zakwestionowaniem wysokości żądania głównego, nie wykazał się żadną inicjatywą dowodową wykazując np. że spłacił więcej rat, niż wskazuje to powód.

W związku z powyższym, Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku, utrzymując w mocy wyrok zaoczny z dnia 15.01.2025 r. w całości o czym orzeczono na podstawie art. 347 k.p.c.

Sędzia Agnieszka Poręba

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

(...)

(...)